#هبوط

@PhilosophyCafe ♨️

از کتاب اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر ژان پل سارتر
مترجم: دکتر مصطفی رحیمی
صفحه ۱۴


@PhilosophyCafe

@LostCafe ♨️

Download SkyVPN to bypass any blocked website and app. Keep surfing activities private and anonymous. Get it at http://www.skydefend.net/ftg/?v=1&i=hj3Drc

@LostCafe ♨️

🖋 در عصر رنسانس، دیوانه ها زندگی بی دغدغه و خانه به دوشی داشتند. شهری ها آنها را از محدودۀ شهرهای خود بیرون میکردند و آنها حق داشتند آزادانه در حومه ها پرسه بزنند. یک شیوه این بود که آنها را سوار کشتی کنند و به دریانوردان بسپرند، چون در آن زمان همه «میدانستند» که حماقت ، آب و دریا با هم قرابت دارند. «کشتی های دیوانگان» مدام در حال عبور و مرور از دریاها و کانالهای اروپا بودند. در بسیاری از متون و نقاشیها، از جمله آثار بروگل، بوش و دورر به مضمون دیوانگی اشاره شده است. در این آثار نوعی اضطراب شدید نسبت به روابط عالَم حقیقی با دنیای خیالی مشهود است. سپس در فاصلۀ زمانی یکصد سال، «کشتی دیوانگان» جای خود را به «دیوانه خانه» داد و پس از آن دیوانگان را به جای آن که سوار بر کشتی کنند، حبس میکردند. در قرن هفدهم دیوانگان را از خود «می راندند»، اما در این دوره [=قرن هجدهم] آنها را «حبس» میکردند.
دلیل این کار چه بود؟

📚 از کتاب «راهنمایی مقدماتی بر پساساختارگرایی و پسامدرنیسم»، نوشتۀ مادان ساراپ 📚

@philosophycafe

،
یه تئاتری رفتم به همین نام،
هاراکیری،
،
مرگ شرافتمندانه ای منتصب به سامورایی ها بوده،
آنها به طرز عجیب و دردناکی خودشان را می کشته اند،
یک شمشیر کوتاه را درون شکم خود فرو می کردند و به چپ و راست حرکت می دادند،
و روده های خود را بیرون می کشیدند،
تا بمیرند، ،
حالا به دلایلی،
یکی از آنها اینکه وقتی زندگی ارزش زیستن را ندارد، باید تمامش کرد،
توی تئاتر،
زندگی قریب به اتفاق خیلی از ایرانی ها را نشان می داد،
که ارزشی نداره، حتی به گمان خودشان،
اینکه جوانمرگ می شوند و تا پیری فضای بیهوده ای را اشغال می کنند،
جنگ درونی، تار و پود وجودشان را فلج می کند،
و نمی ماند بر جای،
مگر افلیجی افیون زده، گییییییج، گنگ آلوده، م ن گ،
و خرابم کرد،
صحنه آخر تئاتر،
افلیج افتاده بود روی ویلچری با کهنه پارچه هایی آغشته شده،
و جهانی از هو، ناکام آلوده گردش واهشته و خسته بودند،
یک لیوان نیمه پر از آب،
یک قدم آن طرف،
روی میز کوچکی قرار داشت،
جهانی از هو، چشمهایشان خیره بر آب و گرد ویلچر لمیده بودند،
،
تشنه ام،
،
#به دنیا آمدم#زندگی نکردم#می خواهم بمیرم#

،
یه تیاتر می دیدم،
یه جاییش تو خیالات این یارو انگار داشت با باباش حرف می زد،
نشونش می داد که شده بود راهنمای شاهزاده های بدبختی که از ترس ادعای حکومت کورشون کرده بودند،
باباهه می گفت صد ساله اینها رو به هم بسته و دنبال خودش راه انداخته برای اینکه برسونشون به بهشت،
ولی خودش هم اصلا نمی دونه قراره کجا بره و اصلا هیچ راهی به هیچ جایی بلد نیست!!؟؟
،
در واقع داره دور خودشون لابه لای یه جنگل تاریک تو یه مسیر تکراری میگردونشون،
،،،
این صحنه یه بخشی از خیالات این یارو بود و بعد اون دوباره برگشت به داستان اصلی تیاتر و ادامه ماجرای سه تا خواهری که از یک زندگی آبرومند جا مونده بودن میون سرنوشت،
خیلی وقتها به اون لحظه از تیاتر فکر می کنم،
اصلا نمیدونم چخوف اون رو تو داستان خودش آورده بوده یا نه،،
ولی شفافترین اثر اون تیاتر همین راهنمایی کورهای مستعد و مدعی پادشاهی، به زنجیر کشیده شده و سرگردان در مسیر تاریک و تکراری، به دست نوکر بازنشسته ای بود که یه جورایی وقتشون رو برای نمیدونم چه به کار که آید و چی، پر می کرد،
،،،
خیلی چیزها رو خیلی جاها گفتن و نوشتن و هنوز هم به هزار زبونی که مفهوم آدمیزاد باشه دارن میگن،
فقط باید گوشها و چشمهات رو بااااااااااز کنی تا بتونی خط و ربطشون رو تو خودت پیدا کنی و به دریافتهایی از این همه انبوه یادگاری از پیشینیانت برسی،
،
#سه خواهر#تیاتر#

به عقیده ی سنت آگوستین ،
جلوه ها متولد مي شوند و مي ميرند، و با تولد بودنشان آغاز مي گردد؛ و به عبارتي رشد مي کنند تا به کمال برسند و به محض کمال يافتن، فرتوت شده و مي ميرند. همه به سالخوردگي نمي رسند، اما همه مي ميرند. پس هنگامي که متولد مي شوند براي بودن تلاش مي کنند و با سرعتي هر چه تمامتر براي بودن رشد مي کنند؛ هر چه بيشترين شتاب آنها براي ديگر زنده نبودن است. اين است قانون آنها. اين است تمامي آن زيبايي هايي که از تو دريافت مي کنند؛ زيرا اينها اجزاي پديده هايي اند که در آن ِ واحد با هم وجود ندارند، اما اين پديده ها در نابودي و در حال جايگزين شدن، همه ي آنچه را که اجزايشان هستند، مي سازند.

@PhilosophyCafe{}

Philosophy Now - February - March 2016
English | 56 pages | True PDF | 8.00 Mb