🔶 #بازی_قدرت

✍ #امید_نادری

وقتی که تصویر بالا را در گروهای تلگرامی فرستادم با واکنش‌هایی روبرو شدم که اصلا انتظار نداشتم، به عنوان مثال در گروه Philosophy Fellows و یا در گروه #در_راه_فلسفه فرستادم اولی آن را حذف و در دومی هم بنده را بلاک کردند، حتی در کانال خودم یکی از ادمین‌ها که خود مدرس فلسفه در یک کالج آمریکایی است به شدت با این اثر برخورد کرد و نوشتند: 《این چه ربطی به کافه فلسفه دارد, جز تحریک جنسی؟》. در سایر گروه‌ها هم برخوردهای مشابهی صورت گرفت. اما آیا واقعا این اثر یک اثر سکسی است که برای تحریک جنسی خلق شده است؟ و یا حذف کنندگان و منتقدان آن کسانی هستند که پس زمینه ذهنیشان آلوده به یک نگاه جنسی است و بعد سال‌ها خواندن فلسفه ناتوان از فهم اثری به این سادگی هستند که فقط کافی است دچار مریضی جنسی نبود تا بتوان به راحتی با آن وارد گفتگو شد؟ اما اجازه دهید برای فهم این اثر به مشخصات آن که توسط خالق اثر بیان شده است توجه نماییم. #بازی_قدرت (The power game) اثر سه بعدی هنرمند هلندی_یونانی‌ای به اسم Adam Martinakis است. تا همین‌جای کار و با شنیدن نام اثر باید اتفاقی در ذهن شما افتاده باشد و نگاهی دوباره به آن انداخته باشید. بازی قدرت؟ بله بازی قدرت که خالق آن را
توصیفی هر چه تمام در مورد سیاست می‌داند.
خوب به این اثر سه بعدی نگاه کنید. آیا به نظر شما این یک اثر سکسی است که در حال ترویج تمایلات جنسی می‌باشد؟ خیر به هیچ وجه این یک اثر سکسی نیست و بل اثری است که که سعی در نمایاندن یک حقیقت عریان دارد و آن حقیقت چیزی نیست بجز تعرض عریان حکومت به جامعه. تعرضی که به هنرمندانه‌ترین شکل ممکن به نمایش گذاشته شده است. خوب به صندلی‌ها، آدم‌ کوچلوها، پل‌ها، سوراخ زیر پل سمت راست، دست‌های در حال اشاره و نخ‌های آویزان به آن‌ها، سوسک‌های دو طرف و مخصوصا و آدم کوچلویی که در بالا دست به کمر ایستاده است توجه کنید. آیا واقعا همه این‌ها را باید نادیده گرفت و این اثر را یک اثر تحریک کننده جنسی دید؟ روشنفکرانی در نقش آدم کوچلوهایی که بر روی صندلی‌های خود نشسته‌اند و در حال نظاره کردن به تعرض کشیده شدن جامعه خود هستند، آن‌ها فریاد نمی‌زنند، مشت گره نمی‌کنند و بر صندلی خود در حال نظاره هستند، در سمت راست یکی از آن‌ها را می‌بینبم که در حال بالا رفتن است در به سر قدرت برسد ولی یک شکاف در وسط پلی که وی در حال راه رفتن روی آن است وجود دارد، شکافی که در صورت متوجه نبودن روشنفکر دوباره وی به واسطه آن بر روی صندلی خود سقوط خواهد کرد، اما چنانچه از آن عبور کند، به بالای اثر خواهد رسید، جایی که تقریبا هسته اصلی اثر در آنجاست. خوب به این جایگاه توجه کنید. روشنفکری دست به کمر با نوری ملایم در حال نظاره که ما را یاد مزرعه حیوانات جورج اورول می‌اندازد، و از طرف دیگر حکومتی که در حال تعرض است ولی سر این حکومت ناپیداست. اما سر این حکومت کجاست؟ به وضوح مشخص است که این حکومت بی سر است، بدین معنا که این حکومت نیست که در حال تعرض است و بل این روشنفکرانی هستند که در آن جایگاه بالا قرار گرفته‌اند و در حال تعرض به شما هستند بدون اینکه شما آن‌ها را ببیند. آن‌ها پیامبران نظاره‌گر تعرض حکومت بی‌سر هستند، چون خود سر آن هستند، سرهایی مخفی و ناپیدا. برج عاج نشینانی که شریکان دزد و رفیقان قافله هستند. بله بازی قدرت بازی کثیفی است. به آن دست‌ها و مشت‌‌های گره کرده نگاه کنید. همه آن‌ها با نخ‌هایی نازک به هم متصل هستند که شکنندگی جامعه را نشان می‌دهند و در عین این موضوع را نشان می‌دهند که به جای دست و پای حکومت دست و پای جامعه توسط آن‌ها بسته شده است. ولی آن‌ها به حکومت در حال تعرض اشاره نمی‌کنند و بل همگی در حال نشان دادن راس حکومت یعنی روشنفکران دارند. اگر به سقف اثر نگاه کنیم و آن استالاکتیت را ببینیم و همچنین یک جفت دست اضافی جامعه‌ای که در حال تعرض شدن به آن است و آن نکته چیزی نیست بجز اینکه این بازی قدرت از روزگاران پیشین (استالاکتیت) همیشه بوده است و ما اولین قربانی آن (یک جفت دست اضافی) نبوده‌ایم و نخواهیم بود. امیدوارم توانسته باشم با شرح نکات این اثر میل جنسی شما را افزایش داده باشم تا هر بار به آن نگاه می‌کنید به راحتی میل جنسیتان ارضا شود.
...................................................................
#پی‌نوشت: ضرب‌المثلی در جنوب کشور رایج است که می‌گوید خری با یک بار تفنگ به کوه رفت و خرسی آن را خورد.


https://www.instagram.com/p/Bm1Ir6tHi4f/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=t49pq14uobg0

@PhilosophyCafe ♨️

۱. تحمیلِ «تلقین و تحریکِ» جنسی بر این اثر از نوعِ پستترین و احمقانه ترین تفسیر است. ما با چنین مفسرانی کاری نداریم؛ حال حتا اگر آنرا خام اندیشانه با نام فروید گره زده باشند. اینان مرخصند.

۲. تفسیرِ سیاسیِ مبتنی بر جامعه-دولت (طرفِ دوم را شما بخوانید قدرت یا حاکمیت مورد نظرتان)، اگرچه تفسیری ممکن اما تفسیری دور و تَنگ است.

۳. بحث تجاوز و خشونت درسطح خودِ جامعه بطور کلی و میانِ فرد فرد اعضای جامعه مطرح است که «قرار است» با یکدیگر یک پیکره یا سوژهٔ جمعیِ واحد تقویم کنند.

۴. اثر مربوط است به خشونت/تجاوزِ مردانه که میتواند هرکس قربانی آن شود.

۵. این «هرکس» اعم از زن و مرد و LGBTIQ است. و دستها همگی اشاره دارند به کسانی که قربانیِ تجاوزی شده اند که «همچنان» درحال روی دادن است، کمی بالاتر و در برابر دیدگان خودشان و حامعه. بعلاوه، خودِ دستانِ متجسم شاهدی بر فرا جنسیتی بودن است (برخی زمخت و برخی دیگر ظریف)، اینکه زنان و مردان همگی میتوانند قربانی تجاوز شوند.

۶. درین میان با دو نوع واکنش نسبت به پدیده/فرهنگِ خشونتِ نهادینه شده در جامعه مواجه ایم.
یک دسته آنانند که خود قربانی تجاوز شده اند و همبستگی خود را، بخاطر «درد»ی که چشیده اند و «رنجی» که کشیده اند، با قربانیان بالفعل و بعدی به نمایش گذاشته اند و البته متعاقبن فریاد اعتراض نیز سر داده اند. ریسمانها دستان قربانیان قبلی را بایکدیگر و با دستان قربانیِ فعلی گره زده، چراکه سرنوشت مشترکی دارند. این گویای چیزی نیست مگر «سوژهٔ زخمخوردهٔ همبسته شده».

۷. دوصندلی بین دستها و پل وجود دارد، که یکی از آنها، یعنی صندلی سمت راست، خالیست؛ خالی بودنش هم بخاطر اعتراض و واکنشِ صاحب آن است که در حمایت از قربانی(ها) به مقابلهٔ عملی با پدیده/عملِ تجاوز برخاسته است و در هیأت آن جفت دست اضافیِ مشت شده و گره کرده تجسم یافته. این جفت مشت گره کردهٔ تهمتنْ برآیندِ دستان آن فرد و قربانیان/دستان است. درواقع برآیندِ «سوژهٔ جمعیِ متعهدِ متحد یا همبسته».

۸. اما دستهٔ دوم آنانند که نسبت به این خشونت یا تجاوز بی اعتنا و بیتفاوتند: این افراد را در شمایلِ فردِ نظاره گرِ نشسته بر صندلیِ سمت چپ؛ در هیأتِ رهگذرِ تماشاچیِ روی پل (که دست بر قضا بخاطر حفرهٔ جلوترِ قربانیِ بعدیست، بویژه بخاطر بی عملی و بی اعتناییش)؛ در قامتِ فرد نظاره گرِ ایستاده درسایهٔ پشت پنجره (که این جهانِ پنجره ای سایه آلودِ بظاهر ایمنش، دقیقن «مَجاز»یست از غار افلاطون که «حقیقت/واقعیت» را با سایه های خود اشتباه گذفته بودند و محدود به این سایه های «مَجازی» و تقلیدی و توهمی بودند، لذا هرآن آمادهٔ درهم شکستن و فرو افتادن به دنیای «واقعیِ خشنِ بیرونی»، یعنی سقوط در دهانِ بلعندهٔ متجاوزِ بیرونی.

۹. دستهٔ دوم، همگی بالقوه قربانیانِ بعدی خواهند بود، هم بخاطرِ بی اعتنایی و خاطرجمعیِ «فردی»شان و هم بخاطر بی عملیشان نسبت به سرنوشت «دیگران»، یعنی همان قربانیان، و متعاقبن بخاطر عدم مشارکت در مقاومت دربرابرِ فرهنگ خشونت و تجاوز.

امید جان, وقت خودت و این گروه را با این توجیهات ظاهرا روشنفکرانه اما فی الواقع گمراه داری تلف میکنی. هر کس و هر نامی که بر آن بگذاری و بعد آن را با تفسیرات سیاسی پیچ و تاب بدهی تغییری در درک شاهد اثر نمیکند. عقل برای پنهان کردن خویش ساخته نشده است. ما هزاران موضوع سیاسی اجتماعی داریم, اما حتما باید از اینگونه تصاویر برای مطرح کردن استفاده کنیم؟ و واقعا کسی در آن بازی قدرت میبیند؟ بهتر است آدم از خواب خود فریبی بیدار شود.

جناب آقای رحمان‌زاده بسیاری از افراد عضو همین گروه در مخالفت با شما نظرات خودشان را فرستادن ولی من ترجیح دادم نفرستادم. شما هنوز در خود صادق پنداری گرفتار شدید و ناتوان از پذیرش زاوایای جدید. نمیدونم علت این موضوع چیست که در شما پوشیدگی بر گشودگی غلبه یافته ولی امیدوارم هر علتی که دارد زودتر رفع بشود، درثانی بنده درک خودم را از این اثر بیان کردم ولی شما فقط به دنبال تخطئه کردن هستید و جالبه که شما بدون هیچ گونه رد و اثباتی صرفا با گفتن 《توجیهات روشنفکرانه》 سعی در پوشاندن ناتوانی فهم خود از این اثر دارید و این موضوعی نیست که از دید خوانندگان فهیم این کانال دور بماند.‌ حرف دیگر این که شما دچار خودجمع‌پنداری شده‌اید و تصور می‌کنید که همان‌گونه که خود این اثر را می‌بینید دیگران هم باید این اثر را ببینند و کسانی که چون شما نمی‌بینند یا نمی‌فهمند و یا می‌فهمند ولی خود را به نفهمی زده‌اند. متاسفانه عقل شما جز زاویه دید خودتون هیچ زاویه دید دیگری را نمی‌پذیرد و این به شدت خطرناک است. اما اینکه می‌گویید ما هزاران موضوع سیاسی و اجتماعی داریم و بعد در آخر می‌گویید: 《حتما باید از این گونه تصاویر برای مطرح کردن استفاده کنیم؟》یعنی شما علیرغم حرفای اولیتون مبنی بر بی‌ربط بودن این اثر با فلسفه ربطش را در اینجا پذیرفته‌اید و این نشان می‌دهد که مشکل شما با نوع اثر و نه ارتباط آن با فلسفه که امری واضح است، می‌باشد. اما اگر صرفا به اسم اثر که توسط خالق آن بر این اثر گذاشته شده است هم توجه کرده باشید و توضیح کوتاه وی این بازی قدرت را خواهید دید، فقط کافی است دست از پوشیدگی عقل خود بردارید که اینجا اراده شما بر عقلانیتتان پیشی گرفته است و بله واقعا ادم خوب است بعد این همه سال دست از خودفریبی بردارد و بیش از این در جلوی حقیقت اراده به نپذیرفتن نکند.

امید عزیز, رد و اثباتی غیر از اثر این تصویر بدون تعبیر و تفسیر وجود ندارد. اثری که با کلی تفسیر به حلقوم مردم فرو شود, مقاصد اصلی اش را پنهان میکند. وقتی ازت پرسیدم که این چه میگوید تو نیاز به تحقیق داشتی تا چیزی بسازی که به آن معنا دهد. در متن شرائط موجود اینجور پست ها و ده ها نمونه دیگر که تا بحال پست شده است ما را از مسائل مهمتر به فلسفه و تآمل دور میکند. من به عنوان یک معلم و کسی که این مراحل را پشت سر گذاشته است, وظیفه ام اینست که گوشزد کنم.

عجب رسمی شده این رسم روزگار. وقتی که می‌فرمایید 《رد و اثباتی غیر از اثر این تصویر بدون تعبیر و تفسیر وجود ندارد》 و در عین حال نظر بقیه رو هم مردودید می‌دونید شما دچار دو جزم خطرناک شده‌اید. جزم اول #خودتنهاصادق‌پنداری و جزم دوم #خودهمه‌پنداری. جزم اول مانع از پذیرفتن نظر سایرین می‌شود و اگر به همینجا ختم می‌شد جای شکرش باقی بود ولی در جزم دوم جزم اول را تعمیم به همه‌ میدهید و فکر می‌کنید که همه افراد مثل شما فکر می‌کنند که این دو جزم ویران‌کننده یک تفکر فلسفی هستند. دوم اینکه 《به حلقوم مردم فرو کردن》 توهینی است به شعور مخاطبان کانال به نحوی که فکر می‌کنید آن‌ها چنان ساده‌اندیش هستند که من بخواهم با این قلم فکستنیم چیزی را به آن‌ها تحمیل کنم، نخیر جناب رحمان‌زاده اشتباه می‌زنید، اعضای این کانال همه زرگرند.‌ متاسفانه شما در سکس مانده‌اید و هنوز قصد عبور از آن را ندارید، امیدوارم زودتر از این مرحله عبور کنید. اما کرامات نیت خوانی شما این است که فکر می‌کردید بنده نیاز به تحقیق داشتم، نخیر دوستان بسیار شاهد هستند که همزمان که دیشب شما پیام می‌دادید من این اثر را برای آن‌ها در گروه‌های دیگر تفسیر کردم ولی متاسفانه شما فقط دنبال انگ زدن هستید. اما اگر یادتان باشد روز اول که بنده دعوتتون کردم به کانال خدممتون عرض کردم که این کانال مثل یک بازار است و هرکسی جنس خود را عرضه می‌کند و این مخاطب است که انتخاب می‌کند چه جنسی ارزش خریدن دارد و چه جنسی ارزش خریدن ندارد و شما هم درجایگاهی نیستید که بتوانید برای سایر ادمین‌ها تعیین تکلیف کنید که چه مساله‌ای در اولویت است و چه مساله‌ای در اولویت نیست. اما با توجه به شرایط پیش آمده و پابرجا ماندن شما برجزمیت دینی خودتان هیچ راهی باقی نمانده است بجز اینکه با تشکر از زحماتتان برایتان آرزوی موفقیت کنیم و امیدوار باشیم تا روزی از خواب غفلت بیدار شوید‌.
مواظب خوبیاتون باشید.
در پناه خرد.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️

Ragnarr Loðbrók:
با عرض درود خدمت دوستانِ کافه فلسفه،دانشگاهی برای منِ محروم،واقعیت امر از همه ی مطالب استفاده می‌کنم اما گاهی متونی را می‌خوانم که مانندِ یک دانشجوی مشروط که از درس و استاد بیزار می‌شود از فلسفه بیزار میشوم.

متنی که جناب رحمان‌زاده در راستای نقد به
یک عکس هنری ارسال کردند من را یاد حجاب و اجتماع انداخت.آنجا که نمی‌دانیم مجرم کیست!!!

جناب رحمان‌زاده دیدگاه شما کاملاً دینی است
و هرچیزی را اول از فیلتر دین عبور می‌دهید
بعد در ذهن می‌آورید گمان نکنم کار فیلسوف این باشد.هرچند که شما استاد دانشگاه هستید و من یک کارگر.

برای شما مثالی می‌زنم.دو انسان را تصور کنید که دراتاقی نشسته اند و سخت مشغول مطالعه ی یک متن سنگین علمی هستند. هر دو آنها متن را بارها و بارها می خوانند و به آن فکر می کنند.

اما یکی از این دو نفر یک شومن است که قصد دارد در اجرای امشب خود ادای یک دانشمند را در بیاورد و مخاطبان را بخنداند و دیگری یک دانشمند است که میخواهد متن پیش رو را بفهمد این هر دو یک کار می کنند و از یک روش پیروی می‌کنند اما هدف آن ها از این عمل مشترک، متفاوت است.

به راستی کدام یک ازاین دو نفر واقعا مطالعه می کنند؟ ممکن است بگویید فقط دانشمند حقیقتا مطالعه می کند و ممکن هم هست بگویید هر دو حقیقتا مطالعه می کنند اما مطالعه دانشمند، اصیل است.حال دو انسان را در نظر بگیرید که هر دو با روش های عقلی و منطقی به پرسش های بنیادین زندگی پاسخ می دهند. اما یکی از آنها به دنبال دفاع از دین خود است و می کوشد به گونه ای استدلال کند که عقاید دینی یا تمایلات شخصی اش را اثبات و معقولیت بخشد و دیگری فقط به دنبال تحلیل کردن عقلی و کلنجار رفتن با خود است. هر پاسخی که می یابد را باز با بدبینی نگاه می کند و به نقدهای جدید می اندیشد.
در ظاهر این هر دو یک پرسش دارند و از یک روش برای پاسخگویی استفاده می کنند اما به فعالیت شخص اول علم کلام گفته می شود و فعالیت شخص دوم فلسفه ورزی اصیل است.
ملاصدرا در همان ابتدای نوشتن کتاب فلسفی خود یعنی شواهد الربوبیه اعلام کرد:مرده باد فلسفه ای که توحید و نبوت و امامت را اثبات نکند.شما بیشتر به مثابه ی ملاصدرا عمل می‌کنید .

جناب رحمان‌زاده: فلسفه به مثابه ی غایت
یا فلسفه به مثابه ی وسیله.

ارسالی از اعضای کانال

@PhilosophyCafe ♨️

Parvin A:
خطاب به استاد سکسولوژیست نه فلسفه
جناب آقای رحمان زاده
بنده هر چقدر سعی کردم با این تصاویر تحریک شوم ،نشد که نشد.
جناب اگر قصد هنرمند از این اثر ،تحریک جنسی مخاطب بود خوب طبیعتاً از تصاویری لطیف تر بهره میگرفت.این انسان ها با بدن های سربی واقعا شما را تحریک میکنند؟ خوشا به سعادتتان.
این اثر پر است از احساس رنج و درد،تهوع و ناکامی ،خشونت . . .
شما این ها را نمی‌بینید بعد با چشم برزخی کجاهای مجسمه ها را دیدید
وامصیبتا به شاگردانی که از شما آموزش می‌بینند
نمیدانم فلسفه ی اسلامی تدریس میکنید یا دوره های خود را در حوزه ی علمیه به سر برده اید
ترجیح میدهم بمیرم،فرزندم بی سواد بماند تا از شما خزعبلاتی اینچنین بیاموزد
وای به حال جامعه ای که شما استاد آن هستید.

ارسالی از اعضای کانال
@PhilosophyCafe ♨️

مسعود شهپری:
از امید عزیز بابت نشر این متن در کانال سپاس گزارم
واقعا امروز با خواندن بحث هایی که در مورد یک تصویر شد متعجب شدم و دیدگاهم راجب متفکرین و کسانی که خود را فیلسوف می نامند چند تکان اساسی خورد! از اینکه مشاهده میکنم کسانی که تحصیلات آکادمیک دارند و فریادشان تفکر است هنوز اسیر ظاهر بینی، فهم نارس و خام از مطالبی هستند که حتی شاید نوجوانان عصر جدید هم به آن مبتلا نباشند متاسفم!! زمانی خود برخی از نقاشی ها را مضحک و چرند میدانستم تا اینکه یک روز یکی از آثار ژان میشل باسکیت که به قیمت ۱۱۰ میلیون دلار فروش رفت را دیدم باور کنید مرا شگفت زده کرد که چگونه یک نقاشی که شاید هزاران کودک روزانه همانند آن را در مهدکودک ها روی کاغذ پیاده میکنند و دست آخر سر از سطل های زباله در می آورند چنین قیمتی داشته باشد؟ به یکی از دوستان هنرمندم موضوع را گفتم و با واژگان تند هنر او و نقاشان را نقد کردم پاسخش برایم جالب بود با لبخندی بهم گفت چرا فکر میکنی که همه چیز را میدانی؟؟ به نظرم این پاسخ برای همه ی ما کافیست یک تصویر میتواند حامل چندین مفهوم و پیام باشد می تواند وجودش اعتراض باشد! شاید برای همین است که نقاشان بزرگ خیلی کم راجب آثارشان توضیح می دهند و برداشت آزاد به وسعت تفکر فرد را ترجیح می دهند!
اما بحث هایی که از روی کینه توزی به عرصه تئورى و گفتار راه پیدا می کنند و سعی در تخریب یک اثر و ناشر آن را دارند را باید در حوزه روانشناسی واکاوی نمود. به عنوان مثال این مخالفت های مغرضانه را میتوان در گفتگوی های تحلیل گران شبکه های فارسی زبان خارجی به وضوح دید که مخالفت فقط برای مخالف بودن و از روی خودخواهی و تعصب شکل می گیرد مشکل این افراد نداشتن انعطاف است، نداشتن ذهنی سیال است که بتواند بی طرف تحلیل کند و همه ی فرعیات را کنار زده تا جوهرِ اصلی مفاهیم را بیرون بکشد!
در هر حال ما از بازگشت خطاکاران و متفکر نماهای خود نهنگ پندار به عرصه تفکر و تحلیل غیر مغرضانه استقبال میکنیم!
مسعود شهپری
ارسالی از اعضای کانال

@PhilosophyCafe ♨️

این دو عکس یکیش تو یک کانال فلسفیه و اون یکی تو یک کانال اطلاع رسانی مال تنها سینمای زنجانه در نگاه اول هیچ ربطی به هم نداره و به نظر من هر دو نشون میده چه مملکت داغونی داریم این دو عکس فرهنگ اکثریت ایران رو نشون میده اولیش که در کانال فلسفی گذاشته شد واکنش یکی از ادمین ها رو به همراه داشت خلاصه حرف ادمین این بود که این عکس چیزی جز یک عامل تحریک کننده جنسی نیست و باعث یک گفتمان در کانال شد و دومی میگه فیلمی بر اساس زندگی وحید مرادی قراره ساخته بشه برای اون هایی که وحید مردای رو نمیشناسن کمی ازش میگم وحید مرادی یک لات سنتی بود دعواهاش معروف بود دعوا میکرد و فیلم میگرفت تو اینستاگرام پخش میکرد افتخار میکرد که برای رفیق و ناموس دعوا میکنه تا اینکه تو یه دعوا بهترین دوستش رو تو مستی کشت و اعدام شد مراسم تدفینش یک مراسم با شکوه چند هزار نفری بود حالا هم فیلمش ساخته میشه توسط یک کارگردان موج سوار واقعا فکر کنید همین الان بهترین دانشمند یا بهترین نویسنده یا بزرگترین فیلسوف ایران بمیره مراسم باشکوه چند هزار نفرای برگزار میشه یا دربارش فیلمی ساخته میشه؟
مشکل ایران همینه ما تو کشوری زندگی میکنم که اکثریت مردمش به یک پورن استار لقب بانو میدن و ستایشش میکنن و یک لات رو اسطوره خودشون میدونن ولی خیلی هاشون بهرام صادقی رو نمیشناسن (نویسنده رمان ملکوت ) ما تو کشوری زندگی میکنم که ارزش یک لات بیشتر از یک نویسنده س در کشور ما یک مدرس فلسفه با دیدن یک مجسمه هنری زمخت تحریک میشه اعتراض میکنه و تمام معنای یک عکس رو نادیده میگره تو ایران هنر تو سریال های بی سروته و اهنگ های عوام پسند خلاصه میشه این حرف ها شبیه یک جک میمونه تو ایران یک فیلسوف با دیدن یک مجسمه زمخت و نامفهوم تحریک میشه و یک لات اعتبار و شهرت ش از بزرگترین نویسنده های معاصر بیشتره انگار ما درون یک فیلم کمدی زندگی میکنم یک کمدی لوس و مسخره
@PhilosophyCafe کانالی که عکس توش گذاشته شد عکس و بحث بعدش موجوده

🖋 فرمانروا: وقتی که درمان نیست، درد را باید پایان یافته دانست و آخرین امید را از آن برید. زاری از پسِ مصیبت گذشته، نزدیکترین راه برای جلب بدبختی های دیگر است. آنچه روزگار میستاید، نگهداریش محال است، اما شکیبایی، لطمات سرنوشت را به بازی میگیرد. کسی که مالش را دزدیده اند و لبخند میزند، خود چیزی از کف دزد میرباید؛ و آنکس که بیهوده افسوس میخورد از مایۀ خود میدزدد.

برابانسیو: اگر این است؛ پس بگذار دشمنان، قبرس را بگیرند! چه، تا زمانی که میتوانیم بخندیم آن را از کف نداده ایم!! این پندها را کسی به جان و دل میپذیرد که رنجش به سر رسیده است و همان میخواهد که از شنیدن آن، تسلای دیگری بیابد. ولی آن کس که برای مقابله با بدبختی باید از شکیبایی ناچیز خود وام بگیرد، باید هم آن بدبختی و هم این پندها را تحمل کند.

📚 از نمایشنامۀ «اتللو»، نوشتۀ ویلیام شکسپیر 📚

@philosophycafe

اگر می‌دانستم اشک هایم پای تو
آنقدر بی ثمر خواهد بود
کسی آن روزها اگر گوشزدم کرده بود که؛
احمق! رفته که دیگر برنمی‌گردد!
که همان روزها هم دوستم نداشتی و
اشک چشم های من ؛ تشنگی خاک تو را سیر نخواهد کرد
زودتر از اینها فراموش میکردمت
می‌خندیم بلندِ بلندِ بلند...
سیاه نمی‌کردم روزهایم را
من اگر اینها را می‌دانستم که شاعر نمی‌شدم
که نمینوشتم؛
هر چند کلیشه ای
هر چند بی انتها...
#آیه
@PhilosophyCafe 🌿

《این روزا خانم‌های برنزه زیاد این کتاب رو میبرن》!

@PhilosophyCafe ♨️

@PhilosophyCafe ♨️

@PhilosophyCafe ♨️

@PhilosophyCafe ♨️