Philosophy Cafe ♨️
Damien Rice – I Cant Take My Eyes Off Of You
No love, No glory
https://blog.apaonline.org/2018/09/03/so-you-want-to-teach-some-islamic-philosophy/
@PhilosophyCafe ♨️
@PhilosophyCafe ♨️
Blog of the APA
So You Want to Teach Some Islamic Philosophy?
If I had to place a bet as to the biggest changes we’ll see in the philosophy profession over the next several decades, I would put my money behind the following prediction: there will be a lot more teaching and research on non-European philosophy. Even disregarding…
Forwarded from شوکران نوش
Alister-McGrath-21-April-2007.pdf
2.6 MB
آیا علم خدا را کشته است؟
:آلیستر مک گراث
:آلیستر مک گراث
به تقاضای دوستی کتاب‌های بالا رو در کانال قرار دادم، نه مورد تایید هستند و نه تکذیب چون مطالعه نشدند هنوز.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
🖋 سالومی همسایۀ ما بود. اهل چین بود. موی دخترهای سالومی هم مثل موهای رعنا کوتاه بود. سالومی دو دختر داشت...
سالومی حتماً زیتون دیده بود. بعید بود سالومی از چین بیاید و زیتون نبیند. عمو اسد میگفت که چین خیلی دور است. میگفت وقتی اینجا روز است، توی چین شب است... اگر از سالومی میپرسیدم که زیتون چه جور چیزی است، حتماً به من میگفت شاید هم میرفت و برایم یک قاچ زیتون می آورد. در خانۀ آنها همه جور چیزی پیدا میشود. اگر پیش سالومی میرفتم، ازش میپرسیدم که آیا میداند خدا توی قرآن به زیتون سوگند خورده است؟ زنها میگفتند که سالومی مسلمان نیست. میگفتند، نعوذبالله، خدا را نمیشناسد. بعضیها میگفتند که خدای آنها گاو است. میگفتند که همشهری های سالومی جلوی گاو سجده میکنند. خاله نجیبه میگفت. وقتی که موی علیرضا را میزد، گفت... علیرضا اصلاً نمیدانست که خدا به زیتون قسم خورده، خاله نجیبه هم نمیدانست، هیچکدام از بچه ها نمیدانستند، برای همین هم همیشه به ابوالفضل قسم میخوردند. دوست داشتم که بدانم سالومی به چی قسم میخورد. وقتی دخترهایش را میزند، آنها چه میگفتند. به چی قسم میخوردند. شاید میگفتند: «تو را به گاو ما را نزن مامان!». شاید هم به چشمهای گاو قسم میخوردند. به دم گام یا به شاخ گاو قسم میخوردند.
📚 بخشی از داستان «چشمهای آبی عمو اسد»، نوشتۀ حافظ خیاوی 📚
@philosophycafe
سالومی حتماً زیتون دیده بود. بعید بود سالومی از چین بیاید و زیتون نبیند. عمو اسد میگفت که چین خیلی دور است. میگفت وقتی اینجا روز است، توی چین شب است... اگر از سالومی میپرسیدم که زیتون چه جور چیزی است، حتماً به من میگفت شاید هم میرفت و برایم یک قاچ زیتون می آورد. در خانۀ آنها همه جور چیزی پیدا میشود. اگر پیش سالومی میرفتم، ازش میپرسیدم که آیا میداند خدا توی قرآن به زیتون سوگند خورده است؟ زنها میگفتند که سالومی مسلمان نیست. میگفتند، نعوذبالله، خدا را نمیشناسد. بعضیها میگفتند که خدای آنها گاو است. میگفتند که همشهری های سالومی جلوی گاو سجده میکنند. خاله نجیبه میگفت. وقتی که موی علیرضا را میزد، گفت... علیرضا اصلاً نمیدانست که خدا به زیتون قسم خورده، خاله نجیبه هم نمیدانست، هیچکدام از بچه ها نمیدانستند، برای همین هم همیشه به ابوالفضل قسم میخوردند. دوست داشتم که بدانم سالومی به چی قسم میخورد. وقتی دخترهایش را میزند، آنها چه میگفتند. به چی قسم میخوردند. شاید میگفتند: «تو را به گاو ما را نزن مامان!». شاید هم به چشمهای گاو قسم میخوردند. به دم گام یا به شاخ گاو قسم میخوردند.
📚 بخشی از داستان «چشمهای آبی عمو اسد»، نوشتۀ حافظ خیاوی 📚
@philosophycafe