🖋 جمهوریها و کشورهای پادشاهی که میخواهند از فساد برکنار بمانند باید رسوم و آداب دینی را پاک نگاه دارند و همیشه محترم بشمارند. زیرا که بدترین نشانۀ سقوط و تباهی یک کشور، بی حرمتی به تشریفات دینی است...
ولی امروز دین مسیح به قدری ناتوان و تباه شده است که اقوامی که به کلیسای مسیحی نزدیکتر از دیگرانند بی دین تر از دیگران شده اند. کسی که پایه های دین مسیح را به روشنی بشناسد و ببیند که اخلاق و رسوم امروزی چه قدر از آن دور شده است، یقین خواهد کرد که زوال اقوام مسیحی یا روز مجازاتشان نزدیک است.
... دربار پاپ، دین را در ایتالیا به چنان تباهی ای کشانده است که خداترسی از ایتالیا رخت بربسته است و هیچ تردید نیست که این وضع، بی نظمی و نادرستی بی پایان به دنبال می آورد... پس بی دینی و فساد ما ایتالیاییان از کلیسا و کشیشان است.
... ایتالیاییان این سیه روزی را فقط مدیون کلیسا هستند. اگر کسی بخواهد این حقیقت را به تجربۀ شخصی خود دریابد باید چنان قدرتی داشته باشد که دربار پاپ را با تمامی اقتدار و مرجعیتی که در ایتالیا دارد به سوییس منتقل کند... چنان کسی زود درخواهد یافت که فساد دربار پاپ، در اندک مدتی سوییس را بدتر و سریع تر از هر بلای دیگری به خاک سیاه خواهد نشاند.

📚 از کتاب «گفتارها»، نوشتۀ نیکولو ماکیاولی 📚

@philosophycafe

"بره ای ديدم ، بادبادک می‌خورد.
من الاغی ديدم، ينجه را می فهميد.
در چراگاه "نصيحت" گاوی ديدم سير!
شاعري ديدم هنگام خطاب، به گل سوسن می‌گفت: «شما»"
— سهراب سپهری

"I saw a lamb, dining kite. A donkey, which understood the grasses. A well-feed cow, in pasturage of advice. A poet, addressing illy «thou»"
— Sohrab Sepehri
— Maziyar (Translator) 🦋

@PhilosophyCafe ♨️

INCOMMENSURABILITY AND
RELATED MATTERS
Edited by
PAUL HOYNINGEN-HUENE
University of Hannover, Germany
and
HOWARD SANKEY

@PhilosophyCafe ♨️

INCOMMENSURABILITY AND
RELATED MATTERS
Edited by
PAUL HOYNINGEN-HUENE
University of Hannover, Germany
and
HOWARD SANKEY

@PhilosophyCafe ♨️

" آرایشگری دیدم کچل!"
— مازیار 🦋

"I saw a hairstylist who was hairless."
— Maziyar 🦋

🖋 من یک دختر نجس به دنیا آمدم.
وقتی در ایالات متحده از من میپرسند نجس بودن یعنی چه، توضیح میدهم که کاست (نوعی نظام اجتماعی)، مثل نژادپرستی علیه سیاهپوستان در آمریکاست. اما بعد میپرسند «چگونه کسی کاست شما را تشخیص میدهد؟» چون کاست مثل رنگ پوست نیست که به چشم بیاید.
آن وقت این طور توضیح میدهم که در روستاها و شهرهای هند، همه یکدیگر را میشناسند. هر کاست، قوانین ویژه ای دارد و در منطقۀ مخصوص به خود زندگی میکند. برَهمنان (که وظایف روحانیان را اجرا میکنند)، سفالگرها، آهنگرها، نجارها، رخت شورها، و الی آخر، هر گروه در منطقۀ جداگانه ای از روستا ساکن اند. نجسها، نقش اصلیشان -وظیفۀ موروثی شان- کارگری روی زمینِ دیگران یا سایر کارهایی است که از نظر هندوها پست و دونِ شأن است. آنها به کلی اجازۀ زندگی در روستا را ندارند و باید خارج از مرزهای مشخص شدۀ روستا سکونت داشته باشند. اجازه ندارند به معابد وارد شوند. اجازه ندارند به منابع آبِ شربِ دیگر طبقات نزدیک شوند. اجازه ندارند در کنار اعضای کاست هندو غذا بخورند یا از ظروف یکسانی استفاده کنند، از این دست محدودیتها و تحقیرها هزاران مورد دیگر نیز وجود دارد که در جاهای مختلف متفاوت اند...
در بیست و شش سالگی به آمریکا آمدم، جایی که مردم فقط رنگ پوست را میشناسند، نه موقعیتِ بدوِ تولد را. ... یک مرتبه در یک بار، در آتلانتا به پسری گفتم که من نجس زاده شده ام، یعنی غیرقابل لمس، گفت : «اما تو که اتفاقاً خیلی هم قابل لمس هستی.»

📚 از کتاب «مورچه ها در میان فیلها»، نوشتۀ سوجاتا گیدلا 📚

@philosophycafe

" هدیه‌ای که هرگز داده نشد..."
— مازیار 🦋

"An ungiven gift..."
— Maziyar 🦋

امروز کلاس مهارت‌های زندگی. یکی از دانش‌آموزا برام کشید.

#شکار_لحظه‌ها

#طراح: #جاویدپور

@PhilosophyCafe ♨️

📚به مناسبت ثبت خط و زبانی به نام لری در صفحه کلید گوگل

✍نگارنده: #غلامرضا_مهرآموز، #خوزستان‌

سلام و سپاس گرم و صمیمانه خود را تقدیم به مجموعه وزین فرهنگستان زبان لری و مخاطبان گرانسنگ آن می کنم.

قول داده بودم که به پاس درخواست های مخاطبان عزیز هر یکی دو هفته در وقت های آزاد یکی دو مقاله نوشته و برای انتشار در فرهنگستان بفرستم و خوشحالم که در اینجا به اولین تعهد به این قول عمل کنم.

و همچنین خوشحالم که نخستین پیامم در حکم یک کاربر عادی مصادف شده است با رویداد بسیار مهم و معناداری برای زبان لری که عبارتست از ثبت خط و زبانی به نام لری در پرکاربردترین صفحه کلید جهان یعنی گوگل.

روزی که خط پاپریک را در سال ۱۳۷۴ ابداع کردم هیچگاه فکر نمی کردم که روزی در کیبوردهای جهانی هم ثبت شود آن روزها نه خبری از اینترنت بود و نه خبری از بازگشت جوانان به هویت بومی خود و پیش نخستین کسانی که عرضه کردم جز سردی، بی تفاوتی، تعجب دلسردکننده یا پوزخندی معنادار بازخوردی نگرفتم.

اما ثبت لری در صفحه کلید گوگل تنها ثبت یک کیبورد برای لری نوشتن نیست بلکه آشنایی و اعتراف جهانیان به وجود هویت و زبانی به نام لری به عنوان رکن رکینی از تمدن و فرهنگ ایرانی-اسلامی است. هدف اصلی از ابداع خط پاپریک نیز حفظ و تقویت پیوند زبان و فرهنگ لر با زبان و فرهنگ ایرانی و اسلامی و ادبیات پربار فارسی بود زیرا قبل از آن نیز از سال ۶۹ خط لری آساره ابداع شده بود که ویژه فرهنگ نگاری لری بود ولی آساره بخاطر حفظ و تقویت این پیوندها منسوخ شد و جای خود را به پاپریک خطی لرشمول مبتنی بر الفبای عربی-فارسی داد.

همانگونه‌که در مقاله ضرورت تدوین خط لری از دیدگاه علمی در اسفند ۱۳۹۲ توضیح داده ام تدوین خط برای لری به هیچ وجه پدیده ای قومی نیست بلکه یک ضرورت علمی است، اولین دلیلش این است که در لری واج هایی وجود دارد که با رسم الخط موجود فارسی نمی توان آنها را نوشت مثل یاء مجهول، دال معجم، انگما، شوا( نوعی کسره خفیف)، ذال معجم، لام یائی، او کشیده، دیفتانگ های مختلف او، ضمه پیشینی و..... که در اکثر موارد علاوه بر اینکه قابل نمایش با رسم الخط فارسی نیستند بلکه معنی را عوض می کنند یا به اصطلاح علمی جفت کمینه(minimal pair) دارند. از طرف دیگر با تغییر فتحه، کسره، ضمه، و ..... معانی بسیاری از کلمات لری عوض می شود و چون هیچ سابقه خوانش و نگارش عام و ضابطه مند در لری وجود ندارد خوانش و نگارش نوشته های لری به ویژه لری اصیل کار بسیار دشواری است.

ورود نهادهای رسمی حکومتی در پروژه خط لری مانند اداره ارشاد و جهاد دانشگاهی به قضیه تدوین خط برای لری در پروژه خط زاگرس که بنده نیز توفیق حضور چند جلسه در آن را داشتم خود تایید دیگری است دال بر اینکه تدوین رسم الخط برای لری یک ضرورت و دغدغه علمی و فرهنگی است نه‌ کاری قومگرایانه.

تاریخ زبان لری هیچگاه ۱۶ مهر ۱۳۹۷ را از یاد نخواهد برد زیرا نام و هویت لری را در کنار زبان های جهان نشاند و بسیاری از کاربران جهان یک آشنایی صوری با وجود زبان و فرهنگی به نام لری در ایران خواهند داشت و علاوه بر این به امید خدا اعتماد به نفسی فرهنگی برای خود لرها نیز خواهد بود

در بازنگری خط پاپریک برای کیبورد و ثبت در گوگل افراد و گروههای مختلفی به بنده کمک کرده اند و از نظرات آنها بهره گرفته ام که بعدها به تفصیل نام آنها ذکر خواهد شد از همه آن بزرگواران صمیمانه سپاسگزارم. تا کنون دو نسخه بازنگری شده از پاپریک تهیه شده است که آنچه در گوگل ثبت شده نسخه ۱ بازنگری شده پاپریک است. مسلما پاپریک در آینده بهتر و بهینه تر خواهد شد.

خداوند متعال را به خاطر ثبت زبان و خط لری در پرکاربردترین صفحه کلید جهان سپاس می گویم و به تمام مردم عزیز لر و ایران تبریک می گویم.

غلامرضا مهرآموز ۹۷/۷/۱۷

به خروس ها آنقدر خون می دهند تا وحشی شوند.در روز مبارزه چند نفر گردشان می گیرند و سر اولین تاجی که کنده شود قمار می کنند.باقی مردم از هیجان فریاد می زنند و در انتها به لاشه ی خروس بازنده تف می اندازند.
در میان ازدحام جمعیت پیرمرد با شادی گفت این توله سگ ها را ببینید که به جان هم افتاده اند...
درست مثل جنگ خروس ها مردم دورشان حلقه زند.صدای تشویقشان صدای رسیدن مترو را در خود بلعید.
با رسیدن قطار مامور مترو باخنده گوش یکی از بچه دست فروش ها را پیچاند و غائله تمام شد.
#کوهیار
@philosophycafe
🕸🕸🕸

تفاوتی است بین امر معنادار و چگونه معنا‌ یافتن یک امر و هر دوی این‌ها متفاوت‌اند از چرایی معنا یافتن یک امر. اولی نتیجه دومی است و دومی را ویتگنشتاین نتیجه شیوه زیست (form of life) می‌داند. اما سومی هنوز پاسخی ندارد و اگر هم داشته باشد به نظر نمی‌رسد که در حوزه فلسفه باشد. چه چیزی رخ می‌دهد که ما معنا‌داری را می‌یابیم؟ چگونه است که ما کمیت‌های صلب و ناصلب را به معانی ترجمه می‌کنیم. آیا در ما قوه‌ای معناساز وجود دارد؟ قوه‌ای که به ما توان معنا‌سازی می‌دهد؟ قوه‌ای که به واسطه آن ما دانسته و یا نادانسته در تعامل با دگرهستی‌ها معنا می‌سازیم/درک‌‌می‌کنیم؟ قوه‌ای که به ما می‌دهد توهم معنا دادن/یافتن/ساختن؟ آیا معنا توهمی دگرگشتی (تکاملی) است برای سازگاری با آنچه که بوده؟

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

🔸 در من انگار کسی در پی انکار من است
یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یک نفر ساده چنان ساده که از سادگی اش
میشود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

شبحی چند شب است آفت جانم شده است
اول نام کسی ورد زبانم شده است

🔹 عاشقی جرم قشنگیست به انکار مکوش / بهروز یاسمی 🔹

@philosophycafe

🔘 On Certainty

🔘 Ludwig Wittgenstein

🔘 published: 1969

🔘 Page count: 90

🔘 Editor: Georg Henrik von Wright

🔘 Translator: G. E. M. Anscombe

@PhilosophyCafe ♨️

🔘 On Certainty

🔘 Ludwig Wittgenstein

🔘 published: 1969

🔘 Page count: 90

🔘 Editor: Georg Henrik von Wright

🔘 Translator: G. E. M. Anscombe

@PhilosophyCafe ♨️

@LostCafe ♨️

@LostCafe ♨️

🖋 آدمیان، هر چند نه همیشه به حق، حسرت گذشته را میخورند و از زمان حال شکایت میکنند؛ و دلبستگیشان به گذشته به حدی است که نه تنها روزگارانی را که فقط از طریق نوشته های تاریخ نویسان میشناسند بلکه در زمان پیری، روزگار جوانی خویش را نیز میستایند. اگر این شیوۀ فکر نادرست است، و بیشتر اوقات به راستی نادرست است، به عقیدۀ من منشأ آن علل متعددی هستند که به هم میپیوندند و با هم اثر میبخشند. یکی این است که مردم دربارۀ رویدادهای گذشته هرگز تمام حقیقت را نمیشناسند زیرا که بیشتر اوقات نویسندگان رویدادهایی را که مایۀ ننگ عصر زندگی ایشان است پنهان میکنند و هر چه را که از شکوه و درخشندگی آن عصر حاکی است با آب و تاب فراوان باز مینمایند. بیشترین تاریخ نویسان چنان گوش به فرمان بخت نیک فاتحان دارند که برای بزرگ جلوه دادن پیروزیهای ایشان نه تنها در شرح کارهای واقعاً دلیرانۀ آنان به اغراق میگرایند بلکه در وصف شجاعت دشمنان ایشان نیز مبالغه میکنند، و از این رو نسلهایی که بعدها در کشور طرف غالب یا طرف مغلوب به دنیا می آیند، آدمیان آن عصرها را به دیدۀ اعجاب مینگرند و میستایند.

📚 از کتاب «گفتارها»، نوشتۀ نیکولو ماکیاولی 📚

@philosophycafe