@LostCafe ♨️

@LostCafe ♨️

زنانگی زن آنطور که مرد میخواهد بروز می کند یا آن طور که هست؟
#کوهیار
@philosophycafe
@koohyarr

☘️ بی‌دینی محبوب‌ترین تعلق دینی در امریکا

🔅طبق مقاله اخیر نیویورک تایمز، در سال ۲۰۱۸ که در همین ماه منتشر شد برای اولین بار، «بی‌‌دینی» به عنوان محبوب‌ترین تعلق دینی در آمریکا از تمام فرق دیگر پیشی گرفت.البته اگر درصد تعلق به فرق مختلف مسیحی را یکی کنیم، همچنان مسیحیت در صدر است.

🔅این نمودار از تحلیل گرایشات موجود در گزارش‌های The General Social Survey مرکز «افکار سنجی ملی» وابسته به دانشگاه شیکاگو: NORC at the University of Chicago به دست آمده است.

🌾 @Sedanet

🔘 #Human

@PhilosophyCafe ♨️

@LostCafe ♨️

#کوهیار
@philosophycafe

🗯 طواف کعبۀ دل کن اگر دلی داری
دلست کعبۀ معنی تو گل چه پنداری

طواف کعبه صورت حقت بدان فرمود
که تا به واسطۀ آن دلی به دست آری

هزار بار پیاده طواف کعبه کنی
قبول حق نشود گر دلی بیازاری

بده تو ملکت و مال و دلی به دست آور
که دل ضیا دهدت در لحد شب تاری

هزار بدرۀ زرگر بری به حضرت حق
حقت بگوید دل آر اگر به ما آری

که سیم و زر بر ما لاشیست بی مقدار
دلست مطلب ما گر طلبکاری

مدار خوار دلی را اگرچه خوار بود
که بس عزیز عزیزست دل در آن خواری

کمر به خدمت دلها ببند چاکروار
که برگشاید در تو طریق اسراری

🔹 دیوان شمس 🔹

@philosophycafe

☘️ گفت‌وگو با عادل مشایخی درباره ابتذال؛ شجاعت زیستن در جهان بدونِ دیگری

🔅علی ورامینی-محسن آزموده/ مرگ مرتضی پاشایی، خواننده پرطرفدار پاپ و اتفاقاتی که در مراسم تشیع جنازه او افتاد یکی از نقاط عطفِ فکری در دهه نود است. بعد از این اتفاق و سخنرانی یوسف اباذری در نقد این وضعیت بود که بحث ابتذال و امر مبتذل در ایران بیش از همیشه مورد توجه نخبگان فکری قرار گرفت. اگر نقطه عزیمت اباذری در آن سخنرانی را به خاطر بیاوریم و با آنچه به لحاظ تاریخی خاستگاه پدید آمدن واژه ابتذال «banalité» است قیاس کنیم می‌بینم که وقتی از این مفهوم صحبت می‌کنیم اصلاً مشخص نیست که از چه مفهومی سخن می‌گوئیم و حد و ابعاد آن کجاست. خاستگاه ابتذال به لحاظ تاریخی از طبقه فرادستِ اشراف قرن نوزدهم می‌آید و اباذری در قرن بیست‌ویکم آن پدیده‌ای که به امر سیاسی و طبقه فرودست توجهی ندارد را مبتذل می‌خواند. مبهم بودن مفهوم ابتذال هم‌چنین باعث شده تا بعضا این مفهوم کاربردی اخلاقی پیدا کند و حتی فراتر از آن به واکنش‌های هیستریک تبدیل شوند.

🔅نمونه‌ی آن را به کرّات دیده‌ایم که در فضای مه آلوده، فضایی که تشخیص سره از ناسره بسیار دشوار می‌نماید، هرکسی دیگری را مبتذل خطاب می‌کند. در حالی که ابتذال هر روز بیشتر لقلقه زبان روشنفکران، منتقدان، هنرمندان و .. بود هم‌زمان شاهد گسترده‌تر شدن امر مبتذل (به آن معنایی که اباذری سعی داشت ایضاح کند) بودیم. در سالی که گذشت، به‌خصوص در حوزه هنر، آش به‌قدری شور شد و حد و مرز ابتذال چنان گسترش پیدا کرد که حتی آن‌کسی را هم که به عنوان نماد ابتذال (به معنای خالی کردن عرصه عمومی از امر سیاسی و رهایی بخش) می‌دانستند، سعی کرد خود را از دیگرانی که پر و بال به آن‌ها داده بود تبری بجوید.

🔅در این وضعیت به‌نظر می‌رسد اولین و مهم‌ترین گام، سخن گفتن از ابتذال در یک صورت‌بندی قابل ارجاع و فارغ از ایهام است. اگر بتوان به هم‌چین صورت‌بندی‌ای رسید، دیگر می‌توان در جایی مشخص ایستاد و ابتداً از خود صورت‌بندی دفاع و یا آن را نقد کرد و سپس با استمداد از آن به سراغ نقد پدیده‌ها و وضعیت‌ها رفت. در همین راستا به سراغ «عادل مشایخی»، مترجم، مدرس و پژوهشگر فلسفه رفتیم تا مفهومِ ابتذال را با او واکاوی کنیم. مشایخی در این گفت‌وگو صورت‌بندی بسیار واضحی از ابتذال ارائه می‌دهد. او نقبی به هایدگر می‌زند و «دیگریِ بزرگ» را شرح می‌دهد و سپس با استمداد از فوکو توضیح می‌دهد که تکنولوژی‌های قدرت چگونه سوژه را به این دیگری بزرگ قلاب می‌زنند و آن را منقاد می‌کنند.

🔅در حقیقت مشایخی ابتذال را در نسبت با منقاد شدن و رهایی از انقیاد صورت‌بندی می‌کند. او مشخصاً در رابطه با هنر معتقد است "هنر واقعی، هنری است که امکان سوژه شدن را فراهم می آورد. به این شکل که توان جدیدی در ما ایجاد می کند." برای فهم بیشتر این صورت‌بندی مشروح گفت‌وگوی مفصل ما با مشایخی را در ادامه می‌توانید بخوانید، اما پیش از آن باید از «مسعود کریمی»، مدیر نشر «ناهید» و دیگر همکارانش تشکر کرد که شرایط انجام این گفت‌وگو را با لطف و مهری فراوان فراهم کردند.

متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/orB6a
🌾 @Sedanet | @zamaneyebarkhord

🖋 آیا داستان آن دیوانه را نشنیده اید که با چراغ در روز روشن و در ملأعام به دنبال خدا بود و مدام فریاد میزد «خدا را میجویم! خدا را میجویم». اما فریاد او موجب خندۀ بسیار شد، چون در میان جمع عدۀ بسیاری به خدا ایمان نداشتند. از آن جمع یکی گفت: آیا او گم شده است؟ و دیگری گفت آیا او کودکی گم کرده راه است؟ آیا او از ما میترسد و خود را پنهان میکند؟ آیا او مسافر است، یا مهاجرت کرده است؟ و بدینسان، مردم فریاد و خنده سر دادند. دیوانه در میان جمع پرید و به آنها خیره، نگاه کرد؛ سپس، فریاد زد: «من هم اینک به شما خواهم گفت خدا کجا رفته است. من و شما، یعنی ما، او را کشتیم. ما، همه، قاتل او هستیم! ولی ما چگونه این کار را انجام دادیم؟ چگونه توانستیم دریا را خشک کنیم؟... آیا ما بی وقفه و از پیش و پس، از کنار، و از همه طرف سقوط نمیکنیم؟»

🖋 سپس گفت: «من خیلی زود آمدم. زمان من هنوز فرا نرسیده است. آن رویداد عظیم هنوز در راه است و پیش می آید و هنوز به گوش انسانها نرسیده است. رعد و برق به زمان نیاز دارد، نور ستارگان به زمان نیاز دارد، اعمال ما نیز حتی اگر انجام شده باشد، به زمان نیاز دارند. این عمل هنوز از دورترین افلاک از مردم دورتر است؛ هر چند که آنها خود، این عمل را انجام داده اند.» گفته اند که این دیوانه در همین روز به کلیساهای مختلف وارد شد و در آنها در رثای مرگ خدا سرودی سر داد. هنگامی که مردم او را از کلیسا میراندند و از او توضیح میخواستند، دیوانه پیوسته میگفت: «آیا کلیسا چیزی جز مقبره و آرامگه خدایان است؟»

📚 از کتاب «حکمت شادان»، نوشتۀ فردریش نیچه 📚

@philosophycafe

✳️ این کلیپ رو یکی از دوستان لطف کردن فرستادن. یه نفر به زبان انگلیسی قطعۀ 125 کتاب «حکمت شادان» رو میخونه و اجرا میکنه (همین پستی که امروز از کتاب «حکمت شادان» توی کانال گذاشته شد، از این قطعه ست.) توصیه میکنم این کلیپ رو ببینید. هم اجرای جالبی داره و هم صدای پر انرژی ای.
این قطعه از این جهت اهمیت داره که جزو اولین نوشته های نیچه ست که در اون ایدۀ «مرگ خدا» رو مطرح میکنه. میدونیم که منظور نیچه از مرگ خدا، یه ادعای هستی شناختی نیست؛ یعنی نیچه نمیخواد بگه خدا مرده است، همونطوری که مثلاً کانت مرده است.
تمثیل «مرگ خدا» توی گفتار نیچه، بیانگر گسستن انسان مسیحی از ایمان و دینه.

🔖 اگه مطلبی مرتبط با این قطعه یا نقد و نظری در این رابطه دارین، ممنون میشم برای بنده بفرستین.
@Ali_soltanzadeh

@philosophycafe

اگر شما رئیس جمهور ایران شوید، آیا تلاش خواهید کرد که پس از اتمام دوره هشت ساله خود به نحوی امور را جلو ببرید که محدودیت برداشته شود و همچنان رئیس جمهور بمانید؟
anonymous poll

خیر – 54
👍👍👍👍👍👍👍 78%

بله – 15
👍👍 22%

👥 69 people voted so far.

🖋 جدا کردن رشته های در هم تنیدۀ عقلانیت و عقل عملی دشوار است. سخن از یکی تقریباً همیشه دیگری را نیز به میان می آورد؛ در اینجا نیز همین طور است...
[برخی بر این عقیده اند] انسانِ معقول، انسان اقتصادی توصیف میشود؛ یعنی یک کنشگر اقتصادی که (از نظر اجتماعی و یا ژنتیکی) با این اصل برنامه ریزی شده است که آدمی باید سودهای خویش را بیشینه کند و زیانهایش را کمینه (یا چیزی نزدیک به این مضمون). در اینجا ایدۀ اساسی این است که افراد ترغیب میشوند تا ابتدائاً از دریچۀ نفع شخصی دست به عمل بزنند و نفع شخصی آنها را هم میتوان از اینجا فهمید که ترجیح میدهند چه وضعیتی رخ بدهد.

🖋 ایراد من بر این رویکرد به عقلانیت ...[این است که] در سطح فردی، دشواری کار در اینجاست که یک تبیین [مبتنی بر] انسان اقتصادی از اینکه چرا یک فرد چنان کرد که کرد فقط هنگامی قابل عرضه است که فرد آن کار را کرده باشد، یعنی بعد از وقوع واقعیت. ...
وقتی بحث پیش بینیِ رفتار فردی در میان باشد، وضعیت این قدر ساده نیست، چرا که پیش بینی دست یافته های فردیِ واقعی پیش از وقوع امر به سختی ممکن است؛ رتبه بندی های ترجیحی و دلایل تغییرات در چنین ترتیبی ضرورتاً با اصول عقلانی تبیین شدنی نیست. یعنی ملاحظات عقلانی اغلب عوامل تعیین کننده ای در این امر نیستند که چرا شخص x، الف را به ب ترجیح میدهد. مثلاً شوق مذهبی ممکن است فرد را به جایی برساند که عمداً و آگاهانه خود را در یک موقعیت مرگبار قرار دهد. بعد از وقوع، فدا کردن خویش در راه تعصبهای مذهبی را میتوان همان قدر عقلانی نشان داد که خالی کردن موجودی انبار در روز جمعه قبل از اینکه بازار پس از یک هفته افزایش بها در بورس کالا بسته شود.

📚 از کتاب «در باب تکنولوژی»، نوشتۀ جوزف پیت 📚

@philosophycafe

@PhilosophyCafe ♨️

@PhilosophyCafe ♨️