PiranshahrRudaw

#بخوانید//

طبیعت خسته است،
صدای ناله‌اش را بشنویم

طبیعت خانه ماست، مادر ماست و آینه شخصیت ما؛ اما چه تلخ است که در برابر این آینه، سیمایی مخدوش و شرم‌آور نمایان می‌شود. هرجا که پای انسان رسیده، ردپایی از بی‌رحمی و بی‌توجهی باقی مانده است. جنگل‌هایی که باید ریه‌های زمین باشند، یکی پس از دیگری به تیغ تبر سپرده می‌شوند. درختانی که صدها سال ایستاده‌اند تا ما هوایی برای نفس کشیدن داشته باشیم، در چند لحظه با خاک یکسان می‌شوند، و ما همچنان بی‌تفاوت، گویی بریدن ریشه طبیعت بریدن ریشه خودمان نیست.

رودخانه‌ها که زمانی زلال و زندگی‌بخش بودند، امروز به جویبارهایی از آلودگی بدل شده‌اند. تالاب‌هایی که مامن پرندگان مهاجر بودند، در سکوتی جان‌سوز خشکیده‌اند. دریاها و سواحل، که باید نماد آرامش باشند، به انباری برای زباله‌های رها شده ما تبدیل گشته‌اند. ماهیان مرده بر سطح آب شناورند و ما همچنان سرگرم ریختن پساب‌ها و پلاستیک‌ها هستیم، انگار که گور جمعی زندگی را با دست خود می‌سازیم. کوه‌خواری و زمین‌خواری با حرص و طمع بی‌پایان، قامت استوار طبیعت را خم کرده و جای سبزه و درخت را برج‌های سیمانی و ویلاهای بی‌جان گرفته است.

کوه‌ها و دشت‌ها نیز از این بی‌رحمی در امان نمانده‌اند. مسیرهایی که بز کوهی و جانوران وحشی با سختی و احتیاط می‌پیمودند، امروز زیر چرخ‌های خودروهای آفرود ما له می‌شوند. چراگاه‌ها پر از بطری‌های شکسته و زباله‌های سوخته‌اند. جایی که باید مأمن آرامش باشد، به صحنه‌ای از هیاهو، دود و تخریب بدل شده است. کوه‌ها نه تنها از زباله و ماشین، بلکه از معدن‌کاوی بی‌حساب و بریدن دل زمین برای سود بیشتر در حال نابودی‌اند. طبیعت فریاد می‌کشد، اما ما تنها صدای تفریح، سود و لذت آنی خود را می‌شنویم.

حیات وحش در سکوتی هولناک به سمت نیستی رانده می‌شود. پرندگانی که باید آوازشان نوید بهار باشد، یکی پس از دیگری خانه‌هایشان را از دست می‌دهند. گونه‌هایی که هزاران سال در کنار ما زیسته‌اند، امروز تنها در کتاب‌ها و عکس‌ها باقی مانده‌اند. شکار بی‌رویه، قطع زیستگاه‌ها، و آتش‌سوزی‌هایی که از بی‌مسئولیتی ما برپا می‌شوند، حکم نابودی را برای آنان نوشته‌اند. کشتن طبیعت با بتن و آسفالت، خیابان‌ها و کارخانه‌هایی که بی‌رحمانه جای گل و خاک را گرفته‌اند، جان بسیاری از موجودات را گرفته است. ما تنها به برداشتن سهم خود اندیشیدیم، بی‌آنکه سهم طبیعت و نسل‌های آینده را به یاد آوریم.

بی‌رحمانه‌ترین واقعیت این است که ما دشمنی با طبیعت نکردیم، بلکه با خودمان جنگیده‌ایم. آنچه از بین می‌رود نه تنها درخت و رود و کوه است، که امید و آینده فرزندانمان است. طبیعت دیگر توان تحمل این همه زخم را ندارد و صدای خستگی‌اش در هر باد و باران شنیده می‌شود. صنعت افسارگسیخته، جاده‌هایی که بر دل جنگل کشیده می‌شوند، و برج‌هایی که در زمین‌های حاصلخیز قد می‌کشند، همه گواهی بر بی‌رحمی ما هستند. اکنون وقت آن است که به خود آییم، پیش از آنکه این مادر مهربان برای همیشه ما را ترک کند. اگر دست از ظلم بر نداریم، تنها ویرانه‌ای برای آیندگان به جا خواهیم گذاشت؛ و آن روز، گریه هیچ‌کس مرهمی بر داغ طبیعت نخواهد بود.

🖊شفیع صادقی

✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw

👍49❤12🙈3😢2

10.6K views13:16