PiranshahrRudaw

به بهانه‌ی تنبیه یک دانش‌آموز بوکانی

با سلام و درود به همکاران و خوانندگان فرهیخته

هر از گاهی در گوشه‌وکنار کشور، خبر تنبیه دانش‌آموزی دست‌مایه‌ی رسانه‌ها و محافل خبری می‌شود. در چنین مواقعی، معلم، نظام آموزشی، خانواده و جامعه، یک‌باره به تیغ نقد سپرده می‌شوند و هرکسی از زاویه‌ی دید خود درباره‌ی نقش عوامل گوناگون در تربیت و آموزش دانش‌آموزان قلم می‌زند.

اما در این میدان پرهیاهو، اغلب انگشت اتهام تنها به سوی معلم نشانه می‌رود. بسیاری بدون درنگ، او را مقصر اصلی معرفی می‌کنند و از این رهگذر، نه‌فقط حرمت یک فرد، بلکه جایگاه اجتماعی و شأن علمی معلم را نیز خدشه‌دار می‌سازند. در این باره، یادآوری چند نکته ضروری است:

۱. تنبیه فیزیکی، هرچند ناپسند و غیرقابل توجیه است، اما ریشه‌ی آن را باید در فرایندهای تربیتی گسترده‌تر جست. رفتار دانش‌آموز محصول سال‌ها تأثیر خانواده، جامعه و محیط اجتماعی است. نمی‌توان تمام مسئولیت را صرفاً بر دوش چند روز یا چند ماه ارتباط میان معلم و شاگرد گذاشت.

۲. رسانه‌ها باید پیش از قضاوت، تحقیق کنند. متأسفانه برخی رسانه‌های محلی بی‌درنگ و بدون بررسی دقیق، علیه معلم می‌نویسند و حرمت آموزشگاه و جایگاه معلم را مخدوش می‌کنند. چنین رفتارهایی در نهایت، نه به سود آموزش و فرهنگ، بلکه به زیان آینده‌ی جامعه است. همان‌گونه که گفته‌اند:

> جامعه‌ای که به پزشکان ارج می‌نهد، جامعه‌ای بیمار است؛
و جامعه‌ای که به معلمان ارج می‌نهد، جامعه‌ای بافرهنگ است.

۳. تلخ‌ترین بخش ماجرا این است که بسیاری از همان منتقدان، خود پرورش‌یافته‌ی دستان همین معلمان‌اند. آنان نوشتن، اندیشیدن و سخن گفتن را در مکتب همین معلمان آموخته‌اند. با این حال، امروز قلم به انتقاد تند از همان کسانی می‌برند که سنگ‌بنای دانایی‌شان را گذاشته‌اند. این واقعیت، برای هر معلمی دردناک و نگران‌کننده است.

درد دل‌ها بسیارند، اما همین چند سطر را بسنده می‌دانم تا سخن به ملال نیانجامد.

با احترام
عبدالرحمن مام‌رش

✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw

❤187😡48👏30👍15🕊1🙈1

13.3K views15:15