➖جناب آدمیزاد،واقعا تصمیم نداری سیر شوی

رسول خداﷺ فرمود
«لَوْ أَنَّ لِابْنِ آدَمَ وَادِيًا مِنْ ذَهَبٍ، لَأَحَبَّ أَنْ يَكُونَ لَهُ وَادِيَانِ، وَلَنْ يَمْلَأَ فَاهُ إِلَّا التُّرَابُ، وَيَتُوبُ اللَّهُ عَلَى مَنْ تَابَ»
اگر انسان را دره‌ای از طلا باشد، باز آرزو می‌کند که دو دره داشته باشد و هرگز دهانش (از طمع) پر نمی‌شود مگر با خاک (مرگ) و خداوند توبه هر که را توبه کند، می‌پذیرد.»

دیشب، لحظات پایانی بازی اسپانیا و پرتغال را تماشا کردم، اسپانیا پیروز شد و پرتغال حذف، اما آنچه بیش از نتیجه در دلم نشست، چهرهٔ کریستیانو رونالدو بود ،مردی که در اوج شهرت و ثروت، چون کودکی گمشده، بی‌تابانه می‌گریست. در آن لحظه، گویا تمام قله‌هایی که فتح کرده بود، در برابر یک ناکامی بزرگ، رنگ باخته بودند و من به ناگاه دریافتم که سیری‌ناپذیری، نه در گنج و مقام، که در دل انسان ریشه دارد.

رونالدو، اسطوره‌ای که پنج توپ طلا، چهار کفش طلا، عناوین بهترین بازیکن جهان، قهرمانی در یورو ۲۰۱۶ و لیگ ملت‌های اروپا، پنج قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا، قهرمانی در سه لیگ معتبر جهان ،انگلیس، اسپانیا و ایتالیا، رکورددار گل‌زنی در تاریخ جام‌جهانی و نیز رکورددار بیشترین گل در تاریخ فوتبال ملی و باشگاهی را در کارنامه دارد، با تمام این گنجینه‌های بی‌نظیر، در واپسین روزهای حضورش در جام‌جهانی، چشمانی اشک‌بار داشت. گویا آن درهٔ طلا، که موفقیت‌هایش بود، باز هم برایش کافی نبود و آرزوی دره‌ای دیگر، یعنی جام جهانی، همچنان در دلش شعله‌ور بود.

در پس این ناکامی بزرگ، حقیقتی والاتر نمایان می‌شود؛ اینکه نباید گنجینه‌های زندگیمان را با جام‌های نبرده بسنجیم. اشک‌های رونالدو آینه‌ای است برای ما تا بیاموزیم که گاهی یک آرزوی برآورده‌نشده، تمام قله‌های فتح‌شده را از یاد می‌برد. اما آنکه از این آزمون الهی سربلند بیرون آید، کسی است که با لبخندی بر لب، از داشته‌هایش بهره می‌برد و برای نداشته‌هایش، با قلبی آرام و راضی به قضای حق، دم نمی‌زند. این همان پیامی است که پیامبر ﷺ به ما آموخت؛ نه اینکه از دستیابی به اهداف دست بکشیم، بلکه به داشته‌هایمان بنگریم و شکرگزار باشیم و بدانیم آرامش حقیقی، در قناعت و رضایت به تقدیر الهی است.

و این‌جاست که راز حدیث برایم روشن‌تر شد ،سیری‌ناپذیری، پایانش خاک است، اما خداوند درِ توبه را بر هر که خواهد گشوده است. رونالدو با تمام شکوه دنیوی اش، به ما نشان داد که حتی بزرگان نیز در دام «کاش بیشتر داشتم» گرفتار می‌شوند، اما عبرت در این است که بدانیم: هرچه داشته باشیم، باز هم نداشته‌هایی هست که می‌توانند چشم‌هایمان را اشک آلود کنند. تنها نسخهٔ رهایی، نگاه به پشت سر و شکر آنچه هست، و نگاه به پیش رو با توکل بر آنچه خواهد بود، تا هم از حرص بی‌پایان رها شویم و هم برای فردایی بهتر، بی‌آنکه آرامش امروز را ببازیم، تلاش کنیم.
📚مسند احمد
صحیح ابن حبان

شفیع صادقی

🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPB

📸قبل از هر سفر،فقط ۵ دقیقه برای بررسی خودرو زمان بگذارید

🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPB