PiranshahrRudaw

➖آب شرب در خدمت کشاورزی؛ بحرانی پنهان در دل خشکسالی

در روزگاری که کم‌آبی به یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های کشور بدل شده، نوع مصرف آب دیگر یک انتخاب شخصی نیست، بلکه مسئولیتی اجتماعی و ملی است. پیش‌تر در همین رسانه از پدیده تأسف‌برانگیز شست‌وشوی کوچه و حیاط با آب شرب گفتیم؛ اما امروز از بحرانی جدی‌تر و نادیده‌گرفته‌تر می‌گوییم: مصرف گسترده آب‌های زیرزمینی و قابل شرب برای کشاورزی، به‌ویژه کشت محصولات پرمصرفی چون چغندر قند.

باید پرسید: چرا در حالی‌که بسیاری از شهرها و روستاها با قطعی، سهمیه‌بندی و افت کیفیت آب آشامیدنی مواجه‌اند، چاه‌های عمیق برای آبیاری مزارع پرمصرف مورد استفاده قرار می‌گیرند؟ این منابع، سرمایه‌های حیاتی و مشترک همه مردم‌اند، نه ابزار سودجویی گروهی خاص.

این شیوه مصرف، فقط به فرسایش منابع آبی منجر نمی‌شود؛ بلکه با دامن‌زدن به پدیده خطرناک فرونشست زمین، آینده آبی کشور را نیز به خطر می‌اندازد. اما موضوع فقط فنی یا مدیریتی نیست؛ ماجرا بُعدی اخلاقی، شرعی و اجتماعی هم دارد.

آیا عادلانه است گروهی خاص از منابع آب شرب بهره ببرند، اما پیامدهای خشکسالی، بی‌آبی و مهاجرت اجباری را عموم مردم — حتی آن‌ها که هیچ نقشی در این بحران ندارند — متحمل شوند؟ آیا این با اصول شرعی، انصاف اجتماعی و مسئولیت‌پذیری سازگار است؟

از علما و صاحب‌نظران دینی تقاضا داریم صریح و روشن پاسخ دهند:

آیا مصرف آب‌های زیرزمینی و آشامیدنی برای کشت چغندر قند، در شرایط بحرانی امروز، شرعاً جایز است؟

اگر سود یک اقدام محدود به اقلیتی خاص باشد اما زیان آن گریبان جامعه را بگیرد، آیا از نظر فقهی این عمل مجاز است؟

آیا استفاده شخصی از منابع عمومی در بحران، محل اشکال شرعی نیست؟

بیایید صادقانه بنگریم؛ مسئله ما تنها کم‌آبی نیست، مسئله اصلی «نگاه ما به آب» است. تا زمانی‌که آب را نه «حق همگانی»، بلکه فقط ابزاری اقتصادی ببینیم، آینده‌ای سخت‌تر در انتظارمان خواهد بود.

شاید وقت آن رسیده که صدای بی‌صدایانی باشیم که حتی یک لیوان آب سالم برای نوشیدن ندارند.

✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw

👍51😡15❤10🙈2👏1

11.5K views14:40