🗣 درنگ
#دکتر_ارسیا_تقوا. روان‌پزشک
مرغِ تک‌پا یا دمِ خروس؟
کسانی هستند که شرایط امروز ایران را نوعی «ارزش افزوده» برای مردم می‌دانند. همان‌طور که وقتی سرمایه‌گذاری در شهری انجام می‌شود و کسب‌وکاری رونق می‌گیرد، مردم از اشتغال جوان‌ها، از ماشین‌های تازه و از بهبود زندگی خوشحال می‌شوند، برخی نیز از بمب و بلاهایی که بر سر ملت می‌ریزد به همان اندازه ذوق می‌کنند و می‌گویند این‌ها نعمتی است که سر و روی ما را «مزین» می‌کند. از جهتی راست می‌گویند: بالاخره دیگران برای این بمب‌های مگاتنی هزینه‌های هنگفتی کرده‌اند و وقتی کشور ما را با آن شخم می‌زنند، گویی این هزینه‌ها به خورد زمین می‌رود و ارزش خان‌و مان و کاشانه‌مان را بالا می‌برد. حالا اگر عده‌ای در پی این بمب‌ها بیکار می‌شوند، لابد از بی‌عرضگی خودشان است؛ وگرنه «می‌دانی برای هر کدام از این بمب‌ها و بمب‌افکن‌ها و ناوها چقدر هزینه می‌شود؟» همه این‌ها بی‌زحمت در کشور تو جمع شده؛ باید زرنگ باشی، عرضه داشته باشی تا از این خوان گسترده‌ی نعمت بهره‌مند شوی.
سال‌هاست که دنیا پر است از این‌گونه نگاه‌ها. حدود دویست سال پیش، فردی به‌نام ساموئل کارترایت گفت بردگانی که از مزارع و معادن فرار می‌کنند لابد مشکلی دارند و نامش را گذاشت «دراپتومانیا». از دید او، برده‌ی عاقل چرا باید ولی‌نعمت خود را رها کند؟ اگر هم کرد، بیچاره دست خودش نبوده؛ بیماری و مرضی داشته که او را از خود بی‌خود کرده است. یا مثلاً نیکیتا خروشچف که پس از استالین زمامدار شوروی شد، درباره مخالفان مسکو می‌گفت این‌ها بیمار روانی هستند؛ وگرنه کدام صاحب‌شعوری علیه «بهشت کمونیستی» شورش می‌کند؟
بنابراین نباید متعجب یا حتی ناراحت شویم از اینکه آقایی می‌گوید بهترین ماشین برای ایرانیان پراید است و مالک نفت یک سرزمین مردم آن کشور نیستند. او واقعاً اعتقاد دارد همین که در ید باکفایت ایشان هستیم، برای ما بس است. وقتی این را داریم، دیگر آب‌وهوا، امنیت، شغل، آینده و نان شب چه اهمیتی دارد؟
به‌نظر می‌رسد باید در این دیدگاه تجدیدنظر کنیم که وقتی ایشان به خلوت می‌روند، لزوماً «آن کار دیگر می‌کنند». شاید نمی‌کنند؛ شاید در زمزمه‌های شبانه از این همه نعمت بی‌دریغی که به خلق عطا کرده‌اند، عشق می‌کنند و قصر بهشت را کمترین پاداش این سخاوت می‌بینند.
مخلص کلام:
کدام خوف‌ناک‌تر است؟ آنکه به خلوت می‌رود و در حالی که «آن کار دیگر می‌کند» به ریش ما می‌خندد، یا آنکه با تمام وجود ذره‌ای در درستی خود شک نمی‌کند و بر سیره‌ی خود پافشاری دارد؟ کدام ممکن است روزی ماست خود را کیسه کند؟ آنکه می‌داند دمِ‌خروسی زیر بغلش هست و کتمان می‌کند، ناگوارتر است یا آنکه به تک‌پایی مرغِ خود ایمان راسخ دارد؟
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
#دکتر_ارسیا_تقوا. روان‌پزشک
مرغِ تک‌پا یا دمِ خروس؟
کسانی هستند که شرایط امروز ایران را نوعی «ارزش افزوده» برای مردم می‌دانند. همان‌طور که وقتی سرمایه‌گذاری در شهری انجام می‌شود و کسب‌وکاری رونق می‌گیرد، مردم از اشتغال جوان‌ها، از ماشین‌های تازه و از بهبود زندگی خوشحال می‌شوند، برخی نیز از بمب و بلاهایی که بر سر ملت می‌ریزد به همان اندازه ذوق می‌کنند و می‌گویند این‌ها نعمتی است که سر و روی ما را «مزین» می‌کند. از جهتی راست می‌گویند: بالاخره دیگران برای این بمب‌های مگاتنی هزینه‌های هنگفتی کرده‌اند و وقتی کشور ما را با آن شخم می‌زنند، گویی این هزینه‌ها به خورد زمین می‌رود و ارزش خان‌و مان و کاشانه‌مان را بالا می‌برد. حالا اگر عده‌ای در پی این بمب‌ها بیکار می‌شوند، لابد از بی‌عرضگی خودشان است؛ وگرنه «می‌دانی برای هر کدام از این بمب‌ها و بمب‌افکن‌ها و ناوها چقدر هزینه می‌شود؟» همه این‌ها بی‌زحمت در کشور تو جمع شده؛ باید زرنگ باشی، عرضه داشته باشی تا از این خوان گسترده‌ی نعمت بهره‌مند شوی.
سال‌هاست که دنیا پر است از این‌گونه نگاه‌ها. حدود دویست سال پیش، فردی به‌نام ساموئل کارترایت گفت بردگانی که از مزارع و معادن فرار می‌کنند لابد مشکلی دارند و نامش را گذاشت «دراپتومانیا». از دید او، برده‌ی عاقل چرا باید ولی‌نعمت خود را رها کند؟ اگر هم کرد، بیچاره دست خودش نبوده؛ بیماری و مرضی داشته که او را از خود بی‌خود کرده است. یا مثلاً نیکیتا خروشچف که پس از استالین زمامدار شوروی شد، درباره مخالفان مسکو می‌گفت این‌ها بیمار روانی هستند؛ وگرنه کدام صاحب‌شعوری علیه «بهشت کمونیستی» شورش می‌کند؟
واقعیت این است: آن‌هایی که امروز از جنگ استقبال می‌کنند و از فرود بمب و موشک قند در دلشان آب می‌شود، واقعاً و از ته‌دل از این موقعیت خرسندند. اینکه می‌بینند رئیس‌جمهور آمریکا در هر سخنرانی به‌جای پرداختن به مردم کشورش، شانزده بار از ایران نام می‌برد، در پوست خود نمی‌گنجند. از اینکه قیمت بنزین در آمریکا چهل درصد افزایش یافته، سیر آفاق و انفس می‌کنند. هر یک سنتی که به قیمت نفت افزوده می‌شود دلشان غنج می‌زند، هرچند یک قطره از این نفت را نتوانند بفروشند.
بنابراین نباید متعجب یا حتی ناراحت شویم از اینکه آقایی می‌گوید بهترین ماشین برای ایرانیان پراید است و مالک نفت یک سرزمین مردم آن کشور نیستند. او واقعاً اعتقاد دارد همین که در ید باکفایت ایشان هستیم، برای ما بس است. وقتی این را داریم، دیگر آب‌وهوا، امنیت، شغل، آینده و نان شب چه اهمیتی دارد؟
به‌نظر می‌رسد باید در این دیدگاه تجدیدنظر کنیم که وقتی ایشان به خلوت می‌روند، لزوماً «آن کار دیگر می‌کنند». شاید نمی‌کنند؛ شاید در زمزمه‌های شبانه از این همه نعمت بی‌دریغی که به خلق عطا کرده‌اند، عشق می‌کنند و قصر بهشت را کمترین پاداش این سخاوت می‌بینند.
مخلص کلام:
کدام خوف‌ناک‌تر است؟ آنکه به خلوت می‌رود و در حالی که «آن کار دیگر می‌کند» به ریش ما می‌خندد، یا آنکه با تمام وجود ذره‌ای در درستی خود شک نمی‌کند و بر سیره‌ی خود پافشاری دارد؟ کدام ممکن است روزی ماست خود را کیسه کند؟ آنکه می‌داند دمِ‌خروسی زیر بغلش هست و کتمان می‌کند، ناگوارتر است یا آنکه به تک‌پایی مرغِ خود ایمان راسخ دارد؟
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
👍25
🗣 نکوداشت
آیین تجلیل از خدمات دکتر محمد صنعتی، در پاسداشت یک عمر اندیشه، دانش و تلاش ماندگار در جامعه‌‌ی روانپزشکی ایران جمعه ۲۴ مهرماه ۱۴۰۵ و در آیین اختتامیه چهل و دومین همایش سالیانه انجمن علمی روانپزشکان ایران برگزار خواهد شد. مراسم اختتامیه از ساعت ۱۶:۱۵ و در سالن اصلی مرکز همایش‌های غرضی بیمارستان میلاد منعقد خواهد شد، و علاوه بر نکوداشت دکتر صنعتی، برنامه‌های دیگری نیز خواهد داشت.
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
آیین تجلیل از خدمات دکتر محمد صنعتی، در پاسداشت یک عمر اندیشه، دانش و تلاش ماندگار در جامعه‌‌ی روانپزشکی ایران جمعه ۲۴ مهرماه ۱۴۰۵ و در آیین اختتامیه چهل و دومین همایش سالیانه انجمن علمی روانپزشکان ایران برگزار خواهد شد. مراسم اختتامیه از ساعت ۱۶:۱۵ و در سالن اصلی مرکز همایش‌های غرضی بیمارستان میلاد منعقد خواهد شد، و علاوه بر نکوداشت دکتر صنعتی، برنامه‌های دیگری نیز خواهد داشت.
مروری بر کارنامه و زندگی دکتر صنعتی را به این بهانه، در #تجربه‌های_روان‌پزشکانه را در ادامه خواهید خواند.
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
👍10
Audio
▶️ فایل صوتی
معرفی و بررسی کتاب
درس‌گفتارهایی در دین‌داری عقلی و اَقلّی
با حضور:
#عبدالکریم_سروش
#خسرو_باقری
#یاسر_میردامادی
#امیر_مازیار
#امیرحسین_جلالی_ندوشن
#حسین_کاجی
#علی_قدسی
#سروش_دباغ
#جواد_حیدری
Oct 24, 2026
شنبه ۱۴۰۵/۰۸/۰۲
#حلقه_دیدگاه_نو
@didgahenochannel
معرفی و بررسی کتاب
درس‌گفتارهایی در دین‌داری عقلی و اَقلّی
با حضور:
#عبدالکریم_سروش
#خسرو_باقری
#یاسر_میردامادی
#امیر_مازیار
#امیرحسین_جلالی_ندوشن
#حسین_کاجی
#علی_قدسی
#سروش_دباغ
#جواد_حیدری
Oct 24, 2026
شنبه ۱۴۰۵/۰۸/۰۲
#حلقه_دیدگاه_نو
@didgahenochannel
👎10👍5
🗣 تاریخ روانپزشکی ایران
در باب «قانون و جنون»
به‌قلم: دکتر عبدالحسین میرسپاسی
از نظر تاریخ روانپزشکی، انتشار کتابی با عنوان «قانون و جنون» در ایرانِ سال ۱۹۴۶ قابل توجه است، زیرا روانپزشکی قانونی در کشورهای غربی نیز هنوز به صورت تخصص مستقل امروزی تثبیت نشده بود. در بریتانیا، اگرچه از قرن نوزدهم بیمارستان‌هایی مانند Broadmoor برای بزهکاران مبتلا به اختلال روانی وجود داشت و روانپزشکان در زندان‌ها و دادگاه‌ها فعالیت می‌کردند، اصطلاح قانونی «criminal lunatic» هنوز تا زمان تدوین قانون Criminal Justice Act در سال ۱۹۴۸ به کار می‌رفت. از دهه ۱۹۳۰ نیز توجه بیشتری به درمان روانپزشکی زندانیان و مفاهیمی مانند psychopathy پیدا شده بود.
جالب‌تر اینکه درست در سال ۱۹۴۶، Aubrey Lewis پس از آنکه نخستین استاد تمام‌وقت روانپزشکی در Maudsley شد، ابتدا Norwood East و سپس Trevor Gibbens را به‌عنوان مدرس ارشد «forensic psychiatry» منصوب کرد. منابع تاریخی تصریح می‌کنند که حتی تا دهه ۱۹۶۰، اصطلاح forensic psychiatry در بریتانیا تقریباً فقط در Maudsley به این شکل به کار می‌رفت و تخصص مستقل آن بسیار دیرتر شکل گرفت. بنابراین کتاب دکتر میرسپاسی تقریباً هم‌زمان با مراحل آغازین دانشگاهی‌شدن این عنوان در بریتانیا منتشر شده است.
در اروپای قاره‌ای، وضعیت یکنواخت نبود. فرانسه، آلمان، سوئیس و کشورهای دیگر از قرن نوزدهم سنت‌های قدرتمندی در ارزیابی «مسئولیت کیفری» و شهادت کارشناسی روانپزشکان داشتند. برای نمونه، پژوهش تاریخی درباره سوئیس نشان می‌دهد که از ۱۸۸۰ تا ۱۹۵۰ حضور روانپزشکان به‌عنوان کارشناس در دادگاه‌های کیفری به شکلی پیوسته افزایش یافت و از ۱۹۴۲ مسئله نگهداری افرادی که آن زمان «criminal psychopaths» نامیده می‌شدند به مسئله‌ای جدی برای بیمارستان‌های روانی تبدیل شده بود. در آلمان نیز سنت قدرتمند روانپزشکی قانونی پیش از جنگ وجود داشت، اما دوره نازی بین ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ جایگاه علمی و اخلاقی روانپزشکی آلمان را به‌شدت تخریب کرده بود.
در آمریکا اما «روانپزشکی و قانون» سابقه‌ای طولانی داشت و کتاب Isaac Ray، A Treatise on the Medical Jurisprudence of Insanity، از ۱۸۳۸ یکی از متون بنیادین آن بود. بااین‌حال در ۱۹۴۶ هنوز forensic psychiatry یک فوق‌تخصص سازمان‌یافته نبود؛ سازمان حرفه‌ای اختصاصی روانپزشکان قانونی آمریکا تازه در ۱۹۶۹ شکل گرفت. در میانه دهه ۱۹۴۰، مسائل اصلی همچنان مسئولیت کیفری، دفاع جنون، صلاحیت، بستری اجباری و شهادت مبتنی بر کار کارشناسی بود و موج بزرگ اصلاح استانداردهای حقوقی ـ روانپزشکی عمدتاً از حدود ۱۹۵۰ به بعد آغاز شد.
در نتیجه، از منظر تاریخ روانپزشکی، آگهی «قانون و جنون» در ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۶ فراتر از معرفی یک کتاب، و سندی است از اینکه در ایران نیز تقریباً هم‌زمان با دوره گذار بین «medical jurisprudence of insanity» قدیمی و شکل‌گیری روانپزشکی قانونی مدرن در اروپا و آمریکا، یک روان‌پزشک ایرانی موضوع نسبت بیماری روانی، مسئولیت و قانون را مستقلاً برای «قضات، پزشکان و دانشجویان پزشکی و حقوق» مطرح کرده است.
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
در باب «قانون و جنون»
به‌قلم: دکتر عبدالحسین میرسپاسی
«قابل توجه آقایان قضات، پزشکان و کلیه دانشجویان پزشکی و حقوق و ادبی و علاقمندان مسائل اجتماعی است. از طبع خارج و در کتابخانه تهران (لاله‌زار) بمعرض فروش گذاشته شد. بهای سی ریال — دویست جلد بیشتر چاپ نشده، شتاب کنید.»تاریخ «۲۶ شهریور ۱۳۲۵» برابر است با سه‌شنبه ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۶.
از نظر تاریخ روانپزشکی، انتشار کتابی با عنوان «قانون و جنون» در ایرانِ سال ۱۹۴۶ قابل توجه است، زیرا روانپزشکی قانونی در کشورهای غربی نیز هنوز به صورت تخصص مستقل امروزی تثبیت نشده بود. در بریتانیا، اگرچه از قرن نوزدهم بیمارستان‌هایی مانند Broadmoor برای بزهکاران مبتلا به اختلال روانی وجود داشت و روانپزشکان در زندان‌ها و دادگاه‌ها فعالیت می‌کردند، اصطلاح قانونی «criminal lunatic» هنوز تا زمان تدوین قانون Criminal Justice Act در سال ۱۹۴۸ به کار می‌رفت. از دهه ۱۹۳۰ نیز توجه بیشتری به درمان روانپزشکی زندانیان و مفاهیمی مانند psychopathy پیدا شده بود.
جالب‌تر اینکه درست در سال ۱۹۴۶، Aubrey Lewis پس از آنکه نخستین استاد تمام‌وقت روانپزشکی در Maudsley شد، ابتدا Norwood East و سپس Trevor Gibbens را به‌عنوان مدرس ارشد «forensic psychiatry» منصوب کرد. منابع تاریخی تصریح می‌کنند که حتی تا دهه ۱۹۶۰، اصطلاح forensic psychiatry در بریتانیا تقریباً فقط در Maudsley به این شکل به کار می‌رفت و تخصص مستقل آن بسیار دیرتر شکل گرفت. بنابراین کتاب دکتر میرسپاسی تقریباً هم‌زمان با مراحل آغازین دانشگاهی‌شدن این عنوان در بریتانیا منتشر شده است.
در اروپای قاره‌ای، وضعیت یکنواخت نبود. فرانسه، آلمان، سوئیس و کشورهای دیگر از قرن نوزدهم سنت‌های قدرتمندی در ارزیابی «مسئولیت کیفری» و شهادت کارشناسی روانپزشکان داشتند. برای نمونه، پژوهش تاریخی درباره سوئیس نشان می‌دهد که از ۱۸۸۰ تا ۱۹۵۰ حضور روانپزشکان به‌عنوان کارشناس در دادگاه‌های کیفری به شکلی پیوسته افزایش یافت و از ۱۹۴۲ مسئله نگهداری افرادی که آن زمان «criminal psychopaths» نامیده می‌شدند به مسئله‌ای جدی برای بیمارستان‌های روانی تبدیل شده بود. در آلمان نیز سنت قدرتمند روانپزشکی قانونی پیش از جنگ وجود داشت، اما دوره نازی بین ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ جایگاه علمی و اخلاقی روانپزشکی آلمان را به‌شدت تخریب کرده بود.
در آمریکا اما «روانپزشکی و قانون» سابقه‌ای طولانی داشت و کتاب Isaac Ray، A Treatise on the Medical Jurisprudence of Insanity، از ۱۸۳۸ یکی از متون بنیادین آن بود. بااین‌حال در ۱۹۴۶ هنوز forensic psychiatry یک فوق‌تخصص سازمان‌یافته نبود؛ سازمان حرفه‌ای اختصاصی روانپزشکان قانونی آمریکا تازه در ۱۹۶۹ شکل گرفت. در میانه دهه ۱۹۴۰، مسائل اصلی همچنان مسئولیت کیفری، دفاع جنون، صلاحیت، بستری اجباری و شهادت مبتنی بر کار کارشناسی بود و موج بزرگ اصلاح استانداردهای حقوقی ـ روانپزشکی عمدتاً از حدود ۱۹۵۰ به بعد آغاز شد.
در نتیجه، از منظر تاریخ روانپزشکی، آگهی «قانون و جنون» در ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۶ فراتر از معرفی یک کتاب، و سندی است از اینکه در ایران نیز تقریباً هم‌زمان با دوره گذار بین «medical jurisprudence of insanity» قدیمی و شکل‌گیری روانپزشکی قانونی مدرن در اروپا و آمریکا، یک روان‌پزشک ایرانی موضوع نسبت بیماری روانی، مسئولیت و قانون را مستقلاً برای «قضات، پزشکان و دانشجویان پزشکی و حقوق» مطرح کرده است.
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
👍12
🗣 درنگ
#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک
فرشتگان زمینی
چند شب پیش، به پیشنهاد دوستان، فیلم «من، دنیل بلیک» (I, Daniel Blake)، ساختهٔ کن لوچ، را دیدم؛ فیلمی دربارهٔ مردی بیمار که برای دریافت حمایت‌های اجتماعی در بریتانیا گرفتار بوروکراسی می‌شود. این فیلم با حمایت بی‌بی‌سی فیلمز ساخته شده است. filmsandfestivals.britishcouncil.org
خلاصه بگویم، از این همه نامه‌نگاری، رفت‌وآمد و سرگردان‌کردن آدم‌ها، آن هم با ظاهری تمیز، مؤدبانه و مدرن، حالم بد شد! مردی تنها و بیمار، اما مهربان و محترم، برای دریافت کمک از دستگاهی که وظیفه‌اش حمایت از اوست، مدام از این مرحله به مرحلهٔ بعد فرستاده می‌شود؛ آن‌قدر که دیگر…
فیلم، تصویری تلخ از گرفتاری یک انسان نیازمند در سازوکار حمایت اجتماعی کشوری پیشرفته و سرمایه‌داری نشان می‌دهد. برداشت من این بود که مانع‌تراشی برای دریافت خدمات، در خود این سازوکار جا گرفته است؛ انگار قرار است متقاضی آن‌قدر خسته شود که از پیگیری حقش دست بکشد. این برداشت، البته، جای بحث جداگانه‌ای دارد.
در همان جامعه، آدم‌هایی هم هستند که از سر انسانیت به یکدیگر کمک می‌کنند؛ کمک‌هایی مؤثر، فراتر از وظایف رسمی و بدون چشمداشت. اصل حرف من همین‌جاست: هرقدر هم پیشرفت کنیم و هر اندازه نظام حمایت اجتماعی گسترده‌ای داشته باشیم، باز به یکدیگر احتیاج داریم. در کنار حمایت‌های رسمی، اخلاق، همبستگی و مروت میان مردم برای دوام زندگی اجتماعی ضروری است.
خود من بارها از لطف و بزرگواری آدم‌هایی بهره‌مند شده‌ام که هیچ آشنایی قبلی با من نداشته‌اند؛ کسانی که بی‌هیچ چشمداشتی وقت گذاشته‌اند، گرهی باز کرده‌اند و کارم را راه انداخته‌اند.
در کودکی تصور می‌کردم فرشته‌ها در آسمان زندگی می‌کنند؛ حالا فکر می‌کنم بعضی از آنها همین‌جا، روی زمین و میان ما هستند.
نوستالژی، مُد یا…؟
دیشب، در گفت‌وگویی دربارهٔ مرمت خانه‌های تاریخی کاشان، نکته‌ای شنیدم که برایم تازگی داشت. همیشه تصور می‌کردم این خانه‌ها بیشتر برای استفاده در صنعت گردشگری، مثلاً تبدیل‌شدن به هتل و اقامتگاه، مرمت می‌شوند؛ اما ظاهراً بعضی از آنها را برای سکونت شخصی بازسازی می‌کنند.
چه چیزی باعث می‌شود کسی زندگی در خانه‌ای تاریخی را به سکونت در خانه‌ای امروزی ترجیح دهد؟ آیا پای نوستالژی در میان است؟ آیا مُد و میل به نمایش در این انتخاب نقش دارد؟ یا زندگی در این خانه‌ها حس‌وحالی دارد که در خانه‌های جدید کمتر تجربه می‌شود؟
می‌توان احتمال‌های دیگری هم مطرح کرد. شاید هم انگیزهٔ افراد با یکدیگر متفاوت باشد. برای فهم این انتخاب باید از خود ساکنان پرسید و تجربهٔ زندگی روزمره‌شان را بررسی کرد.
این موضوع ارزش پژوهش دارد؛ پژوهشی که یافته‌هایش می‌تواند علاوه بر روان‌شناسی و جامعه‌شناسی، برای معماری و طراحی خانه‌های امروز هم مفید باشد.
فعلاً شاید بهتر باشد با احترام و دقت بیشتری به این بناهای قدیمی نگاه کنیم. چه‌بسا در همین «خانه‌خرابه‌ها» چیزی برای بهترساختن خانه‌های امروزمان پیدا شود.
#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک
فرشتگان زمینی
چند شب پیش، به پیشنهاد دوستان، فیلم «من، دنیل بلیک» (I, Daniel Blake)، ساختهٔ کن لوچ، را دیدم؛ فیلمی دربارهٔ مردی بیمار که برای دریافت حمایت‌های اجتماعی در بریتانیا گرفتار بوروکراسی می‌شود. این فیلم با حمایت بی‌بی‌سی فیلمز ساخته شده است. filmsandfestivals.britishcouncil.org
خلاصه بگویم، از این همه نامه‌نگاری، رفت‌وآمد و سرگردان‌کردن آدم‌ها، آن هم با ظاهری تمیز، مؤدبانه و مدرن، حالم بد شد! مردی تنها و بیمار، اما مهربان و محترم، برای دریافت کمک از دستگاهی که وظیفه‌اش حمایت از اوست، مدام از این مرحله به مرحلهٔ بعد فرستاده می‌شود؛ آن‌قدر که دیگر…
فیلم، تصویری تلخ از گرفتاری یک انسان نیازمند در سازوکار حمایت اجتماعی کشوری پیشرفته و سرمایه‌داری نشان می‌دهد. برداشت من این بود که مانع‌تراشی برای دریافت خدمات، در خود این سازوکار جا گرفته است؛ انگار قرار است متقاضی آن‌قدر خسته شود که از پیگیری حقش دست بکشد. این برداشت، البته، جای بحث جداگانه‌ای دارد.
در همان جامعه، آدم‌هایی هم هستند که از سر انسانیت به یکدیگر کمک می‌کنند؛ کمک‌هایی مؤثر، فراتر از وظایف رسمی و بدون چشمداشت. اصل حرف من همین‌جاست: هرقدر هم پیشرفت کنیم و هر اندازه نظام حمایت اجتماعی گسترده‌ای داشته باشیم، باز به یکدیگر احتیاج داریم. در کنار حمایت‌های رسمی، اخلاق، همبستگی و مروت میان مردم برای دوام زندگی اجتماعی ضروری است.
خود من بارها از لطف و بزرگواری آدم‌هایی بهره‌مند شده‌ام که هیچ آشنایی قبلی با من نداشته‌اند؛ کسانی که بی‌هیچ چشمداشتی وقت گذاشته‌اند، گرهی باز کرده‌اند و کارم را راه انداخته‌اند.
در کودکی تصور می‌کردم فرشته‌ها در آسمان زندگی می‌کنند؛ حالا فکر می‌کنم بعضی از آنها همین‌جا، روی زمین و میان ما هستند.
نوستالژی، مُد یا…؟
دیشب، در گفت‌وگویی دربارهٔ مرمت خانه‌های تاریخی کاشان، نکته‌ای شنیدم که برایم تازگی داشت. همیشه تصور می‌کردم این خانه‌ها بیشتر برای استفاده در صنعت گردشگری، مثلاً تبدیل‌شدن به هتل و اقامتگاه، مرمت می‌شوند؛ اما ظاهراً بعضی از آنها را برای سکونت شخصی بازسازی می‌کنند.
چه چیزی باعث می‌شود کسی زندگی در خانه‌ای تاریخی را به سکونت در خانه‌ای امروزی ترجیح دهد؟ آیا پای نوستالژی در میان است؟ آیا مُد و میل به نمایش در این انتخاب نقش دارد؟ یا زندگی در این خانه‌ها حس‌وحالی دارد که در خانه‌های جدید کمتر تجربه می‌شود؟
می‌توان احتمال‌های دیگری هم مطرح کرد. شاید هم انگیزهٔ افراد با یکدیگر متفاوت باشد. برای فهم این انتخاب باید از خود ساکنان پرسید و تجربهٔ زندگی روزمره‌شان را بررسی کرد.
این موضوع ارزش پژوهش دارد؛ پژوهشی که یافته‌هایش می‌تواند علاوه بر روان‌شناسی و جامعه‌شناسی، برای معماری و طراحی خانه‌های امروز هم مفید باشد.
فعلاً شاید بهتر باشد با احترام و دقت بیشتری به این بناهای قدیمی نگاه کنیم. چه‌بسا در همین «خانه‌خرابه‌ها» چیزی برای بهترساختن خانه‌های امروزمان پیدا شود.
British Council UK Films Database
I, Daniel Blake (2016) — Ken Loach
Daniel Blake has worked as a joiner most of his life in Newcastle. Now, he needs help from the State for the first time in his life. He crosses paths with a sin…
👍6👎1
Forwarded from پادکست کتابگرد | ketabgard
✳️ امیر ندوشن با وجود علاقه‌ای که به سینما داشت در دانشگاه روانپزشکی خواند. بعد از تجربه‌هایی که به دست آورد و تحقیق‌هایی که انجام داد، تاثیر رابطه و گروه در مسائل انسانی برایش پررنگ‌تر شد و رفت سراغ روانپزشکی اجتماعی و روان‌درمانگری روانکاوانهٔ فرد و گروه. در حال حاضر دانشیار روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران است و همین‌طور عضو هیئت مدیره و سخنگوی انجمن علمی روانپزشکان ایران.
با آقای ندوشن از موضوع خودکشی و روانپزشکی اجتماعی حرف زدیم و همین‌طور تاثیر رابطه، دوستی و گروه درمانی.
@ketabgardp
با آقای ندوشن از موضوع خودکشی و روانپزشکی اجتماعی حرف زدیم و همین‌طور تاثیر رابطه، دوستی و گروه درمانی.
@ketabgardp
👍13
Forwarded from پادکست کتابگرد | ketabgard
✳️ پیشنهادهای امیر ندوشن
نظر به درد دیگران: سوزان سانتاگ
فیلم:
باهاش حرف بزن: پدرو آلمادوار
تجربه:
ساختن گروه یا تجربهٔ گروه درمانی
🎁کتاب‌هایی که برای هدیه پیشنهاد داده شد
جنایت و مکافات: فئودور داستایوفسکی
ظلمت آشکار: ویلیام استایرن
تاریخ روانکاوی: استیون میچل، مارگارت بلک
📚 بقیهٔ کتاب‌ها
فرویدیسم: امیرحسین آریان‌پور
انسان، مادیگری و اسلام: محمد قطب، ترجمه هادی خسروشاهی
🎼 موسیقی پایانی
تو تاریکی: از گروه او و دوستانش
🤝حامی مالی این قسمت: ویسنافارما
💸 صفحهٔ حمایت مالی از پادکست کتابگرد
💬 تهیهٔ آنلاین گفت‌وشنود از سایت بازیست
🔸 اینستاگرام کتابگرد
🔹اینستاگرام امیر ندوشن
📧 ایمیل کتابگرد: ketabgardpodcast@gmail.com
@ketabgardp
نظر به درد دیگران: سوزان سانتاگ
فیلم:
باهاش حرف بزن: پدرو آلمادوار
تجربه:
ساختن گروه یا تجربهٔ گروه درمانی
🎁کتاب‌هایی که برای هدیه پیشنهاد داده شد
جنایت و مکافات: فئودور داستایوفسکی
ظلمت آشکار: ویلیام استایرن
تاریخ روانکاوی: استیون میچل، مارگارت بلک
📚 بقیهٔ کتاب‌ها
فرویدیسم: امیرحسین آریان‌پور
انسان، مادیگری و اسلام: محمد قطب، ترجمه هادی خسروشاهی
🎼 موسیقی پایانی
تو تاریکی: از گروه او و دوستانش
🤝حامی مالی این قسمت: ویسنافارما
💸 صفحهٔ حمایت مالی از پادکست کتابگرد
💬 تهیهٔ آنلاین گفت‌وشنود از سایت بازیست
🔸 اینستاگرام کتابگرد
🔹اینستاگرام امیر ندوشن
📧 ایمیل کتابگرد: ketabgardpodcast@gmail.com
@ketabgardp
👍7
🗣 هشدار
رییس انجمن علمی روانپزشکان در مورد پیامدهای کمبود گروهی از داروهای روانپزشکی هشدار داده
داروهای تزریقی طولانی‌اثر ضد روان‌پریشی، از ابزارهای مهم تداوم درمان و پیشگیری از عود اختلالاتی مانند اسکیزوفرنیا هستند. برخی بیماران به‌دلیل کمبود بینش نسبت به ماهیت بیماری، عوارض دارو، فراموشی یا مشکلات زندگی، مصرف قرص را قطع می‌کنند. این فرآورده‌ها، با انتخاب مشترک بیمار و پزشک و تزریق در فواصل مشخص، به استمرار درمان کمک می‌کنند و وابستگی آن به مصرف روزانهٔ قرص را کاهش می‌دهند.
در ایران، با محدودیت پوشش خدمات ویزیت در منزل و پیگیری فعال، اهمیت این داروها بیشتر می‌شود؛ زیرا ممکن است قطع درمان تا زمان بازگشت شدید علائم شناسایی نشود. پیگیری فعال یعنی تیم درمان، در صورت مراجعه‌نکردن بیمار، خود با او و خانواده‌اش تماس بگیرد و علت وقفه را بررسی کند. پژوهش‌های داخلی نیز نشان داده‌اند که این خدمات به کاهش بستری مجدد کمک می‌کنند.
کمبود این داروها می‌تواند خطر عود، بستری و فشار بر خانواده‌ها و نظام سلامت را افزایش دهد. تأمین پایدار آنها، همراه با گسترش پیگیری و حمایت از پذیرش آگاهانهٔ درمان، باید از اولویت‌های نظام سلامت باشد.
رییس انجمن علمی روانپزشکان در مورد پیامدهای کمبود گروهی از داروهای روانپزشکی هشدار داده
داروهای تزریقی طولانی‌اثر ضد روان‌پریشی، از ابزارهای مهم تداوم درمان و پیشگیری از عود اختلالاتی مانند اسکیزوفرنیا هستند. برخی بیماران به‌دلیل کمبود بینش نسبت به ماهیت بیماری، عوارض دارو، فراموشی یا مشکلات زندگی، مصرف قرص را قطع می‌کنند. این فرآورده‌ها، با انتخاب مشترک بیمار و پزشک و تزریق در فواصل مشخص، به استمرار درمان کمک می‌کنند و وابستگی آن به مصرف روزانهٔ قرص را کاهش می‌دهند.
در ایران، با محدودیت پوشش خدمات ویزیت در منزل و پیگیری فعال، اهمیت این داروها بیشتر می‌شود؛ زیرا ممکن است قطع درمان تا زمان بازگشت شدید علائم شناسایی نشود. پیگیری فعال یعنی تیم درمان، در صورت مراجعه‌نکردن بیمار، خود با او و خانواده‌اش تماس بگیرد و علت وقفه را بررسی کند. پژوهش‌های داخلی نیز نشان داده‌اند که این خدمات به کاهش بستری مجدد کمک می‌کنند.
کمبود این داروها می‌تواند خطر عود، بستری و فشار بر خانواده‌ها و نظام سلامت را افزایش دهد. تأمین پایدار آنها، همراه با گسترش پیگیری و حمایت از پذیرش آگاهانهٔ درمان، باید از اولویت‌های نظام سلامت باشد.
👍17
🗣 درنگ
#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک
«رفتار ایرانیان در شرق و غرب؛ تفاوت از کجاست؟»
سال‌هاست می‌شنوم که ایرانیان پس از مهاجرت به کشورهای غربی، در روابط خود با هم‌وطنانشان بسیار محتاط می‌شوند، احساس ناامنی و بی‌اعتمادی می‌کنند و ترجیح می‌دهند از یکدیگر فاصله بگیرند.
اما در سال‌های اخیر، گزارش‌هایی از ایرانیان مقیم کشورهای شرقی، به‌ویژه چین، شنیده‌ام که تصویر متفاوتی ارائه می‌کنند. ظاهراً در میان این گروه از مهاجران، اعتماد متقابل، همکاری و پیوندهای اجتماعی بیشتری دیده می‌شود.
به نظرم اگر پژوهش‌های دقیق‌تر و گسترده‌تر این تفاوت را تأیید کنند، می‌توان به یافته‌های ارزشمندی درباره عوامل روان‌شناختی و جامعه‌شناختی مؤثر بر روابط ایرانیان مهاجر دست یافت.
فعلاً این پرسش برایم مطرح است که آیا جغرافیای مهاجرت و ویژگی‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشورهای مقصد، بر نوع نگاه ما ایرانیان به یکدیگر و کیفیت روابطمان تأثیر می‌گذارد؟
پاسخ به این پرسش، بیش از هر چیز، نیازمند پژوهش‌های تطبیقی و پرهیز از تعمیم تجربه‌های محدود است.
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک
«رفتار ایرانیان در شرق و غرب؛ تفاوت از کجاست؟»
سال‌هاست می‌شنوم که ایرانیان پس از مهاجرت به کشورهای غربی، در روابط خود با هم‌وطنانشان بسیار محتاط می‌شوند، احساس ناامنی و بی‌اعتمادی می‌کنند و ترجیح می‌دهند از یکدیگر فاصله بگیرند.
اما در سال‌های اخیر، گزارش‌هایی از ایرانیان مقیم کشورهای شرقی، به‌ویژه چین، شنیده‌ام که تصویر متفاوتی ارائه می‌کنند. ظاهراً در میان این گروه از مهاجران، اعتماد متقابل، همکاری و پیوندهای اجتماعی بیشتری دیده می‌شود.
به نظرم اگر پژوهش‌های دقیق‌تر و گسترده‌تر این تفاوت را تأیید کنند، می‌توان به یافته‌های ارزشمندی درباره عوامل روان‌شناختی و جامعه‌شناختی مؤثر بر روابط ایرانیان مهاجر دست یافت.
فعلاً این پرسش برایم مطرح است که آیا جغرافیای مهاجرت و ویژگی‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشورهای مقصد، بر نوع نگاه ما ایرانیان به یکدیگر و کیفیت روابطمان تأثیر می‌گذارد؟
پاسخ به این پرسش، بیش از هر چیز، نیازمند پژوهش‌های تطبیقی و پرهیز از تعمیم تجربه‌های محدود است.
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
👍5
🗣 اطلاع‌رسانی
رونمایی و جشن امضای کتاب «مادران انقلابی»
کتاب «مادران انقلابی» با ترجمه‌ی زینب کاظم‌خواه، منتشرشده در مجموعه‌ی «شاهد عینی» از سوی انتشارات وزن دنیا، روایتی است از رنج، مقاومت و قدرت زنانی که یکی از شگفت‌انگیزترین جنبش‌های حقوق بشری را رقم زدند.
در این نشست، ضمن رونمایی و جشن امضای کتاب، "مینو مرتاضی لنگرودی، امیرحسین جلالی ندوشن و نفیسه آزاد" حضور خواهند داشت، و درباره‌ی این کتاب و جنبش مادران میدان مایو سخن می‌گویند.
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
رونمایی و جشن امضای کتاب «مادران انقلابی»
مادران انقلابی، مادران دادخواه میدان مایو زنانی که از دل سوگ و فقدان، جنبشی جهانی برای دادخواهی و مقابله با فراموشی ساختند.
کتاب «مادران انقلابی» با ترجمه‌ی زینب کاظم‌خواه، منتشرشده در مجموعه‌ی «شاهد عینی» از سوی انتشارات وزن دنیا، روایتی است از رنج، مقاومت و قدرت زنانی که یکی از شگفت‌انگیزترین جنبش‌های حقوق بشری را رقم زدند.
در این نشست، ضمن رونمایی و جشن امضای کتاب، "مینو مرتاضی لنگرودی، امیرحسین جلالی ندوشن و نفیسه آزاد" حضور خواهند داشت، و درباره‌ی این کتاب و جنبش مادران میدان مایو سخن می‌گویند.
شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵
ساعت ۱۷ تا ۱۹
آدرس: خیابان طالقانی، بین وصال و نادری، مجموعه تئاتر لبخند، کتاب‌‌خانه‌ی وزن‌دنیا
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
👍8👎2
Forwarded from eReliever خانه‌ی مهاجران ایرانی
ثبت‌نام از طریق فرم زیر
https://forms.gle/KJ2tiSdunkaEKZnN7
رویدادی از ای‌رلیور | خانه‌ی مهاجران ایرانی
کوچینگ در مهاجرت؛
گره‌گشایی برای چالش‌های زندگی تازه
آشنایی با خدمت جدید ای‌رلیور
زندگی همیشه ما را با مسائلی روبه‌رو نمی‌کند که پاسخ آنها در روان‌درمانی باشد. گاهی با دشواری در تصمیم‌گیری، تغییر مسیر شغلی، چالش‌های ارتباطی، تعارض میان خواسته‌ها و امکانات یا پرسش‌هایی درباره آینده مواجهیم. در چنین موقعیت‌هایی، ممکن است بیش از درمان، به فضایی برای روشن‌تر دیدن انتخاب‌ها، شناخت ظرفیت‌ها و حرکت به‌سوی اهداف خود نیاز داشته باشیم.
کوچینگ (Coaching) یکی از رویکردهای حرفه‌ای برای همراهی افراد در چنین موقعیت‌هایی است؛ رویکردی که با تأکید بر خودآگاهی، مسئولیت‌پذیری، عاملیت فردی و توانایی تصمیم‌گیری، به افراد کمک می‌کند مسیر تغییر را آگاهانه‌تر دنبال کنند.
بااین‌حال، کوچینگ همان روان‌درمانی نیست و قرار نیست جایگزین آن شود. شناخت مرزهای این دو حوزه و امکانات همکاری میان کوچ‌ها و روان‌درمانگران، شرط استفاده مسئولانه و مؤثر از ظرفیت‌های هر دو حرفه است.
ای‌رلیور در مسیر توسعه خدمات خود، کوچینگ را به‌عنوان یکی از حوزه‌های جدید فعالیت معرفی می‌کند. به همین مناسبت، در نشستی با حضور دکتر لعیا کفعمی، با مبانی، کاربردها، محدودیت‌ها و چشم‌اندازهای این حرفه آشنا می‌شویم.
در این نشست به موضوعات زیر می‌پردازیم:
- کوچینگ چیست و چگونه شکل گرفته است؟ آشنایی با تاریخچه، تعریف، زبان و فرهنگ آن
- کوچینگ چه تفاوتی با روان‌درمانی دارد و همکاری این دو حوزه چگونه ممکن است؟
- تجربه زیسته کوچینگ و تأثیر آن بر زندگی فردی
- جایگاه کوچینگ در دنیای امروز، نظام آموزشی، سازمان‌ها و کسب‌وکار
- نقش کوچینگ در گسترش فرهنگ گفت‌وگو و بهبود ارتباطات میان‌نسلی
- ظرفیت‌ها و محدودیت‌های کوچینگ در مواجهه با چالش‌های هویتی، شغلی، مالی و ارتباطی
- آینده کوچینگ و جایگاه مهارت‌ها و اعتبارنامه‌های حرفه‌ای آن در مسیر شغلی افراد
با حضور
دکتر لعیا کفعمی | MD, PhD
کوچ سلامت عاطفی
دارای اعتبارنامه حرفه‌ای PCC از فدراسیون بین‌المللی کوچینگ (ICF)
زمان:
شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۳۰ به وقت ایران
آنلاین، در بستر Google Meet
شرکت در رویداد رایگان است.
در ای‌رلیور بر این باوریم که همه دشواری‌های زندگی نیازمند درمان نیستند، اما بسیاری از آنها می‌توانند از همراهی حرفه‌ای بهره‌مند شوند. توسعه کوچینگ در کنار خدمات روان‌درمانی، تلاشی برای پاسخ‌گویی به طیف متنوع‌تری از نیازهای افراد، به‌ویژه ایرانیانی است که با مهاجرت، تغییرات مهم زندگی و بازتعریف آینده خود مواجه‌اند.
ای‌رلیور | درمانی ورای مرزها
ereliever.com
👍3
🗣 درنگ
بازداشت حکیم ح.خ
پرسش‌هایی درباره مسئولیت رسانه‌ها در ترویج شبه‌علم
خبرگزاری تسنیم روز یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، بدون ذکر نام کامل و با حروف اختصاری «ح.خ»، از بازداشت او خبر داد. پرونده قضایی این چهره جنجالی، به اتهام دریافت مبالغ دلاری از متقاضیان تحصیل، با وعده دریافت مدرک دانشگاهی از ارمنستان مربوط است. این اتهامات را باید از ادعاهای درمانی او تفکیک کرد و بازداشت نیز به‌خودی‌خود به معنای اثبات اتهامات نیست.
ح.خ طی سال‌های گذشته، به‌ویژه از طریق حضور در برنامه‌های صداوسیما و فعالیت در رسانه‌های اجتماعی، دیدگاه‌هایی درباره علت و درمان بیماری‌های مختلف مطرح کرده است؛ دیدگاه‌هایی که برخی از آنها در تعارض آشکار با دانش پزشکی معاصر قرار دارند. بخشی از این ادعاها به بیماری‌های مغز و اعصاب مربوط می‌شود؛ حوزه‌ای که تشخیص نادرست یا تأخیر در درمان آن می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری داشته باشد.
از جمله ادعاهای شناخته‌شده او، نسبت‌دادن بیماری مولتیپل اسکلروزیس (ام‌اس) به «سردی مغز و اعصاب» و پیشنهاد درمان بر اساس افزایش گرمی بدن است. او همچنین از امکان مشاهده بهبود قابل‌توجه در مدت چند ماه سخن گفته است. می‌دانیم ام‌اس یک بیماری التهابی و ایمنی‌واسطه دستگاه عصبی مرکزی است و درمان آن نیازمند مداخلات مبتنی بر شواهد علمی است.
در مورد تومورهای مغزی نیز سخنانی از وی درباره استفاده از قطره بینی موسوم به «نازیل» و بهبود علائم بیماران منتشر شده است؛ بدون آنکه شواهد بالینی معتبر برای اثبات اثربخشی چنین روشی ارائه شده باشد. در رسانه‌های منتسب به او همچنین مطالبی درباره درمان صرع با طب سنتی، پیشگیری از آلزایمر با ترکیبات گیاهی و ارتباط مصرف برخی خوراکی‌های دارای طبع سرد با لرزش و پارکینسون انتشار یافته است.
یکی دیگر از ادعاهای بحث‌برانگیز ح.خ، امکان احیای برخی افراد جان‌باخته در سوانح از طریق بریدن رگی در دست بوده است؛ ادعایی که هیچ مبنایی در دانش پزشکی و دستورالعمل‌های معتبر احیا ندارد و اجرای آن می‌تواند خطرناک باشد.
مساله‌ی اصلی، درستی یا نادرستی ادعاهای یک فرد نیست. معضل آن است که چگونه ادعاهای فاقد پشتوانه علمی، به‌ویژه در زمینه بیماری‌های جدی مغز و اعصاب و سلامت روان، امکان انتشار گسترده از رسانه‌های رسمی پیدا می‌کند و در افکار عمومی اعتبار می‌یابد. هنگامی که چنین ادعاهایی با عنوان «حکیم» یا در قالب برنامه‌های آموزشی رسانه ملی عرضه می‌شود، مخاطبان ممکن است آنها را توصیه‌هایی معتبر و مورد تأیید نهادهای مسئول تلقی کنند.
نقد این ادعاها به معنای نفی یکپارچه طب جایگزین نیست. سنجه، علم است، و ضرورت ارزیابی علمی هر مداخله درمانی، سنجش اثربخشی و ایمنی آن و جلوگیری از جایگزینی روش‌های اثبات‌نشده با درمان‌های مؤثر.
بازداشت ح.خ. مستقل از نتیجه رسیدگی قضایی، بار دیگر پرسشی مهم را پیش روی جامعه پزشکی، نهادهای نظارتی و رسانه‌های عمومی قرار داده است. اینکه چه کسانی مسئولیت اعتباربخشی به ادعاهای درمانی اثبات‌نشده را بر عهده داشته‌اند و چه سازوکاری باید مانع از تبدیل شهرت رسانه‌ای به مرجعیت پزشکی شود؟
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
بازداشت حکیم ح.خ
پرسش‌هایی درباره مسئولیت رسانه‌ها در ترویج شبه‌علم
تسنیم خبر داده، ح. خ، از چهره‌های شناخته‌شده ترویج طب سنتی در ایران، در پی شکایت سازمان نظام پزشکی و یک شاکی خصوصی بازداشت شده است.
خبرگزاری تسنیم روز یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، بدون ذکر نام کامل و با حروف اختصاری «ح.خ»، از بازداشت او خبر داد. پرونده قضایی این چهره جنجالی، به اتهام دریافت مبالغ دلاری از متقاضیان تحصیل، با وعده دریافت مدرک دانشگاهی از ارمنستان مربوط است. این اتهامات را باید از ادعاهای درمانی او تفکیک کرد و بازداشت نیز به‌خودی‌خود به معنای اثبات اتهامات نیست.
ح.خ طی سال‌های گذشته، به‌ویژه از طریق حضور در برنامه‌های صداوسیما و فعالیت در رسانه‌های اجتماعی، دیدگاه‌هایی درباره علت و درمان بیماری‌های مختلف مطرح کرده است؛ دیدگاه‌هایی که برخی از آنها در تعارض آشکار با دانش پزشکی معاصر قرار دارند. بخشی از این ادعاها به بیماری‌های مغز و اعصاب مربوط می‌شود؛ حوزه‌ای که تشخیص نادرست یا تأخیر در درمان آن می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری داشته باشد.
از جمله ادعاهای شناخته‌شده او، نسبت‌دادن بیماری مولتیپل اسکلروزیس (ام‌اس) به «سردی مغز و اعصاب» و پیشنهاد درمان بر اساس افزایش گرمی بدن است. او همچنین از امکان مشاهده بهبود قابل‌توجه در مدت چند ماه سخن گفته است. می‌دانیم ام‌اس یک بیماری التهابی و ایمنی‌واسطه دستگاه عصبی مرکزی است و درمان آن نیازمند مداخلات مبتنی بر شواهد علمی است.
در مورد تومورهای مغزی نیز سخنانی از وی درباره استفاده از قطره بینی موسوم به «نازیل» و بهبود علائم بیماران منتشر شده است؛ بدون آنکه شواهد بالینی معتبر برای اثبات اثربخشی چنین روشی ارائه شده باشد. در رسانه‌های منتسب به او همچنین مطالبی درباره درمان صرع با طب سنتی، پیشگیری از آلزایمر با ترکیبات گیاهی و ارتباط مصرف برخی خوراکی‌های دارای طبع سرد با لرزش و پارکینسون انتشار یافته است.
یکی دیگر از ادعاهای بحث‌برانگیز ح.خ، امکان احیای برخی افراد جان‌باخته در سوانح از طریق بریدن رگی در دست بوده است؛ ادعایی که هیچ مبنایی در دانش پزشکی و دستورالعمل‌های معتبر احیا ندارد و اجرای آن می‌تواند خطرناک باشد.
مساله‌ی اصلی، درستی یا نادرستی ادعاهای یک فرد نیست. معضل آن است که چگونه ادعاهای فاقد پشتوانه علمی، به‌ویژه در زمینه بیماری‌های جدی مغز و اعصاب و سلامت روان، امکان انتشار گسترده از رسانه‌های رسمی پیدا می‌کند و در افکار عمومی اعتبار می‌یابد. هنگامی که چنین ادعاهایی با عنوان «حکیم» یا در قالب برنامه‌های آموزشی رسانه ملی عرضه می‌شود، مخاطبان ممکن است آنها را توصیه‌هایی معتبر و مورد تأیید نهادهای مسئول تلقی کنند.
نقد این ادعاها به معنای نفی یکپارچه طب جایگزین نیست. سنجه، علم است، و ضرورت ارزیابی علمی هر مداخله درمانی، سنجش اثربخشی و ایمنی آن و جلوگیری از جایگزینی روش‌های اثبات‌نشده با درمان‌های مؤثر.
بازداشت ح.خ. مستقل از نتیجه رسیدگی قضایی، بار دیگر پرسشی مهم را پیش روی جامعه پزشکی، نهادهای نظارتی و رسانه‌های عمومی قرار داده است. اینکه چه کسانی مسئولیت اعتباربخشی به ادعاهای درمانی اثبات‌نشده را بر عهده داشته‌اند و چه سازوکاری باید مانع از تبدیل شهرت رسانه‌ای به مرجعیت پزشکی شود؟
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
👍5
🗣 درنگ
#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک
هر موقع باران می‌آید؛
یاد این شعر و داستانش می‌افتم
می‌دانستید شاعر «باز باران با ترانه» ۱۸ سالگی از ایران رفت و دیگر برنگشت؟گلچین گیلانی برای درس خواندن به لندن رفت و پزشک شد و تا آخر عمرش در لندن ماند. باورکردنی نیست وقتی داشت می‌سرود «یادم آرد روز دیرین، گردش یک روز شیرین، توی جنگل‌های گیلان» در ایران نبوده و توانسته غربت را تحمل کند.
دکتر سید مجدالدین میرفخرایی، متخلص به گلچین گیلانی از سرایندگان شعر نو به فارسی است که قسمت‌هایی از شعر معروف «باران» او در کتاب‌های کودکان به چاپ رسید. او اولین شاعر نوپردازی است که شعرش به کتاب‌های دورهٔ ابتدائی راه یافت.
این شاعر ﺩﺭ ﺳﺎﻝ١٢٨٨ ﺩﺭ ﺭﺷﺖ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﻣﺪ و دوران ابتدایی را در رشت گذراند و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ پس از اخذ دیپلم، ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ، سپس در ﺳﺎﻝ ١٣١٢ به ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ رفت و پزشکی خواند و ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﻭﻃﻦ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۵۱ ﺩﺭ ﻟﻨﺪﻥ به دلیل ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺧﻮﻥ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺖ.
باز باران
با ترانه
با گهرهای فراوان
می‌خورد بر بام خانه
من به پشت شیشه تنها
ایستاده در گذرها
رودها راه افتاده
شاد و خرم
یک دو سه گنجشک پر گو
باز هر دم
می‌پرند این سو و آن سو
می‌خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی
آسمان امروز دیگر نیست نیلی
یادم آرد روز باران
گردش یک روز دیرین
خوب و شیرین
توی جنگل‌های گیلان
کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم نرم و نازک
چست و چابک
از پرنده از چرنده از خزنده
بود جنگل گرم و زنده
آسمان آبی چو دریا
یک دو ابر اینجا و آنجا
چون دل من روز روشن
بوی جنگل تازه و تر
همچو می مستی دهنده
بر درختان می‌زدی پر
هر کجا زیبا پرنده
برکه‌ها آرام و آبی
برگ و گل هر جا نمایان
چتر نیلوفر درخشان
آفتابی
سنگها از آب جسته
از خزه پوشیده تن را
بس وزغ آن جا نشسته
دمبدم در شور و غوغا
رودخانه
با دو صد زیبا ترانه
زیر پاهای درختان
چرخ می‌زد همچو مستان
چشمه‌ها چون شیشه‌های آفتابی
نرم و خوش در جوش و لرزه
توی آنها سنگ ریزه
سرخ و سبزو زرد و آبی
با دو پای کودکانه می‌دویدم همچو آهو
می‌پریدم از سر جو
دور می‌گشتم ز خانه
می‌پراندم سنگ ریزه
تا دهد بر اب لرزه
بهر چاه و بهر چاله
می‌شکستم کردخاله
می‌کشانیدم به پایین
شاخه‌های بید مشکی
دست من می‌گشت رنگین
از تمشک سرخ و مشکی
می‌شنیدم از پرنده داستانهای نهانی
از لب باد وزنده
رازهای زندگانی
هر چه می‌دیدم آنجا
بود دلکش بود زیبا
شاد بودم می‌سرودم
روز ای روز دلارا
داده ات خورشید رخشان
این چنین رخسار زیبا
ورنه بودی زشت و بی جان
با همه سبزی و خوبی
گو چه می‌بودند جز پاهای چوبی
گر نبودی مهر رخشان
روز ای روز دلارا
گر دلارایی است از خورشید باشد
اندک اندک رفته رفته ابرها گشتند چیره
آسمان گردید تیره
بسته شد رخساره خورشید رخشان
ریخت باران ریخت باران
جنگل از باد گریزان
چرخها می‌زد چو دریا
دانه‌های گرد باران
پهن می‌گشتند هر جا
برق چون شمشیر بران
پاره می‌کرد ابرها را
تندر دیوانه غران
مشت می‌زد ابرها را
روی برکه مرغ آبی
از میانه از کناره با شتابی
چرخ می‌زد بی شماره
گیسوی سیمین ما را
شانه می‌زد دست باران
بادها با فوت خوانا
می نمودندش پریشان
سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا
به چه زیبا بود جنگل
بس ترانه بس فسانه
بس فسانه بس ترانه
بس گوارا بود باران
می‌شنیدم اندر این گوهر فشانی
رازهای جاودانی پندهای آسمانی
بشنو از من کودک من
پیش چشم مرد فردا
زندگی خواه تیره خواه روشن
هست زیبا هست زیبا هست زیبا
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک
هر موقع باران می‌آید؛
یاد این شعر و داستانش می‌افتم
می‌دانستید شاعر «باز باران با ترانه» ۱۸ سالگی از ایران رفت و دیگر برنگشت؟گلچین گیلانی برای درس خواندن به لندن رفت و پزشک شد و تا آخر عمرش در لندن ماند. باورکردنی نیست وقتی داشت می‌سرود «یادم آرد روز دیرین، گردش یک روز شیرین، توی جنگل‌های گیلان» در ایران نبوده و توانسته غربت را تحمل کند.
دکتر سید مجدالدین میرفخرایی، متخلص به گلچین گیلانی از سرایندگان شعر نو به فارسی است که قسمت‌هایی از شعر معروف «باران» او در کتاب‌های کودکان به چاپ رسید. او اولین شاعر نوپردازی است که شعرش به کتاب‌های دورهٔ ابتدائی راه یافت.
این شاعر ﺩﺭ ﺳﺎﻝ١٢٨٨ ﺩﺭ ﺭﺷﺖ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﻣﺪ و دوران ابتدایی را در رشت گذراند و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ پس از اخذ دیپلم، ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ، سپس در ﺳﺎﻝ ١٣١٢ به ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ رفت و پزشکی خواند و ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﻭﻃﻦ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۵۱ ﺩﺭ ﻟﻨﺪﻥ به دلیل ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺧﻮﻥ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺖ.
باز باران
با ترانه
با گهرهای فراوان
می‌خورد بر بام خانه
من به پشت شیشه تنها
ایستاده در گذرها
رودها راه افتاده
شاد و خرم
یک دو سه گنجشک پر گو
باز هر دم
می‌پرند این سو و آن سو
می‌خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی
آسمان امروز دیگر نیست نیلی
یادم آرد روز باران
گردش یک روز دیرین
خوب و شیرین
توی جنگل‌های گیلان
کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم نرم و نازک
چست و چابک
از پرنده از چرنده از خزنده
بود جنگل گرم و زنده
آسمان آبی چو دریا
یک دو ابر اینجا و آنجا
چون دل من روز روشن
بوی جنگل تازه و تر
همچو می مستی دهنده
بر درختان می‌زدی پر
هر کجا زیبا پرنده
برکه‌ها آرام و آبی
برگ و گل هر جا نمایان
چتر نیلوفر درخشان
آفتابی
سنگها از آب جسته
از خزه پوشیده تن را
بس وزغ آن جا نشسته
دمبدم در شور و غوغا
رودخانه
با دو صد زیبا ترانه
زیر پاهای درختان
چرخ می‌زد همچو مستان
چشمه‌ها چون شیشه‌های آفتابی
نرم و خوش در جوش و لرزه
توی آنها سنگ ریزه
سرخ و سبزو زرد و آبی
با دو پای کودکانه می‌دویدم همچو آهو
می‌پریدم از سر جو
دور می‌گشتم ز خانه
می‌پراندم سنگ ریزه
تا دهد بر اب لرزه
بهر چاه و بهر چاله
می‌شکستم کردخاله
می‌کشانیدم به پایین
شاخه‌های بید مشکی
دست من می‌گشت رنگین
از تمشک سرخ و مشکی
می‌شنیدم از پرنده داستانهای نهانی
از لب باد وزنده
رازهای زندگانی
هر چه می‌دیدم آنجا
بود دلکش بود زیبا
شاد بودم می‌سرودم
روز ای روز دلارا
داده ات خورشید رخشان
این چنین رخسار زیبا
ورنه بودی زشت و بی جان
با همه سبزی و خوبی
گو چه می‌بودند جز پاهای چوبی
گر نبودی مهر رخشان
روز ای روز دلارا
گر دلارایی است از خورشید باشد
اندک اندک رفته رفته ابرها گشتند چیره
آسمان گردید تیره
بسته شد رخساره خورشید رخشان
ریخت باران ریخت باران
جنگل از باد گریزان
چرخها می‌زد چو دریا
دانه‌های گرد باران
پهن می‌گشتند هر جا
برق چون شمشیر بران
پاره می‌کرد ابرها را
تندر دیوانه غران
مشت می‌زد ابرها را
روی برکه مرغ آبی
از میانه از کناره با شتابی
چرخ می‌زد بی شماره
گیسوی سیمین ما را
شانه می‌زد دست باران
بادها با فوت خوانا
می نمودندش پریشان
سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا
به چه زیبا بود جنگل
بس ترانه بس فسانه
بس فسانه بس ترانه
بس گوارا بود باران
می‌شنیدم اندر این گوهر فشانی
رازهای جاودانی پندهای آسمانی
بشنو از من کودک من
پیش چشم مرد فردا
زندگی خواه تیره خواه روشن
هست زیبا هست زیبا هست زیبا
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
👍10