اندیشه زمانه: گزیده‌ای از یک مقاله #آنجلا_دیویس،، نظریه‌پرداز و فعال جنبش سیاهان، درباره مفهوم #زندانی_سیاسی و نقش زندان در دستگاه سرکوب دولتی.

◄آنجلا دیویس:
کلمات یا رفتارهای زندانی سیاسی تجسد اعتراض های سیاسی علیه نظم مستقر است و نتیجتاً او را به نزاعی حاد با دولت می کشاند. "جرم" او (که شاید اتفاق افتاده باشد یا نباشد) در برابر محتوای سیاسی اقدامش، اهمیت چندانی نمی یابد. اما در این کشور که دسته ای به نام زندانی سیاسی به طور رسمی وجود ندارد، این گروه از زندانیان نیز به اتهام بزهکاری محاکمه می شوند و نه به خاطر اتهام های سیاسی. و اغلب اوقات چنین جرایمی اصلاً رخ نداده اند. مثلاً پاپوش اتهام قتل علیه جو هیل، سازمان دهنده «اتحادیه کارگران صنعتی جهان» (IWW) که سرتاپا جعلی بود و صرفاً بهانه ای شد برای خاموش کردن یکی از مبارزان پیشگام علیه سرکوب.
در هر حال، زندانی سیاسی همیشه قانون نانوشته ای را زیر پا گذاشته است که خیزش و اخلال در نظم موجودِ استثمار و نژادپرستی را نهی می کند. زیرپاگذاشتن آشکار و واقعی یک قانون موجود، یا استفاده از مسیرهای مجاز شمرده شده در قانون اساسی برای آموزش و تحریک و سازماندهی توده ها برای مقاومت ، این قانون نانوشته را به چالش می کشد.
بارز ترین مشخصه واکنشِ رسمی به زندانی سیاسی همواره یک دوپهلویی ریشه دار بوده: متهم کردن به بزه و جرم و محاکمه کردن به این اتهام در حالی که ماهیت گناه همیشه سیاسی است. توضیح قاضی وبستر تایر هنگام قرائت حکم محکومیت بارتولومیو وانزتی به ۱۵ سال زندان به اتهام تلاش برای سرقت پول حقوق کارمندان، این دوپهلویی را آشکارا نشان می دهد: «این مرد هرچند شاید واقعاً جرم نسبت داده شده به او را انجام نداده باشد، اما اخلاقاً گناهکار است، زیرا دشمن نهادهای موجود ما است.» (همین قاضی دست بر قضا وانزتی و فردیناندو ساکو را به خاطر دزدی و قتلی که آشکارا انجام نداده بودند، به مرگ محکوم کرد). عجیب نیست که وکیل قانون اساسی برجسته آلمان نازی، کارل اشمیت، نظریه ای را بسط داد که این گناهکاربودن پیشینی را تعمیم می بخشید. برای مثال، یک دزد ضرورتاً کسی نیست که عمل آشکار دزدی را انجام می دهد، بلکه کسی ست که شخصیت اش او را دزد می کند . آدم با شنیدن اظهارات نیکسون و قاضی هوور فکر می کند که آنها هیچ مشکلی با نظریه قانونی فاشیستی اشمیت ندارند. هرکسی که به دنبال سرنگونی نهادهای سرکوب گر باشد، چه در عملی غیرقانونی مشارکت کرده باشد و چه نکرده باشد، یک مجرم پیشینی است که باید در یکی از سیاه چال ها دفن اش کرد.
حتی مارتین لوترکینگ را در بازداشت های مکررش آن قدر به جرایم اسمی مثل اخلال در صلح و... متهم نکردند، بلکه جرم اصلی اش دشمنی با جامعه جنوبی آمریکا و مبارزه خستگی ناپذیر با نژادپرستی بود. وقتی رابرت ویلیامز به آدم دزدی متهم شد، اتهام اصلی در واقع حمایت از حق خدشه ناپذیر سیاهان برای حمل سلاح جهت دفاع از خود بود.
جرم زندانی سیاسی چیزی به جز جسارت سیاسی او نیست؛ اینکه مصرانه غلط های اجتماعی بنیادینی را که دولت پروبالشان می بخشد و تحکیم شان می کند، به چالش بکشد. او در برابر قوانین ناعادلانه ایستاده و به طور کلی علیه شرایط اجتماعی سرکوب گر و استثماری به مقابله برخاسته و هدف نهایی اش تغییردادن این قوانین و دگرگشتِ این جامعه به نظمی هم آوا با نیازهای مادی و معنوی و منافع اکثریت عظیم اعضای آن است...

◄◄◄متن کامل در سایت زمانه
—------


https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/377943&rhash=eec6b76cb50965

لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/377943

اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

برای رادیکال شدن کافی است یک روز را در دادگاه باشید


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/469778&rhash=c6d89e01851023

از تریبون زمانه: #آنجلا_دیویس، اکتبر ۱۹۷۰،‌ زندان زنان، نیویورک: #سیستم_قضایی این کشور به طور فزاینده‌ای درحال بدل شدن به ابزار سرکوب است. از این سیستم برای درهم‌شکستن مبارزات آزادی‌خواهانه‌ مردم فرودست استفاده می‌شود و نه تنها شکست دادن هر انقلابی آگاه بلکه در کل درهم‌شکستن روح عصیان‌گر مردم سیاه، مکزیکی‌تبارها و اهالی پورتوریکو. فکر می‌کنم امروزه برای رادیکال شدن، هر فردی کافی است یک روز را در دادگاه سپری کند و روند قضایی را ببیند.


ادامه مطلب:
🌎 https://www.radiozamaneh.com/469778


@RadioZamaneh رادیو زمانه