«در زندان فقط شلاق صحبت می‌کرد»


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/428179&rhash=eec6b76cb50965

منیره برادران درباره شکنجه در زندان‌های جمهوری اسلامی و کارزار دادخواهی قربانیان آن می‌گوید: «در زندان شکنجه چنان روزانه شده بود که دیگر تنها خود شلاق صحبت می‌کرد... نمی‌توان ادعا کرد که شکنجه در جمهوری اسلامی "فراقضایی" است. در دهه شصت آن را به عنوان تعزیر و تنبیه توجیه شرعی می‌کردند و در مجامع خارجی آن را انکار می‌کردند... صدای دادخواهی ما علیه شکنجه شنیده نشد. ولی ما زندانیان قدیمی نیز حالا باید حرف بزنیم» #من_هم_شکنجه_شدم


🌎 https://www.radiozamaneh.com/428179

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

محمد حبیبی درباره شکنجه: هنوز پهلویم درد می‌کند و تپش قلب دارم


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/428348&rhash=eec6b76cb50965

#محمد_حبیبی، فعال صنفی معلمان که در زندان به سر می‌برد به کارزار #من_هم_شکنجه_شدم پیوسته است. او در روایت تجربه خود نوشته است: کوفتگی و خونمردگی شدید در ناحیه کمر و کشاله ران، درد شدید در ناحیه پهلو، درد و کوفتگی شدید در ناحیه قفسه سینه، تپش شدید قلب، تا مدت‌ها پس از ضرب و شتم از اثرات این ضرب و شتم هست که با مرور زمان بخشی از آنها التیام یافته است اما هنوز پهلویم درد می‌کند و تپش قلب دارم.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/428348

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

«شلاق می‌زدند که نماز بخوانیم»


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/428551&rhash=eec6b76cb50965

اسماعیل بخشی، کارگر نیشکر هفت‌تپه پس از آزادی درباره شکنجه‌هایی که بر او رفت، افشاگری کرد. در پی آن دیگر قربانیان شکنجه در زندان‌های جمهوری اسلامی در کارزار آنلاین «#من_هم_شکنجه_شدم» به شرح روایت‌های خودشان پرداختند. در همین راستا عفت ماهباز،‌ زندانی سیاسی در دهه ۱۳۶۰ در گفت‌و‌گو با «زمانه» شکستن سکوت درباره شکنجه را یک «وظیفه» در مسیر دادخواهی می‌داند و روایت می‌کند که چگونه شکنجه‌گران در ۱۳۶۷ برای واداشتن زنان زندانی چپ‌گرا به نماز خواندن آنها را شلاق می‌زدند.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/428551

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

شکنجه‌ها، غیر انسانی و غیر قابل باور-گفت‌وگو با نقی محمودی،‌ وکیل دادگستری


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/428791&rhash=eec6b76cb50965

اسماعیل بخشی، کارگر نیشکر هفت‌تپه پس از آزادی درباره شکنجه‌هایی که بر او رفت، افشاگری کرد. در پی آن دیگر قربانیان شکنجه در زندان‌های جمهوری اسلامی در کارزار آنلاین «#من_هم_شکنجه_شدم» به شرح روایت‌های خودشان پرداختند. نقی محمودی، وکیل دادگستری که خود در ایران سابقه بازداشت داشته و اکنون مقیم آلمان است نیز از شکنجه‌هایی که موکلانش در زندان‌های جمهوری اسلامی دیده‌اند گفته و روایت‌هایی که در این مورد شنیده را بازگو کرده است.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/428791

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

«در اوین به کابل شکنجه می‌گفتند قانون اساسی»


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/429073&rhash=eec6b76cb50965

پس از افشاگری اسماعیل بخشی، دیگر قربانیان شکنجه در ایران در کارزار «#من_هم_شکنجه_شدم» به روایت تجربه‌هایشان از زندان‌های جمهوری اسلامی پرداختند. ایرج مصداقی در گفت‌و‌گو با «زمانه» شکنجه را یکی از «ارکان مهم دستگاه قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی» می‌خواند و می‌گوید شکنجه‌گران در دهه ۶۰ با خنده و شوخی اتاق شکنجه را «سی‌سی‌یو» نام‌گذاری کرده بودند.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/429073

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

«در اوین به کابل شکنجه می‌گفتند قانون اساسی»


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/429073&rhash=eec6b76cb50965

پس از افشاگری اسماعیل بخشی، دیگر قربانیان شکنجه در ایران در کارزار «#من_هم_شکنجه_شدم» به روایت تجربه‌هایشان از زندان‌های جمهوری اسلامی پرداختند. ایرج مصداقی در گفت‌و‌گو با «زمانه» شکنجه را یکی از «ارکان مهم دستگاه قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی» می‌خواند و می‌گوید شکنجه‌گران در دهه ۶۰ با خنده و شوخی اتاق شکنجه را «سی‌سی‌یو» نام‌گذاری کرده بودند.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/429073

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

شکنجه به گواهی همسر جان‌باخته‌ام


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/429716&rhash=eec6b76cb50965

#رقیه_دانشگری – من در اینجا در همگامی با کارزار"#من_هم_شکنجه_شدم" از شکنجه و اعدام همسرم، علیرضا اکبری شاندیز، و آنچه بر همراهانش رفت، می‌نویسم و نیز از مادرش می‌گویم که رنج فرزند دق‌مرگش کرد.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/429716

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

«شرط آزادی از زندان انجام مصاحبه بود»


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/429846&rhash=eec6b76cb50965

اسماعیل بخشی،‌ کارگر مجتمع صنعتی نیشکر هفت‌تپه و سپیده قلیان، فعال مدنی به خاطر افشاگری درباره شکنجه در دوران بازداشت‌ بار دیگر به زندان افتاده‌اند. اما پیش از آن،‌ کارزاری آنلاین با هشتگ «#من_هم_شکنجه_شدم» با الهام از افشاگری بخشی به وجود آمد و هنوز هم ادامه دارد. مهدی اصلانی، نویسنده و زندانی سیاسی دهه ۱۳۶۰ در گفت‌و‌گو با «زمانه» به زندان‌های هولناک ابتدای جمهوری اسلامی می‌پردازد و می‌گوید آزادی مشروط به اعتراف اجباری در برابر دوربین‌ها بود.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/429846

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

«برای گرفتن اعتراف تلویزیونی به تخت شلاق می‌بستند»


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/429805&rhash=eec6b76cb50965

اسماعیل بخشی،‌ کارگر مجتمع صنعتی نیشکر هفت‌تپه و سپیده قلیان، فعال مدنی با افشاگری علیه شکنجه در نخستین دوره بازداشت‌ الهام‌بخش کارزاری آنلاین برای دادخواهی قربانیان شکنجه شده‌اند. هرچند آن دو بار دیگر به زندان افتاده‌اند، حمایت از کارزار «#من_هم_شکنجه_شدم» هنوز ادامه دارد. در همین رابطه امیرحسین بهبودی، زندانی سیاسی پیش از انقلاب و دهه ۱۳۶۰ در گفت‌و‌گو با «زمانه» بر تداوم روایت‌گری شکنجه‌شدگان تأکید می‌کند و می‌گوید جمهوری اسلامی شکنجه می‌کند اما آن را نمی‌پذیرد.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/429805

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

▪️#من_هم_شکنجه_شدم
«برای گرفتن #اعتراف_تلویزیونی به تخت شلاق می‌بستند» ــ گفت‌و‌گو با امیرحسین بهبودی

امیرحسین بهبودی در گفت‌و‌گو با زمانه از دوران زندان دهه ۶۰، مکالمه‌اش با بازجو درباره شکنجه را روایت می‌کند:
«بازجو که می‌دانست زمان رژیم قبلی زندانی سیاسی بودم، گفت: “ببین،‌ ما مثل رژیم قبلی شکنجه نمی‌کنیم، ما حداکثر تعزیر می‌کنیم. این رهبران سیاسی که به تلویزیون می‌روند و خودشان و سازمان‌شان را رد می‌کنند، به خاطر شکنجه نیست”. گفتم: “چه‌طور ده‌ سال عقیده دیگری داشتند و در یکی دو ماه پیش شما عقیده‌شان تغییر می‌کند. چه اتفاقی اینجا می‌افتد؟” “ـ: واقعیت‌ها را می‌بینند.” “ـ: اینجا که فقط من و تو هستیم. برای چه کسی این حرف‌ها را می‌زنی؟ پاهایم را نگاه کن. هنوز بعد دو سه ماه پانسمان دارد. مگر شما این کار را نکردید؟ این اسمش چیست؟” “ـ: یعنی می‌گویی شکنجه‌شان کردیم؟” “ـ: معلوم است، با شکنجه زیاد زندانی را مجبور به مصاحبه و اعتراف می‌کنید.” “ـ: برویم پایین. تو درست‌بشو نیستی.” پایین همان زیرزمین بود،‌ همان اتاق شکنجه.»

#نه_به_شکنجه #اسماعیل_بخشی #سپیده_قلیان

⬅️ در زمانه ببینید: https://www.radiozamaneh.com/429805

«پاسخ قاضی به اعتراضم علیه اعتراف اجباری فحش رکیک بود»


🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/430205&rhash=eec6b76cb50965

اسماعیل بخشی و سپیده قلیان، الهام‌بخش کارزار دادخواهی «#من_هم_شکنجه_شدم»، پس از پخش اعتراف‌های اجباری‌شان از تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی بار دیگر به زندان افتاده‌اند. مهدی موسوی، شاعر و زندانی سابق در گفت‌و‌گو با «زمانه» درباره کارزار لغو شکنجه روایت می‌کند که او را هم تحت شکنجه وادار به اعتراف کردند. موسوی به مقام‌های مسئول از جمله محمد مقیسه،‌ قاضی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اعتراض می‌کند اما پاسخ مقیسه به این اعتراض «فحش رکیک» است.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/430205

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

«پاسخ قاضی به اعتراضم علیه اعتراف اجباری فحش رکیک بود»

گفت‌و‌گو با مهدی موسوی

اسماعیل بخشی،‌ کارگر مجتمع صنعتی نیشکر هفت‌تپه و سپیده قلیان، فعال مدنی با افشاگری درباره شکنجه در دوران بازداشت‌ الهام‌بخش کارزار دادخواهی «#من_هم_شکنجه_شدم» بودند. آنها پس از پخش اعتراف‌های اجباری‌شان از تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی بار دیگر به زندان افتاده‌اند. مهدی موسوی، شاعر و زندانی سابق در گفت‌و‌گو با «زمانه» درباره کارزار لغو شکنجه روایت می‌کند که او را هم تحت شکنجه وادار به اعتراف کردند. موسوی به مقام‌های مسئول از جمله محمد مقیسه،‌ قاضی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اعتراض می‌کند اما پاسخ مقیسه به این اعتراض «فحش رکیک» است.

https://soundcloud.com/radiozamaneh/al2ebqwz5h75

🔘 مهدی موسوی بخشی از شکنجه‌های زندان‌های جمهوری اسلامی را «بی‌دلیل»، «بیمارگونه»،‌ و «نوعی تصفیه‌حساب» با دگراندیشان می‌خواند: «مثلاً من داخل اتاق بودم. نه بازجوی خودم،‌ بلکه بازجوی خانم اختصاری که چند اتاق آن‌ورتر بازجویی‌اش می‌کرد، … وارد اتاق من می‌شد،‌ مرا ضرب‌و‌شتم می‌کرد و دوباره به داخل اتاق خودش بازمی‌گشت؛ یعنی حتی بدون اینکه بخواهد با من صحبتی بکند، بازجویی‌ای بکند…. می‌خواهند تو را برای تمام عمر فلج کنند،‌ یعنی تو را به چنان تحقیری دچار کنند که به شخصیتی افسرده پر از ترس و دلهره بدل شوی و تا آخر عمرت نتوانی سر بلند کنی.» او این گفت‌و‌گو را با خواندن یک شعر به پایان می‌رساند.

«باید جمهوری اسلامی را به پاسخ‌گویی درباره شکنجه واداشت»

گفت‌و‌گو با شیوا محبوبی

افشاگری اسماعیل بخشی درباره شکنجه‌های اعمال‌شده در دوران بازداشتش، دیگر قربانیان شکنجه در ایران را تشویق کرد تا در کارزار «#من_هم_شکنجه_شدم» به روایت تجربه‌هایشان از زندان‌های جمهوری اسلامی بپردازند. دادخواهی این کارگر معترض نیشکر هفت‌تپه باعث شد تا نسل‌های متفاوت از زندانیان سیاسی در چهار دهه اخیر بر تداوم شکنجه در نظام کیفری جمهوری اسلامی شهادت دهند. شیوا محبوبی، زندانی سیاسی دهه ۶۰ و سخنگوی «کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی» معتقد است در چهل سال گذشته همیشه شکنجه در زندان‌های جمهوری اسلامی وجود داشته است. به گفته او تلاش‌ها باید تا زمانی ادامه داشته باشد که حکومت را ناچار به پاسخگویی درباره چهل سال اعمال خود در قبال زندانیان مختلف کند.

https://soundcloud.com/radiozamaneh/rfhdpatmozwx

🔘 شیوا محبوبی که در ۱۶ سالگی بازداشت و سه سال و چهار ماه در زندان‌ بوده است، درباره شکنجه در جمهوری اسلامی می‌گوید: «من تجربه شکنجه‌هایی مثل شلاق به کف پا، سلول انفرادی طولانی مدت یکبار به مدت هفت ماه و بار دیگر سه ماه همراه با محرومیت از همه چیز و در تاریکی مطلق، توهین و کتک و فحاشی، تهدید و دستگیری خانواده را به شخصه داشته ام.» او معتقد است اگر بخواهیم سطح جنایت این چهل سال را نشان دهیم، باید به وضعیت زندانیان غیر سیاسی در زندان‌های ایران هم توجه کنیم.

«برای گرفتن اعتراف تلویزیونی به تخت شلاق می‌بستند»

گفت‌و‌گو با امیرحسین بهبودی

اسماعیل بخشی،‌ کارگر مجتمع صنعتی نیشکر هفت‌تپه و سپیده قلیان، فعال مدنی با افشاگری علیه شکنجه در نخستین دوره بازداشت‌ الهام‌بخش کارزاری آنلاین برای دادخواهی قربانیان شکنجه شده‌اند. هرچند آن دو بار دیگر به زندان افتاده‌اند، حمایت از کارزار «#من_هم_شکنجه_شدم» هنوز ادامه دارد. در همین رابطه امیرحسین بهبودی، زندانی سیاسی پیش از انقلاب و دهه ۱۳۶۰ در گفت‌و‌گو با «زمانه» بر تداوم روایت‌گری شکنجه‌شدگان تأکید می‌کند و می‌گوید هدف جمهوری اسلامی از شکنجه و اعدام در آن سال‌ها گرفتن اطلاعات، اعتراف تلویزیونی اجباری و سرکوب سازمان‌های انقلابی بود اما دست‌زدن به این نقض حقوق بشر را نمی‌پذیرفت.

https://www.youtube.com/watch?v=SwqW2ZmPieY

🔘 امیرحسین بهبودی در گفت‌و‌گوی زیر از دوران زندان دهه ۶۰ مکالمه‌اش با بازجو درباره شکنجه را روایت می‌کند: «بازجو که می‌دانست زمان رژیم قبلی زندانی سیاسی بودم، گفت: “ببین،‌ ما مثل رژیم قبلی شکنجه نمی‌کنیم، ما حداکثر تعزیر می‌کنیم. این رهبران سیاسی که به تلویزیون می‌روند و خودشان و سازمان‌شان را رد می‌کنند، به خاطر شکنجه نیست”. گفتم: “چه‌طور ده‌ سال عقیده دیگری داشتند و در یکی دو ماه پیش شما عقیده‌شان تغییر می‌کند. چه اتفاقی اینجا می‌افتد؟” “ـ: واقعیت‌ها را می‌بینند.” “ـ: اینجا که فقط من و تو هستیم. برای چه کسی این حرف‌ها را می‌زنی؟ پاهایم را نگاه کن. هنوز بعد دو سه ماه پانسمان دارد. مگر شما این کار را نکردید؟ این اسمش چیست؟” “ـ: یعنی می‌گویی شکنجه‌شان کردیم؟” “ـ: معلوم است، با شکنجه زیاد زندانی را مجبور به مصاحبه و اعتراف می‌کنید.” “ـ: برویم پایین. تو درست‌بشو نیستی.” پایین همان زیرزمین بود،‌ همان اتاق شکنجه.»

«باید تماشای خود‌ویرانی انسان را از سکه انداخت»

گفت‌و‌گو با مهدی اصلانی

اسماعیل بخشی،‌ کارگر مجتمع صنعتی نیشکر هفت‌تپه و سپیده قلیان، فعال مدنی به خاطر افشاگری درباره شکنجه در دوران بازداشت‌ بار دیگر به زندان افتاده‌اند. اما پیش از آن،‌ کارزاری آنلاین با هشتگ «#من_هم_شکنجه_شدم» با الهام از افشاگری بخشی به وجود آمد و هنوز هم ادامه دارد. مهدی اصلانی، نویسنده و زندانی سیاسی دهه ۱۳۶۰ در گفت‌و‌گو با «زمانه» به زندان‌های هولناک ابتدای جمهوری اسلامی می‌پردازد. او معتقد است که برای پایان‌دادن به دور باطل شکنجه و اعتراف اجباری «باید تماشای خود‌ویرانیِ انسان را از سکه انداخت».

https://soundcloud.com/radiozamaneh/aslv9plkduxy

🔘 مهدی اصلانی از مواجهه‌اش با قاضی مقیسه در زندان دهه ۶۰ می‌گوید: «شیخ مقیسه در سال ۶۵ به من و دیگر زندانیان در بازجویی مجدد می‌گفت شرط آزادی‌تان مصاحبه است. من نپذیرفتم و گفتم “کار سیاسی نمی‌کنم”. او می‌گفت: “کار تو عین نفاق است… بدبخت! فکر کرده‌ای به مصاحبه امثال تو نیاز داریم؟ ساعت‌ها از رهبران‌تان مصاحبه داریم.” گفتم اگر نیاز ندارید، پس چرا باید مصاحبه کنم؟ گفت: “به این دلیل مصاحبه می‌گیریم که وقتی بیرون رفتی، آدم بشوی و بروی پی کارت و رویت را کم کنی!”»

«در اوین به کابل شکنجه می‌گفتند قانون اساسی»

گفت‌وگو با ایرج مصداقی

پس از افشاگری اسماعیل بخشی، دیگر قربانیان شکنجه در ایران در کارزار «#من_هم_شکنجه_شدم» به روایت تجربه‌هایشان از زندان‌های جمهوری اسلامی پرداختند. دادخواهی کارگر معترض نیشکر هفت‌تپه باعث شد نسل‌های متفاوت زندانیان سیاسی در چهار دهه اخیر بر تداوم شکنجه در نظام کیفری جمهوری اسلامی شهادت دهند. ایرج مصداقی، پژوهشگر سیاسی و یکی از جان‌به‌دربردگان دهه ۶۰ در گفت‌و‌گو با «زمانه» شکنجه را یکی از «ارکان مهم دستگاه قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی» می‌خواند و می‌گوید شکنجه‌گران در دهه ۶۰ با خنده و شوخی اتاق شکنجه را «سی‌سی‌یو» نام‌گذاری کرده بودند.

https://soundcloud.com/radiozamaneh/oyvwspjrdvzn

🔘 ایرج مصداقی یکی از تجربه‌هایش از شکنجه در اوین را چنین روایت می‌کند: «اسفند ۶۲،‌ درحالی‌که شدیداً شکنجه شده بودم و در راهرو روی زمین دراز کشیده بودم، دیدم یکی از بازجوها داخل اتاقی شد و پرسید: “قانون اساسی دارید؟” اول نمی‌فهمیدم یعنی چه، اما ماجرا تکرار می‌شد و بازجوی دیگری به اتاقی رفت و همین سوال را پرسید. بالاخره متوجه شدم آنها به کابل شلاق‌زدن می‌گویند “قانون اساسی”».

شکنجه‌ها، غیر انسانی و غیر قابل باور
گفت‌وگو با نقی محمودی،‌ وکیل دادگستری

اسماعیل بخشی، کارگر نیشکر هفت‌تپه پس از آزادی درباره شکنجه‌هایی که بر او رفت، افشاگری کرد. در پی آن دیگر قربانیان شکنجه در زندان‌های جمهوری اسلامی در کارزار آنلاین «#من_هم_شکنجه_شدم» به شرح روایت‌های خودشان پرداختند. نقی محمودی، وکیل دادگستری که خود در ایران سابقه بازداشت داشته و اکنون مقیم آلمان است نیز از شکنجه‌هایی که موکلانش در زندان‌های جمهوری اسلامی دیده‌اند گفته و روایت‌هایی که در این مورد شنیده را بازگو کرده است.

از جمله موارد شکنجه‌ای که محمودی به آن اشاره کرده است، مورد جاوید هوتن کیان، وکیل دادگستری است.

جاوید هوتن کیان وکالت سکینه محمدی آشتیانی را به عهده داشت که به اتهام زنای محصنه به سنگسار محکوم شده بود.

او در مرداد سال ۹۱ و پس از تحمل حدود ۲۰ ماه بازداشت، در نامه‌ای از توهین و شکنجه‌های روحی و جسمی‌ای که در زندان تبریز تحمل کرده بود، نوشت.

نقی محمودی به زمانه می‌گوید جاوید هوتن کیان مورد شکنجه‌های غیر انسانی و غیر قابل باور قرار گرفته بود.

او در پاسخ به این سوال که آیا در تجربه‌های او هم جای مدعی شکنجه به عنوان شاکی با متهم عضو شده است، می‌گوید:

«بله متاسفانه همین‌طور بود. بعد از اینکه من با موکلم جاوید هوتن کیان ملاقات کردم رییس زندان من را خواست و گفت همه مواردی که او مطرح می‌کند دروغ است و شکنجه‌ای اعمال نشده است. در حالی که با وجود آنکه من تقریبا شش هفت ماه بعد از بازداشت هوتن کیان با او ملاقات داشتم، هنوز آثار شکنجه‌ها به روشنی قابل دیدن بود. مثلا شکستگی دندان، شکستگی بینی که کج جوش خورده بود. یا کبودی جاهای مختلفی از دست‌ها و پاها که به من نشان داد و ….»

گفت‌و‌گوی زمانه با نقی محمودی را از اینجا بشنوید:
https://soundcloud.com/radiozamaneh/ibw4tecioq94

«شلاق می‌زدند که نماز بخوانیم»

گفت‌و‌گو با عفت ماهباز

اسماعیل بخشی، کارگر نیشکر هفت‌تپه پس از آزادی درباره شکنجه‌هایی که بر او رفت، افشاگری کرد. در پی آن دیگر قربانیان شکنجه در زندان‌های جمهوری اسلامی در کارزار آنلاین «#من_هم_شکنجه_شدم» به شرح روایت‌های خودشان پرداختند. در همین راستا عفت ماهباز،‌ زندانی سیاسی در دهه ۱۳۶۰ در گفت‌و‌گو با «زمانه» شکستن سکوت درباره شکنجه را یک «وظیفه» در مسیر دادخواهی می‌داند و روایت می‌کند که چگونه شکنجه‌گران در ۱۳۶۷ برای واداشتن زنان زندانی چپ‌گرا به نماز خواندن آنها را شلاق می‌زدند.

https://soundcloud.com/radiozamaneh/iwe5qucjczi3

🔘 عفت ماهباز درباره شکنجه در سال‌های نخست جمهوری اسلامی می‌گوید: « شکنجه می‌کردند تا انسان را از انسانیت‌اش به‌در آورند، می‌خواستند بشوی “میمون لاجوردی” ــ اصطلاحی که آن روزها در زندان می‌شنیدی. می‌خواستند انسان نباشی.»

«در زندان فقط شلاق صحبت می‌کرد»

گفت‌و‌گو با منیره برادران

زندانیان سابق ایرانی در کارزار آنلاین «#من_هم_شکنجه_شدم» در حال روایت تجربه اسارت در زندان‌های جمهوری اسلامی هستند. این کارزار دادخواهی شکنجه پس از افشاگری اسماعیل بخشی، کارگر نیشکر هفت‌تپه راه افتاد که مقام‌های ارشد جمهوری اسلامی در پاسخ به آن به روال همیشگی هم وعده رسیدگی داده‌اند، هم پیشاپیش آن را تکذیب کرده‌اند و هم به تهدید قضایی افشاگر پرداخته‌اند. منیره برادران، فعال سیاسی و از زندانیان دهه ۱۳۶۰ شمسی در این‌باره در گفت‌و‌گو با «زمانه» به تناقض قانونی نهفته در نظام کیفری ایران اشاره می‌کند؛ قانونی که به گفته او شکنجه را با لفظ دینی «تعزیر» عادی‌سازی کرده است.

https://soundcloud.com/radiozamaneh/fxp7xztbf07j

🔘 منیره برادران درباره شکنجه در زندان‌های جمهوری اسلامی و کارزار دادخواهی قربانیان آن می‌گوید: «در زندان شکنجه چنان روزانه شده بود که دیگر تنها خود شلاق صحبت می‌کرد… نمی‌توان ادعا کرد که شکنجه در جمهوری اسلامی “فراقضایی” است. در دهه شصت آن را به عنوان تعزیر و تنبیه توجیه شرعی می‌کردند،‌ برای مردم نقشی قایل نبودند که به آنها توضیحی بدهند،‌ و در مجامع خارجی آن را انکار می‌کردند… صدای دادخواهی ما علیه شکنجه شنیده نشد. ولی ما زندانیان قدیمی نیز حالا باید به این کارزار بپیوندیم تا در جامعه حساسیت به وجود آید و اعتراض مدنی شکل بگیرد. چه بسا شکنجه در ایران برای همیشه به گورستان تاریخ برود».

«نخستین دستاورد شکنجه برای حاکم،‌ نومیدی زندانی از زندگی است»

گفت‌و‌گو با علیرضا روشن

اسماعیل بخشی، کارگر نیشکر هفت‌تپه پس از آزادی درباره شکنجه‌هایی که مأموران امنیتی بر او تحمیل کردند، افشاگری کرد. پس از آن، دیگر قربانیان شکنجه در زندان‌های جمهوری‌ اسلامی کارزاری آنلاین با هشتگ «#من_هم_شکنجه_شدم» به راه انداخته‌اند و در آن شرح می‌دهند که در زندان‌های ایران چه بر سرشان رفته است. در همین راستا، علیرضا روشن، یکی از زندانیان سیاسی پیشین و فعال حقوق درویشان گنابادی در گفت‌و‌گو با «زمانه» از تجربه‌ شکنجه در زندان‌ جمهوری اسلامی گفت. به گفته این شاعر نخستین دستاورد شکنجه برای حاکم، نومیدکردن زندانی از زندگی است.

https://soundcloud.com/radiozamaneh/10012019-alireza-roshan

🔘 علیرضا روشن تجربه‌ هولناک سلول انفرادی را چنین شرح می‌دهد: «توالت سلول خراب بود. آب و مدفوع از زیر آن بیرون می‌زد و کسی هم تمیزش نمی‌کرد. تنها یک متر جا برای خوابیدن داشتم. ۳۰ روز انفرادی به لحاظ روانی مثل یک سال می‌گذرد. به جایی رسیده بودم که با کپک‌های روی دیوار حرف می‌زدم.»