داستان کره جنوبی: چرا توسعه اقتصادی حتی به کار سیاست خارجی هم می آید؟

۱. رشد اقتصادی --> گذار به دموکراسی-->تغییر نخبگان سیاسی-->تفسیر متفاوت منافع ملی و اولویت های سیاست خارجی

۲. رشد اقتصادی-->افزایش تجارت و سرمایه گذاری خارجی-->رشد اقتصادی بیشتر-->افزایش ابزارها و منابع چانه زنی در سیاست خارجی-->تغییر روابط با دیگر کشورها

۳. رشد اقتصادی-->هزینه های نظامی بالاتر و ارتش مقتدرتر-->تحول در نقش بین المللی کشور

۴. رشد اقتصادی-->افزایش غرور ملی و انتظارها در داخل--> گرفتن نقشی فعال در امور بین المللی و جهانی

اگر الگویتان کره جنوبی است، بدانید مسئله اصلی ما اول از همه‌ رشد اقتصادی است که خود نیازمند یک تغییر جدی در ذهنیت و جهان بینی سیاسیون و "لشکر اندیشه" ایرانی است، البته می توانید به "عدالت" و "خیابانی بودن" و "مبارزه با سرمایه داری جهانی" و "دفاع از مظلومان جهان" هم فکر کنید، بالاخره کره شمالی شدن هم گزینه ای است، ولی بهبود زندگی ایرانی ها با عقلانیت ممکن است و با "یبوست فکری و اسهال کلامی" به جایی نمی رسیم. والله اعلم.

https://amzn.to/2ULmN4D

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

سهم ما از ۸۶ تریلیون دلار حجم خروجی اقتصاد جهان چقدر است؟

نیم درصد ناقابل! با تمام ایرادها به محاسبه تولید ناخالص داخلی (GDP) باید بدانیم قضیه بازی مجموع صفر نیست که یکی به زیان بقیه ثروتمندتر شود، کیک اقتصاد می تواند بزرگتر شود و همه منتفع شوند، مشروط بر اینکه راهش را بلد باشند، والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

خود فقیر بینی!

این آخرین آمار در دسترس هزینه ماهانه خانوارهاست که مربوط به سال ۹۶ است، نشان می دهد اگر خانواده ای بیش از ۳ میلیون چوق ماهیانه هزینه کرده بود وارد سه دهک بالایی می شد و اگر هزینه به بالاتر از ۵ میلیون می رسید که در بالاترین دهک قرار می گرفت. اگر خانواری صاحب مسکن است، باید معادل اجاره خود را در این هزینه به حساب آورد.

سال ۹۶ البته خبری از جهش قیمت دلار و تورم بالای دو سال اخیر نبود و طبیعی است این هزینه ها برای امسال بالاترند، ولی می شود حدس زد خیلی ها که خود را فقیر تصور می کنند، شاید آنقدرها هم به طور نسبی فقیر نباشند. اگر خانواده ای در تهران صاحب مسکن متوسط و یک خودروی خیلی معمولی باشد، یحتمل بتوان او را جز سه یا دو دهک بالا به شمار آورد. خلاصه اگر از طرح های مبارزه با نابرابری و بازتوزیع دفاع می کنید، حواستان باشد که شاید لزوما گیرنده نباشید، والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

ورود ارتش فاتح به کشور چگونه است؟

این فیلم ورود نیروهای عراقی به قصر شیرین در مهر ۱۳۵۹ است که دوست فرهیخته جناب ابراهیمی به اشتراک گذاشته اند. دیدنش برای عبرت بد نیست، صحنه پایین کشیدن پرچم ایران را از دست ندهید. والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

روانشناسی مالیات بالا!

هواداری از بازتوزیع (مالیات گرفتن از ثروتمندان و دادن به فقرا) البته می تواند ناشی از دلسوزی، عقده و حسادت و منفعت شخصی باشد، ولی ربطی به طرفداری از مساوات و عدالت ندارد، والله اعلم.

http://bit.ly/2A63DNq

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

در باب مداحی های جدید و دریافتی مداحان و باقی قضایا

"اخلاق باورانی که از نازل بودن سلیقه دیگر انسان ها خشمگین اند باید یاد بگیرند که به جای اقتصاد بازار که برایش این یا آن موسیقی و نوا فرقی ندارد، خشم خود را نثار عامل اصلی کنند؛ یعنی متوجه نهادهایی که چنین رجحان ها و سلیقه هایی را تولید می کنند که در میان آنها تشکیلات و نهادهای آموزش نقشی ویژه دارند".

پ.ن: این متن از ترجمه کتاب "مبانی فلسفی و اقتصادی سرمایه داری" نوشته اِسوِتُزار پژویچ است که در آینده ای نزدیک به بازار خواهد آمد. والله اعلم

https://amzn.to/31bu4x9

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

در باب اعتراض های "زرد"

بعد از حادثه خودسوزی دختر جوان هوادار فوتبال و مرگ دردناک او تعداد زیادی از اهالی مجازی واکنش نشان دادند و خواستار رفع موانع حضور بانوان در ورزشگاه ها شدند. عده دیگری صدایشان درآمد که چرا برای این قضیه کم اهمیت! واکنش نشان می دهید، ولی برای مسائل اساسی تر مثل خودسوزی ناشی از فقر و نداری ساکت اید؟ بازی سیاسیون و رسانه ها را می خورید و فکر می کنید مستقل اید! دست های پنهان را نمی بینید؟ قضیه البته مسبوق به سابقه است و هر بار عده ای به چیزی اعتراض می کنند، کسانی هم پیدا می شوند که بگویند ای فریب خوردگان مسئله ما اینست؟ کورید که مسائل اصلی را نمی بینید؟

اما این پرسش هست که اگر کسی بخواهد به چیزی اعتراض کند دقیقا باید چه کند که کار درستی کرده باشد و اعتراضش "زرد" تلقی نشود؟ به کمیته رده بندی مورد وثوق این دوستان مراجعه کند که شدت مناسب اعتراض خود را بداند؟ ببیند اگر فلانی و فلانیِ معلوم الحال اعتراضی داشتند، بی خیال اعتراض شود چون حتما طرح پنهانی هست و بازی آنها را می خورد؟ برای همه رویدادهای منفی به یکسان اعتراض کند که مهم ها از دستش در نروند؟ کلا جز در مورد فقرا و کارگران در مورد چیزی اعتراض نکند؟ ...

نگارنده این قبیل مخالفت های روشنفکرانه! با اعتراض ها را تا حدی ذیل منطق بازاریابی شخصی می فهمد، وقتی همه یک حرف می زنند باید حرفی متفاوت زد و چه بهتر که نوعی افشاگری و پته روی آب ریختن هم چاشنی آن باشد. مشتری آدم "روشنفکر" مردم اند و بازار "روشنفکری" هم پررقابت است و باید مرتب چیزی رو کرد که جلب نظر کند، اینکه بگوییم ای ساده دلان چه نشسته اید که دست های پنهان با تسلط بر رسانه ها و از طریق لشکر مزدورانی که دارند می خواهند حواس شما را پرت کنند، البته برای خلایق جذابیت دارد.

اما خواست مردم آن چیزی است که خودشان بیان می کنند، نه آن چیزی که ما فکر می کنیم باید بیان کنند.قضیه این قبیل اعتراض ها و هشتک سازی ها را باید بیشتر به صورت نوعی بازار دید، هر سوژه اعتراضی یک محصول جدید است که باید مورد اقبال مشتریان قرار گیرد، همانطور که نمی شود تیغ صورت تراش را "به سادگی" و با زور تبلیغ به بانوان قالب کرد، چون به کارشان نمی آید، تا وقت اعتراض هم زمینه ای مناسب برای پذیرش نداشته باشد گسترش نمی یابد و البته بخت و اقبال هم بخشی از کار است. اینکه جنگی برای جلب نظر مردم در بین اهالی سیاست در جریان است و آنها از پروپاگاندا و هزار ترفند استفاده می کنند که نیاز به یادآوری ندارد، ولی ذهن مردم هم لوح سفید نیست که با بمباران رسانه ای بشود شکلش داد. بماند که رسانه ها هم یکدست نیستند و با هم در حال رقابت بر سر گوش و چشم های بیشترند.

غر زدن بر سر مردم که اولویت هایتان را نمی شناسید، شاید برای تخلیه فشار روانی مناسب باشد، ولی بعید است کمکی کند. واقعیت اینست که مثلا برای بسیاری از جوانان شهرنشین اینکه کسی جلوی تفریحات جوانانه آنها را نگیرد، احتمالا بیشتر از مطالباتی نظیر بهبود وضع کارگران تعدیل شده در خصوصی سازی اهمیت دارد. این هم ایرادی ندارد، جز این انتظار داریم؟ نمی شود از آدم ها خواست که مثل ما فکر کنند. آنها به جای خودشان فکر می کنند و ملاحظات خودشان را دارند.

اگر کسی مطالبه رفتن زنان به ورزشگاه را نمی پسندد و آن را فقط مربوط به ونک به بالایی ها می داند، اول باید به او یادآور شد ونک به بالایی ها هم حق دارند مطالبه خودشان را داشته باشند و آزادی های بورژوایی سطحی! طلب کنند و دوم اینکه کار روشنفکر و لشکر اندیشه همینست که محصول خوب (اندیشه) مقبول برای افراد تامین کند. اگر قبلی ها را نمی پسندید، خوبترش را عرضه کنید، اگر تلاش کرده اید و خریدار نیست، شاید در تشخیص اولویت های "واقعی" اشتباه کرده اید، والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

قیمت ذاتی هفت تپه؟

نوشته اند: "در شرایطی که ارزش دارایی‌های شرکت در تاریخ واگذاری بالغ بر 213 م دلار بوده است، واگذاری این ... دارایی‌ها آن‌هم با رقمی ناچیز (حدود ۲ م دلار یا ۰.۰۱ ارزش دارایی‌ها) به‌عنوان پیش‌پرداخت، ... تضییع حقوق مشاع مردم توسط دولت است".

این استدلال نشان می دهد هنوز قیمت بازار را نفهمیده ایم. قیمت بازار با بهای دفتری یکی نیست. بستگی دارد چند مشتری و با چه شرایطی پای کار باشند. فرض کنیم قیمت "واقعی" همانی است که ما می گوییم، اگر کسی نخرد، چه کنیم؟ همچنان سالانه ۴۰ میلیارد پول عمومی تزریق کنیم تا حق کارگران ضایع نشود؟

تبدیل به دلار زمانی معنا دارد که دارایی ها همه با قیمت مشخصِ قابل صادرات باشند، در مورد زمین و ساختمان این استدلال رواست؟ در بهترین حالت این نوعی هزینه فرصت را نشان می دهد، درآمدی که می شد با فروش به قیمت دفتری در سال ۹۲ و تبدیل فوری به دلار عاید شود و البته حاصل نشد.

حواسمان باشد داریم از یک دارایی متعلق به ۸۰ میلیون حرف می زنیم، حالا هواداران حقوق کارگران پاسخ دهند حالا که نمی خرند چه کنیم؟ اداره شورایی؟ 😁 ول کن بابا اسدالله.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

دولت ایران بزرگ است؟

میزان مصرف دولت و اعطای یارانه ها زیاد نیست، ولی سهم دولت در سرمایه گذاری ها در اقتصاد و همچنین میزان مالکیت آن بر دارایی ها چشمگیر است، در کل دولت ایران بسیار بزرگ است، رتبه ۱۳۲ از میان ۱۶۲ کشور! در واقع ۱۳۱ کشور جهان دولتی کوچک تر از ایران دارند. والله اعلم.

پ.ن: تا سال گذشته مولفه "مالکیت دولت بر دارایی ها" در محاسبه شاخص آزادی اقتصادی وجود نداشت که امسال افزوده شده است.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

بازاری شدن اقتصاد و فقرا!

نمودار بالا سهمی از درآمد است که گیر فقیرترین ۱۰ درصد یک کشور می آید، می توان دید که از بسته ترین اقتصادها (قرمز) تا آزادترین آنها (آبی) سهم آنها چندان تفاوتی نمی کند! پس یعنی فارغ از میزان آزاد بودن اقتصاد اوضاع فقرا همیشه بد خواهد بود؟

جواب منفی است، داریم از سهم های مساوی در کیک های نامساوی صحبت می کنیم، متوسط سرانه درآمد در آزادترین اقتصاد ها (بیش از ۱۰۵۰۰ دلار) تا هفت برابر بسته ترین اقتصادها (حدود ۱۵۰۰ دلار) است. در واقع انگار موج رونق همه قایق ها را بالا آورده است، والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

لزوم "قهرمان" ضد فساد!

دیدم دوستی ارجمند این را به اشتراک گذاشته است، خیلی از ما تجربه برخوردهایی مشابه را داریم، وقتی که می گوییم افشای پی در پی فساد فی نفسه مهم نیست و باید کسی از درون همین سیستم فعلی نقش قهرمان ضد فساد را به خود بگیرد به همین دلیل است. صرف افشای فساد فقط به گسترش این پدیده می انجامد که رندان هر کس را ثروتی اندوخته است، فاسد و جزء از مابهتران بدانند و اگر سایه اقتدار دولت برداشته شد کار به آشوب و غارت برسد.

وجود یک قهرمان ضد فساد آبرودار از درون سیستم باعث می شود بتوان خشم عمومی را کنترل و مهار کرد، کسی که نقش دست انتقام مردم را به خود بگیرد و البته او را باور کنند. در مقاله زیر مفصل تر گفته ام. در بلندمدت البته راه مبارزه با فساد روشن است، ولی در میان مدت نیاز به یک قهرمان و البته یک پروژه سیاسی سنجیده است، انتخابات ریاست جمهوری آینده را جدی بگیرید، شاید بزرگترین چالش این سالها برای نخبگان سیاسی است، باید مواظب پوپولیست های ابن الوقت بود خلاصه، والله اعلم.

http://bit.ly/2HrTLl4

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

پاکستانیزه شدن اقتصاد ایران!

توماس ساول، اقتصاددان مشهور آمریکایی، زمانی گفته بود وقتی قیمت را «کنترل» می‌کنیم و آن را پایین‌تر از حدی نگه می‌داریم که با سازوکار عرضه و تقاضا در بازار آزاد تعیین می‌شود به‌طور مشخص چهار پیامد خواهد داشت: نخست این است که استفاده از کالا یا خدمتی که قیمت آن پایین نگه داشته شده است افزایش می‌یابد (تقاضا برای آن بالا می‌رود)، دوم، عرضه آن کالا یا خدمت کاهش می‌یابد (انگیزه‌ای برای افزایش تولید، سرمایه‌گذاری و ارتقای فناوری وجود ندارد)، سوم، شاهد تنزل کیفیت خواهیم بود (تولیدکننده به دنبال کاهش هزینه تولید برای پوشش هزینه‌ها و حفظ سطح سودآوری قبلی است) و چهارم به وجود آمدن بازار سیاه است (البته بازار سیاه و سفید نداریم، هرجا را که عرضه و تقاضا با هم برخورد می‌کنند باید بازار، نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد، دانست).

در مورد حامل های انرژی هم قضیه متفاوت نیست، در واقع بدیهی است که از منظر کارایی اقتصادی و تخصیص مناسب باید قیمت‌ها را واقعی کرد، ولی در کوتاه‌مدت (که البته مفهومی است پیچیده و گشوده به تفسیر) این کار پیامدهای گسترده سیاسی و اجتماعی دارد، پس باید به شکلی این مخمصه را رفع و رجوع کرد که تا فرا رسیدن زمان تحقق مزایای ناشی از واقعی شدن قیمت‌ها ثبات سیاسی به خطر نیفتد.

راه‌حل رایج هم البته این است که اهالی دولت و سیاست برای تحمل‌پذیرتر شدن این دوره موقت به شهروندان خود (خانوارها و بنگاه‌ها) «امتیاز» بدهند تا کار زیاد بالا نگیرد. تفاوتی نمی‌کند اسم آن را یارانه یا سهم حمایتی از تولید یا چیز دیگری بگذاریم. منطق کلی یکی است و البته از نظر سیاسی کار عاقلانه‌ای است. سیاست‌های نرم برای اجرای چنین طرح‌هایی را که بیشتر با واژه‌هایی مثل «اطلاع‌رسانی» و «گفت‌وگوی مستقیم با شهروندان» و «فرهنگ‌سازی» همراه می‌شود، باید با همین نگاه فهمید. اجازه دهید ادعا کنیم به نظر می‌رسد از منظر «سیاستگذار» و اهالی سیاست اصل مطلب یک چیز بیشتر نیست؛ آن هم اینکه بنا به منطق سیاسی باید به سلامت از این مرحله گذار (از یک تعادل به تعادل دیگر) گذشت.

در دموکراسی‌ها اندکی «پوپولیسم» (به مفهوم عام، تقدم محبوبیت بر تخصص) نمک کار است و از آن گریزی نیست، ولی سیاستمدار کاربلد فانتزی را بدل از واقعیت نمی‌گیرد و مفاهیمی مثل «عدالت اجتماعی» را جز وسیله‌ای برای زمینه‌سازی خلق ثروت تلقی نمی‌کند. کسانی می‌گویند زمانی قرار بود تبدیل به ژاپن خاورمیانه بشویم، ولی اکنون باید مراقب باشیم به روزگار پاکستان دچار نشویم. دغدغه نابجایی هم نیست، بی‌تدبیری در اقتصاد و سیاست می‌تواند وضع ما را از همسایه شرقی‌مان بدتر کند و فقری گسترده به بار آورد. راه بهبود اما از اقتصاد نیست، از سیاست است، به سیاق همان گفته معروف که راه‌حل اقتصاد ایران سیاسی است. باید به تغییر در قرارداد اجتماعی اندیشید و چشم‌اندازی مناسب را برای شهروندان تصویر کرد تا تحمل رنج و درد دوران گذار آسان شود. فرآیند توسعه فراز و فرودهای بسیاری دارد و در فرآیند ارتقای استانداردهای زندگی (توسعه) نارضایتی‌ها و نقدها کم نیست، باید این نارضایتی‌ها و خشم‌ها را کانالیزه کرد تا مخالفان میز بازی را بر هم نزنند و دستاوردهای مثبت محقق شوند. بدون وجود یک پروژه سیاسی مناسب و سیاستمدارانی اهل فن کار توسعه پیش نمی‌رود، شاید بهترین و تنها راه برای پاکستانیزه نشدن همانا به‌کارگیری سیاستمدارانی توسعه‌گراست، والله اعلم.

متن کامل یادداشت در هفته نامه تجارت فردا:
http://bit.ly/2I8f0cd

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

در باب خودسوزی دختر جوان، چپول های وطنی و باقی قضایا

"انواع مکاتب نئومارکسیست، به ویژه نظر بازی های ناظر به جامعه توده ای، که در ستیز آشتی ناپذیر با نظام سرمایه داری لیبرال، از مکتب انتقادی تا نظریه پردازان اخیرتر فرهنگ توده ای، کوشیدند از غم غربت گذشته از دست رفته، که بیش از توهمی عوامانه نبوده، نظریه علمی بپردازند، و از این نظریات علمی، ابزار مبارزه برای عقاید ایدئولوژیک خود بسازند.

پس چنین گفتند که فرهنگ بومی پدیده ای اصیل و عزیز و مفید و انسانی بوده است، اما نظام سرمایه داری برای بازتولید روشها و ارزش های خود با ابزار های تکنولوژیک با صنعت فرهنگ به توسعه ذائقه هایی دست زده که باعث شده است مردم در حسرت آنچه در گذشته داشته و اینک از دست داده اند، اندوه بخورند، اینان در فرهنگی که در دنیای معاصر و در جوامع صنعتی از طریق رسانه ها و آموزش و پرورش و سامانه های هنری ترویج می شود، چنان تاختند که حاصل آن نظریه سازی در غم غربت گذشته از دست رفته شد؛

گذشته ای که در آن چه خوب بود که از تلویزیون و رادیو و روزنامه و سینما و فروشگاههای زنجیره ای و مترو و ... خبری نبود و فرهنگ و اقتصاد محلی در معرض حمله فرهنگ و اقتصاد عام نبود، و لیبرالیسم با تمامی ویترین های عامه فریبش غایب بود!

البته فهم این دشوار نیست که برخی از بنی بشر خصومت با کسانی یا چیزهایی را به جایی برسانند که آرزو کنند کاش هیچ نبود تا آن هم نبود؛ و براین اساس، به ستایش گذشته ای بپردازند که اگر حتی تنها حسنش این بوده که لیبرالیسم در آن نبوده، خوب بوده است.

اما این ایده های غریب و عقل آزار ویروس خطرناکی را منتشر می کند که حرکت روبه پیش و تدریجی جوامع را در مسیر رفاه و اخلاق در مظان سقوط و انحراف می اندازد. عامه مردم و شاید برخی عقول سلیم را از جهت خطایایی که از این بابت دارند و ساده دلانه دنیای معاصر را بدتر از گذشته می دانند، شاید بتوان بخشید، اما روشنفکران و دانشمندانی را که بر هیزم این گذشته ستایی و حال ستیزی نفت تبیین و تحلیل و توجیه می ریزند، نه".

برگرفته از کتاب فلسفه های روانگردان، نوشته حضرت مرتضی مردیها

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel

شفافیت البته خوب است، ولی مراقب پس لرزه هایش باشید!

از دوره قاجار تاکنون "مواجب" دریافتی اهل "دولت" و دربار با "مداخل" واقعی آنها فرق داشته و بیرون آوردن حق "خود" از جیب رعیت سنتی دیرپا در صحاری خاورمیانه بوده است.

حالا که قرار است اهل دولت فیش حقوقی و مواجبشان را به دید عموم بگذارند، البته عالی است، ولی مراقب باشید آه مظلوم! دامنتان را نگیرد، در این مصاحبه کوتاه چیزهایی گفته ام، امید که به کار آید، والله اعلم.

http://bit.ly/2O4zu9e

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

در باب حقوق روسای جمهور مملکت

این حقوق دریافتی جناب پرزیدنت در ایالات متحده امریکاست، حالا که بحث شفافیت حقوق دولتی ها راه افتاده است، به نظرتان دریافتی رئیس جمهور ایران (نه لزوما شیخ دیپلمات) چقدر باشد تا زیاد ملت اعتراض نکنند؟ توجه داشته باشید که این پول از کیسه همه ملت پرداخت می شود.

پیشنهاد با شما، خواهشمند است یک رقم حدودی پیشنهاد دهید که هم جبران کار دشوار ریاست اجرایی بر مملکت بلاخیز ایران باشد که می دانیم از مشاغل سخت است و هم صدای هواداران مستضعفان و "مقام دولتی فقط باید به عشق خدمت آمده باشد" را در نیاورد.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

چه کنیم؟

این تصاویر دل آزار زیاد دست به دست می شوند، اعتراض ها از قرار برای حقوق معوقه است، طبیعی است که طبق قرارداد با لحاظ دیرکرد باید پرداخت شود، خشونت هم البته پذیرفتنی نیست، اما با امثال هپکو واقعا باید چه کرد؟

خریداری پیدا می شود که اهلیت و البته جرات داشته باشد؟ ظاهرا خریدار دوم هم پیگیر اینست که سود نخواستم، همان پول اولیه را بدهید پشت سرم را هم نگاه نمی کنم. آن خریدار احتمالی اهل که خواهد آمد در آینده اجازه تعدیل نیرو خواهد داشت یا باز همین بساط است؟ اگر خودش اهل نبود، ولی عقلش می رسید آدم کاربلد برای مدیریت بنگاه بیاورد هم قبول نیست؟ قبلا واردات ماشین آلات سنگین محدود بود و چرخ هپکو می چرخید، الان دوباره آن را تعرفه ببندیم تا اوضاع شرکت بهتر شود؟ سراغ جوکی به نام اداره شورایی برویم؟ مگر هپکو در واقع متعلق به ۸۰ میلیون ایرانی نیست؟ ...

به نظر پاسخ به این قبیل سوالها مهمتر از دلسوزی و ناله برای کارگرانی است که البته باید معوقات آنها پرداخت شود و کتک نخورند، والله اعلم.

پ.ن: بنا به شنیده ها ماهانه باید ۵ میلیارد چوق به کارگران هپکو حقوق پرداخت شود.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

این ۵ دقیقه درخشان را از دست ندهید!

رئیس سابق سازمان خصوصی سازی از وضعیت هپکو می گوید، دلیل زمین خوردن هپکو بیش از سوء مدیریت احتمالی این بود که دست حمایت دولت از سرش برداشته شد و بعد هم تحریم ها اوضاع را به وضع غمبار کنونی رساند. والله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

هپکو و ۱۰ میلیون و باقی قضایا

این نامه انصراف همان خریداری است (احمدپور) که ۸ ماه پس از آن معامله شیرین! (۱۰ میلیونی و پرداخت اقساط بعد از دو سال) انصراف را اعلام می کند و به اصطلاح می گوید نخواستم!

در اوضاع بحران زده ای که خریدار قبلی (عطاریان) خلع ید شده بود و شرکت با مصیبت های بسیار روبه رو بود، یک نورچشمی؟ (احمدپور) به ثمن بخس! با ده میلیون تومان یک گنج؟ را خریده بود و طبیعی است که نباید به فکر فروشش دستکم بعد از ۸ ماه می افتاد!

به نظر می رسد باید قضیه چیزی بیش از تصویر رایج چند مفتخور رانتی دید که قرار بوده است، حق کارگران زحمتکش را بخورند! البته که ناله برای کارگر زحمتکش بین مردم صحاری خاورمیانه که همیشه فکر می کنند حقشان خورده شده، آدم را محبوب تر می کند‌، ولی بعید است مشکلی را حل کند. اگر دنبال جزئیات اید در خود سایت سازمان خصوصی سازی مستندات خوبی هست، بهتر است نگاهی هم به آنها انداخت و منتظر نظر کارشناسان بی طرفتر نشست، والله اعلم.

http://bit.ly/3071nnJ
http://bit.ly/304W9sC
https://t.me/IPMag/41

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

مداوم آدامس خریدن عاقلانه نیست!

بارها با صنعتگرانی صحبت کرده ام که گفته اند ابله نیستند که با کارگر خود بد تا کنند تا صد برابر بیشتر به آنها ضرر بزند. یکی می گفت چند ده میلیارد سرمایه در کارخانه ام خوابانده ام، حالا بیایم به خاطر صد تومان دویست تومان پول ندادن به کارگرانم کاری کنم که با خرابکاری چند صد میلیون هزینه روی دستم بگذارند؟

به عبارتی طرف حتی اگر نخواهد خیلی هم اخلاقی عمل کند، باید به درجاتی هوای کارگر را داشته باشد، اساسا علم مدیریت منابع انسانی با چنین نگاهی تاسیس شد. اینکه اهالی رسانه بیشتر حرف های کارگر را می شنوند، ولی مصائب کارآفرین و کارفرما را نمی بینند البته قابل درک است، ولی گاهی برای تنوع هم شده بد نیست حرف بقیه را هم بشنوند و البته تخیل و توهم را بدل از واقعیت نگیرند. والله اعلم.


کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

پادگانی با بیش از یک میلیارد نفر سرباز!

فرض کنید سیستمی وجود دارد که اگر به فقرا کمک کنید و در خیریه ها مشارکت کنید و هوای دولت را داشته باشید، امتیاز مثبت می گیرید و از آن سو اگر به پدر و مادر پیر خودتان سر نزنید، در اینترنت شایعه پراکنی کنید و حرف های ناجور بزنید و موضع گیری های غیرمتعارف کنید امتیاز منفی نصیبتان می شود.

اگر امتیاز خوبی داشته باشید، کارهای اداری تان زودتر انجام می شود و سریعتر ترفیع می گیرید و مالیات سبک تری خواهید پرداخت و اگر امتیازتان پایین باشد شاید حتی حق گرفتن بلیت هواپیما هم نداشته باشید و امکان گرفتن بعضی مشاغل هم برایتان وجود ندارد و شاید مجبور به عذرخواهی در پیشگاه مردم بشوید.

قضیه قصه نیست، سیستمی است که پیشتر آزمایشی اجرا شده است و چینی ها آن را به زودی عملیاتی خواهند کرد. قرار است انگیزه کارهای "خوب" در جمعیت میلیاردی چین افزایش یابد، با توجه به علاقه سیاسیون ایران به چین، یحتمل بعدها الگوی ایرانی ها هم قرار گیرد، با این حال موضوع جالبی است برای بررسی اهل دل، والله اعلم.

http://bit.ly/2M7yi2p

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel