رعیت نوازی و سر لشکری
نه کاری است بازیچه و سرسری
خبر رسید که سفارت عربستان سعودی به آتش کشیده شد آن را در کنار خبرهای دیگری بگذارید که از جذابیت های سرمایه گذاری در اقتصاد ایران می گویند و صف هایی که سرمایه گذاران در 2016 برای ورود به آن خواهند بست. خبر نخست در حوزه سیاست است و بقیه در حوزه اقتصاد، ولی نه! هر دو را باید از یک منظر دید.
دکتر رنانی عزیز جایی از نوعی عقلانیت نمادین صحبت می کرد که در شرایطی مانند ایران انسان ها نه بر اساس گفته ها بلکه بر اساس نمادها عمل می کنند، آنها البته حواسشان هست که فلان سیاستمدار از آنها دعوت می کند که دلارهایشان را در بازار پرسود ایران سرمایه گذاری کنند و وعده پهن کردن فرش قرمز می دهد. شنیده اند که ایرانی ها سوار بر شتر و مردمی بدوی نیستند و حتی ریچ کیدزهای پورشه سوار هم دارند و دانشگاه رفته میان آنها زیاد است و پول برای خرج کردن دارند. اما قضیه جنبه های دیگری هم دارد. سرمایه گذار اجنبی به نمادها بیشتر توجه می کند، نمادهایی که گاهی از هر واقعیتی واقعی ترند. اگر کشوری نتواند امنیت مهمانان سیاسی خود را حفظ کند، میزبان خوبی برای اقتصادی های هم نخواهد بود. ادم عاقل خطر نمی کند در کشوری که تعداد خودسرها در آن کم نیست دلار بی زبان را بریزد و بعد خودش را به چه کنم چه کنم دچار کند. پیش نیاز توسعه و رشد اقتصادی حکومت قانون است.
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
نه کاری است بازیچه و سرسری
خبر رسید که سفارت عربستان سعودی به آتش کشیده شد آن را در کنار خبرهای دیگری بگذارید که از جذابیت های سرمایه گذاری در اقتصاد ایران می گویند و صف هایی که سرمایه گذاران در 2016 برای ورود به آن خواهند بست. خبر نخست در حوزه سیاست است و بقیه در حوزه اقتصاد، ولی نه! هر دو را باید از یک منظر دید.
دکتر رنانی عزیز جایی از نوعی عقلانیت نمادین صحبت می کرد که در شرایطی مانند ایران انسان ها نه بر اساس گفته ها بلکه بر اساس نمادها عمل می کنند، آنها البته حواسشان هست که فلان سیاستمدار از آنها دعوت می کند که دلارهایشان را در بازار پرسود ایران سرمایه گذاری کنند و وعده پهن کردن فرش قرمز می دهد. شنیده اند که ایرانی ها سوار بر شتر و مردمی بدوی نیستند و حتی ریچ کیدزهای پورشه سوار هم دارند و دانشگاه رفته میان آنها زیاد است و پول برای خرج کردن دارند. اما قضیه جنبه های دیگری هم دارد. سرمایه گذار اجنبی به نمادها بیشتر توجه می کند، نمادهایی که گاهی از هر واقعیتی واقعی ترند. اگر کشوری نتواند امنیت مهمانان سیاسی خود را حفظ کند، میزبان خوبی برای اقتصادی های هم نخواهد بود. ادم عاقل خطر نمی کند در کشوری که تعداد خودسرها در آن کم نیست دلار بی زبان را بریزد و بعد خودش را به چه کنم چه کنم دچار کند. پیش نیاز توسعه و رشد اقتصادی حکومت قانون است.
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
قیمت نفت تکان جدی نمی خورد.
امروز داشتم خبرهای بلومبرگ را می دیدم، قطع رابطه ایران و عربستان را پوشش خوبی داده بودند، حرف هم این بود که این چه تاثیری بر قیمت نفت گذاشته و خواهد گذاشت. چنانکه شاید خوانده باشید بعد از این رویداد یک افزایش موقت در قیمت نفت را شاهد بودیم و در آینده هم شاید یک پوشش ریسک حداقلی در قیمت ها اعمال شود،.
سعودی ها ماه گذشته 10 میلیون و 250 هزار بشکه نفت تولید کردند و ایرانی ها 2 میلیون و 700 هزار و بناست در یک افق یک ساله در دو فاز افزایش یک میلیون بشکه ای را شاهد باشیم. با این همه با توجه به حال و هوای اپک و وضعیت روسیه و باقی قضایا بعید است عرضه تغییر جدی کند و این یعنی منتظر بالا رفتن چشمگیر قیمت ها نباشید.
حرف عقلای دنیا روشن است، به ما می گویند: باور کنید واقعا مهم نیست "حقیقت" پیش شماست یا طرف دیگر، از شاخه و شانه کشیدن برای دیگران دست بردارید و عایدات نفت را در جایی که باید خرج کنید، زیرا فرصت خیلی زیادی ندارید. کشوری درگیر با کم آبی و بحران های اقلیمی، اقتصاد بیمار و فرهنگ بیش از حد "ایرونی" خوبیت ندارد همیشه روی جلد روزنامه های دنیا باشد. از تجربه های خوب دنیا استفاده کنید و زیاد دنبال ساز مخالف زدن نباشید، دنیای متمدن بعد از سالها آزمون و خطا به چیزهای خوبی رسیده است، لازم نیست چرخ را دوباره اختراع کنید. چاره کار شما همان است که شما به آن می گویید حکومت قانون و ما به زبان خودمان می گوییم:
Rule of law
http://goo.gl/qvxm29
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
امروز داشتم خبرهای بلومبرگ را می دیدم، قطع رابطه ایران و عربستان را پوشش خوبی داده بودند، حرف هم این بود که این چه تاثیری بر قیمت نفت گذاشته و خواهد گذاشت. چنانکه شاید خوانده باشید بعد از این رویداد یک افزایش موقت در قیمت نفت را شاهد بودیم و در آینده هم شاید یک پوشش ریسک حداقلی در قیمت ها اعمال شود،.
سعودی ها ماه گذشته 10 میلیون و 250 هزار بشکه نفت تولید کردند و ایرانی ها 2 میلیون و 700 هزار و بناست در یک افق یک ساله در دو فاز افزایش یک میلیون بشکه ای را شاهد باشیم. با این همه با توجه به حال و هوای اپک و وضعیت روسیه و باقی قضایا بعید است عرضه تغییر جدی کند و این یعنی منتظر بالا رفتن چشمگیر قیمت ها نباشید.
حرف عقلای دنیا روشن است، به ما می گویند: باور کنید واقعا مهم نیست "حقیقت" پیش شماست یا طرف دیگر، از شاخه و شانه کشیدن برای دیگران دست بردارید و عایدات نفت را در جایی که باید خرج کنید، زیرا فرصت خیلی زیادی ندارید. کشوری درگیر با کم آبی و بحران های اقلیمی، اقتصاد بیمار و فرهنگ بیش از حد "ایرونی" خوبیت ندارد همیشه روی جلد روزنامه های دنیا باشد. از تجربه های خوب دنیا استفاده کنید و زیاد دنبال ساز مخالف زدن نباشید، دنیای متمدن بعد از سالها آزمون و خطا به چیزهای خوبی رسیده است، لازم نیست چرخ را دوباره اختراع کنید. چاره کار شما همان است که شما به آن می گویید حکومت قانون و ما به زبان خودمان می گوییم:
Rule of law
http://goo.gl/qvxm29
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
Bloomberg.com
Oil Rises as Saudis Cut Ties With Iran After Embassy Attacked
Oil gained for a second day as Saudi Arabia cut ties with Iran a day after its embassy in Tehran was attacked to protest the Saudis’ execution of a prominent Shiite cleric.
اقتصاد و روان شناسی سیاسی
نفت تکان مختصری خورده است، ولی تغییر جدی در روند قیمت بعید به نظر می رسد. بیشتر اخبار بر وضع اقتصادی چین و سقوط بورس شانگهای متمرکز بود. تا این لحظه در مورد پیامدهای اقتصادی بالا گرفتن تنش ایران و عربستان چیز جدی نشنیده ام، گویا آلمان و ایتالیا از دو کشور ایران و عربستان خواسته اند که سراغ مذاکره بروند و زیاد شلوغش نکنند، از آمریکا هم بیشتر دعوت به خویشتن داری بود. اینطور به نظر می رسد که اقتصاد منتظر سیاست مانده است تا بعد واکنش نشان دهد و هنوز برای پیش بینی پیامدهای اقتصادی کمی زود است.
با این حال اجازه بدهید از منظر روانشناسی سیاسی به قضیه بپردازم که شاید در پیش بینی رفتارهای آینده عربستان کمک کند، پیش از آن دو گزاره زیر را بخوانید:
1- گروه اوراسیا یکی از ریسک های 2016 را کشمکش های درونی در ساختار سیاسی عربستان می داند، به این معنا که در سال جدید بحران جانشینی ملک عبدالله فقید در میان حاکمان عربستان حتی خود را آشکارتر نشان می دهد.
2- در تحلیلی دیگر، به این اشاره شده است که اقداماتی آشکارا پرهزینه مانند اعدام 47 نفر و قطع کلیه روابط با ایران بیشتر مصرف داخلی دارد و برای نشان دادن ضرب شست به مخالفان داخلی است، کسانی گفته اند پایین آمدن قیمت نفت و مشکلات اقتصادی که در اقداماتی مانند افزایش 40 درصدی قیمت سوخت خود را نشان داده نارضایتی را افزایش داده است و باعث شده است که حاکم تازه گرد و خاک کند.
در کشورهایی مانند عربستان که با نوعی تمرکز قدرت روبه رو هستیم، بررسی روانشناسی رهبران سیاسی اهمیت بسیاری پیدا می کند. ملک سلمان که هنوز جا پای خود را سفت نکرده است، برای نشان تصویر یک حکمران قدرتمند ناگزیر از حرکات قاطع و تند است. گفته اند که وی از نظر شخصی نیز گرایش به چنین رفتارهایی دارد و از اعتدال و پختگی حکمران پیشین کمتر بهره دارد. پس می توان در آینده هم انتظار داشت حاکمی که هنوز به داخل مطمئن نیست و دشمن بیرونی هم مدام به او چنگ و دندان نشان می دهد، لاجرم رفتارهای تند و غیرقابل پیش بینی از خود نشان می دهد. چنین حاکمی سرشار از حس ترس و تهدید است و لازم نیست او را بیشتر ترساند. به نظرم در آینده باید منتظر حرکات تند عربستان بود.
http://goo.gl/u4Kq9W
http://goo.gl/klpFNE
http://goo.gl/4gdd0z
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
نفت تکان مختصری خورده است، ولی تغییر جدی در روند قیمت بعید به نظر می رسد. بیشتر اخبار بر وضع اقتصادی چین و سقوط بورس شانگهای متمرکز بود. تا این لحظه در مورد پیامدهای اقتصادی بالا گرفتن تنش ایران و عربستان چیز جدی نشنیده ام، گویا آلمان و ایتالیا از دو کشور ایران و عربستان خواسته اند که سراغ مذاکره بروند و زیاد شلوغش نکنند، از آمریکا هم بیشتر دعوت به خویشتن داری بود. اینطور به نظر می رسد که اقتصاد منتظر سیاست مانده است تا بعد واکنش نشان دهد و هنوز برای پیش بینی پیامدهای اقتصادی کمی زود است.
با این حال اجازه بدهید از منظر روانشناسی سیاسی به قضیه بپردازم که شاید در پیش بینی رفتارهای آینده عربستان کمک کند، پیش از آن دو گزاره زیر را بخوانید:
1- گروه اوراسیا یکی از ریسک های 2016 را کشمکش های درونی در ساختار سیاسی عربستان می داند، به این معنا که در سال جدید بحران جانشینی ملک عبدالله فقید در میان حاکمان عربستان حتی خود را آشکارتر نشان می دهد.
2- در تحلیلی دیگر، به این اشاره شده است که اقداماتی آشکارا پرهزینه مانند اعدام 47 نفر و قطع کلیه روابط با ایران بیشتر مصرف داخلی دارد و برای نشان دادن ضرب شست به مخالفان داخلی است، کسانی گفته اند پایین آمدن قیمت نفت و مشکلات اقتصادی که در اقداماتی مانند افزایش 40 درصدی قیمت سوخت خود را نشان داده نارضایتی را افزایش داده است و باعث شده است که حاکم تازه گرد و خاک کند.
در کشورهایی مانند عربستان که با نوعی تمرکز قدرت روبه رو هستیم، بررسی روانشناسی رهبران سیاسی اهمیت بسیاری پیدا می کند. ملک سلمان که هنوز جا پای خود را سفت نکرده است، برای نشان تصویر یک حکمران قدرتمند ناگزیر از حرکات قاطع و تند است. گفته اند که وی از نظر شخصی نیز گرایش به چنین رفتارهایی دارد و از اعتدال و پختگی حکمران پیشین کمتر بهره دارد. پس می توان در آینده هم انتظار داشت حاکمی که هنوز به داخل مطمئن نیست و دشمن بیرونی هم مدام به او چنگ و دندان نشان می دهد، لاجرم رفتارهای تند و غیرقابل پیش بینی از خود نشان می دهد. چنین حاکمی سرشار از حس ترس و تهدید است و لازم نیست او را بیشتر ترساند. به نظرم در آینده باید منتظر حرکات تند عربستان بود.
http://goo.gl/u4Kq9W
http://goo.gl/klpFNE
http://goo.gl/4gdd0z
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
www.eurasiagroup.net
Eurasia Group
Eurasia Group is the leading global political risk research and consulting firm.
همه جا امن و امان است.
دنیا شلوغی های خاورمیانه را از دو منظر جدی می گیرد: قیمت نفت و تروریسم. بیشتر تحلیل ها چنانکه پیشتر گفتم همچنان بر مدار این می چرخد که این بار بر خلاف دوران قبل تنش های سیاسی چندان قیمت نفت را تکان نمی دهد.
در حاشیه می گویند یک شرکت عربستانی به نام گروه ساولا که گویا روغن هایی با برند عافیه را تولید می کند از این قطع روابط بیش از بقیه متضرر شده است زیرا حدود 11 درصد فروش آن در ایران بوده است، اعداد فروش هم قابل توجه بود. دوستان متخصص معدن و فولاد هم گفته اند که در 8 ماهه امسال حدود 100 میلیون دلار به عربستان صادرات داشتیم که احتمالا دیگر نخواهیم داشت، قضیه حج هم که همچنان برقرار است. اما اصل مطلب:
این نوشته بلومبرگ در لینک زیر یک احتمال جالب هرچند کمرنگ را مطرح کرده است. در استان شرقی عربستان که از قضا شیعیان مخالف هم آنجا تمرکز دارند، برخی از مهمترین چاه های نفت عربستان و غول نفتی آرامکو قرار دارند، اگر ناآرامی های سیاسی در آنجا شدت بگیرد و عربستان از پس کار برنیاید، این می تواند اثر جدی تری بر قیمت نفت داشته باشد.
با این حال این را نباید جدی گرفت، بنا به گفته ها اگر اوضاع به شکل اساسی تغییر نکند تا چندین سال نفت را باید در همین محدود 30 تا 50 دلار تصور کرد و می توان ادعا کرد نفت به پایان دوران خود در چند دهه آینده نزدیک می شود.
از نقل شیخ زکی یمانی، وزیر نفت کهنه کار عربستان، نقل می کنند که در تمثیلی جالب هشدار می داد: "عصر حجر به این دلیل به پایان نرسید که غارنشینان دیگر سنگی در اختیار نداشتند، همینطور عصر نفت هم به دلیل کمبود نفت به پایان نخواهد رسید". حرف اینست که بیش از حد به این منبع خوش بین نباشید، فناوری یکباره تمام رویاهایتان را نقش بر آب می کند.
دوران پسا-نفت در خاورمیانه ترکیبی است از خشونت، جنگ های فرقه ای، کمبود آب و بقیه مصایب قابل تصور برای بشر! برای روبه رو شدن با آن ایام فاجعه زمان زیادی نمانده است، به جای ماجراجویی باید تدبیر کرد.
http://goo.gl/MH3PUI
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
دنیا شلوغی های خاورمیانه را از دو منظر جدی می گیرد: قیمت نفت و تروریسم. بیشتر تحلیل ها چنانکه پیشتر گفتم همچنان بر مدار این می چرخد که این بار بر خلاف دوران قبل تنش های سیاسی چندان قیمت نفت را تکان نمی دهد.
در حاشیه می گویند یک شرکت عربستانی به نام گروه ساولا که گویا روغن هایی با برند عافیه را تولید می کند از این قطع روابط بیش از بقیه متضرر شده است زیرا حدود 11 درصد فروش آن در ایران بوده است، اعداد فروش هم قابل توجه بود. دوستان متخصص معدن و فولاد هم گفته اند که در 8 ماهه امسال حدود 100 میلیون دلار به عربستان صادرات داشتیم که احتمالا دیگر نخواهیم داشت، قضیه حج هم که همچنان برقرار است. اما اصل مطلب:
این نوشته بلومبرگ در لینک زیر یک احتمال جالب هرچند کمرنگ را مطرح کرده است. در استان شرقی عربستان که از قضا شیعیان مخالف هم آنجا تمرکز دارند، برخی از مهمترین چاه های نفت عربستان و غول نفتی آرامکو قرار دارند، اگر ناآرامی های سیاسی در آنجا شدت بگیرد و عربستان از پس کار برنیاید، این می تواند اثر جدی تری بر قیمت نفت داشته باشد.
با این حال این را نباید جدی گرفت، بنا به گفته ها اگر اوضاع به شکل اساسی تغییر نکند تا چندین سال نفت را باید در همین محدود 30 تا 50 دلار تصور کرد و می توان ادعا کرد نفت به پایان دوران خود در چند دهه آینده نزدیک می شود.
از نقل شیخ زکی یمانی، وزیر نفت کهنه کار عربستان، نقل می کنند که در تمثیلی جالب هشدار می داد: "عصر حجر به این دلیل به پایان نرسید که غارنشینان دیگر سنگی در اختیار نداشتند، همینطور عصر نفت هم به دلیل کمبود نفت به پایان نخواهد رسید". حرف اینست که بیش از حد به این منبع خوش بین نباشید، فناوری یکباره تمام رویاهایتان را نقش بر آب می کند.
دوران پسا-نفت در خاورمیانه ترکیبی است از خشونت، جنگ های فرقه ای، کمبود آب و بقیه مصایب قابل تصور برای بشر! برای روبه رو شدن با آن ایام فاجعه زمان زیادی نمانده است، به جای ماجراجویی باید تدبیر کرد.
http://goo.gl/MH3PUI
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
Bloomberg.com
This Time Mideast Tensions Are Bad News for Oil
Why the oil market yawns as Saudi Arabia and Iran engage in their deepest conflict in decades.
اثر لنگری
فرض کنید در حین گشت زدن در فروشگاه یک شلوار را می پسندید، قیمت را می پرسید و متوجه می شوید که 100 دلار است، بی خیال خرید می شوید، زیرا این مقدار از پولی که معمولا برای شلوار خرج می کنید بسیار بالاتر است. چند روز بعد که اتفاقی گذارتان به همان فروشگاه می افتد می بینید بعضی جنس ها تخفیف خوبی دارد و می شود شلوار فوق الذکر را با 50 چوق هم خرید. اینجاست که چشمانتان برق می زند و به صرافت خرید می افتید، حتی اگر پولی که معمولا خرج این قبیل خریدها می کنید بسیار پایین تر و در حدود 25 دلار باشد! به این پدیده اثر لنگری می گویند.
این اثر به یکی از ویژگی های اساسی انسان اشاره دارد که تصمیم هایشان را بر اساس اطلاعاتی که در ابتدا به آنها داده می شود می گیرند، در این مثال قیمت اولیه 100 دلاری ذهن شما شرطی می کند و 50 دلار را معامله خوبی به حساب می آورید، این را با حالتی مقایسه کنید که قیمت اولیه 50 دلار است و 10 دلار تخفیف به آن تعلق می گیرد، در این حالت دوم شاید انگیزه شما با وجود پرداخت مبلغ کمتر به اندازه حالت نخست نیست. تصمیم گیری انسان بر اساس اندازه های نسبی است نه مطلق!
این یکی از ترفندهای نفوذ است که اگر نخست گزینه معمولی را پیشنهاد کنید و پس از آن گزینه خوب را رو کنید، دومی بسیار بهتر به نظر خواهد آمد. مثل قدیمی ایرانی که می گوید به مرگ می گیرند که به تب راضی شود، به همین قضیه اشاره دارد. در روانشناسی سیاسی هم این قضیه بسیار پررنگ است، به ویژه در هنگامه انتخابات در کشور بارها دیده اید که یکی از نامزدها دیو بی شاخ و دم تصویر می شود تا بسیاری مردم با میل و رغبت به کاندیدی متوسط هم رای بدهند.
http://goo.gl/799LXB
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
فرض کنید در حین گشت زدن در فروشگاه یک شلوار را می پسندید، قیمت را می پرسید و متوجه می شوید که 100 دلار است، بی خیال خرید می شوید، زیرا این مقدار از پولی که معمولا برای شلوار خرج می کنید بسیار بالاتر است. چند روز بعد که اتفاقی گذارتان به همان فروشگاه می افتد می بینید بعضی جنس ها تخفیف خوبی دارد و می شود شلوار فوق الذکر را با 50 چوق هم خرید. اینجاست که چشمانتان برق می زند و به صرافت خرید می افتید، حتی اگر پولی که معمولا خرج این قبیل خریدها می کنید بسیار پایین تر و در حدود 25 دلار باشد! به این پدیده اثر لنگری می گویند.
این اثر به یکی از ویژگی های اساسی انسان اشاره دارد که تصمیم هایشان را بر اساس اطلاعاتی که در ابتدا به آنها داده می شود می گیرند، در این مثال قیمت اولیه 100 دلاری ذهن شما شرطی می کند و 50 دلار را معامله خوبی به حساب می آورید، این را با حالتی مقایسه کنید که قیمت اولیه 50 دلار است و 10 دلار تخفیف به آن تعلق می گیرد، در این حالت دوم شاید انگیزه شما با وجود پرداخت مبلغ کمتر به اندازه حالت نخست نیست. تصمیم گیری انسان بر اساس اندازه های نسبی است نه مطلق!
این یکی از ترفندهای نفوذ است که اگر نخست گزینه معمولی را پیشنهاد کنید و پس از آن گزینه خوب را رو کنید، دومی بسیار بهتر به نظر خواهد آمد. مثل قدیمی ایرانی که می گوید به مرگ می گیرند که به تب راضی شود، به همین قضیه اشاره دارد. در روانشناسی سیاسی هم این قضیه بسیار پررنگ است، به ویژه در هنگامه انتخابات در کشور بارها دیده اید که یکی از نامزدها دیو بی شاخ و دم تصویر می شود تا بسیاری مردم با میل و رغبت به کاندیدی متوسط هم رای بدهند.
http://goo.gl/799LXB
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
❤2
در باب یک خیال هراسناک!
سردبیر محترم دنیای اقتصاد نوشته اند که عربستان در آستانه فروپاشی و تجزیه است و هشدار داده اند که باید مراقب ماجراجویی های آن بود و گفته اند که تاریخ مصرف ال سعود برای غرب به پایان رسیده است و …
نمی دانم کسانی که از واژگونی آل سعود ابراز شادمانی می کنند قضیه را چگونه می بینند. رژیم عربستان یک حکومت قرون وسطایی است در این تردیدی نیست، ولی با رفتن آنها واقعا انتظار داریم چه رخ بدهد قرار است با موازنه قدرت در این منطقه چه کرد. فکر هرج و مرج سیاسی در عربستان و تبعات آن برای منطقه و جهان، پشت هر ناظر منصفی را می لرزاند. آل سعود نباشد کثافت بنیادگرایی دنیا را بر می دارد، تجربه سقوط حکومت های منطقه هم همین را نشان می دهد، به زبان ساده، حسنی مبارک برود، آدم خوارهای اخوان و سلفی جایش را می گیرند. بماند که منطقی نیست تصور کنیم قدرت های جهان سرنوشت چاه های نفت را به دست "مومنان" جویای حقیقت بسپارند.
مشکل در کشوری مثل عربستان لزوما حکومتش نیست، داغ و درفش از سر ساکنان صحرای حجاز بردارید، با دلارهای نفتی هزاران خرده-داعش را تکثیر می کنند. به نفع هیچ کس نیست که آنها بروند، دستکم ساختاری وجود دارد که دنیا می تواند با آنها وارد مذاکره شود و رفتارهایش را تعدیل کند، اگر همین هم نباشد باید به فاجعه سلام کرد.
واقعیت به کلی چیز دیگری است، همه جهالت و خشونت خاورمیانه را قدرت های بزرگ به وجود نیاورده اند، لابد زمینه ای هم داشته است. باید پذیرفت که شیعیان در بین مسلمانان در اکثریت نیستند و خوش بینی است که فکر کنیم مشکل فقط آل سعود است و بعد از واژگونی آنها همه چیز گل و بلبل می شود. بد نیست ببینید که سنی ها چه نگرشی نسبت به واژگونی حکومت صدام و اشغال کشورشان توسط فارس های مجوس! دارند، قضیه رمادی هم الان پیش رو ماست. حوصله کردید لینک زیر را در مورد شکل گیری داعش بخوانید.
داریوش همایون جایی می گفت ایران باید از باتلاق خاورمیانه پایش را بیرون بکشد، حرف عمیقی است که باید روی آن مکث کرد.
http://goo.gl/EGnKB4
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
سردبیر محترم دنیای اقتصاد نوشته اند که عربستان در آستانه فروپاشی و تجزیه است و هشدار داده اند که باید مراقب ماجراجویی های آن بود و گفته اند که تاریخ مصرف ال سعود برای غرب به پایان رسیده است و …
نمی دانم کسانی که از واژگونی آل سعود ابراز شادمانی می کنند قضیه را چگونه می بینند. رژیم عربستان یک حکومت قرون وسطایی است در این تردیدی نیست، ولی با رفتن آنها واقعا انتظار داریم چه رخ بدهد قرار است با موازنه قدرت در این منطقه چه کرد. فکر هرج و مرج سیاسی در عربستان و تبعات آن برای منطقه و جهان، پشت هر ناظر منصفی را می لرزاند. آل سعود نباشد کثافت بنیادگرایی دنیا را بر می دارد، تجربه سقوط حکومت های منطقه هم همین را نشان می دهد، به زبان ساده، حسنی مبارک برود، آدم خوارهای اخوان و سلفی جایش را می گیرند. بماند که منطقی نیست تصور کنیم قدرت های جهان سرنوشت چاه های نفت را به دست "مومنان" جویای حقیقت بسپارند.
مشکل در کشوری مثل عربستان لزوما حکومتش نیست، داغ و درفش از سر ساکنان صحرای حجاز بردارید، با دلارهای نفتی هزاران خرده-داعش را تکثیر می کنند. به نفع هیچ کس نیست که آنها بروند، دستکم ساختاری وجود دارد که دنیا می تواند با آنها وارد مذاکره شود و رفتارهایش را تعدیل کند، اگر همین هم نباشد باید به فاجعه سلام کرد.
واقعیت به کلی چیز دیگری است، همه جهالت و خشونت خاورمیانه را قدرت های بزرگ به وجود نیاورده اند، لابد زمینه ای هم داشته است. باید پذیرفت که شیعیان در بین مسلمانان در اکثریت نیستند و خوش بینی است که فکر کنیم مشکل فقط آل سعود است و بعد از واژگونی آنها همه چیز گل و بلبل می شود. بد نیست ببینید که سنی ها چه نگرشی نسبت به واژگونی حکومت صدام و اشغال کشورشان توسط فارس های مجوس! دارند، قضیه رمادی هم الان پیش رو ماست. حوصله کردید لینک زیر را در مورد شکل گیری داعش بخوانید.
داریوش همایون جایی می گفت ایران باید از باتلاق خاورمیانه پایش را بیرون بکشد، حرف عمیقی است که باید روی آن مکث کرد.
http://goo.gl/EGnKB4
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
هیچکی نمی تونه مثل ما خوشبخت باشه!
نقشه خوشبختی جهان را ببینید، از 1 که بدبختی کامل است تا 10 که دیگر بهشت است! داده ها بر اساس آنچه مردم در کشورهای مختلف اظهار داشته اند گردآوری شده است. مردم کشورهای پررنگ تر خود را خوشبخت تر می دانند.
ایران با هند و عراق در یک رده قرار می گیرند و این طرف و آن طرف کشور هم افغانستان و سوریه خود را از ما کمتر خوشبخت می دانند که طبیعی به نظر می رسد. گویا اعراب شبه جزیره هم خود را خوشبخت تر از ما می دانند. عمان و اسرائیل و امارات متحده عربی هم گویا از خوشبخترین ها در این حوالی به شمار می آیند. جالب اینجاست که کویت بر خلاف شایعات آنقدرها هم کویت نیست. 😊
از نظر علمی این پژوهش یک پرسش اصلی را در خود دارد: آیا خوشبختی به این معناست که خودت فکر کنی خوشبخت هستی؟
https://goo.gl/2MPLDJ
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
نقشه خوشبختی جهان را ببینید، از 1 که بدبختی کامل است تا 10 که دیگر بهشت است! داده ها بر اساس آنچه مردم در کشورهای مختلف اظهار داشته اند گردآوری شده است. مردم کشورهای پررنگ تر خود را خوشبخت تر می دانند.
ایران با هند و عراق در یک رده قرار می گیرند و این طرف و آن طرف کشور هم افغانستان و سوریه خود را از ما کمتر خوشبخت می دانند که طبیعی به نظر می رسد. گویا اعراب شبه جزیره هم خود را خوشبخت تر از ما می دانند. عمان و اسرائیل و امارات متحده عربی هم گویا از خوشبخترین ها در این حوالی به شمار می آیند. جالب اینجاست که کویت بر خلاف شایعات آنقدرها هم کویت نیست. 😊
از نظر علمی این پژوهش یک پرسش اصلی را در خود دارد: آیا خوشبختی به این معناست که خودت فکر کنی خوشبخت هستی؟
https://goo.gl/2MPLDJ
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
World Economic Forum
Agenda
The stories shaping the Global, Regional and Industry agendas
آیا باز هم نفت به صد دلار برخواهد گشت؟
در این مقاله فارین پالیسی نویسنده استدلال می کند که مازاد عرضه کنونی با توجه به افزایش تقاضا از بین خواهد رفت، با توجه به قیمت پایین فعلی، سرمایه گذاری برای اکتشاف و استخراج هم که کاهش قابل ملاحظه خواهد یافته است و این در آینده خود را به صورت پرشی در قیمت نفت نشان خواهد داد. شبیه وضعیتی که برای توصیف بازار مسکن در ایران ارائه می کنند که قیمت از یک منحنی سینوسی پیروی می کند.
نفت شیل که روزگاری 4 میلیون بشکه در روز در عرضه نفت جهان سهم داشت پیش بینی می شود به 1 میلیون بشکه کاهش یابد و کاهش سرمایه گذاری ها در این صنعت هم در سی سال گذشته بی سابقه بوده است و امسال هم گویا 25 درصد کمتر خواهد شد، غیراپکی ها هم بناست امسال از تولید خود کم کنند که همین نگرانی هایی را به وجود آورده است.
استدلال نویسنده قابل تامل است، ولی به نظرم نقش تکنولوژی های نوظهور و ملاحظات زیست محیطی را تا اندازه زیادی نادیده گرفته است، بعد از کنفرانس تغییرات اقلیمی پاریس به فرض پایبندی کشورها به تعهدات خود که فرض غریبی نیست، شاید باید در برخی پیش فرض ها تجدید نظر کرد.
والله اعلم!
http://goo.gl/ffNy5S
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
در این مقاله فارین پالیسی نویسنده استدلال می کند که مازاد عرضه کنونی با توجه به افزایش تقاضا از بین خواهد رفت، با توجه به قیمت پایین فعلی، سرمایه گذاری برای اکتشاف و استخراج هم که کاهش قابل ملاحظه خواهد یافته است و این در آینده خود را به صورت پرشی در قیمت نفت نشان خواهد داد. شبیه وضعیتی که برای توصیف بازار مسکن در ایران ارائه می کنند که قیمت از یک منحنی سینوسی پیروی می کند.
نفت شیل که روزگاری 4 میلیون بشکه در روز در عرضه نفت جهان سهم داشت پیش بینی می شود به 1 میلیون بشکه کاهش یابد و کاهش سرمایه گذاری ها در این صنعت هم در سی سال گذشته بی سابقه بوده است و امسال هم گویا 25 درصد کمتر خواهد شد، غیراپکی ها هم بناست امسال از تولید خود کم کنند که همین نگرانی هایی را به وجود آورده است.
استدلال نویسنده قابل تامل است، ولی به نظرم نقش تکنولوژی های نوظهور و ملاحظات زیست محیطی را تا اندازه زیادی نادیده گرفته است، بعد از کنفرانس تغییرات اقلیمی پاریس به فرض پایبندی کشورها به تعهدات خود که فرض غریبی نیست، شاید باید در برخی پیش فرض ها تجدید نظر کرد.
والله اعلم!
http://goo.gl/ffNy5S
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
Foreign Policy
Oil Prices Have Hit a 10-Year Low. They’re Not Going to Stay There.
With demand still growing and output finally shrinking, today’s cheap oil could nearly triple in price in coming years.
پیامدهای اقتصادی "مستقیم" قطع رابطه ایران و عربستان
در مورد درآمد عربستان از حج حرف های ضد ونقیض کم نیست، بنا به گفته این مقاله از فوربس در کل از حج تمتع و عمره عربستان حدود 18.6 میلیارد دلار به جیب می زند که 8.5 آن مربوط به حج تمتع است و هر حاجی به طور متوسط 5000 دلار طی اقامت خود خرج می کند. گفته می شود که این ده درصد درآمد آن کشور از فروش نفت است، بد نیست بدانیم که اندازه اقتصاد عربستان یا جی دی پی کمی پایین تر از 750 میلیارد دلار است.
در این سال ها به طور متوسط 100 هزار نفر در حج تمتع و 500 هزار نفر در حج واجب شرکت کرده اند که اگر متوسط هزینه هر حاجی را برای هر دو حالت مساوی در نظر بگیریم (به این فرض محاسباتی فوربس مطمئن نیستم، حجاج محترم نظر کارشناسی بدهند)، حدود 500 میلیون دلار سهم حج تمتع و 2.5 میلیارد دلار سهم عمره است.
یعنی با این شرایط اگر حج عمره لغو شود سالانه حدود 2.5 میلیارد دلار را از دست خواهند داد و اگر هر دو لغو شوند سرجمع حدود 5 میلیارد از کیسه اقتصاد عربستان پر می کشد (حدود نیم درصد کل اقتصاد صحرای حجاز).
رابطه تجاری دو کشور هم چندان قابل توجه نیست، در جایی دیگر به نقل از آمار گمرک آمده است که حدود 150 و اندی میلیون دلار سالانه صادرات داریم که عمدتا مواد معدنی و میوه جات است و حدود 45 میلیون دلار هم واردات. چیزی در حدود 100 میلیون دلار زیان هم باید برای اقتصاد ایران منظور کنیم.
چنانکه عرض کردم این هزینه مستقیم قطع رابطه است، اگر بخواهیم هزینه های غیرمستقیم را حساب کنیم البته بسیار دشوار است و باید دید مناسبات سیاسی چه اثری بر هزینه مبادله خواهند گذاشت و هزینه فرصت را هم به شمار آورد.
http://goo.gl/s9qyYg
کانال راهبرد
@Marketing_Principle
در مورد درآمد عربستان از حج حرف های ضد ونقیض کم نیست، بنا به گفته این مقاله از فوربس در کل از حج تمتع و عمره عربستان حدود 18.6 میلیارد دلار به جیب می زند که 8.5 آن مربوط به حج تمتع است و هر حاجی به طور متوسط 5000 دلار طی اقامت خود خرج می کند. گفته می شود که این ده درصد درآمد آن کشور از فروش نفت است، بد نیست بدانیم که اندازه اقتصاد عربستان یا جی دی پی کمی پایین تر از 750 میلیارد دلار است.
در این سال ها به طور متوسط 100 هزار نفر در حج تمتع و 500 هزار نفر در حج واجب شرکت کرده اند که اگر متوسط هزینه هر حاجی را برای هر دو حالت مساوی در نظر بگیریم (به این فرض محاسباتی فوربس مطمئن نیستم، حجاج محترم نظر کارشناسی بدهند)، حدود 500 میلیون دلار سهم حج تمتع و 2.5 میلیارد دلار سهم عمره است.
یعنی با این شرایط اگر حج عمره لغو شود سالانه حدود 2.5 میلیارد دلار را از دست خواهند داد و اگر هر دو لغو شوند سرجمع حدود 5 میلیارد از کیسه اقتصاد عربستان پر می کشد (حدود نیم درصد کل اقتصاد صحرای حجاز).
رابطه تجاری دو کشور هم چندان قابل توجه نیست، در جایی دیگر به نقل از آمار گمرک آمده است که حدود 150 و اندی میلیون دلار سالانه صادرات داریم که عمدتا مواد معدنی و میوه جات است و حدود 45 میلیون دلار هم واردات. چیزی در حدود 100 میلیون دلار زیان هم باید برای اقتصاد ایران منظور کنیم.
چنانکه عرض کردم این هزینه مستقیم قطع رابطه است، اگر بخواهیم هزینه های غیرمستقیم را حساب کنیم البته بسیار دشوار است و باید دید مناسبات سیاسی چه اثری بر هزینه مبادله خواهند گذاشت و هزینه فرصت را هم به شمار آورد.
http://goo.gl/s9qyYg
کانال راهبرد
@Marketing_Principle
Forbes
Breaking With Iran Could Cost Saudi Arabia Billions In Revenue From Pilgrims
Six hundred thousand Iranian pilgrims visit Saudi Arabia every year
گفته شده است که ایران نیازمند 100 میلیارد دلار سرمایه گذاری برای بازسازی صنعت نفت و گاز خود است، تنش ها در خاورمیانه و از جمله رویدادهای اخیر بر ریسک سرمایه گذاری در این حوزه می افزاید. ادعا کرده اند که این می تواند ورود سرمایه به ایران را کند کند که شاید تا ماه ها و بلکه سال ها هم ادامه داشته باشد. هرچند این قضیه روی قیمت کنونی نفت اثر چندانی نگذاشته است، ولی می توان انتظار داشت روی نرخ سرمایه گذاری آینده موثر باشد.
سرمایه مثل کبوتر است، با کوچکترین صدایی پر می کشد. ماجراجویی سیاسی با حکام صحرای حجاز فقط به این نمی انجامد که سالانه دو سه میلیارد دلار پول حجاج ایرانی آنجا خرج نمی شود، هزینه فرصت ها را هم که در نظر بگیریم می بینیم اوضاع به نفع ما هم نیست.
در مقاله دیگری به نکته جالبی اشاره کرده است. سعودی ها در این مدت بسیار بی ترمز عمل کرده اند: آزادی های اجتماعی را بیشتر کرده اند، در یمن مستقیم وارد جنگ شده اند و در چند جای دیگر خرج جنگ های نیابتی را می دهند و در حال حاضر هم بناست غول نفتی آرامکو را خصوصی سازی کنند.
البته مقایسه درستی نیست ولی حین خواندن مقاله یاد این نکته افتادم که یکی از دلایل انقلاب ایران این بود که محمد رضا شاه با توجه به بیماری اش تغییراتی که باید در طی چند دهه در ایران پا می گرفت را با سرعت زیادی در ایران اجرا کرد و حاصل آن انقلاب بود. جان کلام این که تندروی خوبیت ندارد 😊
http://goo.gl/xcgN9L
http://goo.gl/h7K9gq
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
سرمایه مثل کبوتر است، با کوچکترین صدایی پر می کشد. ماجراجویی سیاسی با حکام صحرای حجاز فقط به این نمی انجامد که سالانه دو سه میلیارد دلار پول حجاج ایرانی آنجا خرج نمی شود، هزینه فرصت ها را هم که در نظر بگیریم می بینیم اوضاع به نفع ما هم نیست.
در مقاله دیگری به نکته جالبی اشاره کرده است. سعودی ها در این مدت بسیار بی ترمز عمل کرده اند: آزادی های اجتماعی را بیشتر کرده اند، در یمن مستقیم وارد جنگ شده اند و در چند جای دیگر خرج جنگ های نیابتی را می دهند و در حال حاضر هم بناست غول نفتی آرامکو را خصوصی سازی کنند.
البته مقایسه درستی نیست ولی حین خواندن مقاله یاد این نکته افتادم که یکی از دلایل انقلاب ایران این بود که محمد رضا شاه با توجه به بیماری اش تغییراتی که باید در طی چند دهه در ایران پا می گرفت را با سرعت زیادی در ایران اجرا کرد و حاصل آن انقلاب بود. جان کلام این که تندروی خوبیت ندارد 😊
http://goo.gl/xcgN9L
http://goo.gl/h7K9gq
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
بهشت روی زمین کجاست؟
عزیزان شاغل در سازمان ملل متحد هر ساله زحمت می کشند و بر اساس معیارهای همچون استانداردهای زندگی و طول عمر مورد انتظار و مانند آن فهرستی از بهترین کشورها برای زندگی تهیه می کنند. از میان 188کشور برای چندمین سال متوالی نروژ بالاترین امتیاز را به دست آورد و بهترین کشور دنیا برای زندگی شناخته شد.
پس از نروژ استرالیا، سوییس، دانمارک و هلند هم رتبه های بعدی را به دست آوردند، جالب اینجاست که نروژ افزون بر زیبایی های طبیعی کشوری نفت خیز است و ساختار دولتی مناسبی هم دارد و نشان می دهد که کشورهای نفتی می توانند نفرین شده نباشند 😊
در انتهای لیست هم نیجر، آفریقای مرکزی، اریتره، چاد و بوروندی جا می گیرند و اگر نروژ بهشت روی زمین باشد، نیجر جهنم است. کشور ما هم وضعش بد نیست و به همراه کاستاریکا رتبه 69 را داراست و بعد از ما هم ونزوئلا قرار دارد. قبل از ما هم کوبا و لبنان جا گرفته اند.
https://goo.gl/gEj7Im
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
عزیزان شاغل در سازمان ملل متحد هر ساله زحمت می کشند و بر اساس معیارهای همچون استانداردهای زندگی و طول عمر مورد انتظار و مانند آن فهرستی از بهترین کشورها برای زندگی تهیه می کنند. از میان 188کشور برای چندمین سال متوالی نروژ بالاترین امتیاز را به دست آورد و بهترین کشور دنیا برای زندگی شناخته شد.
پس از نروژ استرالیا، سوییس، دانمارک و هلند هم رتبه های بعدی را به دست آوردند، جالب اینجاست که نروژ افزون بر زیبایی های طبیعی کشوری نفت خیز است و ساختار دولتی مناسبی هم دارد و نشان می دهد که کشورهای نفتی می توانند نفرین شده نباشند 😊
در انتهای لیست هم نیجر، آفریقای مرکزی، اریتره، چاد و بوروندی جا می گیرند و اگر نروژ بهشت روی زمین باشد، نیجر جهنم است. کشور ما هم وضعش بد نیست و به همراه کاستاریکا رتبه 69 را داراست و بعد از ما هم ونزوئلا قرار دارد. قبل از ما هم کوبا و لبنان جا گرفته اند.
https://goo.gl/gEj7Im
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
World Economic Forum
Which is the best country to live in?
This article is published in collaboration with Quartz. The United Nations’ annual Human Development Report, a behemoth study of every nook and cranny of the world, is out this week. And ...
عربستان می خواهد چه بلایی به سر ما بیاورد!؟
از مشکلات داخلی عربستان و فروپاشی قریب الوقوع آن زیاد صحبت می کنند، اینکه قضیه درصحاری حجاز از چه قرار است کار من نیست و باید آن را از تحلیل گران آن کشور پرسید. اما این خط و نشان کشیدن ها و قطع روابط چه اثری بر اقتصاد ایران عزیز دارد مسئله اصلی است. در یک مقاله فارین پالیسی در مورد تبعات اقتصادی جدال دو قدرت منطقه ای حرف های خوبی زده است.
گفته اند که عربستان از نظر پتانسیل های نظامی متعارف و به دلایل متعدد دیگر از پس رقیب منطقه ای خود بر نمی آید و به همین دلیل رویارویی نظامی ایران و عربستان بعید است، ولی حکمرانان حجاز کار را در جبهه ای پیش می برند که در آن برتری دارند: اقتصاد.
سعودی ها بنا دارند اقتصاد به نفس افتاده ایران را هدف قرار دهند. در قضیه نفت که کار روشن است، با افزایش تولید نفت، فشار بر اقتصاد نفتی ایران و روسیه را هم دنبال می کنند. اما عربستان هم ضرر می کند، کسر بودجه 98 میلیارد دلاری آنها هم چالش بزرگی است. با این حال وضع آنها بهتر از ایران است. سعودی ها ذخایر ارزی بسیار بالایی دارند (بنا به گفته ها تا 900 میلیارد دلار)، هنوز از ابزار اوراق قرضه استفاده نکرده اند و نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی آنها از کمترین ها در جهان است، به علاوه رتبه اعتباری خوبی هم دارند. اصلاحات اقتصادی عمده ای هم در راه دارند، از قطع یارانه ها گرفته تا مالیات بر ارزش افزوده و واگذاری دارایی های دولتی. بد نیست بدانید در یک مورد بناست بخشی از آرامکو را واگذار کنند که این غول نفتی بنا به گفته ها تا ده تریلیون دلار ارزش دارد!
ایران بسیاری از این ابزارها را آزموده است و در رکود فعلی فرصت زیادی پیش روی خود نمی بیند. سعودی ها بنا نیست اقتصاد ایران را به فروپاشی ببرند، همینکه هزینه جنگ های نیابتی را بالا ببرند، طرف ایرانی از پس حفظ امپراتوری گسترده اش بر نخواهد آمد و عقب می نشیند. حکومت در قلمرویی وسیع خرج دارد که بعید است ایران توانش را داشته باشد. اینها خبری خوبی برای اقتصاد نیست.
ادعا شده است که اقدامات خشن ایران پس از اعدام شیخ نمر یک اشتباه استراتژیک بود، زیرا مهر تاییدی بر ادعای عربستان بود که شیخ مغز متفکر تشکیلاتی تروریستی بود و از ایران دستور می گرفت. سخنان و اقدامات تند ایران و متحدانش بیش ازهمه به نفع حکام سعودی شد: در این شرایط بحرانی، چه چیزی بهتر از یک دشمن که ما را تهدید به نابودی می کند می تواند به اتحاد اعراب شبه جزیره کمک کند؟ حالا که قرار است برخی اصلاحات اقتصادی دردآور اجرا شود، با برانگیخته شدن احساسات ناسیونالیستی میان مردم می توان با هزینه سیاسی کمتری کار را پیش برد.
به درستی نتیجه گرفته اند که نفرت پراکنی و ایجاد ترس برای مردم عاقبت خوبی ندارد به ویژه اگر پای اعتقاد دینی آنها وسط باشد، در بلندمدت این بازی برای هردو طرف باخت- باخت است.
http://goo.gl/ilr3Tp
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
از مشکلات داخلی عربستان و فروپاشی قریب الوقوع آن زیاد صحبت می کنند، اینکه قضیه درصحاری حجاز از چه قرار است کار من نیست و باید آن را از تحلیل گران آن کشور پرسید. اما این خط و نشان کشیدن ها و قطع روابط چه اثری بر اقتصاد ایران عزیز دارد مسئله اصلی است. در یک مقاله فارین پالیسی در مورد تبعات اقتصادی جدال دو قدرت منطقه ای حرف های خوبی زده است.
گفته اند که عربستان از نظر پتانسیل های نظامی متعارف و به دلایل متعدد دیگر از پس رقیب منطقه ای خود بر نمی آید و به همین دلیل رویارویی نظامی ایران و عربستان بعید است، ولی حکمرانان حجاز کار را در جبهه ای پیش می برند که در آن برتری دارند: اقتصاد.
سعودی ها بنا دارند اقتصاد به نفس افتاده ایران را هدف قرار دهند. در قضیه نفت که کار روشن است، با افزایش تولید نفت، فشار بر اقتصاد نفتی ایران و روسیه را هم دنبال می کنند. اما عربستان هم ضرر می کند، کسر بودجه 98 میلیارد دلاری آنها هم چالش بزرگی است. با این حال وضع آنها بهتر از ایران است. سعودی ها ذخایر ارزی بسیار بالایی دارند (بنا به گفته ها تا 900 میلیارد دلار)، هنوز از ابزار اوراق قرضه استفاده نکرده اند و نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی آنها از کمترین ها در جهان است، به علاوه رتبه اعتباری خوبی هم دارند. اصلاحات اقتصادی عمده ای هم در راه دارند، از قطع یارانه ها گرفته تا مالیات بر ارزش افزوده و واگذاری دارایی های دولتی. بد نیست بدانید در یک مورد بناست بخشی از آرامکو را واگذار کنند که این غول نفتی بنا به گفته ها تا ده تریلیون دلار ارزش دارد!
ایران بسیاری از این ابزارها را آزموده است و در رکود فعلی فرصت زیادی پیش روی خود نمی بیند. سعودی ها بنا نیست اقتصاد ایران را به فروپاشی ببرند، همینکه هزینه جنگ های نیابتی را بالا ببرند، طرف ایرانی از پس حفظ امپراتوری گسترده اش بر نخواهد آمد و عقب می نشیند. حکومت در قلمرویی وسیع خرج دارد که بعید است ایران توانش را داشته باشد. اینها خبری خوبی برای اقتصاد نیست.
ادعا شده است که اقدامات خشن ایران پس از اعدام شیخ نمر یک اشتباه استراتژیک بود، زیرا مهر تاییدی بر ادعای عربستان بود که شیخ مغز متفکر تشکیلاتی تروریستی بود و از ایران دستور می گرفت. سخنان و اقدامات تند ایران و متحدانش بیش ازهمه به نفع حکام سعودی شد: در این شرایط بحرانی، چه چیزی بهتر از یک دشمن که ما را تهدید به نابودی می کند می تواند به اتحاد اعراب شبه جزیره کمک کند؟ حالا که قرار است برخی اصلاحات اقتصادی دردآور اجرا شود، با برانگیخته شدن احساسات ناسیونالیستی میان مردم می توان با هزینه سیاسی کمتری کار را پیش برد.
به درستی نتیجه گرفته اند که نفرت پراکنی و ایجاد ترس برای مردم عاقبت خوبی ندارد به ویژه اگر پای اعتقاد دینی آنها وسط باشد، در بلندمدت این بازی برای هردو طرف باخت- باخت است.
http://goo.gl/ilr3Tp
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
Foreign Policy
The Next Front in the Saudi-Iran War
The two regional powers are at each other's throats. But Riyadh's next move won't be in Syria or Yemen -- it'll aim to hit Tehran…
درس هایی از دیپلماسی برای زندگی!
هرچند این نوشته به طور مستقیم با اقتصاد و مدیریت مربوط نیست، حیفم آمد آن را با دوستان در میان نگذارم، بینش و منطق بنیادین این دیدگاه را بسیار می پسندم و به نظر می توان در دیگر عرصه ها نیز آن را به کار گرفت. پیشنهاد می کنم برای آن وقت بگذارید و با دقت بخوانید.
مقاله اثر استیون والت یکی از چهره های شاخص مکتب رئالیسم در علم روابط بین الملل است، کتابی معروف از او و مرشایمر با عنوان "لابی اسرائیل و سیاست خارجی ایالات متحده" به فارسی ترجمه شده است. خلاصه مقاله در زیر می آید:
رئالیسم از دیرپاترین سنت ها در سیاست است، آنها به اوضاع بین المللی با بدبینی نگاه می کنند. ویژگی عرصه سیاست جهانی آنارشی و بی نظمی است، از آنجا که دولتی جهانی وجود ندارد که این آشوب را نظم بدهد، هر یک از دولت های ملی بیش از هر چیز در پی حفظ امنیت خود هستند و قدرت نظامی ابزاری ضروری برای برقراری امنیت است، هرچند نتایج کاربرد آن هم نامشخص است. موازنه قدرت مفهومی کلیدی در رئالیسم است و کشورها را از جنگ با یکدیگر باز می دارد. آنها بر این باورند:
1) ناسیونالیسم و هویت های محلی بسیار جان سختی می کنند و از بین نمی روند و در سیاست هم بسیار اثرگذارند
2) دولت ها منافع شخصی خود را دنبال می کنند و در دیپلماسی انتظار خیرخواهی از دیگر کشورها خطاست.
3) نهادها و هنجارهای بین المللی نمی توانند اثر زیادی روی رفتار کشورها داشته باشند.
اما قسمت جالب ماجرا،
والت می گوید اگر دولت های امریکا از کلینتون تا اوباما دنبال رو آموزه های رئالیسم بودند اوضاع فرق می کرد و ایالات متحده این اشتباه ها را انجام نمی داد:
1) به عراق حمله نمی کرد و این هزینه های بی ثمر و کشته های بسیار حاصل نمی شد.
2) ناتو را تا پشت مرزهای روسیه نمی آورد و او را بر نمی انگیخت تا افتضاحی مثل کریمه اتفاق بیفتد.
3) به جای حضور جدی و پرهزینه نظامی در خلیج فارس از رقابت تاریخی ایران و عراق بهره می گرفت و آنها را
مهار می کرد. قضیه القاعده و دولت اسلامی هم به وجود نمی آمد و یازده سپتامبری هم در کار نبود.
4) تلاش برای ملت سازی در افغانستان را کنار می گذاشت و بسیار زودتر آنجا را ترک می کرد.
5) به جای سیاست مشت آهنین، با ایرانی ها با انعطاف بیشتری برخورد می کرد، در آن صورت فناوری و زیرساخت
غنی سازی ایرانی ها بسیار محدودتر می ماند و حتی شاید کار به روی کار آمدن احمدی نژاد نمی رسید.
6) از اسرائیل حمایت بی قید و شرط نمی کرد و نقش وکیل مدافع آن را نمی گرفت.
7) قذافی را سرنگون نمی کرد، او یک جانی بیش نبود، ولی بودنش بهتر امنیت لیبی را تامین می کرد.
8) در جایی مثل سوریه که ایالات متحده منافع حیاتی ندارد، برای بشار اسد خط قرمز نمی گذاشت و شعار "اسد باید برود" را تکرار نمی کرد. جلوگیری از بروز جنگ داخلی مهمتر بود.
https://goo.gl/SjtLDv
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
هرچند این نوشته به طور مستقیم با اقتصاد و مدیریت مربوط نیست، حیفم آمد آن را با دوستان در میان نگذارم، بینش و منطق بنیادین این دیدگاه را بسیار می پسندم و به نظر می توان در دیگر عرصه ها نیز آن را به کار گرفت. پیشنهاد می کنم برای آن وقت بگذارید و با دقت بخوانید.
مقاله اثر استیون والت یکی از چهره های شاخص مکتب رئالیسم در علم روابط بین الملل است، کتابی معروف از او و مرشایمر با عنوان "لابی اسرائیل و سیاست خارجی ایالات متحده" به فارسی ترجمه شده است. خلاصه مقاله در زیر می آید:
رئالیسم از دیرپاترین سنت ها در سیاست است، آنها به اوضاع بین المللی با بدبینی نگاه می کنند. ویژگی عرصه سیاست جهانی آنارشی و بی نظمی است، از آنجا که دولتی جهانی وجود ندارد که این آشوب را نظم بدهد، هر یک از دولت های ملی بیش از هر چیز در پی حفظ امنیت خود هستند و قدرت نظامی ابزاری ضروری برای برقراری امنیت است، هرچند نتایج کاربرد آن هم نامشخص است. موازنه قدرت مفهومی کلیدی در رئالیسم است و کشورها را از جنگ با یکدیگر باز می دارد. آنها بر این باورند:
1) ناسیونالیسم و هویت های محلی بسیار جان سختی می کنند و از بین نمی روند و در سیاست هم بسیار اثرگذارند
2) دولت ها منافع شخصی خود را دنبال می کنند و در دیپلماسی انتظار خیرخواهی از دیگر کشورها خطاست.
3) نهادها و هنجارهای بین المللی نمی توانند اثر زیادی روی رفتار کشورها داشته باشند.
اما قسمت جالب ماجرا،
والت می گوید اگر دولت های امریکا از کلینتون تا اوباما دنبال رو آموزه های رئالیسم بودند اوضاع فرق می کرد و ایالات متحده این اشتباه ها را انجام نمی داد:
1) به عراق حمله نمی کرد و این هزینه های بی ثمر و کشته های بسیار حاصل نمی شد.
2) ناتو را تا پشت مرزهای روسیه نمی آورد و او را بر نمی انگیخت تا افتضاحی مثل کریمه اتفاق بیفتد.
3) به جای حضور جدی و پرهزینه نظامی در خلیج فارس از رقابت تاریخی ایران و عراق بهره می گرفت و آنها را
مهار می کرد. قضیه القاعده و دولت اسلامی هم به وجود نمی آمد و یازده سپتامبری هم در کار نبود.
4) تلاش برای ملت سازی در افغانستان را کنار می گذاشت و بسیار زودتر آنجا را ترک می کرد.
5) به جای سیاست مشت آهنین، با ایرانی ها با انعطاف بیشتری برخورد می کرد، در آن صورت فناوری و زیرساخت
غنی سازی ایرانی ها بسیار محدودتر می ماند و حتی شاید کار به روی کار آمدن احمدی نژاد نمی رسید.
6) از اسرائیل حمایت بی قید و شرط نمی کرد و نقش وکیل مدافع آن را نمی گرفت.
7) قذافی را سرنگون نمی کرد، او یک جانی بیش نبود، ولی بودنش بهتر امنیت لیبی را تامین می کرد.
8) در جایی مثل سوریه که ایالات متحده منافع حیاتی ندارد، برای بشار اسد خط قرمز نمی گذاشت و شعار "اسد باید برود" را تکرار نمی کرد. جلوگیری از بروز جنگ داخلی مهمتر بود.
https://goo.gl/SjtLDv
کانال راهبرد
@Marketing_Principles
Foreign Policy
What Would a Realist World Have Looked Like?
From Iraq and WMDs to Israel and Palestine to Syria and Russia, how the United States could’ve avoided some of its biggest mistakes.
❤1
هوش تو آنقدر مهم نیست که هوش کشور تو!
کسی تردید ندارد که احتمال موفقیت افراد باهوش در زندگی شخصی بالاست (چیزی که میزان آن را با هوش بهر یا همان آی کیو می سنجند)، اما اگر کسی بگوید متوسط هوش افراد کشور تو عامل مهمتری است، قضیه جالب می شود. به ویژه اگر در کشوری این کلیشه وجود داشته باشد که از ما باهوش تر وجود ندارد!
گرت جونز از دانشگاه جورج میسون در کتاب جدیدش این قضیه را پارادوکس آی کیو نامیده است. او روی ارتباط بین آی کیو و درآمد مهاجران در آمریکا تحقیق می کرد و فهمید که متوسط هوش کشور بهتر از هوش فردی می تواند درآمد بالا را پیش بینی کند. او دلایلی همچون صبر، همکاری و عملکرد تیمی را در این زمینه موثر می داند که آزمایش های زیادی هم آن را تایید کرده است.
برای مثال احتمال بیشتری دارد که افرادی که هوش بالاتری دارند صبورتر و آینده نگر باشند و رضایت فعلی را برای مطلوبیت آینده به تاخیر بیندازند، می شود انتظار داشت نرخ پس انداز در آن کشور بالاتر باشد و منابع بیشتری برای سرمایه گذاری در اختیار افراد قرار گیرد که در درآمد افراد آن کشور موثر خواهد بود.
برخی پژوهش ها نشان می دهد برخلاف کلیشه ها ایرانی ها باهوشترین ملت دنیا نیستند، البته در این پژوهش ها حرف وحدیث کم نیست، ولی بد نیست نظرمان نسبت به خودمان را تعدیل کنیم 😊
https://goo.gl/fRW9Ls
کانال راهبرد
@RahbordChannel
کسی تردید ندارد که احتمال موفقیت افراد باهوش در زندگی شخصی بالاست (چیزی که میزان آن را با هوش بهر یا همان آی کیو می سنجند)، اما اگر کسی بگوید متوسط هوش افراد کشور تو عامل مهمتری است، قضیه جالب می شود. به ویژه اگر در کشوری این کلیشه وجود داشته باشد که از ما باهوش تر وجود ندارد!
گرت جونز از دانشگاه جورج میسون در کتاب جدیدش این قضیه را پارادوکس آی کیو نامیده است. او روی ارتباط بین آی کیو و درآمد مهاجران در آمریکا تحقیق می کرد و فهمید که متوسط هوش کشور بهتر از هوش فردی می تواند درآمد بالا را پیش بینی کند. او دلایلی همچون صبر، همکاری و عملکرد تیمی را در این زمینه موثر می داند که آزمایش های زیادی هم آن را تایید کرده است.
برای مثال احتمال بیشتری دارد که افرادی که هوش بالاتری دارند صبورتر و آینده نگر باشند و رضایت فعلی را برای مطلوبیت آینده به تاخیر بیندازند، می شود انتظار داشت نرخ پس انداز در آن کشور بالاتر باشد و منابع بیشتری برای سرمایه گذاری در اختیار افراد قرار گیرد که در درآمد افراد آن کشور موثر خواهد بود.
برخی پژوهش ها نشان می دهد برخلاف کلیشه ها ایرانی ها باهوشترین ملت دنیا نیستند، البته در این پژوهش ها حرف وحدیث کم نیست، ولی بد نیست نظرمان نسبت به خودمان را تعدیل کنیم 😊
https://goo.gl/fRW9Ls
کانال راهبرد
@RahbordChannel
World Economic Forum
Why your nation’s IQ matters more than your own
This article is published in collaboration with Quartz.
We know that intelligence matters at the level of the individual, impacting performance in school, work, and life. Decades of rese...
We know that intelligence matters at the level of the individual, impacting performance in school, work, and life. Decades of rese...
ایران چندمین کشور خلاق جهان است؟
در اقتصاد دانش محور که طبق چشم انداز قرار است ایران هم به سوی آن حرکت کند، میان خلاقیت و توسعه کشور رابطه قوی برقرار است، موسسه ای بر اساس سه شاخص تکنولوژی، استعداد و رواداری (به زبان انگلیسی 3 تی) 139 کشور را رتبه بندی کرده است و شاخص خلاقیت جهانی را محاسبه می کند، معیارها عبارتند از:
تکنولوژی (تی اول): سرمایه گذاری روی تحقیق و توسعه و سرانه حق اختراع
استعداد (تی دوم): تعداد افراد دارای تحصیلات عالیه یا همان دانشگران (کارگران دانشی)
رواداری (تی سوم): رفتار با مهاجران، اقلیت های قومی و جنسی و جنسیتی
استرالیا، امریکا و نیوزیلند از اول تا سوم شدند و کشور ما در مجموع در رده 57 قرار گرفته است.
این معیار سوم کمی غریب به نظر می رسد، ولی باید آن را با توجه به ارتباط مثبت تنوع و ترکیب جمعیت از یک سو و خلاقیت از سوی دیگر در نظر گرفت، حتی در جمع های کوچکتر مانند یک سازمان هم گفته شده است که هرچقدر جمعیتی ناهمگون تر باشد، بیشتر می توان انتظار خلاقیت از آنها داشت (کره شمالی را با جایی مانند ایالات متحده مقایسه کنید). شاید بشود گفت آزادی در انتخاب سبک های متعدد زندگی می تواند از نظر اقتصادی هم توجیه داشته باشد.
https://goo.gl/nFKXXG
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در اقتصاد دانش محور که طبق چشم انداز قرار است ایران هم به سوی آن حرکت کند، میان خلاقیت و توسعه کشور رابطه قوی برقرار است، موسسه ای بر اساس سه شاخص تکنولوژی، استعداد و رواداری (به زبان انگلیسی 3 تی) 139 کشور را رتبه بندی کرده است و شاخص خلاقیت جهانی را محاسبه می کند، معیارها عبارتند از:
تکنولوژی (تی اول): سرمایه گذاری روی تحقیق و توسعه و سرانه حق اختراع
استعداد (تی دوم): تعداد افراد دارای تحصیلات عالیه یا همان دانشگران (کارگران دانشی)
رواداری (تی سوم): رفتار با مهاجران، اقلیت های قومی و جنسی و جنسیتی
استرالیا، امریکا و نیوزیلند از اول تا سوم شدند و کشور ما در مجموع در رده 57 قرار گرفته است.
این معیار سوم کمی غریب به نظر می رسد، ولی باید آن را با توجه به ارتباط مثبت تنوع و ترکیب جمعیت از یک سو و خلاقیت از سوی دیگر در نظر گرفت، حتی در جمع های کوچکتر مانند یک سازمان هم گفته شده است که هرچقدر جمعیتی ناهمگون تر باشد، بیشتر می توان انتظار خلاقیت از آنها داشت (کره شمالی را با جایی مانند ایالات متحده مقایسه کنید). شاید بشود گفت آزادی در انتخاب سبک های متعدد زندگی می تواند از نظر اقتصادی هم توجیه داشته باشد.
https://goo.gl/nFKXXG
کانال راهبرد
@RahbordChannel
World Economic Forum
These are the world’s most creative countries
How is creativity connected to global economic development? A new study by the Martin Prosperity Institute, titled the Global Creativity Index 2015, presents a new model of economic devel...
از خلقیات ما ایرانیان
محمد علی فروغی از رجال سیاسی خوشنام دوران پهلوی بود، در نوشته ای دغدغه اش را از آن روزگاران نوشته است، شگفت آور است!
"طول نمی‌دهم مقصود اینست که امروز ملت ایران نه خداپرست است، نه وطن‌دوست، نه آزادی‌خواه نه شرافت‌طلب، نه دنبال ناموس، نه طالب هنر، نه جویای معرفت، باید کاری کرد که مردم از شارلاتانی و هوچیگری و انتریک‌بازی مأیوس شوند و دست بردارند، در آن صورت ناچار متوجه کار و هنر و کمال می‌شوند، همت و غیرت پیدا می‌کنند، حقیقت طلب می‌شوند، دولت هم اگر نکند خودشان اسباب تحصیل معرفت را فراهم می‌کنند و با امنیت و عدالتی که دولت برقرار می‌کند دنبال اقتصادیات هم می‌روند و مثل سایر ملل ثروت و قدرت و شرافت مملکت خویش را ترقی می‌دهند."
"اما تربیت ملت قسمت مهمی از آن البته به نشر معارف است به وسایلی که دائماً گفته می‌شود: تکثیر و تأسیس مدارس و مؤسسات و مجامع و مجلات علمی و ادبی و صنعتی، ترجمه و تألیف و طبع کتب مفیده، طلبیدن معلمین خارجی، فرستادن جوان‌های مستعد به خارجه، تشویق و تجلیل ارباب کمال و قس علی ذالک و یقین است که در این باب مسامحه جایز نیست اما امروزه این اقدامات هم کفایت نمی‌کند و مهمتر از اینها آنست که فکری برای تقویت مایۀ اخلاقی ملت بشود."
http://goo.gl/SElwiE
کانال راهبرد
@RahbordChannel
محمد علی فروغی از رجال سیاسی خوشنام دوران پهلوی بود، در نوشته ای دغدغه اش را از آن روزگاران نوشته است، شگفت آور است!
"طول نمی‌دهم مقصود اینست که امروز ملت ایران نه خداپرست است، نه وطن‌دوست، نه آزادی‌خواه نه شرافت‌طلب، نه دنبال ناموس، نه طالب هنر، نه جویای معرفت، باید کاری کرد که مردم از شارلاتانی و هوچیگری و انتریک‌بازی مأیوس شوند و دست بردارند، در آن صورت ناچار متوجه کار و هنر و کمال می‌شوند، همت و غیرت پیدا می‌کنند، حقیقت طلب می‌شوند، دولت هم اگر نکند خودشان اسباب تحصیل معرفت را فراهم می‌کنند و با امنیت و عدالتی که دولت برقرار می‌کند دنبال اقتصادیات هم می‌روند و مثل سایر ملل ثروت و قدرت و شرافت مملکت خویش را ترقی می‌دهند."
"اما تربیت ملت قسمت مهمی از آن البته به نشر معارف است به وسایلی که دائماً گفته می‌شود: تکثیر و تأسیس مدارس و مؤسسات و مجامع و مجلات علمی و ادبی و صنعتی، ترجمه و تألیف و طبع کتب مفیده، طلبیدن معلمین خارجی، فرستادن جوان‌های مستعد به خارجه، تشویق و تجلیل ارباب کمال و قس علی ذالک و یقین است که در این باب مسامحه جایز نیست اما امروزه این اقدامات هم کفایت نمی‌کند و مهمتر از اینها آنست که فکری برای تقویت مایۀ اخلاقی ملت بشود."
http://goo.gl/SElwiE
کانال راهبرد
@RahbordChannel
تاچر، احمدی نژاد، محمد بن سلمان!
تصادفی چشمم خورد به یک عنوان جنجالی "خطرناک ترین مرد جهان؟" در ایندیپندنت، دیدم به شاهزاده 30 ساله سعودی و وزیر دفاع کنونی آن اشاره دارد و از احوال شخصی و روحیات او گفته است. او پس از به قدرت رسیدن ملک سلمان قدرت بسیار زیادی یافته است، بیماری پدر و اعتماد او به پسر هم نقش اش را پررنگ تر کرده است.
گفته اند که از 12 سالگی در کنار پدر ورود به اقتصاد و سیاست کرده است، بر خلاف بقیه شاهزاده ها ریاض را برای تحصیل ترک نکرده است و به اروپا و آمریکا نرفته است، همانجا در مملکت آبا و اجدادی حقوق خوانده است. او که از آغاز در امور مملکتی درگیر بود، بعد از بر تخت نشستن پدر از قدرتمندترین ها در صحرای حجاز شد.
محمد بن سلمان به سمت وزیردفاع منصوب شد و شرکت نفت عربستان (آرامکو) هم زیر نظر وی قرار گرفت. او شورای امور اقتصاد و توسعه را با مسئولیت نظارت بر وزارت خانه های گوناگون به وجود آورده است و مسئولیت صندوق سرمایه گذاری ملی را هم بر عهده گرفت.
صبر شاهزاده جوان هم کم است، وزرات خانه ها را مجبور کرده است که شاخص های عملکردی خود را تعریف و ماهانه گزارش کنند، چیزی که در اقتصاد خانوادگی عربستان بی سابقه بوده است. قرار است بخشی از آرامکو را هم واگذار کند. به این همان اکتفا نمی کند گاهی روزها صبح سرزده به وزارت خانه ها می رود و پیگیر کارها می شود. سخت کوشی و اقداماتی از این دست او را در میان جوانان (70 درصد جمعیت عربستان) بسیار محبوب کرده است، کسی که سخت کار می کند و قرار است اقتصاد را متحول کند. گویا ناموفق هم نبوده است
همین روحیه تهاجمی را در سیاست خارجی هم دارد، البته جنگ پرهزینه یمن همراه با کاهش قیمت نفت نشان می دهد که عرصه داخله و خارجه با هم بسیار متفاوت اند و کار در عرصه بین الملل گویا دشوارتر است. او به تهاجمی و تند بودن شناخته شده است و حتی گفته اند که در گذشته به دلیل جسور بودن کسانی در خاندان سلطنتی خواهان خلع وی بوده اند. دوستی طناز با اشاره جمله ای در مقاله که گفته بود "محمد بن سلمان دودی نیست، مشروب نمی نوشد و اهل میهمانی و خوشگذارانی هم نیست" نتیجه گرفته است که همین توصیف برای اینکه نشان دهد او چقدر خطرناک است کافی است
رفتارها و روحیه وی من را به یاد رئیس دولت نهم و دهم انداخت. او نیز سفر استانی راه انداخته بود، درگیر جزئی ترین کارها می شد و روال های مرسوم اداری را به هیچ می گرفت، نزدیکانش او را کسی توصیف می کردند که کم می خوابد و ماشین وار کار می کند و البته ویژگی اصلی اش که سرسختی بود و با کسی شوخی نداشت. او می خواست خود را با خصلت قاطعیت و مخالف جریان حرکت کردن معرفی کند و سری در سرها پیدا کند و نشان دهد کلاه سرش نمی رود.
نتیجه های رادیکال نگیرید، قضاوتی در مورد موفق بودن آنها ندارم، تفاوت ها از زمین تا آسمان است، می خواهم تنها به یک جنبه مشترک اشاره کنم: هردوی آنها با ایجاد تحول در سیستم اقتصادی شناخته می شوند، به قولی جراحی اقتصادی که بناست اقتصاد دولتی را به اقتصاد بازار آزاد بدل کند. به نظر می رسد غلط نباشد اگر بگوییم آنهایی که اجرای چنین جراحی هایی را بر عهده می گیرند، گویا از نظر شخصیتی و رفتاری تا اندازه ای به هم شباهت دارند.
برخی کار محمد سلمان را به انقلاب تاچری تشبیه کرده اند: تفاوت های اساسی به کنار، ولی شباهت این سه سیاستمدار (محمد بن سلمان، تاچر و احمدی نژاد) در برخی جنبه های رفتاری غریب است.
خدا به خیر بگذراند.
http://goo.gl/SaONXd
کانال راهبرد
@RahbordChannel
تصادفی چشمم خورد به یک عنوان جنجالی "خطرناک ترین مرد جهان؟" در ایندیپندنت، دیدم به شاهزاده 30 ساله سعودی و وزیر دفاع کنونی آن اشاره دارد و از احوال شخصی و روحیات او گفته است. او پس از به قدرت رسیدن ملک سلمان قدرت بسیار زیادی یافته است، بیماری پدر و اعتماد او به پسر هم نقش اش را پررنگ تر کرده است.
گفته اند که از 12 سالگی در کنار پدر ورود به اقتصاد و سیاست کرده است، بر خلاف بقیه شاهزاده ها ریاض را برای تحصیل ترک نکرده است و به اروپا و آمریکا نرفته است، همانجا در مملکت آبا و اجدادی حقوق خوانده است. او که از آغاز در امور مملکتی درگیر بود، بعد از بر تخت نشستن پدر از قدرتمندترین ها در صحرای حجاز شد.
محمد بن سلمان به سمت وزیردفاع منصوب شد و شرکت نفت عربستان (آرامکو) هم زیر نظر وی قرار گرفت. او شورای امور اقتصاد و توسعه را با مسئولیت نظارت بر وزارت خانه های گوناگون به وجود آورده است و مسئولیت صندوق سرمایه گذاری ملی را هم بر عهده گرفت.
صبر شاهزاده جوان هم کم است، وزرات خانه ها را مجبور کرده است که شاخص های عملکردی خود را تعریف و ماهانه گزارش کنند، چیزی که در اقتصاد خانوادگی عربستان بی سابقه بوده است. قرار است بخشی از آرامکو را هم واگذار کند. به این همان اکتفا نمی کند گاهی روزها صبح سرزده به وزارت خانه ها می رود و پیگیر کارها می شود. سخت کوشی و اقداماتی از این دست او را در میان جوانان (70 درصد جمعیت عربستان) بسیار محبوب کرده است، کسی که سخت کار می کند و قرار است اقتصاد را متحول کند. گویا ناموفق هم نبوده است
همین روحیه تهاجمی را در سیاست خارجی هم دارد، البته جنگ پرهزینه یمن همراه با کاهش قیمت نفت نشان می دهد که عرصه داخله و خارجه با هم بسیار متفاوت اند و کار در عرصه بین الملل گویا دشوارتر است. او به تهاجمی و تند بودن شناخته شده است و حتی گفته اند که در گذشته به دلیل جسور بودن کسانی در خاندان سلطنتی خواهان خلع وی بوده اند. دوستی طناز با اشاره جمله ای در مقاله که گفته بود "محمد بن سلمان دودی نیست، مشروب نمی نوشد و اهل میهمانی و خوشگذارانی هم نیست" نتیجه گرفته است که همین توصیف برای اینکه نشان دهد او چقدر خطرناک است کافی است
رفتارها و روحیه وی من را به یاد رئیس دولت نهم و دهم انداخت. او نیز سفر استانی راه انداخته بود، درگیر جزئی ترین کارها می شد و روال های مرسوم اداری را به هیچ می گرفت، نزدیکانش او را کسی توصیف می کردند که کم می خوابد و ماشین وار کار می کند و البته ویژگی اصلی اش که سرسختی بود و با کسی شوخی نداشت. او می خواست خود را با خصلت قاطعیت و مخالف جریان حرکت کردن معرفی کند و سری در سرها پیدا کند و نشان دهد کلاه سرش نمی رود.
نتیجه های رادیکال نگیرید، قضاوتی در مورد موفق بودن آنها ندارم، تفاوت ها از زمین تا آسمان است، می خواهم تنها به یک جنبه مشترک اشاره کنم: هردوی آنها با ایجاد تحول در سیستم اقتصادی شناخته می شوند، به قولی جراحی اقتصادی که بناست اقتصاد دولتی را به اقتصاد بازار آزاد بدل کند. به نظر می رسد غلط نباشد اگر بگوییم آنهایی که اجرای چنین جراحی هایی را بر عهده می گیرند، گویا از نظر شخصیتی و رفتاری تا اندازه ای به هم شباهت دارند.
برخی کار محمد سلمان را به انقلاب تاچری تشبیه کرده اند: تفاوت های اساسی به کنار، ولی شباهت این سه سیاستمدار (محمد بن سلمان، تاچر و احمدی نژاد) در برخی جنبه های رفتاری غریب است.
خدا به خیر بگذراند.
http://goo.gl/SaONXd
کانال راهبرد
@RahbordChannel
The Independent
The most dangerous man in the world?
When Mohammed bin Salman was just 12 he began sitting in on meetings led by his father Salman, the then governor of Saudi Arabia’s Riyadh Province. Some 17 years later, at 29 and already the world’s youngest defence minister, he plunged his country into a…
فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر
کاين کارخانه ايست که تغيير مي کنند
هشدار: متن خیلی کوتاه نیست، ولی به نظرم خواهید پسندید.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
خیلی علاقه ای به صحاری حجاز ندارم، ولی انگار برای فهم اوضاع این گربه بزرگ روی نقشه (ایران زیبا) نمی توان از اوضاع آن بی خبر ماند. می گویند گاهی باید خود را در آینه دیگران دید، اصلاحات پیش روی حکام ریاض بی شباهت به آنچه در آن هستیم نیست، هرچند اصلاحات در این حوالی پیش از اینها شروع شد.
در مقاله ای در اکونومیست به درستی اشاره شده است که حکومت آل سعود بر سه اصل استوار شده است: نخست، وهابیت را به عنوان یک منبع مشروعیت مذهبی پذیرفته است، هرچه باشد نمی توان اختیار اماکن مقدسه مسلمین را دست کسانی داد که بویی از خدا و پیغمبر نبرده اند، باید اعتبار مذهبی- سنتی هم وجود داشته باشد. دوم، در رابطه اش با مردم بر این منوال عمل کرده است که با تامین نیازهای اقتصادی و معیشتی آنها، اطاعت محض طلب می کند همان فرمول "پول از ما، سکوت از شما". سوم، رابطه اش با آمریکاست که در ازای ثبات بازار نفت، از حمایت شیطان بزرگ برخوردار می شود.
حال که گویا در سال های آینده بناست اهمیت نفت کمتر بشود، کسر بودجه تا 15 درصد تولید ناخالص داخلی رسیده است و امریکایی هم بنای ناسازگاری گذاشته اند، سعودی ها به فکر اصلاح افتاده اند. جالب اینجاست که جایی از قول یکی از مقامات آمریکایی نوشته بود عربستانی ها به تمامی اقدامات یانکی ها به چشم تردید و بدبینی می نگرند و به نظرشان اصلا نمی شود روی حرف آنها حساب کرد. این نقدی است که کسانی به سیاست خارجی اوباما وارد می دانند و معتقدند ایالات متحده نفوذ و اعتبار خود را میان هم پیمانانش از دست داده است (چند پست قبل در مورد رئالیسم در دیپلماسی را ببینید). اگر در انتخابات آینده کسانی از جمهوری خواهان به قدرت برسند، چنانکه از نطق های پیشاانتخاباتی بر می آید می شود انتظار داشت بخواهند متفاوت عمل کنند و سیاست تحبیب قلوب سعودی ها را پیش بگیرند.
باری، قرار است رابطه حکومت و مردم تغییر کند، چون پولی در بساط نیست که ریخت و پاش کنند. گفته شده است که کسانی از ساکنان عربستان حتی برای مسافرت های چندروزه هم سیستم های خنک کننده و برق منزل را خاموش نمی کردند که در هنگام برگشت به منزل عیش شان منغص نشود، ولی دیگر آن دوران نمی تواند ادامه پیدا کند. پرداخت مالیات، حذف یارانه ها، خدمات سلامت و تحصیل غیررایگان برای مردمی که عادت کرده اند رفاه طلب کنند و دم نزنند خیلی ساده نیست. روشن است که اقتصاد دولتی و ناکارآمد که قرار باشد در تلاطم نیروهای بازار قرار گیرد چقدر کار دشواری پیش رو دارد. اینکه یده می شد مردم صحرای حجاز دنبال کار نروند و در اداره جات دولتی مشغول چرت زدن باشند، دیگر نمی تواند ادامه یابد.
تردیدی نیست که از نظر اقتصادی برنامه ها قوی طراحی می شوند (طرح تحول 2020 تا پایین ماه جاری منتشر می شود)، سعودی ها برخلاف ما دنبال رنسانس کردن نیستند، می دانند که نمی دانند و به حرف مشاوران چشم آبی خوب گوش می کنند.
با این حال برای اجرای چنین اقدامات سفت وسختی که نارضایتی به بار می آورد باید سیاست اجتماعی مشخصی هم داشت: زنان را به کار گرفت، مشارکت مردم را افزایش داد، آزادی های اجتماعی بیشتری فراهم کرد و … به زبان ساده، فرایند تبدیل رعیت به شهروند را دنبال کرد و جامعه را بازتر کرد، ولی نه تا حدی که از کنترل خارج شود. این همین دشواری جانکاهی است که حکام سعودی با آن روبه رو هستند، در این حالت دیگر نمی توان مثل گذشته ارباب بود. سوال اینجاست جامعه ای محافظه کار و سنتی تاب این همه تغییرات را دارد؟ کسانی از همین الان فاتحه این سلسله را خوانده اند و فروپاشی را نزدیک می بینید، کسانی دیگر هم منتظرند ببینید چه می شود.
مردم عربستان هم هر روز از تلویزیون وضعیت لیبی و سوریه را می بینند، وضع بهار عربی هم که معلوم است، گسترش امپراتوری پارس که تا یمن آمده است هم تهدید کمی نیست، این میان یک چهره ناسیونالیست مثل محمد بن سلمان در نقش منجی سنی ها در برابر یک دشمن خارجی می تواند خیلی به حکام صحرای حجاز کمک کند. به نظرم سعودی ها به یک دشمن نیاز حیاتی دارند و چه کسی بهتر از ما مجوس های ایرانی!
کاين کارخانه ايست که تغيير مي کنند
هشدار: متن خیلی کوتاه نیست، ولی به نظرم خواهید پسندید.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
خیلی علاقه ای به صحاری حجاز ندارم، ولی انگار برای فهم اوضاع این گربه بزرگ روی نقشه (ایران زیبا) نمی توان از اوضاع آن بی خبر ماند. می گویند گاهی باید خود را در آینه دیگران دید، اصلاحات پیش روی حکام ریاض بی شباهت به آنچه در آن هستیم نیست، هرچند اصلاحات در این حوالی پیش از اینها شروع شد.
در مقاله ای در اکونومیست به درستی اشاره شده است که حکومت آل سعود بر سه اصل استوار شده است: نخست، وهابیت را به عنوان یک منبع مشروعیت مذهبی پذیرفته است، هرچه باشد نمی توان اختیار اماکن مقدسه مسلمین را دست کسانی داد که بویی از خدا و پیغمبر نبرده اند، باید اعتبار مذهبی- سنتی هم وجود داشته باشد. دوم، در رابطه اش با مردم بر این منوال عمل کرده است که با تامین نیازهای اقتصادی و معیشتی آنها، اطاعت محض طلب می کند همان فرمول "پول از ما، سکوت از شما". سوم، رابطه اش با آمریکاست که در ازای ثبات بازار نفت، از حمایت شیطان بزرگ برخوردار می شود.
حال که گویا در سال های آینده بناست اهمیت نفت کمتر بشود، کسر بودجه تا 15 درصد تولید ناخالص داخلی رسیده است و امریکایی هم بنای ناسازگاری گذاشته اند، سعودی ها به فکر اصلاح افتاده اند. جالب اینجاست که جایی از قول یکی از مقامات آمریکایی نوشته بود عربستانی ها به تمامی اقدامات یانکی ها به چشم تردید و بدبینی می نگرند و به نظرشان اصلا نمی شود روی حرف آنها حساب کرد. این نقدی است که کسانی به سیاست خارجی اوباما وارد می دانند و معتقدند ایالات متحده نفوذ و اعتبار خود را میان هم پیمانانش از دست داده است (چند پست قبل در مورد رئالیسم در دیپلماسی را ببینید). اگر در انتخابات آینده کسانی از جمهوری خواهان به قدرت برسند، چنانکه از نطق های پیشاانتخاباتی بر می آید می شود انتظار داشت بخواهند متفاوت عمل کنند و سیاست تحبیب قلوب سعودی ها را پیش بگیرند.
باری، قرار است رابطه حکومت و مردم تغییر کند، چون پولی در بساط نیست که ریخت و پاش کنند. گفته شده است که کسانی از ساکنان عربستان حتی برای مسافرت های چندروزه هم سیستم های خنک کننده و برق منزل را خاموش نمی کردند که در هنگام برگشت به منزل عیش شان منغص نشود، ولی دیگر آن دوران نمی تواند ادامه پیدا کند. پرداخت مالیات، حذف یارانه ها، خدمات سلامت و تحصیل غیررایگان برای مردمی که عادت کرده اند رفاه طلب کنند و دم نزنند خیلی ساده نیست. روشن است که اقتصاد دولتی و ناکارآمد که قرار باشد در تلاطم نیروهای بازار قرار گیرد چقدر کار دشواری پیش رو دارد. اینکه یده می شد مردم صحرای حجاز دنبال کار نروند و در اداره جات دولتی مشغول چرت زدن باشند، دیگر نمی تواند ادامه یابد.
تردیدی نیست که از نظر اقتصادی برنامه ها قوی طراحی می شوند (طرح تحول 2020 تا پایین ماه جاری منتشر می شود)، سعودی ها برخلاف ما دنبال رنسانس کردن نیستند، می دانند که نمی دانند و به حرف مشاوران چشم آبی خوب گوش می کنند.
با این حال برای اجرای چنین اقدامات سفت وسختی که نارضایتی به بار می آورد باید سیاست اجتماعی مشخصی هم داشت: زنان را به کار گرفت، مشارکت مردم را افزایش داد، آزادی های اجتماعی بیشتری فراهم کرد و … به زبان ساده، فرایند تبدیل رعیت به شهروند را دنبال کرد و جامعه را بازتر کرد، ولی نه تا حدی که از کنترل خارج شود. این همین دشواری جانکاهی است که حکام سعودی با آن روبه رو هستند، در این حالت دیگر نمی توان مثل گذشته ارباب بود. سوال اینجاست جامعه ای محافظه کار و سنتی تاب این همه تغییرات را دارد؟ کسانی از همین الان فاتحه این سلسله را خوانده اند و فروپاشی را نزدیک می بینید، کسانی دیگر هم منتظرند ببینید چه می شود.
مردم عربستان هم هر روز از تلویزیون وضعیت لیبی و سوریه را می بینند، وضع بهار عربی هم که معلوم است، گسترش امپراتوری پارس که تا یمن آمده است هم تهدید کمی نیست، این میان یک چهره ناسیونالیست مثل محمد بن سلمان در نقش منجی سنی ها در برابر یک دشمن خارجی می تواند خیلی به حکام صحرای حجاز کمک کند. به نظرم سعودی ها به یک دشمن نیاز حیاتی دارند و چه کسی بهتر از ما مجوس های ایرانی!
در ضمن گاهی می شنوم که گویا ایالات متحده قرار است به کلی دست از حمایت از عربستان بردارد و رو به ایران کرده است، به نظرم دستکم تا زمانی که نفت برای اقتصاد دنیا اهمیت دارد، این شوخی بزرگی است، افزون بر دلایل ایدئولوژیک و تروریسم، سیاست درست آنها که تاکنون دنبال هم کرده اند موازنه قدرت است که هیچ دولتی نتواند به تنهایی عرضه نفت را در اختیار بگیرد (فقط برای نمونه رجوع کنید به دکترین مهار دوگانه). به نظرم کمتر کسی انتظار دارد یانکی ها این بار هم اشتباه عراق و افغانستان را تکرار کنند و کل این منطقه بلاخیز را زمین بازی ایران بدل کنند، مگر آنکه قبلا چاهی برای ایرانی ها کنده باشند و تدبیری اندیشیده باشند.
مقایسه این روال و نتیجه با اوضاع ایران عزیز بسیار درس آموز است که سیاست های اجتماعی ما بعد از اصلاحات گسترده اقتصادی چه بوده و خواهد بود و آیا موثر عمل کردیم. اوضاع ما هم خوب نیست و باید محتاط بود. همه ابهام ها و پرسش های بالا را می توان در مورد ایران هم پرسید.
http://goo.gl/sR6tVp
http://goo.gl/gR0hJ6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
مقایسه این روال و نتیجه با اوضاع ایران عزیز بسیار درس آموز است که سیاست های اجتماعی ما بعد از اصلاحات گسترده اقتصادی چه بوده و خواهد بود و آیا موثر عمل کردیم. اوضاع ما هم خوب نیست و باید محتاط بود. همه ابهام ها و پرسش های بالا را می توان در مورد ایران هم پرسید.
http://goo.gl/sR6tVp
http://goo.gl/gR0hJ6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
The Economist
Young prince in a hurry
Muhammad bin Salman gambles on intervention abroad and radical economic change at home. But forget about democracy
دودخورده های بی پول!
در زیان آلودگی هوا برای سلامت انسان کمتر کسی تردید دارد، ولی پژوهش ها نشان می دهد که آلودگی حتی می تواند در میزان درآمد افراد هم اثر داشته باشد.
در آزمایشی گسترده نشان داده شد کسانی که در "سال تولد" کمتر در معرض بودن ذرات معلق (متغیر الف) قرار داشته اند، در "سی سالگی" درآمد (متغیر ب) بیشتری نسبت به دیگران به دست آورده اند. گفته می شود به ازای هر 10 درصد کاهش در متغیر الف می توان انتظار داشت متغیر ب 1 درصد افزایش پیدا کند، این افزایش هرچند اندک به نظر می رسد ولی به صورت تجمیعی عدد قابل توجهی است (6.5 میلیارد دلار در شرایط آزمایش)
در توضیح علت گفته اند که آلودگی هوا بر توان ذهنی افراد هم اثرگذار است. به زبان ساده یعنی با افزایش آلودگی هوا می شود انتظار داشت، کاهش توان ارزش افزایی اقتصادی افراد جامعه روی بدهد (سر جمع یعنی کوچکتر شدن حجم اقتصاد).
بد نیست به خاطر ملاحظات اقتصادی کشور هم که شده، اهالی سیاست کمی محیط زیست را جدی بگیرند. بد نیست نمودار زیر از بانک جهانی را ببینید.
https://goo.gl/DYk1v5
کانال راهبرد
@rahbordChannel
در زیان آلودگی هوا برای سلامت انسان کمتر کسی تردید دارد، ولی پژوهش ها نشان می دهد که آلودگی حتی می تواند در میزان درآمد افراد هم اثر داشته باشد.
در آزمایشی گسترده نشان داده شد کسانی که در "سال تولد" کمتر در معرض بودن ذرات معلق (متغیر الف) قرار داشته اند، در "سی سالگی" درآمد (متغیر ب) بیشتری نسبت به دیگران به دست آورده اند. گفته می شود به ازای هر 10 درصد کاهش در متغیر الف می توان انتظار داشت متغیر ب 1 درصد افزایش پیدا کند، این افزایش هرچند اندک به نظر می رسد ولی به صورت تجمیعی عدد قابل توجهی است (6.5 میلیارد دلار در شرایط آزمایش)
در توضیح علت گفته اند که آلودگی هوا بر توان ذهنی افراد هم اثرگذار است. به زبان ساده یعنی با افزایش آلودگی هوا می شود انتظار داشت، کاهش توان ارزش افزایی اقتصادی افراد جامعه روی بدهد (سر جمع یعنی کوچکتر شدن حجم اقتصاد).
بد نیست به خاطر ملاحظات اقتصادی کشور هم که شده، اهالی سیاست کمی محیط زیست را جدی بگیرند. بد نیست نمودار زیر از بانک جهانی را ببینید.
https://goo.gl/DYk1v5
کانال راهبرد
@rahbordChannel
World Economic Forum
Can air pollution affect your earnings, as well as your health?
The World Economic Forum is an independent international organization committed to improving the state of the world by engaging business, political, academic and other leaders of society to shape global, regional and industry agendas. Incorporated as a not…