دولت یا بازار؟

پرسش از «سرآغاز توسعه» در گفتگوی حسین درودیان و امیرحسین خالقی

درودیان: دولت هم مثل بازار تشخیص غلط دارد. اما تصمیمات درست دولت مانند مترو باید بیشتر شوند. این تصمیمات کلان را بخش خصوصی نمی‌تواند بگیرد اما برای توسعه ضروری هستند.

خالقی: هزینه تصمیم غلط کارآفرین از جیب خودش است، اما هزینه تصمیم‌های غلط دولت از جیب مردم است. ضمن اینکه دولت انگیزه و دانش کافی را در تصمیم‌گیری ندارد.

فیلم کامل این گفتگو در یوتوب آزاد:
https://youtu.be/UnwmR4MGHVA

@AzadSocial

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

مالیات و بزم جغدها

از ابن خلدون نقل شده که جغدی تمام شب هوهو می کرد. روزی پادشاهی کنجکاو میشود و میخواهد بداند جغد با هوهوی خود چه پیامی برای دوستانش میفرستد. بنابراین مردی را که زبان پرندگان میدانست فراخواند تا آواز جغد را به زبان آدمیزاد برگرداند. آنچه مرد ترجمه کرد پادشاه را در حیرت فرو برد.

شاه فهمید هوهوی جغد از روی خوشحالی است زیرا قرار است به زودی ساکن هزار روستایی شوند که از وجود آدمیان خالی خواهند شد چون مالیات زیاده از حدی که از مردمان آن روستاها گرفته میشد اهالی آنها را به ترک خانه و کاشانه خود وادار کرده بود.



https://bit.ly/47ER4q6

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

گفت و گوی کوتاه بنده مخلص در باب مکتب ناتینگهام (که داروغه‌اش معرف حضور عزیزان هست!) با «انتخاب»:

درمورد هزینه کرد درآمد نفت پاسخگو نیستند، اما مالیات هم در کنار تورم ۵۰ درصدی می گیرند

مالیات اگر برای خدمات عمومی ست، مردم باید شاهد کیفیت باشند.

پ.ن: جان‌کلام اینست که به اصطلاح قرارداد بودجه‌ای یا همان fiscal contract در مملکت ایراد دارد؛ هر دولتی نوشته یا نانوشته با مردم به توافقی می‌رسد که در برابر آنها باید چه کند و مردم هم پاسخ می‌دهد که چطور هزینه‌های آن را تأمین کنند. یادمان باشد مالیات‌ستانی زورکی بنا نیست باعث توسعه‌یافتگی! یک اقتصاد بشود، اصل حاکمیت قانون، قوت نهادی و صد البته مشروعیت سیاسی است. متاسفانه در دوران خوبی به سر نمی‌بریم. دوستان اهل دل در مورد اقتصاد سیاسی مالیات‌ستانی اینجا را بخوانند، والله اعلم.


http://entekhab.ir/fa/news/746439

@Entekhab_ir

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

یادی از اقتصاد سیاسی دهه شصت و استمبادی در باب آینده


«بازاری ها تقریبا در اولین روزهای بعد از انقلاب تمام نهاد های اقتصادی را گرفتند. ۲۷ بهمن ۱۳۵۷ یک هفته بعد از انقلاب، اتاق بازرگانی را به تصرف خود درآوردند و در همان شورای انقلاب امتیاز ویژه تأسیس سازمان اقتصاد اسلامی را که درواقع نوعی بانک بود به دست آوردند. درحالی که همان شورا همه بانک ها را دولتی کرده بود به آنها یک بانک پیشکش کرد. در همان سال هم مبلغی نزدیک ۳ میلیارد تومان وام را مصوب کرد تا این سازمان بین صندوق های قرض الحسنه زیرمجموعه خود تقسیم کند. بنیاد مستضعفان و کل وزارت بازرگانی در اختیار این گروه قرار گرفت.

شرکت بازرگانی دولتی را اساسا این گروه شکل داد، شرکت اقتصادی کمیته امداد امام را این گروه شکل داد، به ستاد داخلی بنیاد شهید رفتند. این گروه در همه جا حضور پیدا کرد و اگر تا پیش از انقلاب کاملا از قدرت بوروکراتیک و رسمی فاصله می گرفتند، این دفعه در قدرت بوروکراتیک و رسمی نشستند. به همین دلیل است که برخی از کارشناسان بر این باورند که تمرکز اقتصادی - سیاسی دوباره و به شکل دیگری بازتولید شد».

این بخشی از کتاب جدید بهمن امویی با عنوان «چگونه می توان یک کشور را دزدید» است؛ البته گفتنی است که بعد از جنگ ماجرا به شکل متفاوتی پیش رفت که نقطه عطف آن ظهور محمود خان احمدی نژاد بود؛ آن زمان یکی از اعضای بلندپایه حزب موتلفه اسلامی به چهره ای از اصطلاح طلبان (چپ های اسلامی) گفته بود شما را با سروصدا حذف کردند ما را بی سروصدا! بعد از ماه عسل نفتی، وضع تحریم های فلج کننده از سال 2012 به این سو هم تحولی اساسی بود که مناسبات اقتصادی-سیاسی را تغییر داد.

با بالا گرفتن تنش های میان امریکا و چین و ماجرای جنگ اوکراین امیدهایی در دل تهران ایجاد شده است ولی فعلا کسی پا پیش نمی گذارد و منتظرند ببیند اوضاع داخلی به کجا می رسد و چه تحولاتی در پیش است؛ وضع یانکی جماعت هم فعلا خرابتر از اینهاست که برنامه مشخصی برای ایران داشته باشند؛ باید دردهای داخلی را درمان و خود را بازآفرینی کند (چیزی که به پیش بینی جرج فریدمن باید در سال 2028 منتظرش باشیم). اما انتخاب آتی و به قدرت رسیدن ترامپ یا یک جمهوری خواه دیگر فشار بر تهران افزایش خواهد داد. خلاصه کنم بزرگواران، خبرهای خوبی نمی رسد و ظاهرا کاری هم از کسی برنمی آید و ما محکوم به نظاره از دست رفتن فرصت های توسعه ایرانیم! ان شاء الله که همه این حرف ها غلط باشند، والله اعلم.


https://bit.ly/3NfUHuG

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

در باب بی‌بُتِگی!

میزس معتقد بود مالکیت خصوصی سرمایه برای محاسبه اقتصادی ضروری است؛ بدون مالکیت، همه تخصیص‌ها تیری در تاریکی خواهند بود و اساسا قیمت و سود و زیان موضوعیت پیدا نمی‌کنند.
از صلاحیت اخلاقی بوروکرات‌جماعت که بگذریم؛ در مورد سیاستگذاری توسعه! هم بی‌بته‌هایی که با اتوبوس قبلی امده‌اند و با بعدی می‌روند نمی‌توانند به درستی منابع یک کشور را (آن هم در مقیاسی وسیع) تخصیص دهند. کل کار در واقع قمار با پول مردم با اهداف سیاسی-قبیله‌ای است.

خلاصه کنم حتی اگر راه درست پیشرفت یعنی تخصیص بازاری را هم کنار بگذاریم، پروژه 《توسعه》 یک مملکت جز توسط 《صاحب》 آن پیش نمی‌رود. شاید موفقیت (واقعا؟) عربستان و امارات را هم باید از این منظر دید. نزد هانس هرمان هوپه دلیل ترجیح سلطنت به دموکراسی هم همین بود که در اولی بالاخره یک کشور 《صاحب》 دارد. الله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

عجایب دهه 60: هواپیما ارزانتر از تاکسی در می آمد!

«چون درآمد بالا بود و به رغم جنگ و درگیری های داخلی و افت شدید تولید ناخالص داخلی، عملا تا سال ۱۳۶۴ اصلا کسی نه جنگ را احساس می کرد و نه محدودیت منابع را. درنتیجه کسی احساس نمی کرد که این شیوه تصمیم گیری و تصمیم سازی و بی توجهی به اصل کمیابی منابع اشتباه است و می تواند مشکل ایجاد کند. تا آن زمان منابع قابل توجه بود و زیرساخت هایی که از قبل ساخته شده بود همچنان کارایی از خود نشان می دادند و ظاهرا همه چیز مطابق خواسته پیش می رفت.

همه فکر می کردند اگر هم مشکل و کمبودی وجود دارد به واسطه جنگ است که آن هم به هرحال امری موقتی تلقی می شد. مسعود نیلی ، که در زمان نخست وزیری مهندس موسوی معاون اقتصادی سازمان برنامه بود ، آن روزها را به خوبی به یاد دارد که کسی فکر نمی کرد این نوع سیاست اشکال ایجاد کند تا اینکه سال ۱۳۶۵ یک دفعه قیمت نفت کاهش شدید پیدا کرد. جنگ همچنان ادامه داشت و حتی هزینه های آن بالاتر رفت و زیرساخت ها هم تمام بهره ای را که می توان از وجود آنها متصور بود، پس داده بودند و نیاز به سرمایه گذاری و بازسازی زیرساخت ها ضروری شد. اینجا بود که به تدریج سیاست های مبنی بر وفور منابع مورد هجمه قرار گرفت و یک دفعه کشور بدون منابع ماند.

حال وقتی مردم به مغازه ها می رفتند ، با نبود کالاهای موردنیاز و ضروری روبه رو می شدند . یک حلب روغن نباتی با قیمت دولتی کمتر از ۳۰ تومان و قیمت بازار آزاد آن ۲هزار و ۵۰۰ تومان بود و اگر کوپن جواب نمی داد، مردم صد برابر هزینه می کردند . زمانی قیمت کیسه برنج از خود برنج بیشتر می شد. این نسبت ها خیلی به هم ریخته بود. قیمت بلیت هواپیمای تهران تا مثلا شیراز ارزانتر از قیمت تاکسی و کرایه تهران - کرج بود. آنجاها که دولت دخالت حداکثری می کرد، به حدی ریخت وپاش منابع صورت می گرفت که مانع می شد تا اشتباه در تصمیم گیری ها را نشان دهد. در میان مسئولان بحث راه افتاد و شروع کردند به نقد خود و تصمیم های گذشته. در سال ۱۳۶۷ شرایط خیلی سخت شد و کسری بودجه به بالای ۵۳ درصد رسید».

فقط یک چیزی را لابه لای بحث ها در نظر بگیرید، اگر این کشور وارد جنگی دیگر شد یحتمل اوضاع خیلی خیلی با دهه 60 متفاوت پیش خواهد رفت، مملکت در حال تمام شدن است و نه پول دارد و نه روحیه، والله اعلم.

https://bit.ly/3NfUHuG

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

زنده باد آزادی لعنتی؛ گور پدر دولت!

در این دورهمی به آرژانتين و میلی پرداختیم و با حضور رحمت‌الله نیکنام، رضا قزی‌پور، شلاله صحافی و مانی بشرزاد با میزبانی مرتضی کاظمی گپی زدیم. جو لیبرال بودن جمع چنان بالا بود که من مرتجعی بیش به حساب نمی امدم! والله اعلم


خاویار میلی آنطور که گفته معتقد است دولت آرژانتین بیش از اندازه بزرگ شده و لازم است تعداد زیادی از وزارتخانه‌ها به‌طور ضربتی تعطیل شوند.

برای مشاهده ویدئوی کامل این نشست اینجا کلیک کنید


@Feghtesad

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

آینده اقتدارگرایی؛ امنیت یا نوآوری؟

در کشورهای اقتدارگرا همیشه این دغدغه وجود دارد که چطور میان نوآوری های رشدافزا (که نیازمند یک جامعه باز و آزادی هستند) با پارانویای همیشگی دولتی ها توازن برقرار کنیم. به زبان دیگر، این دولت ها باید اجازه دهند جامعه آزمون و خطا کند تا نوآوری در اقتصاد را شاهد باشیم ولی در این صورت هم به نظرشان دیگر سنگ روی سنگ بند نمی شود و خرابکارها! قدرت می گیرند.

چین در مواجهه با تکنولوژی های جدید با چالشی مشابه روبه روست، اوایل در مورد اینترنت تصور می شد که نمی توانند از پس کنترل آن بربیایند ولی امروز می بینیم که ظاهرا توانستند؛ فیلترینگ شدید پلتفرم های خارجی و سانسور شدید داخلی ها موفق بوده است. از شرکت های بزرگ مثل علی بابا و تنسنت (همان مالک وی چت) زهرچشم گرفته اند تا خلاف منویات حزب عمل نکنند. حالا اما هوش مصنوعی مُد شده است و چینی ها به دنبال کنترل آن هستند تا مبادا محتوای خرابکارانه! به گوش ملت برسد. چت جی پی تی که فیلتر شده است و پلتفرم های داخلی مشابه را هم مجبور به ثبت دقیق الگوریتم ها و داده های مرتبط کرده اند.

ظاهرا دستورالعمل ها و راهنمایی برای حفظ «ارزش های سوسیالیستی» و به چالش نکشیدن قدرت دولت فخیمه چین هم صادر شده است تا محتوای نامناسب پیشنهاد ندهند. مثلا اگر در نرم افزارهای هوش مصنوعی در مورد شخص شی جی پینگ بپرسید جوابی نمی گیرید! کسی هم خلاف کرد که حسابش با کرام الکاتبین است. دنبال این هستند که یک هوش مصنوعی کمونیست تحویل بدهند که دشمنان خلق را خوشحال نکند!

به این ترتیب هوش مصنوعی وقتی با مصرف کننده عادی و شهروندان سروکار دارد به شدت محدود و مهار شده است. اما در استفاده های تجاری و شرکتی از هوش مصنوعی راه را باز گذاشته و سرمایه گذاری های سنگینی انجام داده اند (یک نمونه صندوق سرمایه گذاری در هوش مصنوعی شنزن با ارزش 14 میلیارد دلار که به طور در سرمایه گذاری در حوزه امنیت داده های شرکتی فعال می کند). اما این نرم افزارها باید از داده های مناسب (شرکتی) یاد بگیرند تا به کارایی مناسب برسند! این داده ها هم داخل شرکت هاست، برای دسترس پذیرتر کردن آنها «بورس داده» راه انداخته اند. در این بورس ها، داده های شرکت ها در حوزه های مختلف (مثلا میزان مصرف برق و انرژی و دیگر جزئیات فنی برای ارزیابی واقعی تر اقتصاد) را به محصولات اطلاعاتی استاندارد تبدیل می کنند و به فروش می گذارند؛ این طور ببینید که حتی شرکت های کوچک هم می توانند از داده های غول های تکنولوژی استفاده کنند و دیگر آنها برتری اطلاعاتی قبلی را ندارند.

امروز حدود 50 تا از این بورس ها در چین داریم! بامزه اینجاست که حتی اطلاعات پرستاران و پزشکان و تخت های بیمارستانی هم به فروش می رسد که به شرکت های خدمات پزشکی و دارویی در تصمیم گیری کمک می کنند، حتی می توانید «داده ها» را وثیقه بگذارید و وام بگیرید. بحث ارزشگذاری داده های شرکت ها هم داغ است و اینکه در ترازنامه شرکت ها هم بیاید! اما این هم چالش های خودش را دارد وقتی داده ها را به بازار می سپاری شاید به دست امریکایی ها بیفتد که این برای چینی ها به معنای خطرات جدی امنیت ملی است، بماند که با تمام مراقبت ها خطر نشت داده های حساس! همیشه وجود دارد؛ وقتی در جعبه پاندورا را باز می کنی خیلی نمی توانی عاقبت کار را پیش بینی کنی. همین تعارض میان نوآوری و امنیت پیشرفت هوش مصنوعی در حوزه تجاری را هم کند می کند و باید نشست و دید چه می شود، والله اعلم.

https://bit.ly/3TSkZr0

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

داستان دو محمد!

امارات متحده عربی (محمد بن زاید) و عربستان سعودی (محمد بن سلمان) از نگاه بسیاری افراد متحدین همدیگر به شمار می آیند. در تحریم قطر و عملیات نظامی علیه یمنی ها همکاری های جدی داشتند و به تازگی هم هر دو به درجاتی از یانکی ها فاصله گرفته اند و به مسکو و پکن نزدیک شده اند. اما سر بزرگ قضیه زیر لحاف است و رقابت شدید زیرپوستی بین آنها حاکم است.

اولی بر سر جذب سرمایه های خارجی است؛ آغاز ماجرا به 2009 و بانک مرکزی کشورهای شورای همکاری خلیج فارس برمی گردد که بنا بود یک اتحادیه پولی ایجاد کنند. امارات از این گله داشت که چرا دفتر اصلی باید در ریاض باشد و البته کل پروژه اتحادیه به جایی نرسید. امارات در جذب سرمایه خارجی خیلی بهتر عمل کرده و بیش از 70 درصد شرکت های معظم فراملیتی در دوبی دفتر دارند ولی ریاض هم به یمن افزایش قیمت نفت بر سر بحران اوکراین اوضاع خوبی دارد و البته خیلی از شرکت ها را ترغیب (و چه بسا تهدید!) می کند که دفاتر خود را به سرزمین حجاز انتقال دهند. در حوزه انرژی هم هردو کشور از بازیگران اصلی هستند ولی اختلاف آنها گاه و بیگاه گل می کند؛ از جمله پیشنهاد عربستان برای کاهش تولید نفت تا آخر سال 2022 که امارات با آن مخالفت کرد.

رقابت غریبی هم بر سر پرستیژ و تصویر جهانی بر هر دو حاکم است و هر دو سعی می کنند خود را به رخ جهانیان بکشند، حکام حجاز کنفرانس فیوچر اینوستمت اینیشیتو(متولی آن صندوقی به همین نام است که توسط صندوق ثروت ملی عربستان بنیان نهاده شده) برگزار می کند و اماراتی ها میزبان رویدادهای مجمع جهانی اقتصاد (دابلیو. ای. اف.) هستند؛ هر دو هم برای حضور بیشتر چهره های مشهور و سرمایه گذاران بزرگ برای حل مشکلات جهانی. اکسپو 2020 دوبی را هم که شنیده ایم و عربستان برای 2030 برنامه دارد. موارد مشابهی هم برای سازمان تجارت جهانی و البته تغییر اقلیم نیز در امارات در جریان است. عربستان حتی نخواسته از قطر عقب بماند و برای جام جهانی و فوتبال هم سرمایه گذاری زیادی (همان حدود طلب همیشگی ایران از کره یعنی حدود 6 میلیارد دلار) کرده و البته برای عقب نماندن از اماراتی ها حتی بزرگترین فستیوال موسیقی خاورمیانه را برگزار کرده است؛ چیزی که شاید یک دهه قبل هم ناممکن به نظر می رسید.

هر دو کشور به دنبال تبدیل شدن به هاب حمل و نقل و کسب و کار منطقه هستند، از قرار اماراتی ها روی بندر خلیفه و جبل علی کار می کنند و عربستان روی جده متمرکز است. یکی هواپیمایی امارات را تقویت می کند و دیگری هواپیمای ریاض را راه انداخته و البته بناست 100 میلیارد دلار! خرج ساخت زیرساخت های لجستیکی کند. پروژه نئوم هم که دیگری نیازی به اشاره ندارد. یک سیاست جالبی حاکم حجاز این بود که در راستای حمایت از تولید در داخل، تعرفه ترجیحی کالاهایی که در تولیدشان از نهاده های اسرائیلی استفاده شده یا در مناطق آزاد (یعنی همان امارات!) ساخته می شوند را حذف کردند.

طرفین برای مهار یکدیگر شاید بیشتر به سمت پکن و مسکو و حتی ایران هم بروند که این شاید امریکا را وادار به بازنگری در رویکردش نسبت به خاورمیانه کند؛ می دانیم که شلوغی در خاورمیانه فقط به آن منطقه محدود نمی ماند!

متن کامل این مقاله را اینجا بخوانید:
https://bit.ly/3vTRZFC

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

اوضاع ما در آن حوزه قبیحه!

در شاخص آزادی انسانی رتبه درخشانی نداریم، 161 در میان 165 کشور؛ لزوما ربطی به اوضاع اقتصادی ندارد، می بینیم که رتبه عربستان سعودی هم 157 است، والله اعلم.

گزارش کامل را اینجا ببینید.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

خصوصی‌سازی، یک ژست شیک دولتی

در اولین روز از همایش چشم‌انداز اقتصاد ایران ۱۴۰۳، یکی از پنل‌های تخصصی با نام «پرونده باز خصوصی‌سازی و مولدسازی اموال مازاد» به واکاوی این سیاست در ایران پرداخت.

این پنل که با حضور موسی غنی‌نژاد، حسین قربان‌زاده، اسماعیل شجاعی، عبدالعلی میرکوهی و امیر حسین خالقی برگزار شد به فاصله زیاد حرف تا عمل دولت در زمینه خصوصی‌سازی پرداخت.

ویدئو کامل در اکوایران
https://t.me/ecoiran_webtv/27696

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

دولت‌هراسی یا دولت‌ستیزی

با مهدی خان الیاسی در دیدار نیوز گفتگو کردیم و به نظرم چیز بدی هم از آب در نیامد.


فیلم کامل گفتگو را اینجا ببینید.

@didarnews1| @didarnewsir

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

در مصائب نمودارکشی!

در شرایط حاضر کشور صحبت از حداقل حقوق/دستمزد خیلی جالب نیست؛ کارگر و کارمند دارد زیر بار فشار زندگی له می شود و چانه زدن سر این یا آن درصد افزایش حداقل حقوق معلوم نیست چقدر به آدم ها کمک می کند. کاررزاری راه افتاده است که حداقل حقوق ماهانه به 15 میلیون برسد؛ البته که دریافتی نیروی کار با توجه به عیدی و سنوات و ... بیشتر از این خواهد بود ولی حتی در این حالت هم بعید است جایی از زندگی یک خانواده را بگیرد.
اما از نمودارکش های وطنی زیاد می شنویم که اینکه حقوق نیروی کار به حد کافی بالا نیست ناشی از سودجویی کارفرماهاست؛ متوسط هزینه حقوق/دستمزد از بهای تمام شده محصولات در خدمات مختلف 5 درصد است که در مقایسه با سهم مواد اولیه بسیار کمتر در می آید. پس چرا اینقدر حساسیت روی 5 درصد؟ واقعیت اینست که این «استدلال» ضعف های جدی دارد و نشان از این است که به تفاوت هزینه نیروی کار و دیگر هزینه های «سرمایه در گردشی» بنگاه توجه نداریم:

1. اعداد متوسط چیز زیادی به ما نمی گویند؛ سهم هزینه ها برای مثال در بنگاه های خدماتی و کاربر احتمالا بسیار بیشتر از 5 درصد است و اثر افزایش هزینه های نیروی کار روی صنایع مختلف یکسان نیست.
2. زمان پرداخت حقوق/دستمزد دوره ای به صورت منظم (روزانه،هفتگی،ماهانه یا حتی فصلی) است این یعنی نیاز به پول نقدی کافی برای پرداخت در دوره یاد شده؛ یادمان باشد در آزادترین اقتصادها هم تاخیر در پرداخت به کارگر/کارمند پذیرفتنی نیست. در مورد مواد اولیه اغلب پرداخت ها یکباره است و فضای چانه زنی بیشتری وجود دارد.
3. مقدار کل حقوق و دستمزد در کوتاه مدت کم وبیش«ثابت» است ولی در مورد مواد اولیه با توجه به شرایط بازار می تواند به شدت متغیر باشد.
4. حقوق/دستمزد جریان نقدی را به طور مستقیم متاثر می کند و معنایش خروج آنی پول نقد از شرکت است ولی در مورد مواد اولیه تاثیر با تاخیر و غیرمستقیم است چرا که امکان چانه زنی با تامین کنندگان وجود دارد.
5. مواد اولیه به مقدار معین (با توجه به تکنولوژی مورداستفاده) وجود نداشته باشند کل عملیات شرکت باید تعطیل یا به طور جدی اصطلاح شود ولی در مورد بخش هایی از نیروی کار علیرغم اهمیت آن انعطاف بیشتری برقرار است.
6. به ویژه برای واحدهای صنعتی بزرگ تعداد زیاد نیروی انسانی حساسیت زیادی را روی شرکت ایجاد می کند، به دلیل پیامدهای اجتماعی به ویژه در مناطق دور از تهران دستتان در تعدیل باز نیست و با توصیه و سفارش زیادی روبه رو می شوید که از زیر آنها در رفتن همیشه ممکن نیست. وقتی هزینه های را بالا بردید در مورد نیروی کار دیگر نمی توانید به راحتی آنها را کاهش دهید.
و ...

یکی چیز را یادمان باشد آدم ها برای سود کار می کنند و کارفرما و نیروی کار از این منظر تفاوتی ندارند؛ طبیعی است که کارفرما می خواهد با حداقل پرداختی کارش را پیش ببرد و نیروی کار هم بیشترین میزان را بگیرد.اما هرگونه فضولی دولتی ها هم کار را بدتر می کند؛ دولت فخیمه اگر خیلی به فکر مردم است فکری به حال تحریم، مالیات، فضای کسب و کار و هزار درد بی درمان دیگر بکند؛ ژست حمایت از حقوق کارگر و کارمند شاید رای بخرد ولی در این شرایط بد اقتصادی حتی در صورت اجرای قوانین احتمالا شاهد تعدیل های گسترده و تعطیلی و بدتر شدن اوضاع بسیاری از افراد خواهیم بود. در واقع بهترین عامل موثر در رفاه کارگر و کارمند رشد اقتصادی مستمر است تا امکان انتخاب و چانه زنی داشته باشند والا از چند تا دولتی میان مایه و کاسب اعتراض که کاری برنمی آید. والله اعلم.


کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

نوروز مبارک بر تمام اهالی ایران بزرگ فرهنگی

در کنار این عزیزان اقتصاددان، بنده مخلص که اقتصاددان نیستم ولی اقتصاددانان را دوست دارم سال نو را خدمتتان تبریک عرض می‌کنم. سپاس از اکوایران که این فرصت را فراهم کرد. امیدوارم امسال اوضاع بهتری از پارسال برای همه ساکنان این گربه بزرگ در فاصله خزر تا خلیج فارس باشد، و الله اعلم.

@ecoiran_webtv

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

عیدی اکادمی دنیای اقتصاد

دوره رایگان تصویری «آشنایی با مکاتب اقتصادی»

مدرس: دکتر موسی‌ غنی‌نژاد


مدت دوره: ۶ فصل

زمان دوره: ۴ ساعت و ۳۰ دقیقه

اینجا ببینید

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

در باب روش شناسی علم اقتصاد

با دکتر موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان و مؤلف کتاب «گفتارهایی در روش شناسی علم اقتصاد» درباره این کتاب گفت‌وگو کردم.

استاد در قسمت اول از این گفت‌وگو، درباره روش شناسی پوزیتیویستی و تأثیر آن بر فلسفه معاصر توضیح می‌دهد و به تفاوت علوم انسانی و علوم تجربی و همچنین فرایند جذب شدن اقتصاددانان به پوزیتیویسم اشاره می‌کند.

پوزیتیویسم در نیمه قرن بیستم پا به عرصه علم اقتصاد گذاشت. شاید بتوان علت اصلی استقبال اقتصاددانان از برخی مواضع گیری‌های پوزیتیویستی را ناشی از توسعه روزافزون روش‌های آماری در خصوص داده‌های تجربی و تاریخی دانست.

این ویدئو را در اینجا هم می توانید ببینید.
نسخه صوتی

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

نقطه عطف 1402!

در این برنامه جالب با 9 نفر دیگر اختلاط های بامزه ای کردیم، ببینید که جالب است؛
خلاصه: آیا نشانه‌ها و قرائن ایران را در نقطه عطف نشان می‌دهند؟ برای پاسخ به این سوال اکوایران ترندهای پربحث فضای آنلاین و‌ مجازی در سال گذشته را احصا کرد و در اختیار ۱۰  صاحب نظر از ۱۰ حوزه مختلف فنی گذاشت.

ویدئو کامل را اینجا ببینید.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

در باب ریاضی جات در اقتصاد

در قسمت دوم گفت‌وگو با دکتر موسی غنی‌نژاد درباره کاربرد ریاضیات در علم اقتصاد و غلبه نگاه ریاضیاتی در جریان اصلی علم اقتصاد صحبت کردیم. استاد غنی‌نژاد به این سوال پاسخ می‌دهد که آیا اقتصاد برای علمی بودن باید حتماً از زبان ریاضی استفاده کند؟

نسخه صوتی

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

در باب اقتصادسنجی در علم اقتصاد

در قسمت سوم گفتگو با دکتر موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان و مؤلف کتاب «گفتارهایی در روش شناسی علم اقتصاد»، در باب تفاوت روش شناسی اقتصاد اتریشی با اقتصاد جریان اصلی صحبت کردیم.

نسخه صوتی

@ecoiran_webtv

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

علم مشاوره سلطان

در قسمت چهارم از گفت‌وگو با دکتر موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان و مؤلف کتاب «گفتارهایی در روش شناسی علم اقتصاد»، درباره نسبت روش شناسی مکتب اقتصاد اتریشی با اقتصاد کلان صحبت کردیم و ایشان به این سوالات پاسخ می‌دهد که آیا کل اندیشی به مداخله منجر می‌شود؟ و آیا اقتصاد کلان علم مشاوره به دولت است؟

نسخه صوتی

@ecoiran_webtv

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY