#قله_پیشرفت_در_سیستمهای_توتالیتر!!
کرنتس به محض تکیه زدن بر صندلی رهبری حزب و کشور، برای اولین بار حقایق کاملِ مربوط به وضع اقتصادی فاجعه بار کشور را شنید. هونکر کشوری مصیبتزده را به دست وی سپرده بود.
واقعیتهای فاجعهبار اقتصادی از همهی سران رژیم بجز چند نفر پنهان نگه داشته شده بود. این چند نفر شامل افراد زیر میشدند: گونتر میتاگ، وزیر اقتصاد، آلکساندر گالودکووسکی، وزیر امور مالی، اریش میلکه، رئیس اشتازی، گرهارد شورر، وزیر برنامهریزی، و البته در رأس همهی آنها اریش هونکر رهبر حزب و کشور.
حالا که هونکر برکنار شده و کرنتس آمده بود، بقیهی سران و مقامات بلندپایهی حزب و رژیم نیز از حقایق امور اطلاع یافتند. همگی از شنیدن این حقایق تلخ یکه خوردند. آنها ظرف چند روز آینده فهمیدند که کشورشان کاملاً ورشکسته است و کمرش زیر بار سنگین بدهیهای خارجی شکسته شده.
آلمان شرقی حتی برای پرداخت بهرهی اقساط وامهای خارجیاش به اندازهی کافی پول نداشت و در آستانهی اعلام ورشکستگی کامل بود.
شورر وزیر برنامهریزی، گزارش فوق محرمانهای «درباره وضع اقتصادی جمهوری دموکراتیک آلمان و عواقب آن» به سران حزب ارائه کرد. شورر حالا آمار و ارقام واقعیای را برملا کرده بود که خبر از خالی بودن خزانهی حکومت میداد. او در مهٔ ۱۹۸۹ سعی کرده بود هونکر [رهبر کشور] را ترغیب به اندیشیدن جدی دربارهی بحران وامهای خارجی کشور کند. او به هونکر گفته بود: «اگر فکری دربارهی این بحران نکنیم، به زودی ورشکسته خواهیم شد.» اما رهبر حاضر به پذیرش واقعیت نشد و فقط به گفتن این حرف اکتفا کرد که الان زمان مناسبی برای علنی کردن موضوع نیست. هونکر و میلکه به شورر گفتند: «حواست باشد که دربارهی این موضوع با هیچکس دیگری حرف نزنی.»
شورر، همانگونه که به وی دستور داده شده بود، ساکت ماند، اما حالا که هونکر رفته بود، مانعی نمیدید که به صراحت دربارهی ورشکستگی کشور و خالی بودن خزانه حرف بزند.
همهی پروپاگاندا دربارهی موفقیتهای عظیم جمهوری دموکراتیک آلمان [آلمان شرقی] مبتنی بر دروغ بود(شبیه اخوندیسم).
در واقع این نتیجهای بود برگرفته از گزارش فوق محرمانهی شورر.
واقعیتِ صریح و روشن این بود که تحت «سوسیالیسم واقعاً موجود» حدود شصت درصد از زیرساختهای صنعتی کشور از حیز انتفاع ساقط و بلااستفاده شده بود و میزان بهرهوری در کارخانهها و معادن نیز تقریباً پنجاه درصد کمتر از غرب بود. بدتر از همه، بدهی خارجی کشور طی پانزده سال اخیر دوازده برابر شده و به رقم ۱۲۳ میلیارد مارک رسیده بود و هر سال ۱۰ میلیارد مارک بر آن اضافه میشد - مبلغی که به قول شورر «برای کشوری مثل جمهوری دموکراتیک آلمان فوقالعاده زیاد» بود.
شورر به این نکته اشاره کرد که هونکر و میتاگ، با فریبکاریهای غیرقانونی، کاری کرده بودند که این واقعیتها از دولتها و بانکهای غربی پنهان بماند تا آنها بتوانند با گرفتن وامهای کوتاه مدت از بانکداران غربی، حداقل بهرههای وامهای بلند مدتشان را بپردازند.
شورر اضافه کرد که «کار از کار گذشته و دیگر نمیتوان هیچ کاری کرد. اگر پنج سال پیش اقدامی رادیکال صورت میگرفت، شاید به حل بحران کمک میکرد، اما حالا خیلی دیر شده است. اجتناب از بدهکاریِ بیشتر یعنی پایینتر آوردن سطح زندگی مردم در سال آینده به مقدار ۲۵ تا ۳۰ درصد که در این صورت نمیتوان بر کشور حکومت و امور آن را اداره کرد.»
بخشی از کتاب انقلاب های 1989
سقوط امپراتوری شوروی در اروپا
#ویکتور_شبشتین
#مرگ_بر_کلیت_جمهوری_انیرانی
ایرانی خردمند ، #شاهتوتنهانزاراسمشوفریادبزن
#شاه_رضاپهلوی
#ایران_یکپارچه
کرنتس به محض تکیه زدن بر صندلی رهبری حزب و کشور، برای اولین بار حقایق کاملِ مربوط به وضع اقتصادی فاجعه بار کشور را شنید. هونکر کشوری مصیبتزده را به دست وی سپرده بود.
واقعیتهای فاجعهبار اقتصادی از همهی سران رژیم بجز چند نفر پنهان نگه داشته شده بود. این چند نفر شامل افراد زیر میشدند: گونتر میتاگ، وزیر اقتصاد، آلکساندر گالودکووسکی، وزیر امور مالی، اریش میلکه، رئیس اشتازی، گرهارد شورر، وزیر برنامهریزی، و البته در رأس همهی آنها اریش هونکر رهبر حزب و کشور.
حالا که هونکر برکنار شده و کرنتس آمده بود، بقیهی سران و مقامات بلندپایهی حزب و رژیم نیز از حقایق امور اطلاع یافتند. همگی از شنیدن این حقایق تلخ یکه خوردند. آنها ظرف چند روز آینده فهمیدند که کشورشان کاملاً ورشکسته است و کمرش زیر بار سنگین بدهیهای خارجی شکسته شده.
آلمان شرقی حتی برای پرداخت بهرهی اقساط وامهای خارجیاش به اندازهی کافی پول نداشت و در آستانهی اعلام ورشکستگی کامل بود.
شورر وزیر برنامهریزی، گزارش فوق محرمانهای «درباره وضع اقتصادی جمهوری دموکراتیک آلمان و عواقب آن» به سران حزب ارائه کرد. شورر حالا آمار و ارقام واقعیای را برملا کرده بود که خبر از خالی بودن خزانهی حکومت میداد. او در مهٔ ۱۹۸۹ سعی کرده بود هونکر [رهبر کشور] را ترغیب به اندیشیدن جدی دربارهی بحران وامهای خارجی کشور کند. او به هونکر گفته بود: «اگر فکری دربارهی این بحران نکنیم، به زودی ورشکسته خواهیم شد.» اما رهبر حاضر به پذیرش واقعیت نشد و فقط به گفتن این حرف اکتفا کرد که الان زمان مناسبی برای علنی کردن موضوع نیست. هونکر و میلکه به شورر گفتند: «حواست باشد که دربارهی این موضوع با هیچکس دیگری حرف نزنی.»
شورر، همانگونه که به وی دستور داده شده بود، ساکت ماند، اما حالا که هونکر رفته بود، مانعی نمیدید که به صراحت دربارهی ورشکستگی کشور و خالی بودن خزانه حرف بزند.
همهی پروپاگاندا دربارهی موفقیتهای عظیم جمهوری دموکراتیک آلمان [آلمان شرقی] مبتنی بر دروغ بود(شبیه اخوندیسم).
در واقع این نتیجهای بود برگرفته از گزارش فوق محرمانهی شورر.
واقعیتِ صریح و روشن این بود که تحت «سوسیالیسم واقعاً موجود» حدود شصت درصد از زیرساختهای صنعتی کشور از حیز انتفاع ساقط و بلااستفاده شده بود و میزان بهرهوری در کارخانهها و معادن نیز تقریباً پنجاه درصد کمتر از غرب بود. بدتر از همه، بدهی خارجی کشور طی پانزده سال اخیر دوازده برابر شده و به رقم ۱۲۳ میلیارد مارک رسیده بود و هر سال ۱۰ میلیارد مارک بر آن اضافه میشد - مبلغی که به قول شورر «برای کشوری مثل جمهوری دموکراتیک آلمان فوقالعاده زیاد» بود.
شورر به این نکته اشاره کرد که هونکر و میتاگ، با فریبکاریهای غیرقانونی، کاری کرده بودند که این واقعیتها از دولتها و بانکهای غربی پنهان بماند تا آنها بتوانند با گرفتن وامهای کوتاه مدت از بانکداران غربی، حداقل بهرههای وامهای بلند مدتشان را بپردازند.
شورر اضافه کرد که «کار از کار گذشته و دیگر نمیتوان هیچ کاری کرد. اگر پنج سال پیش اقدامی رادیکال صورت میگرفت، شاید به حل بحران کمک میکرد، اما حالا خیلی دیر شده است. اجتناب از بدهکاریِ بیشتر یعنی پایینتر آوردن سطح زندگی مردم در سال آینده به مقدار ۲۵ تا ۳۰ درصد که در این صورت نمیتوان بر کشور حکومت و امور آن را اداره کرد.»
بخشی از کتاب انقلاب های 1989
سقوط امپراتوری شوروی در اروپا
#ویکتور_شبشتین
#مرگ_بر_کلیت_جمهوری_انیرانی
ایرانی خردمند ، #شاهتوتنهانزاراسمشوفریادبزن
#شاه_رضاپهلوی
#ایران_یکپارچه
❤14👍4👌3