انجیربسیار مرغوب و مجلسی خشک ديم استهبان،
کاملا ارگانیک کاملا سالم  با کیفیت عالی
هر کیلو 300

تلفن : 09017929870

خرید یک کارتن 10 کیلویی ارسال رایگان

🔴کسی نگران سدسازی‌های ترکیه در افغانستان علیه ایران نیست

🔹وزیر امور خارجه اعلام کرده است هیچ برنامه‌ای در ترکیه برای محروم کردن و یا کاهش دسترسی استان‌های شمال غربی ایران به آب‌های مناطق بالادستی در ترکیه وجود نخواهد داشت گفته وزیر امور خارجه در حالی است که حجت میان‌آبادی پژوهشگر دیپلماسی آب (هیدروپلیتیک) در خصوص واکنش به انجام این پروژه‌های «داپ» و «گاپ» گفته بود: «طرح‌های آبی ترکیه در منطقه، فقط سدسازی‌ها در دو ابرپروژه داپ و گاپ نیست. ترکیه برنامه‌های بسیاری دارد تا از فروش و انتقال آب به کشورهای همسایه درآمد داشته باشد. نمونه آن فروش هفتاد و پنج میلیون مترمکعب آب به قبرس است. فقط ساخت سد هدف این کشور نیست.»

🔹این کارشناس هشدار داده بود که ایران هنوز اقدامات هیدروپولیتیکی ترکیه را نشناخته است: «فکر می‌کنیم فقط یک سد ایلیسو است که ساخته شده و مشکل ایجاد می‌کند. کسی نگران سدهایی که روی ارس ساخته می‌شود نیست. کسی نگران سدسازی‌های ترکیه در افغانستان علیه ایران نیست»/پیام ما

salamatnews.com/news/360208

به یاد 6 کارگری که در سانحه معدن جان باختند💔🖤

در تاریکی سنگ می‌کنیم که پول دربیاوریم. ولی هیچ پول نداریم. جانمان در می‌آ‌ید تا سنگ کنده می‌شود. و دیگر جان نداریم. گرد زغال به چشم و گلویمان می‌رود تا تکه‌های درشت بار واگن ‌شود. اما هنوز ماسک نداریم. سرفه می‌کنیم بس که گرد در ریه‌هایمان می‌نشیند. و هیچ‌کدام بیمه نداریم. شیر می‌نوشیم که سرفه‌هامان بند بیاید. و شیر کافی نیست. و گاهی بوی گاز می‌پیچد و خطر انفجار هست. ولی هواکش قوی نداریم. آنجا که دیگر هوا نیست، نور نیست، ماسک نیست، بیمه نیست و خدا معلوم نیست کجاست، هیچ‌کس نمی‌داند فردا هم همانجا هست یا نه؟ اما ما ترس نداریم. ما هیچ نداریم. ما داریم روز به روز و ذره ذره خودمان را زیر خاک دفن می‌کنیم.
حالا شما، آقایی که خوب قصه می‌نویسی، من تمام زندگی‌ام را برایت خلاصه گفتم. شما بنویس تمام نور خورشید برای روشن کردن آن سیاهچال که من در آن جان می‌دهم، کم است. تمام آب‌های دنیا برای شستن سیاهی دست‌ و صورت پدرت کافی نیست. حتی تمام شیر‌های دنیا برای شستن گرد زغال از ریه‌ها و گلوی او کم است. همه‌ی بادهای جهان نمی‌تواند تنگی نفسش را درمان کند. و تمام پول‌های دنیا نمی‌تواند جوانی سیاه شده در معدن را جبران کند. باید بین همه آدم‌های دنیا یکی باشد که از ما یادی کند. می‌خواهی شعر بنویسی یا قصه، بنویس. چیزی بنویس که پسرم با صدای بلند بخواند. مثل این‌هایی که من دارم برای پسرم انشا می‌کنم. که من هم پدر دارم. و ما هم آدم هستیم. آدم حتی اگر خودش را برای هیچ زنده به گور کند، آدم است.

رضا نساجی


🆔@ruralwomenissues

واقعا چرا مسئولان و مردم ایران از بحران آب نمی هراسند؟

🔻منابع آبی ایران یکی پس از دیگری از بین می‌روند‌ / ایران در رده چهارم کشورهای نزدیک به «روز آخر»

بحران خشکسالی در کشور هر روز بیشتر از روز قبل خودنمایی می‌کند. این در حالی است که هیچ کار قابل توجهی در رابطه با حل این بحران از سوی مسئولان صورت نمی‌گیرد.‌ نه در دیپلماسی آب و گرفتن حق آبه از همسایگان موفق عمل کرده‌اند و نه در مدیریت آب داخل کشور.

رفعتی، کارشناس آب در این باره می‌گوید: متاسفانه طی سال‌های گذشته ما با خشک شدن تالاب‌ها، دریاچه‌ها و رودخانه‌های زیادی در کشور مواجه بوده‌ایم. این مساله می‌تواند به منازعات آبی بینجامد و از سوی دیگر باعث بروز تنش در بین مردم می‌شود. 

وی افزود: براساس گزارش موسسه منابع جهان، ایران در کنار قطر، اسراییل و لبنان در صدر کشورهایی است که با یک «بحران فوق‌العاده» در زمینه آب دست به گریبان است و در لبه «روز آخر» قرار گرفته‌، ایران در این لیست مقام چهارم را به خود اختصاص داده است./تعادل

@eskannews_com
instagram.com/eskannews

ابتذال خوش‌بینی و آینده هراسناک آب

وقتی حرف از بحران آب می شود؛ اغلب آموزش و آگاهی دادن به مردم بیش از هر چیز مطرح می شود. البته بالابردن سواد آبی آحاد مردم درجهت مصرف بهینه آب بدون شک یکی از راه حل های اثربخش و از وظایف اصلی سیستم حکمرانی آب است؛ اما وقتی خود سیستم حکمرانی آب فاجعه بار است چه باید کرد؟ آیا واقعا می توان با سرزنش مردم برای درست مصرف کردن آب؛ ایران را از بحران آب نجات داد؟

نائومی کلاین در کتاب " این همه چیز را تغییر می دهد " در پاسخ به چنین سوالی می نویسد: « تعداد زیادی از ما یک حقیقت محیط زیستی را می بینیم اما سریعا آن را رد می کنیم و یا حتی آن را به یک جوک تبدیل می کنیم.
برخی دیگر داستان هایی می سازند که نگران نباشید، در آینده نوآوری و تکنولوژی حتما این مسائل را حل می کند که البته این هم روشی برای فرار از حقیقت و مسئولیت است.
گروهی دیگر به این قضیه از منظر اقتصادی نگاه می کنند، این گروه بر این باورند که با داشتن پول بیشتر وقتی سرزمین شان نابود شد؛به راحتی می توانند کوچ کرده و در جایی دیگر سکنی گزیده و دوام بیاورند.
عده ای حتی می گویند ما وقت نداریم به موضوعاتی که این چنین انتزاعی اند فکر و درباره آینده بدون آب تخيل کنیم. گاهی هم ما مشکل را می بینیم و به خودمان می گوییم خب بیایید سبک زندگی مان را تغییر دهیم تا اوضاع بهتر شود. اما چالشی که فراموش می کنیم این است که آنچه باید تغییر کند و یا ما باید برای تغییر آن تلاش کنیم رویکرد سیستمی و روش‌های تصمیم‌گیری است که عامل اصلی این بحران هاست.
ما در این مورد کمتر تلاش می کنیم زیرا فکر می کنیم حتی با وجود تلاش و صرف انرژی و هزینه؛ کنشگری ما در جهت تغییر این سیستم هیچ تاثیری ندارد و چون کاری پر زحمت است از خیر آن می‌گذریم. اما حقیقت این است که تنها راه نجات تغییر در همه چیز است که ما را از آینده وحشتناک در امان میدارد.»

البته این تحلیل در مورد جامعه ما نیز صادق است. جامعه و سیستم حکمرانی آب کشور هردو به یک درد مشترک مبتلایند که اسمش را می‌گذارم «ابتذال خوش‌بینی».
این ابتذال خوش‌بینی است که بر سیاست گذاری ها حکم می راند و حاکمان به جای پذیرش ضعف در درک مسأله و بازنگری در شیوه حکمرانی در خصوص مسأله تنش آبی و بحران آب و محیط زیست ؛ چشم به آسمان و قضا و قدر دوخته و هر سال چشم انتظار باران به عنوان ناجی اند!!

برخی نیز علی رغم همه هشدارها وجود آینه عبرتی چون دریاچه ارومیه و دهها تالاب خشکیده و پیامدهای اجتماعی و زیستی آن ؛ هنوز بر جهالت خود اصرار ورزیده و بر طبل خودکفایی در کشاورزی کوبیده و کشاورز را به برداشت و مصرف ته مانده آب آبخوان‌های درحال احتضار تشویق می نمایند.!!
طرف دیگر صنف سدسازی وزارت نیروست که به جای سرمایه گذاری بر انرژی های تجدیدپذیر همچنان اعتبارات را حرام سدسازی و انتقال آب کرده و بر تولید برق آبی دل بسته و رودخانه ها را یکی پس از دیگری نفس بر می کنند. و با تخریب اکوسیستم های طبیعی و بسیار حیاتی چون میانکاله و زاگرس و در جهت منافع صنایع آب بر جنگل‌ها را بی مهابا منفجر و ویران می کنند!!

برنامه هفتم توسعه خود فاجعه تمام عیار برای محیط زیست در حال احتضار ایران است. براستی آیا اینان نمی‌دانند حکمرانی شان در جهت تخریب اکوسیستم هاست؟ نمی‌دانند توسعه صنعت در نواحی پرخطر در مرکز و شمال ایران چه عواقبی دارد؟ بعید است که ندانند. / مهتا بذرافکن

🆔@ruralwomenissues

«روز آخر»

در آخرین گزارش منابع آب جهان، چهار کشور قطر، لبنان، اسرائیل(اشغالگر) و ایران، در  بالای لیست کشورهایی قرار دارند که با بحران فوق‌العاده دسترسی به آب شیرین دست به گریبان بوده و به اصطلاح در لبه روز آخر قرار دارند. با این تفاوت که قطر و اسرائیل از دستکم 20- 30 سال پیش پدیده کم آبی و بی آبی را درک کرده و با زیر سازی های دقیق، خود را برای روزهای پر خطر آماده کرده اند. ولی سیستم های حکومتی لبنان و ایران هنوز عملا به درک این مهم نائل نشده اند. تا جایی که به‌ ایران بر می گردد، از 40 سال پیش، با آغاز کاهش و کم کم خشک شدن و مرگ تالاب ها، دریاچه ها، رودخانه‌ها و آب های زیر سطحی، زمینه های افزایش تنش و منازعات آبی مردم- مردم شروع شده است. امروزه روز شمار استان هایی که منازعات آبی را تجربه کرده اند به 12 استان و استان های در شرف منازعه آبی 3 تا 4 استان برآورد می شود. به اغلب‌ احتمال تا دو سه سال آینده مساله مناقشات آبی سراسری و ملی خواهد شد. در همین کانال که از عمرش 5 سال گذشته است، تا کنون ۷۹ یادداشت در باره خطرات امنیتی برخاسته از آب پست و پیش بینی شده است. امروز 14 شهریور 1402، با اطمینان اعلام می‌کنم گرچه طرح ها و برنامه‌های زیبنده و کارگشای فراوانی برای عبور ایران از خطرات روز آخر آبی پیشنهاد شده و می شود، تنها راه حل کلان مقیاس ملی و عملی انتقال آب دریاها است (به موازات طرح و برنامه‌های منطقه ای و ناحیه ای). گرچه بس دیر هم شده است.‌ ولی چاره ای نیست بابد همانند 6 کشور جنوبی خلیج فارس و نیز 107 کشور دیگرجهان، به تن به شیرین کردن و انتقال آب به ويژه از دو دریای جنوب داد. به گمانم اگر از همین امروز تمرکز استراتژيک دولت آیت الله رئیسی بر این مهم قرار نگیرد، ایران از درون فرسوده خواهد شد. بنابراین با اندک ارز در دسترس، کار زیرسازی های هنگفت و دقیق انتقال آبی باید هر چه سریعتر در دستور سیاستگذاری، طرح و برنامه ها کار قرار گیرد.
#یدالله_کریمی_پور
@karimipouخشk

آرال آیینه عبرت
کوشش برای بهبود شرایط زیست‌محیطی پیرامون دریاچهٔ خشکیده آرال

طرح عظیم دولتی که در سال ۲۰۱۸ به این منظور آغاز شده شامل جنگل‌کاری در دل دریاچهٔ خشک‌شدهٔ آرال است. تاکنون در ۱ میلیون و ۷۳۰ هزار هکتار از زمین‌های این منطقه، درختانی مقاوم نسبت به نمک و خشکی کاشته شده‌اند. هدف این طرح بهبود محیط زیست منطقه است.

باد سالانه ۱۰۰ میلیون تن غبار و املاح سمی را از کف خشک آرال به هوا می‌فرستد. سیاه‌تاغ درخت اصلی این طرح است، و نقش یک سپر طبیعی را دارد. ریشهٔ درختان انسجام خاک را حفظ می‌کند، یعنی ماسه و نمک موجود را در سطح نگه می‌دارد. جذب دی‌اکسید کربن و تولید اکسیژن هم تأثیر مفید دیگری است که درختان دارند.

پ. ن: کمیسیون تلفیق مجلس در بررسی برنامه هفتم توسعه ایران از سازمان حفاظت محیط زیست در خصوص ارزیابی پروژه‌های انتفال آب از دریا و دریاچه هاخلع ید کرده است و بدیهی است که بدون نهاد ناظر و کنشگران؛ داستانی شبیه سدسازی ها تکرار و متأسفانه سرانجام ایران بهتر از آرال نخواهد بود.
@iran_weather
🆔@ruralwomenissues

💬اکثر مردم حس می‌کنند باید در غذا، فولاد و سایر نیازها خودکفا بود احساس طبیعی و کاملا اشتباه.
سنگاپور با کمترین درجه خودکفایی درجهان غذا، انرژی و حتی آب خوردن وارد می‌کند.
آنسوی طیف کره‌شمالی با ایدئولوژی خودکفایی «جوچه».
ترجیح می‌دهید کدام کشور زندگی کنید.؟


✍جعفر خیرخواهان

🆔@ruralwomenissues

نگاه کنیم به همسایگان و حسرت بخوریم..
🔻 اکسپوی کشاورزی و باغبانی ۲۰۲۳ قطر

برای آینده‌ی جنگل‌ها، برای آینده‌ی ایران ۱۰ ثانیه زمان بگذارید و با ورود به این لینک
«ممنوعیت برداشت صمغ از درخت بنه» را امضا کنید:
لینک ورود برای امضا :
https://www.karzar.net/84643
https://www.karzar.net/84643
https://www.karzar.net/84643


آرمان شادی‌وند فعال محیط زیست غرب کشور :
🚨زنگ خطر برای جنگل‌های بنه (پسته وحشی ) این منابع ارزشمند و تجدیدناپذیر به صدا درآمده، صدایی که زیر شعار « ایجاد بستر شغلی»  گم شده است.

💠جنگل‌های زاگرس استراتژیک‌ترین منابع تولید آب شیرین ایران هستند
اگر دیر اقدام کنیم، نه تنها آینده‌گان بلکه خود نسل اکنون نیز درگیر چالش‌هایی بدتر از چالشی نظیر گرفتاری در یک جنگ خواهد شد.
لطفا انفعال و سکون را کنار بگذارید و به این کمپین کمک کنید.
.
.
.
.
کانال آب
@water_bio

مشق توانمندی؛ ویژه‌نامه نشست‌های توسعه جامعه محلی

🎤با گفتارهایی از: کمال اطهاری، رضا امیدی، کریستابل پی‌جی، زهرا رهایی، محمد تقی شریعتی، فیروزه صابر، حسن طایی، پویا علاءالدینی و احمد میدری


@foundationed

🔴 اجاره بستر وحریم رودخانه‌ها؛ محل درآمدزایی وزارت نیرو و بلای جان جنگل‌ها

🔹به گزارش خبرنگار سلامت نیوز، خلأها و ایرادهای قانونی، ضعف‌های نظارتی، پیگیری نکردن جدی تخلفات توسط نهادهای متولی آب و منابع طبیعی کشور، تلاش وزارت نیرو برای درآمدزایی از طریق واگذاری بستر و حریم رودخانه‌ها و سودجویی عده‌ای که به دنبال تصرف اراضی ملی هستند، همگی باعث شده است که حاشیه رودخانه‌ها، انهار و آبراهه‌هایی که از دل جنگل‌های هیرکانی عبور می‌کنند، به بستری برای ساخت‌وساز، تغییر کاربری عرصه‌های طبیعی، قطع درختان جنگلی و تخریب طبیعت تبدیل شوند.

🔹با وجود این که براساس «قانون ملی شدن جنگل‌ها و مراتع کشور»، مالکیت تمام اراضی ملی که تحت عنوان جنگل شناخته می‌شوند، به نمایندگی از دولت جمهوری اسلامی ایران، در اختیار "سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری" قرار دارد و همچنین براساس «قانون آب و نحوه ملی شدن آن»، مالکیت بستر و حریم رودخانه‌ها نیز به نمایندگی از دولت در اختیار سازمان منابع طبیعی است، اما همین «قانون آب و نحوه ملی شدن آن» و البته «قانون توزیع عادلانه آب»، مدیریت بستر و حریم رودخانه‌ها را در اختیار وزارت نیرو قرار داده است و این وزارتخانه نیز با استفاده از همین قوانین، بستر و حریم رودخانه‌ها را به اشخاص حقیقی و حقوقی اجاره می‌دهد؛ مساله‌ای که در سال‌های اخیر باعث بروز مشکلاتی برای عرصه‌های طبیعی به خصوص در حاشیه رودخانه‌ها و آبراهه‌هایی شده است که از دل جنگل‌های هیرکانی عبور می‌کنند.

salamatnews.com/news/360263

1_6540713167.pdf


🔵 ویژه نامه توسعه پایدار

✔️ شماره اول : تجارب جهانی در مدیریت مصرف آب

🔸کاری ارزشمند از دفتر توسعه پایدار شرکت آب و فاضلاب استان تهران

#آب
#مدیریت_مصرف
#تجارب_جهانی

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views