" مرثیه ای بر نسل آینده"!! 

✍مهندس ناصر خلقی
 
نمی دانم در وانفسای تغییر و تحولات سترگ اقتصادی ،اجتماعی و سیاسی فعلی ایران  و منطقه آیا اجازه دارم در مورد یکی از دردناکترین مقوله هایی که بی تردید فرزندان ما با آن شاید حتی فرصت دست و پنجه نرم کردن هم نداشته باشند و آن مقوله " از میان رفتن منابع آب این مرزو بوم" است سخنی برانم!؟  افق  آینده منابع طبیعی ایران به ویژه مشکل آب در ایران را بسیار ناپیدا و مبهم می دانم. اساسا مدیریت  کلان منابع ایران علیرغم تبلیغات و پروپاگانداهای فراوان که  در فضای رسانه ای دارد  دارای برنامه مدونی برای ترسیم وضعیت آتی آب ایران نیست. در تلاطم و کشاکش اظهار نظرهای مختلف مسئولین،  بنده هیچ برنامه دراز مدتی را که در آن بتوان  نه برای ۵۰ سال آینده که حداقل  برای ۲۵ سال پیش رو  شمایی از وضعیت کمی و کیفی منابع آبهای سطحی و زیرزمینی را ترسیم نماید نمی توانم پیدا کنم.آیا به استناد شعار توخالی " اولویت ما  تامین آب شرب فعلی مردم است" و یا "اولویت تامین آب بخش کشاورزی و صنعت است" می توان صورت مسئله مشخص نمودن چهارچوبهای وضعیت آینده آب برای نسل و نسل های آینده را مخدوش نمود و یا فراموش کرد!؟.بگذارید اندکی  مسئله را از دیدگاه وزارت نیرو نیز مورد بررسی قرار دهم. وزارت نیرو متولی تامین و انتقال آب و تامین انرژی   برای مردم است و شرکتهای آب منطقه ای بنا به آن وظیفه ای که به آنها واگذار شده است متولی تامین آب هستند. آنها قاعدتا مجبورند آب را تامین نمایند ودر اختیار مصرف کننده روستایی و شهری قرار بدهند. خوب فکر نمی کنم کسی و یا متخصصی دراین مورد مخالفتی داشته باشد ولی در واقع مخالفت اساسی بر سر این است که نمی توان تحت شعار مقدس  تامین آب به هر طریق و نادیده گرفتن سهم و حق  مسلم نسل آینده برای ادامه زندگی این شعار را محقق ساخت. بزودی منابع آب زیرزمینی کشور و متناسب با توان طبیعی هردشت در دوره های زمانی مختلف نابود خواهند شد. بهره برداری لجام گسیخته از این منابع چه بصورت  چاههای مجاز  که صفت مجاز بودن آنها بنا به دهها دلیل هیدروژئولوژیکی و بیلان منابع آب همواره  زیر سئوال است و چه چاههای غیر مجاز که سیاستهای مصرف گرایانه الگوی اقتصاد سیاسی حفر  آنها  را غیر مستقیم  دیکته کرده است جایی برای ترمیم،احیا و متعادل کردن آن باقی نمی گذارد. آیا وزارت نیرو ، جهاد کشاورزی و دیگران  امید به بارندگی های خدادادی دارند؟ کدام دستگاه مسئول در این کشور تاکنون بطور جدی و علمی  نقش تغییرات اقلیمی را در پروژه های رنگارنگ خود مد نظر قرار داده است؟ آیا تجزیه و تحلیل اینکه ما در اثر این تغییرات جهانی و منطقه ای حتما دارای پراکندگی مکانی و زمانی در بارش های سرزمین خود خواهیم بود تا این حد مشکل است؟ آیا عدم اعلام هندسه آبخوانها و سنگ کف در آنها از طرف وزارت نیرو برای مشخص نمودن مابقی آب غیرقابل تجدید ما خیلی مشکل تر و پیچیده تر از انتقال آب بسیار گران قیمت آب از دریای عمان و خلیج فارس به  درون فلات مرکزی ایران بفاصله ۱۵۰۰ کیلومتر است!؟ آیا تاکنون وزارت نیرو   جهاد کشاورزی و صمت و غیره بطور جدی در مورد دورنمای آینده آب ایران مطالعه،تحقیق و سپس یک برنامه مدون و نقشه راهی ارائه داده اند؟  با توجه به اینکه "آب" یکی از مهمترین ارکان محیط زیست است و بنده با توضیحاتی که دادم یک برنامه ریزیی سیستماتیک و مدون در مورد آینده مشاهده نمی کنم و زوال این ماده حیاتی را ازهم اکنون مشاهده می نمایم معتقدم نسل آینده ایران امکان ادامه حیاتی طبیعی را دراین مرزو بوم نخواهد داشت.

کانال آب
@water_bio


🆔@ruralwomenissues

زنان عشایر
فصل کوچ

منبع :
@simayelor


🆔@ruralwomenissues

#یادداشت

🔻«پایداری» همه‌چیز را تغییر می‌دهد

| محمد جهانشاهی |
| دبیر کمیته ملی طبیعت‌گردی و گردشگری سبز |

◇ ۲۷ سپتامبر ۱۹۷۰ اساسنامه سازمان جهانگردی در سازمان ملل مصوب شد. پنج سال بعد، این سازمان کار خود را شروع کرد و در پایان همان دهه تصمیم گرفته شد ۲۷ سپتامبر به‌عنوان روز جهانی جهانگردی هر ساله بهانه‌ای برای گردهم‌آمدن و توجه بیشتر به ارزش‌های این صنعت رو به گسترش در سراسر جهان باشد. «سهم گردشگری در حفظ میراث فرهنگی، صلح و درک متقابل» اولین شعار این سازمان بود و پس از آن هر ساله شعاری متناسب با شرایط که بازگوکنندهٔ رویکرد عمومی این سازمان بود اعلام می‌شد تا به امروز که شعار «گردشگری و سرمایه‌گذاری‌های سبز» برای سال ۲۰۲۳ اعلام شده است. برای درک بهتر این شعار باید به اواسط قرن بیستم برگردیم به‌ویژه دهه‌های بعد از جنگ جهانی دوم. دهه‌ای پس از دو قرن اتفاقات خاص؛ ماشین بخار، تجربهٔ پرواز، ساخت داروهای جدید و شیوه‌های نوین درمانی، نظرات سیاسی و اقتصادی جدید، کامپیوتر، جنگ‌ها و جنگ‌افزارهای ویرانگر، تقسیمات سیاسی و کشورهای جدید و از همه مهم‌تر چالش‌های جدید. از دهه هفتاد رفته‌رفته نشانه‌های کج‌روی مسیر توسعه و پیشرفت برای دانشمندان نمایان شد که لزوم اصلاح شیوه‌ها و دیدگاه‌ها شکل جدی‌تری به خود گرفت.

◇ پارادایم راهبردی توسعه پایدار مهم‌ترین دستاورد آن سال‌ها بود. آن زمان آثار سوء برنامه‌ها و فعالیت‌های گستردهٔ صنعتی و اقتصادی کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه، در ابعاد مختلف به‌ویژه در حوزه‌های مرتبط با محیط زیست و طبیعت، زنگ خطر را برای آینده به صدا در آورد. بر همین اساس، پارادایم توسعه پایدار در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ تعریف جدیدی از توسعه ارائه کرد.
«توسعه‌ای که نیازهای زمان حال را برآورده می‌کند، بدون به خاطر انداختن توانایی نسل‌های آینده در برآوردن نیازهایشان.»

◇ کلان‌روندهای قرن بیستم، عامل بیداری و ایجاد حساسیت بود. گردشگری نیز از این شرایط بی‌بهره نبود و آثار سوء ناشی از گردشگری انبوه در مراکز و مقاصد گردشگری از جمله سواحل جنگل‌ها، سایت‌های تاریخی و نیز جوامع محلی میزبان نمایان شده بود. رفتارهایی چون درج عبارت گردشگری مسئولانه در متن سیاست ملی گردشگری آفریقای جنوبی در سال‌های ۱۹۶۰ و بعدتر تحت‌تأثیر کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه که بیانیهٔ «آیندهٔ مشترک ما» را منتشر کرد و نیز در اواخر قرن گذشته که رسماً واژهٔ گردشگری پایدار نوعی عاقبت‌اندیشی را پیش پای گردشگری قرار داد، همه پیش‌زمینه شرایط امروز گردشگری و دغدغه‌های آن از این حیث بودند. امروزه صنعت گردشگری با گسترش و سرعت قابل‌توجهی درحال رشد است. تا پیش از همه‌گیری کرونا این صنعت جمعیتی بیش از یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون گردشگر را درگیر خود کرده بود و بیش از هزار و ۳۰۰ میلیارد دلار و نزدیک به ۱۰ درصد GDP جهان را به خود اختصاص داده بود.

◇ این میزان اثرگذاری باعث شد صنعت گردشگری جایگاه ویژه‌ای در سیاست‌های کلان و چشم‌اندازهای جهانی داشته باشد. از همین‌رو سازمان جهانی جهانگردی برای چهل‌وسومین پاسداشت روز جهانی خود در سال ۲۰۲۳، گردشگری و سرمایه‌گذاری سبز را شعار و رویکرد خود عنوان کرده است. سه محور انسان، زمین و رفاه، هدف‌های روشنی برای مانیفست بزرگترین صنعت خدماتی جهان هستند. کشور ما نیز اگرچه بیش از ۹۰ سال است که تجربهٔ گردشگری را در ساختار حاکمیتی و دیوان‌سالاری خود دارد، اما به‌دلایل مختلف از چرخهٔ رقابت و نیز تحقق توسعه‌پایدار گردشگری عقب مانده است. با این حال گردشگری هر ساله ده‌ها هزار میلیارد تومان گردش مالی را در کنار صدها میلیارد سرمایه به خود جلب می‌کند.

◇ توجه به توسعه پایدار و گردشگری سبز به دلایل زیادی اهمیت این موصوع را در گردشگری کشور نسبت به بسیاری کشورهای دیگر افزایش می‌دهد. از آنجا که ما کشوری منابع‌طبیعی‌محور هستیم و به‌لحاظ دارا بودن ذخایر و منابع انرژی از جمله نفت و گاز جزء برترین‌های جهان هستیم و میزان تولیدمان تحت تأثیر شرایط بین‌المللی، همواره نوسانات جدی را به خود می‌بیند، اما متأسفانه در بخش تقاضا و مصرف نیز رتبهٔ بالایی داریم. به‌طور مثال میزان مصرف گاز طبیعی در کشور ما پاسخگوی مصرف یک کشور با جمعیت ۲۵۰ میلیون نفری است. به‌علاوه در بخش سرانهٔ مصرف منابع آبی هم جزء کشورهای پرمصرف هستیم. همین رویه نیز در تولید زباله و پسماند جریان دارد تا جایی که میانگین متوسط تولید سالانهٔ زباله در شهرهای شمالی که جزء مقاصد پرتردد کشور هستند، بیش از ۱۲۰۰ کیلوگرم است که نزدیک به ۱۰ برابر متوسط جهانی است. در رابطه با مصرف بنزین و گازوئیل هم تقریباً دو برابر میانگین جهانی مصرف می‌کنیم.

گردشگری پایدار، به حداقل رساندن ردپای محیط زیستی در سفر

چاره جویی برای گردشگری مسئولانه

مشارکت رمز موفقیت طرح‌های پایدار

پای توسعه پایدار گردشگری لنگ می‌زند

@payamema

کافه هراسی!!

در اقدامی عجیب دانشگاه تهران مبادرت به پاکسازی کافه های اطراف خود کرده و آنطور که رسانه های همسو با جریان حاکم می گویند به دلیل هراس از شبکه سازی در این کافه ها بوده است!!

نخستین بار یورگن هابرماس، فیلسوف آلمانی، در کتابش دگرگونی ساختاری حوزۀ عمومی (۱۹۶۲) دربارۀ این ایده نظریه‌پردازی کرد و حوزۀ عمومی را «جامعه‌ای که به مباحث انتقادی عمومی می‌‌پردازد» تعریف کرد. او بیان می‌کند که تاریخِ حوزۀ عمومی در جهان غرب ریشه‌‌ای عمیق در یک سنت خاص دارد: سنت کافه‌های اروپایی. کافه‌های قدیم مکانی برای اطلاع از اخبار، گفت‌وگو، و دیدار بود. کافه از بسیاری جهات نخستین شبکۀ اجتماعی بود.
کافه‌ها، قبل از اینکه در میانۀ سدۀ هفدهم دراروپای مسیحی گسترش پیدا کنند، برای چندین سده در قلمروهای امپراتوری مسلمان عثمانی حضور داشتند.تاجران و مهاجرانی که روابطی با این دو جهان داشتند کافه‌ها را رواج دادند. 👇👇

https://tarjomaan.com/%D8%A2%D9%8A%D8%A7-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%DA%A9%D8%A7%D9%81%D9%87%D9%86%D8%B4%D9%8A%D9%86%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF-%D8%B1%D8%A7%D9%87%D8%AD/


🆔@ruralwomenissues

💧❗️🎙 بررسی تبعات اجتماعی خشکسالی در پادکست آب زندگی
2️⃣ قسمت ۲، بخش ۲

✅ به پادکست آب زندگی خوش آمدید. اینجا درباره مسائل آب استان خراسان رضوی با کارشناسان باتجربه در قالب پرسش ها کوتاه گفتگو می کنیم.
🔸  قسمت دوم از این مجموعه به موضوع تبعات اجتماعی خشکسالی اختصاص یافته که در سه بخش ارائه می شود.
🔺 در این قسمت به ترتیب دکتر حسین ثنائی نژاد، مهندس حبیب الله کریمیان، مهندس محمود طباطبایی، مهندس مهدی جمشیدی و سردار کاظم علیزاده شعرباف سخن گفته اند.

🔹 در بخش دوم از قسمت دوم، آقایان مهندس حبیب الله کریمیان، مهندس محمود طباطبایی و مهندس مهدی جمشیدی در مورد تبعات اجتماعی خشکسالی سخن می گویند.


⛔️جالب نیست مهندسان در تشریح تبعات اجتماعی خشکاندن ایران صاحب نظرند؟ جامعه شناسی و روان شناسی اجتماعی هم نیاز نیست. البته این از انفعال علوم اجتماعی در مباحث مربوط به آب است. تاسف آور است که در مورد مهم ترین بحران کشور انجمن جامعه‌شناسی ایران حرفی برای گفتن ندارد!!

☀️ شما می توانید این مجموعه آموزشی را در تلگرام، اینستاگرام و آپارات دنبال کنید 👇

🆔 https://www.aparat.com/v/CZRox?playlist=6879489

🆔 http://www.instagram.com/nejatabb

🆔 https://t.me/NejatAbKhorasan

#پادکست_آب_زندگی
#خشکسالی

@NejatAbKhorasan

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ در رثای آب و مديريت نابکار منابع آب

‍ یکی از راهبردهای کاهش ناامنی آب در جهان که در مقیاس خانگی و کشاورزی معیشتی بسیار مورد توجه قرار گرفته است، نصب سیستم‌های ذخیره‌سازی محلی است که آب باران  (معمولاً پشت بام‌ها)را جهت استفاده مکمل آب شرب ملی ذخیره می‌کند.

  تجربیات جهانی نشان می دهد که با سیستم‌های جمع‌آوری آب باران خانگی  (DRWH) که ساخت آنها  نسبتاً آسان  است، می‌توان مشکلات مناطقی که درمعرض خطرناامنی آب هستند را کاهش داد. نصب این سیستم‌ها در مناطقی از جهان  به عنوان یکی از مشاغل تقاضای زیادی دارد و ژاپن به تجاری سازی و  تولید  و عرضه جهانی  این سیستم‌ها روی آورده است!

بعنوان مثال در اوگاندا تقریباً 21000مخزن جمع آوری آب باران وجود داشت که به 126000نفر یعنی حدود1٪ از جمعیت روستایی را آبرسانی می کردند. با مطالعه اثر مطلوب این سیستم ها در کیفیت زندگی؛ سیستم  DRWH ارتقا داده شد و در اندازه مناسب  در جهت برآورده کردن نیازهای آبی عرضه شد ه و هم اکنون این سیستم‌ها آب مورد نیاز هزاران نفر را تامین می کند.

هرچند مخاطرات ناپایداری اقلیمی و بارش در استفاده از این سیستم‌ها تأثیرگذار است؛ اما این سیستم‌ها تاکنون توانسته اند تا حد زیادی از  جوامعی که با تهدید و ناامنی آبی مواجه بوده اند حفاظت کنند.
جمعیت نیز مانعی برای اجرای آن نبوده است، چرا که هر خانه ای پشت بام خودش دارد و باران سخاوتمندانه برای همه می بارد.

تحقیقات در حال انجام در اوگاندا نشان می‌دهد که  هزینه سیستم جمع آوری آب باران که توسط خانواده ها انجام می‌شود و همچنین آموزش سالم سازی  آنها برای شرب از هزینه ساخت پروژه های سنگین، بسیار ارزان‌تر و کارآمدتر بوده است.

نکته جالب توجه این است که صدها سال از  این روش در مناطق کویری و جنوب ایران برای استفاده و ذخیره سازی آب کاربرد داشته و معدودی از آب انبارها هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرند.
سیاست حذف مشارکت مردم در تامین آب و همچنین دامن زدن به معضل البته پرمنفعت سدسازی و انتقال آب در تریبون‌های اعتبارساز سیاسی؛ موجب شده که این روش‌های کارآمد که هم اکنون با تکنولوژی های جدید مدرن و تجاری شده است؛ از ذهن مردم پاک گردد.
بجای آموزش مردم برای بکار گرفتن این راهکارهای سودمند و حتی اشتغالزا؛ در مناطقی از کشور برخی برای آب باغ ویلاهایشان حتی به آب دزدی روی آورده  و یا از راه‌های غیرقانونی و فراقانونی و مجرمانه چاه‌های غیرمجاز احداث کرده اند.

حکمرانی نابکار و ناکارآمد منابع آب نه تنها اکوسیستم‌های طبیعی کشور را با صدها پروژه سدسازی و انتقال آب و اکنون چاه ژرف و کشاورزی فاجعه بار آسیب پذیر و حتی نابود کرده است، بلکه با حذف مشارکت مردم و نابودی  معنای آب و حفاظت از آن در سیستم ذهنی عموم مردم، موجب شده که آنها راه حلهای باستانی بقا را نیز فراموش کنند و سدسازی و انتقال آب را تنها راه حل نجات خود انگارند.

سیستم‌های اجتماعی و فرهنگی کارآمدی که قرنها از مردم در مناطق کم باران در برابر خشکسالی محافظت کرده بود، در زمانه ما توسط سیستم  مدیریت تامین محور و یک طرفه منابع آب و  به دست مهندسانی که سیستم اجتماعی را از مدیریت منابع آب حذف نمودند نابود گردیده است.
نتیجه این حذف؛ تقاضاهای تمام نشدنی برای آب، ارتکاب جرم، ناپایداری هرچه سریعتر و گسترده تر سرزمین ، فرونشست زمین و ناامنی آبی در کوتاه مدت و دراز مدت خواهد بود. / مهتا بذرافکن

©@ruralwomenissues

عدالت جنسیتی فرصت رویاپردازی دادن به دختران است

کار و اشتغال نه برای زنده ماندن، بلکه برای داشتن یک زندگی معمولی و سالم نیاز همه انسانهاو مسأله ای فراجنسیتی است. اما مهمترین نکته در مورد اشتغال زنان این است که اشتغال زنان در مناصب بالا از جمله دانشگاه؛ در اغلب جوامع با سرسختی بدست آمده است. زنان از جمله در کشور ما در طی مبارزه ای بی امان با جهل و تبعیض وارد مشاغلی شده اند که از پیشتر ورود آنها به آن مشاغل ممنوع بوده است.

علاوه براین در اقتصادهای نفتی کشورهای خاورمیانه ازجمله کشور ما درطی صد سال گذشته هرگز منابع و فرصت‌ها عادلانه توزیع نشده و زنان همواره سهم اندکی در تمام فرآيندهای اقتصادی از جمله مشارکت در مدیریت و تصمیم‌گیری کلان داشته اند.
راه دور نرویم، مثلا در همین سه دهه از عمر صنایع گاز و توسعه آن در منطقه پارس جنوبی چند درصد از مهندسان و کارکنان و مدیران در این صنعت زنان بوده اند؟ حتی سازه هایی که در این مناطق ساخته شده است از ابتدا مردانه ساخته اند و طوری سیاست گذاری شده است که حضور زنان در این نوع مشاغل غیرعادی، زشت و ضد ارزش‌های اخلاقی قلمداد شود!!!

زن خانه دار بودن در جایگاه خود ارزشمند است. اما دولت‌ها و حکمرانان در طول تاریخ و همین زمانه ما که بطور سیستماتیک زنان به خانه داری تشویق می شوند؛ مگر ارزش کار زنان خانه دار را محاسبه کرده و بهای آن را پرداخته اند؟

زنان خانه دار که مسئولیت پرورش نیروی کار آینده بعنوان وظیفه اصلی و حتی نگهداری از سالمندان نیز بخشی از وظایف فرعی شان و کار تمام وقت است هرگز در سیستم رسمی اقتصاد مشارکت داده نشده اند و به عنوان یک انسان منفعل و مصرف کننده با آنها برخورد شده و حتی در جاهایی تحقیر می شوند!
و در مورد زنان روستایی و عشایری که علاوه بر خانه داری؛ در تمام فرایند تولید غذا مشارکت دارند نیز این جداافتادگی به دلیل جنیسیت وجود دارد و از جریان اقتصادی رانده شده اند. بطور کلی زنان همواره کمترین منفعت را از منابع ملی دریافت نموده اند.
یکبار یک اقتصاد دان منصف حساب کند که اگر حکمرانان می‌خواستند نیروی کار آینده کشور را تمام وقت از بدو تولد تا وقتی وارد بازار کار شود پرورش دهند به چه میزان اعتبار هزینه نیاز است؟ امور دیگر منزل هم بماند.

اما داستان واقعی چیست؟
واقعیت این است که در دنیای امروز هرکشوری که بتواند استانداردهای زندگی زنان و دختران را توسعه داده و بهبود ببخشد و یا حداقل با اصلاح قوانین، شکاف ها را کاهش دهد آینده خود را در این جهان رو به تغییر و مخاطره آمیز ضمانت می‌کند. چرا که بخش مهمی از پایداری سرزمین با بهبود شاخص های مربوط جنسیت و عدالت جنسیتی در توزیع عادلانه فرصت‌ها و منابع مرتبط است.
امروزه برخی از حکمرانان دریافته اند که حذف نیمی از استعدادها؛ حذف نیمی از قابلیت و ظرفیت کشورشان درجهت مواجهه با چالشهاست و این برای تغییر یک باگ و نقطه ضعف بزرگ محسوب می شود.
به همین دلیل است که پرداختن به مقوله عدالت جنسیتی در جهت منافع ملی است و هم اکنون سرمایه گذاری بر آن تبدیل به یک حوزه منفعت زا برای کشورها شده است.

حساسیت ما با عبارت توسعه پایدار نیز در نوع خود جالب است!! توسعه پایدار می‌گوید زنان و دختران در هرکجای این کشورحق داشتن زندگی سالم، دسترسی به بهداشت، آموزش، اشتغال و بازار و اقتصاد و دانشگاه، آب و زمین و هوای سالم، مشارکت اجتماعی و فرهنگی و سیاسی و اقتصادی دارند.

البته آنها می توانند مادر و همسر هم باشند؛ چنانکه همسر آقای رئیس جمهور استاد دانشگاه است،بانوان نمایندگان مجلسند، همه خانمهای محترمی که به صدا و سیما به عنوان کارشناس دعوت می شوند هم تحصیل کرده و شاغلند، صدها دهیار زن موفق در کشور داریم.
برای هر دختری که توصیه های کارشناس، نمایندگان زن مجلس و حتی معاون زنان در کابینه می شنود این سوال پیش می آید که چطور است این بانوان محترم سبک زندگی خودشان را برای دیگر زنان منع می کنند!!؟ آیا زن بودن آنها مانع از فعالیت اجتماعی شان شده است؟ آیا با توجه به دین، فرهنگ و ارزش های اجتماعی و اخلاقی و این توصیه که هرچه برای خود می‌پسندید برای دیگران نیز بپسند نباید همه زنان امکان دسترسی به موقعیت آنها داشته باشند؟

مثلا آیا دختری در خراسان، در جزیره ای در هرمزگان، در فارس، در روستایی در سیستان و بلوچستان، در کردستان، در آذربایجان، در جنوب کرمان، .. حق کمتری برای داشتن امنیت درهمه ابعاد، دسترسی به بهداشت،خدمات، زیرساخت،آموزش و پرورش؛ در جهت رویاپردازی برای پزشک شدن، استاد دانشگاه شدن، معلم شدن، مهندس شدن و یا حتی فضانورد شدن به دلیل «جنسیت» دارد؟ عدالت جنسیتی و توسعه پایدار چیز پیچیده ای نیست و در حقیقت پاسخ به همین سوالهاست !/ مهتا بذرافکن

🆔@ruralwomenissues

چگونه فیلترینگ اطلاعات مردم را در اختیار کلاهبرداران و حتی پولشویی قرار می‌دهد.؟

‏یک مساله "کلاهبرداری" که اخیرا خیلی زیاد شده برام اتفاق افتاد میخوام با شمام در جریان بزارم،

پنج روز پیش صبح پونصد هزار تومن پول به کارتم واریز شد و خب من نمیدونستم از طرف کیه، همون روز یه نفر باهام تماس گرفت و گفت پول رو اشتباهی به کارتت واریز کردم و لطفا برش گردون
‏خب از اونجایی که من خیلی تیز و بزم همون موقع شک کردم، چرا؟ چون
1- یارو با خطی تماس گرفته بود که اصلا وصل به حسابی که پول بهش واریز شده بود نبود.
2- اصلا یارو شماره‌ی تلفنِ صاحب حساب که من باشم رو از کجا پیدا کرده بود؟ ازش پرسیدم شمارمو از کجا پیدا کردی؟ گفت رفتم از بانک گرفتم ‏گفتم از بانک سامان؟ اصلا اونا حق نداشتن شمارمو بهت بدن، چطور شمارمو ازشون گرفتی؟ کدوم شعبه اش رفتی اصلا؟ گفت سرِ امیر کبیر. بهش گفتم این شماره اصلا ربطی به حسابی که پول واریز کردی نداره و قصدم این نیست که پولتو ندم، فقط ترسم از پولشویی و کلاهبرداریه
‏اینجا یارو به تته پته افتاد گفت پشت خطی دارم الان باهات تماس میگیرم ، تو این فاصله رفتم تو اینترنت و شعب بانک سامان توی شیراز رو چک کردم و گس وات؟ اصلا این بانک هیچ شعبه ای توی بلوار امیرکبیر شیراز نداره(اینجا غریبی بانک سامان به کارم اومد)، بعد از چند دقیقه آقای کلاهبردار ‏باهام تماس گرفت و افتاده بود به ناله که من کارگرم و پولمو بهم بده و اینا، پیامک واریزیِ اون پونصد تومن رو هم به عنوان راستگویی اش برام فرستاده بود که بعد فهمیدم شماره حساب مبدا رو عوض کرده و ساختگیه کلا.
به آقای کلاهبردار گفتم من پول نمیزنم به حسابت، باید بریم بانک و ‏از طریق بانک اقدام کنی و خود بانک پول رو از حسابم برداره. خودم به هیچ عنوان پولو انتقال نمیدم و کلاهبردار قطع کرد. بعد از اون رفتم توی بلو بانک و اون تراکنش رو باز کردم و فهمیدم شماره حساب مبدا یه حساب دیگه بود.
حالا قضیه چیه؟ اینا شماره کارتت و شماره تماست رو از قبل ‏دارن، حالا به هر طریقی، خریدِ vpn معمول ترینشه، قضیه اینجوره که یه محصول رو اینترنتی به یه بدبخت میفروشن و برای اینکه گیر نیفتن شماره کارت شمارو میدن، وقتی اون بیچاره پولو واریز کرد محصول و جنسی براش نمیفرستن، از اونور از یه فروشگاه دیگه محصولی میخرن و شماره کارت اون فروشگاه ‏رو به عنوان اینکه شماره کارت خودشون هست برات میفرستن و میگن پولو برگردون، اینجور هیچ ردی ازشون نمی‌مونه و شما احتمال زیاد تحت پیگرد قرار میگیرید و متهمِ کلاهبرداری، پول رو هم فقط به حسابِ مبدا برگردونید و لاغیر، حواستون باشه بزارید ۴۸ ساعت هم بگذره بعد واریز کنید.
‏امیدوارم خونده باشید و حواستون رو جمع کنید...

🔗 آگوستوس

کانال بوران
❄️ @BoUraAn


⛔️ اطلاعات هیچ ملتی به اندازه مردم ایران کف فضای مجازی ولو نیست. در حالیکه اطلاعات و داده ها باارزش ترین دارایی یک کشور است؛ به دلیل فیلترینگ سایتها و شبکه های اجتماعی جهانی مردم ایران ناچار به استفاده از فیلترشکن ها هستند و اینگونه طعمه انواع کلاهبرداری ها قرار می گیرند. 😨😨


🆔@ruralwomenissues

زنی روی این زمین نیست
که زخمِ نخستین‌اش را
فراموش کند ...
غادة السمان

#زنان_عشایر

🆔@ruralwomenissues

برای انتقال آب و سدسازی مادر ؛ برای آبخوانها و آب‌های زیرزمینی زن بابا!!


🆘نجات باقي مانده آبخوانها و آب‌های زیرزمینی نه تنها مسئولیت حرفه ای سیستم حکمرانی آب؛ بلکه مسئولیت اجتماعی همه دستگاه‌هاست. پیامد نابودی آبخوانها و آب‌های زیرزمینی و مخاطره فرونشست همه کشور را درگیر انواع بحران‌ها خواهد کرد.

راه حل نجات هم پول و اعتبار است. کافیست چکه ای از میلیاردها تومان هزینه های سدسازی و انتقال آب برای نجات آبخوانها و آب‌های زیرزمینی اختصاص یابد. تغییر رویکردها با «سخاوت خردمندانه سیستماتیک» هر سریعتر باید انجام پذیرد.

آنچه در سالهای اخیر در مدیریت منابع آب زیرزمینی دیده شد؛ انجام طرح تعادل بخشی بود که عملا در برخی از مناطق منجر بستن چاه‌های آب کشاورزان فقیر شد، چراکه داشتن قدرت و نفوذ و ثروت عامل تعیین کننده ای در بستن چاه‌های غیرمجاز است و مجریان این طرح معمولا در برابر این عناصر شکست خورده اند!!

در هرحال این طرح با اعتبار ناکافی بدون مسئولیت پذیری درباره عواقب؛ مانند خطر دامن زدن به فقرزایی و مهاجرت روستاییان و گسترش حاشیه نشینی  و مسائل پیچیده آن؛ تاکنون نتیجه تاثیرگذاری نداشته است.

اما سوال مهم بسیاری از کنشگران و کارشناسان در مورد آب‌های زیرزمینی که ستون فقرات پایداری اجتماعی و زیستی کشور است این است که چرا حتی به اندازه یک سد و یک پروژه‌ انتقال آب در سیستم حکمرانی آب برای نجات آب‌های زیرزمینی ارزش قائل نبوده و نیستند؟

مثلا احداث سد خرسان 3 واجب تر است یا نجات 600 دشت در بحران که فرونشست پیامد آن یک مخاطره فراگیر برای کشور است؟
چگونه است که سیستم حکمرانی آب برای احداث سد خرسان ۳، تنگ سرخ یا سدهای دیگر با وجود هشدارهای صدها کارشناس این همه مصر است اما دغدغه آب‌های زیرزمینی ندارد و از حل چالش‌های آن می‌گریزد؟

این عجیب نیست که در چشم بهم زدنی دهها پروژه انتقال آب از شرق به مرکز، از جنوب به مرکز، از شمال به مرکز با هزینه های سرسام آور تصویب شده و می شود؛ اما در مورد آب‌های زیرزمینی هیچ اتفاقی نیفتاده همچنان شاهد تخریب گستره آبخوان‌های کشوریم؟

البته همه کارشناسان به این امر واقفند که سوداگران سد و فولاد و انتقال آب چقدر قدرتمند و بانفوذند؛ اما اکنون پای پایداری کشور در میان است و تعلل در مورد آبخوان‌های کشور به فاجعه زیستی فراگیر منجر خواهد شد؛ لااقل حکمرانان به این سوال پاسخ دهند که منافع آنها مهمتر است یا پایداری کشور؟
همه به خوبی واقفند که آبهای زیرزمینی محور معیشت روستایی و امنیت همه جانبه و بویژه امنیت غذایی کشور است، مگر مردم می توانند به جای آب و غذا قطعات فولاد و اهن و کاشی بخورند؟

حقیقت تلخ این است که ما زمان زیادی برای نجات دشت‌های کشور نداشته و در جاهایی زمان هم از دست داده ایم؛ سیستم حکمرانی آب نمی تواند نسبت به تخریب آبخوانها، فرونشست، تخلیه روستاها و مهاجرت های سرگردان و فروپاشی خانواده ها و زندگی روستایی بی اعتنایی کرده و همچنان بخش اعظمی از اعتبارات آب را خرج سدسازی و پروژه‌های انتقال آب کند. باید عموم مردم نسبت به مخاطرات از دست دادن آبخوانها و فرونشست زمین بر سرنوشت کشور آگاه شده و از حکمرانان بخواهند سرمایه ای هم اندازه سدسازی و انتقال آب برای نجات دشتها و آبخوانها و کشاورزی هزینه کنند؛ برای نجات سرزمین مان، ایران جان راهی جز این نیست./ مهتابذرافکن


🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾

خودمان رسانه شویم وقتی صدا و سیما بطور سیستماتیک حذف مان می کند!! قهرمانیت مبارک دختر ایران 💚🤍❤️
#دنیا_آقایی


🆔@ruralwomenissues

⚖💧ماریا متزوکا در کتاب تلکه بزرگ

◽️🔸شرکت‌های مشاور دولت‌ها را تلکه می‌کنند.

◽️🔸شرکت‌های مشاور نمی‌گذارند دولت نقشش را به‌عنوان موتور اقتصاد به‌درستی ایفا کند.

◽️🔸این شرکت‌ها اغلب دربارۀ موضوعاتی نظر می‌دهند که تخصصی در آن ندارند.

◽️🔸شرکت‌های مشاوره و برون‌سپاری کمتر از آنچه ادعا می‌کنند می‌دانند، بیشتر از آنچه به‌ نظر می‌رسد هزینه دارند و در بلندمدت، مانع از رشد قابلیت‌های داخلی بخش دولتی می‌شوند.

◽️🔸کتاب ماتزوکاتو تقابلی بود علیه سیاست ریاضت اقتصادی پس از بحران مالی و نیز علیه این نظریه که بخش خصوصی همه‌چیز را بهتر از دیگران می‌داند. «در پنجاه سال اخیر مکتب شیکاگو در اقتصاد، مدیریت عمومی جدید و نظریۀ انتخاب عمومی به‌نوعی ایمان ما نسبت به توانمندی دولت را تضعیف کرده است». دولت «در بهترین حالت نقشش این بوده که شکست‌های بازار را رفع‌ورجوع کند».

◽️🔸تکیه بر مشاوره‌ها «سبب می‌شود بااستعدادترین افراد از این امکان محروم شوند که روی برخی از چالشی‌ترین امور و مفیدترین خدمات و مسائل مرتبط با حمایت از محیط‌زیست کار کنند و این وضعیت بخش دولتی را ضعیف نگه می‌دارد».

◽️🔸فعالیت مشاوران اغلب غیرشفاف است و خروجی کار آن‌ها ورودی فرایندهای کلی‌تر است.

📍متن کامل 👇👇

https://tarjomaan.com/%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86%D8%A7-%D9%85%D8%A7%D8%AA%D8%B2%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%AA%D9%88-%D8%B4%D8%B1%DA%A9%D8%AA%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B4%D8%A7%D9%88%D8%B1%D9%87/

t.me/watlawgovernance

روز جهانی قهوه: نوشاک دلپذیرِ در خطر☕☕

☕️ بر اساس آمار انجمن ملی قهوه 63٪ ازآمریکایی هاروزانه قهوه می نوشند. ایالات متحده در سالهای 2023-2024 حدود 20٪ از حجم قهوه جهان را وارد می کند.

اما با این وجود ایالات متحده حتی از نظر مصرف سرانه قهوه (324 فنجان به ازای هر نفر) در بین ده کشور برتر قرار ندارد و به گفته شرکت تحقیقاتی Euromonitor International مصرف قهوه در آمریکا بسیار کمتر از لبنان است که با 1516 فنجان در سال رتبه اول را دارد!!

با اینکه خاورمیانه خاستگاه اولیه قهوه است اما آمریکای لاتین مکانی عالی برای کشت قهوه است و پنج تولید کننده برتر از بین 10 تولیدکننده برتر قهوه در جهان در این منطقه است. رشد طبقه متوسط ​​در آسیا و تغییر سبک زندگی منجر به افزایش مصرف و عامل مهمی درجهت فشار بر کشاورزان آمریکای لاتین برای تولید بیشتر قهوه بوده است!

کارشناسان تغییرات آب و هوایی می گویند گرمایش و افزایش دما تا سال 2050 تا 50 درصد کشت قهوه را کاهش می دهد. با توجه به اینکه حدود 14 میلیون نفر در این صنعت مشغولند، تاثیر گرمایش بر روی کشت قهوه برای اقتصادهای محلی چالش‌برانگیز خواهد بود.

🆔@ruralwomenissues

بانوی اول

#زنان_عشایر

🆔 @ruralwomenissues

اگه قهوه دوست دارید بخونید ☕☕🤗

قهوه خوردن فقط خوردن یک نوشاک ساده نیست. فنجان‌های قهوه شنوندگان داستان‌های شاد، غم انگیز و عجیب؛ شاهدان شادترین و اندوه بارترین و خاص ترین لحظات آدمها هستند. آدمهایی که روزشان با یک فنجان از این نوشاک جادویی آغاز می کنند و خود رابه زمان می سپارند.
اما شاید برایتان تعجب آور باشد که بدانید قهوه اولین بار توسط یک چوپان اهل اتپوپی در سال 850 میلادی کشف شد. مرد چوپان متوجه شد بزهاش وقتی دانه های گیلاسی شکل گیاهی می‌خورند سرخوش می‌شوند، خودش نیز امتحان کرد و احساس شادابی عجیبی کرد. داستان قهوه از اینجا شروع شد و بعد به یمن، مصر، ترکیه، ایران و سپس به غرب رسید. در هر صورت برخلاف تصور برخی که فکر می کنند قهوه خانه و کافی شاپ فرهنگ غربی است، باید گفت از قضا قهوه خانه و قهوه خوری کاملا شرقی است و از شرق به غرب برده شده است. اما روزجهانی قهوه بسیار جدیده. در نمایشگاه اکسپو 2015 در میلان اول اکتبر توسط سازمان بین المللی قهوه روزجهانی قهوه نامگذاری شد تا کاشت، فرآوری، تجارت و عرضه و همچنین اثر مخاطره گرمایش بر قهوه مورد توجه جهانیان قرار گیرد.


🆔@ruralwomenissues

همینطور که ما شبانه روز مشغول هماهنگ کردن زندگی بخور و نمیرمان با نرخ تورمیم و از ادعاهای واهی دولتمردان حیرت زده مانده ایم.
می بینیم که هم و غم حکمرانان پوشش زنان و بستن کافه ها برای کاستن از نگرانی کافه رفتن جوانان است و شبانه روز در حال تجهیز امکانات کشور در جهت رصد و اندازه گیری حجاب زنانند و درگیر چمن ورزشگاه آزادی.
و هنوز دولت مطالبات گندم کشاورزان نداده و کسی هم پاسخگو نیست
👇👇👇👇

🔻 اکسپوی کشاورزی قطر فردا(دوشنبه) افتتاح می شود.

این رویداد با مشارکت ۸۰ کشور جهان به مدت ۱۸۰ روز در پارک البدع برپا خواهد بود.
مساحت اکسپو یک میلیون و هفتصد هزار متر مربع بوده و طی مدت برگزاری، قرار است سه میلیون نفر از این رویداد بازدید نمایند!!


🆔@ruralwomenissues

ما را نیز لبخندی خواهد بود ؛
شاید در راه است .....

محمود درويش


🆔@ruralwomenissues

بچه ها این ایران ماست!

💧 دوخت و دوز قطعات چمن استادیوم آزادی با آخرین تکنولوژی روز توسط کارگران افغانستانی که در فضای مجازی مورد تمسخر نیمار و 60 میلیون دنبال کننده اش قرار گرفت..

این نماد حکمرانی آب و خاک کشور است.


🆔@ruralwomenissues

🔸فلا هو بالقرب الذي يريح الفؤاد
ولا هو بالبعد الذي ينهي حبائل الأمل..

نه آنچنان نزدیک است که دل آرام گیرد
نه آنچنان دور، تا رشته‌های امید بگسلد.

ما به امید صبح زنده ایم..

🆔@ruralwomenissues

#یادداشت

🔻همسر رئیس جمهوری صدای کدام زنان بود؟

| اطهره نژادی |
| فعال حوزه زنان و محیط زیست |

◇ جمیله علم‌الهدی همسر رئیس جمهوری ایران اخیرا با رسانه آمریکایی نیوزویک مصاحبه کرده که متن آن از سوی «شبکه شرق» و دیگر رسانه‌ها منتشر شده است. یکی از مهمترین جمله‌های علم‌الهدی این بوده است که «شاید برای شما بسیار هیجان انگیز و جالب باشد که زنان در ایران برای حقوق خود مبارزه نکرده‌اند. زیرا از حقوق خود برخوردار هستند. آن هم به دلیل حفظ حرمت آنها در جامعه توسط مردان است.» چند روزی صبر کردم تا واکنش‌های فعالان و دغدغه‌مندان حوزه زنان که همه به خوبی از اوضاع زنان کشور مطلع هستند و خوب می‌دانند این دم خروس قابل پنهان کردن نیست فرونشیند تا به عنوان کسی که سال‌هایی در چهار دولت از جایگاه کارشناس تا معاون برنامه‌ریزی و هماهنگی حوزه زنان فعالیت داشته‌ام نکاتی را بنویسم به این امید که شنیده شود.

خانم جمیله علم‌الهدی و همه کسانی که جامعه ارتباطی‌شان بخش گزینش شده‌ای از زنان کشور هستند و همه آنهایی که در زمان دولت های یازدهم و دوازدهم، هر روز مسئولان امور زنان در معاونت زنان و خانواده رئیس جمهور را هدف انواع انتقاد و اتهام قرار می‌دادند و امروز، سکوت، علامت رضایت‌شان از اوضاع این معاونت است با چه میزان تحقیق و بر اساس چه پژوهش‌هایی در مورد وضعیت زنان کشور سخن می‌گویند؟ ما بارها به استناد آمارهای رسمی از وضعیت زنان کشور و پژوهش‌های مرتبط گفته‌ایم که چه باید کرد. آنها هم بگویند و اطلاع رسانی کنند تا به قول همسر رئیس جمهور شفاف‌سازی شود.

همسر رئیس جمهور می گوید پیش از رئیس جمهور شدن همسرش، فعالیت‌های آکادمیک آن‌هم در حوزه تعلیم و تربیت کودکان داشته و سابقه ی کار اجرایی ندارد. ایشان در حوزه زنان فعالیتی نداشته و شاید به دلیل همان عدم احساس نیاز همسرشان به کار کردن، ایشان احتمالا همین نمونه را در مصاحبه خود با نیوزویک، به کل جامعه تعمیم داده است.

خانم علم‌الهدی طبیعتا با این سابقه اندک با زنانی برخورد نکرده که برای تهیه غذای یک وعده فرزندان خود در غیاب همسری که به حبس ابد محکوم شده است، حاضر به جا به جا کردن مواد مخدر آن هم از نوعی شده باشد که پس از دستگیری و تعیین مجازات، با دغدغه فرزندانش، منتظر اجرای حکم اعدام باشد. البته حتما همسر رئیس‌جمهوری که برای شفاف‌سازی موضوعات وارد کار سیاسی شده‌اند نتیجه پژوهش مطالبات زنان را مطالعه کرده‌اند و می‌دانند که تحکیم بنیان خانواده و بهبود وضعیت اقتصادی از مهمترین مطالبات زنان کشور است و بدون تردید می‌دانند ارتباط این دو مطالبه چیست.

فراموش نمی‌کنم چند ساعتی را که در زمان مسئولیتم در معاونت امور زنان و خانواده، با کمک مشاور امور زنان یکی از استان‌های بزرگ کشور به‌طور ناشناس و به عنوان یک پژوهشگر با زنانی گفت‌و گو کردم که احتمالا از نظر همسر آقای رئیس جمهور، اصلا در جامعه وجود ندارند یا به مصلحت نیست که بگوییم وجود دارند. وقتی با گفت‌و گویی به ظاهر ساده اما سرشار از درد به ریشه مشکل آنها رسیدم، اولین چیزی که ضرورت خود را بیش از آنچه تصور می کردم نشان داد این بود که برای بهبود وضعیت زنان باید به جریان‌سازی جنسیتی بپردازیم که همه تصمیم‌گیران مراقب تصمیمات و اثرات پیدا و پنهان تصمیم‌های خود بر زنان و خانواده‌ها باشند. پرداختن به امور زنان نباید به معاونت زنان و مشاوران دستگاهی و استانی محدود شود بلکه باید مسئولان و مدیران کشور متوجه آثار و پیامدهای تصمیمات خود در جامعه باشند.

وقتی پای مصاحبه با شبکه‌های خارجی می‌نشینید، مجبور نیستید همه چیز را بگویید ولی شایسته نیست نادرست بگویید. شاید همین انکار کردن‌ها باعث شده است که باور کنیم مشکلات وجود ندارند و اصلا فراموش کرده ایم که باید برای حل مسائل و رفع مشکلات روند افزایش یا کاهش آنها را بررسی کنیم و راه چاره بیابیم و نگران کننده است اگر بی توجهی به مشکلات را راه برطرف کردن آنها بدانیم.

یادداشت کامل را این‌جا بخوانید.

@payamema