Forwarded from اکبر گنجی
بخش دو مقاله: «نابودی قدرت آمریکا به دست خود». ریاست جمهوری دونالد ترامپ ضربه اخر به هژمونی آمریکا بود.
هرچند مقام‌های آمریکایی در آن دوران، از لزوم تغییر ساختارهای جهانی صحبت می‌کردند، اما هرگز به اندازه کافی بر تلاش برای تحقق این هدف متمرکز نشده و برای آن هزینه نکردند. من در سال ۱۹۹۸، در یادداشتی در مجله نیویورک‌تایمز، وضعیت آمریکا در آن دوران را «هژمونی پوچ» توصیف کرده بودم. «آن پوچی، از آن زمان تا حالا، ادامه یافته است.»
ضربه نهایی: روی کار آمدن ترامپ در آمریکا را «ضربه نهایی» به هژمونی ایالات متحده بود. «او تا حد زیادی به جهان بی‌علاقگی نشان داده است، البته به جز بیان این اعتقادش که همه دنیا دارند ایالات متحده را می‌چاپند. او یک ملی‌گرا، یک حمایت‌گرا و یک عوام‌گرا است که مصمم است تا "آمریکا در وهله نخست" باشد. اما واقعیت این است که او، بیش از هر چیز دیگری، کسی است که عرصه را واگذار کرده است. در دولت ترامپ، ایالات متحده از توافق مشارکت فراپاسیفیک و به صورت کلی‌تر از درگیر شدن در آسیا کنار کشیده است. دارد از هم‌پیمانی ۷۰ ساله با اروپا جدا می‌شود. به آمریکای لاتین صرفا از پنجره دور نگه داشتن مهاجرین یا بردن آرای اهالی فلوریدا نگریسته است و حتی توانسته کانادایی‌ها را هم برنجاند (که این کم دستاوردی نیست). سیاست خاورمیانه‌ای خود را به اسرائیل و عربستان سعودی واگذار کرده است. و به جز چند استثنا، از جمله میل بیمارگونه او به دستیابی به جایزه صلح نوبل از طریق تلاش برای صلح با کره شمالی، آنچه در سیاست خارجی ترامپ برجسته است، غیبت اوست.» هرچند آمریکا بر خلاف انگلیسِ رو به افول، کشوری ورشکسته نیست، اما دیگر در وضعیتی که «در حدود سه دهه نظام بین‌الملل را تعریف می‌کرد و بر آن استیلا داشت» قرار ندارد. «اکنون، آنچه باقی می‌ماند، ایده‌های آمریکایی است. ایالات متحده یک هژمون منحصر به فرد بود که از بسط نفوذ خود برای ایجاد یک نظم جدید جهانی استفاده کرد... اکنون سؤال این است که آیا همزمان با رنگ باختن قدرت آمریکا، نظام بین‌المللی که از آن پشتیبانی کرد (آن قواعد، عرف و ارزش‌ها) دوام می‌آورد؟ یا آمریکا افول امپراطوری ایده‌هایش را هم شاهد خواهد بود؟» @ganji_akbar
https://www.foreignaffairs.com/articles/2019-06-11/self-destruction-american-power?fa_package=1124383
هرچند مقام‌های آمریکایی در آن دوران، از لزوم تغییر ساختارهای جهانی صحبت می‌کردند، اما هرگز به اندازه کافی بر تلاش برای تحقق این هدف متمرکز نشده و برای آن هزینه نکردند. من در سال ۱۹۹۸، در یادداشتی در مجله نیویورک‌تایمز، وضعیت آمریکا در آن دوران را «هژمونی پوچ» توصیف کرده بودم. «آن پوچی، از آن زمان تا حالا، ادامه یافته است.»
ضربه نهایی: روی کار آمدن ترامپ در آمریکا را «ضربه نهایی» به هژمونی ایالات متحده بود. «او تا حد زیادی به جهان بی‌علاقگی نشان داده است، البته به جز بیان این اعتقادش که همه دنیا دارند ایالات متحده را می‌چاپند. او یک ملی‌گرا، یک حمایت‌گرا و یک عوام‌گرا است که مصمم است تا "آمریکا در وهله نخست" باشد. اما واقعیت این است که او، بیش از هر چیز دیگری، کسی است که عرصه را واگذار کرده است. در دولت ترامپ، ایالات متحده از توافق مشارکت فراپاسیفیک و به صورت کلی‌تر از درگیر شدن در آسیا کنار کشیده است. دارد از هم‌پیمانی ۷۰ ساله با اروپا جدا می‌شود. به آمریکای لاتین صرفا از پنجره دور نگه داشتن مهاجرین یا بردن آرای اهالی فلوریدا نگریسته است و حتی توانسته کانادایی‌ها را هم برنجاند (که این کم دستاوردی نیست). سیاست خاورمیانه‌ای خود را به اسرائیل و عربستان سعودی واگذار کرده است. و به جز چند استثنا، از جمله میل بیمارگونه او به دستیابی به جایزه صلح نوبل از طریق تلاش برای صلح با کره شمالی، آنچه در سیاست خارجی ترامپ برجسته است، غیبت اوست.» هرچند آمریکا بر خلاف انگلیسِ رو به افول، کشوری ورشکسته نیست، اما دیگر در وضعیتی که «در حدود سه دهه نظام بین‌الملل را تعریف می‌کرد و بر آن استیلا داشت» قرار ندارد. «اکنون، آنچه باقی می‌ماند، ایده‌های آمریکایی است. ایالات متحده یک هژمون منحصر به فرد بود که از بسط نفوذ خود برای ایجاد یک نظم جدید جهانی استفاده کرد... اکنون سؤال این است که آیا همزمان با رنگ باختن قدرت آمریکا، نظام بین‌المللی که از آن پشتیبانی کرد (آن قواعد، عرف و ارزش‌ها) دوام می‌آورد؟ یا آمریکا افول امپراطوری ایده‌هایش را هم شاهد خواهد بود؟» @ganji_akbar
https://www.foreignaffairs.com/articles/2019-06-11/self-destruction-american-power?fa_package=1124383
Foreign Affairs
The Self-Destruction of American Power
American hegemony’s death was self-inflicted, the result of Washington’s bad habits and bad behavior.
Forwarded from روزمرّگی‌های یک محیط بان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🐻
خرس ها هیچ ترسی ندارن
در این صحنه سه تا خرس به ما نزدیک شدن ولی با یک سر و صدای کوچک فرار کردند
حیوانات گوشتخوار در اکثر مواقع از انسان فرار میکنند مگر اینکه توله داشته باشند یا در معرض خطر قرار بگیرند
📹سید محمد صیاد
کانال روزمرّگی های یک محیط بان
📺 @Mohitbani 🐾
خرس ها هیچ ترسی ندارن
در این صحنه سه تا خرس به ما نزدیک شدن ولی با یک سر و صدای کوچک فرار کردند
حیوانات گوشتخوار در اکثر مواقع از انسان فرار میکنند مگر اینکه توله داشته باشند یا در معرض خطر قرار بگیرند
📹سید محمد صیاد
کانال روزمرّگی های یک محیط بان
📺 @Mohitbani 🐾
یک عکس، دو روایت
روایت یکم: روزگار این درخت چنار دقیقا حکایت وضعیت جامعه ماست. جامعه‌ای بدون دوراندیشی که چشم‌اندازی ندارد از آنچه در آینده‌اش رخ خواهد داد و امورش را باری به هر جهت می‌گذارند تا ببیند چه پیش می‌آید. می‌گویند ضرب‌المثل‌ها ریشه در عمق فرهنگ‌ها دارند و ما ضرب‌المثل‌هایی داریم که تاییدی بر همین دیدگاه هستند؛ «چو فردا شود فکر فردا کنیم» در جوامع پیشرفته اما از «گذشته» به فکر «آینده» هستند تا در «حال» گرفتار تنگناهایی از جنس تنه این چنار نشوند. سوراخی که سازندگان غیردوراندیش این ساختمان روی سقف تعبیه کردند به اندازه آینده‌‌ای که امروز رسیده، نبود و حالا تنه درختِ سبز به اندازه حجم کل سوراخ، رشد کرده و اینطور میان حجمی از سیمان و گچ و تیرآهن گرفتار شده است. راهی نمانده، یا باید این سقف را شکافت و ویران کرد، یا چنار در همین وضعیت اسیر بماند و قید اوج گرفتن شاخ و برگ‌هایش را زد تا خشک شود.
روایت دوم: سازندگان این ساختمان قدیمی در مرکز تهران می‌توانستند مثل خیلی‌های دیگر، همان روزی که اولین آجرها را روی هم می‌گذاشتند این چنار سبزِ بیخ گوش خانه‌شان را که حتما آن روز ساقه نحیفی بود به دست اره و تبر بسپارند. اما به جایش همسایه مهربان درخت شدند و سقف ایوان خانه‌شان را برای عبورش شکافتند تا چنار اینطور قد بکشد و از همان سوراخ روی سقف، سر به آسمان بساید و سایه‌ای بشود بر سرشان. امروز تنه‌ی درخت به قدر دوراندیشیِ مهربانانه‌ی آن روزهای همسایه، بزرگ شده و وقت آن رسیده که طرحی نو در انداخته شود. در ضرب‌المثل‌هایمان هم داریم که «چو فردا شود فکر فردا کنیم»، حالا آن فردا رسیده است و می‌شود سقف را برای اوج گرفتن بیشتر چنار بازتر کرد.
عکس را اینجا ببینید و اگر مایل بودین نظرتان را بنویسید.
https://www.instagram.com/p/BzBA6ZDBoZf/?igshid=o9ytxs3qhfjt
روایت یکم: روزگار این درخت چنار دقیقا حکایت وضعیت جامعه ماست. جامعه‌ای بدون دوراندیشی که چشم‌اندازی ندارد از آنچه در آینده‌اش رخ خواهد داد و امورش را باری به هر جهت می‌گذارند تا ببیند چه پیش می‌آید. می‌گویند ضرب‌المثل‌ها ریشه در عمق فرهنگ‌ها دارند و ما ضرب‌المثل‌هایی داریم که تاییدی بر همین دیدگاه هستند؛ «چو فردا شود فکر فردا کنیم» در جوامع پیشرفته اما از «گذشته» به فکر «آینده» هستند تا در «حال» گرفتار تنگناهایی از جنس تنه این چنار نشوند. سوراخی که سازندگان غیردوراندیش این ساختمان روی سقف تعبیه کردند به اندازه آینده‌‌ای که امروز رسیده، نبود و حالا تنه درختِ سبز به اندازه حجم کل سوراخ، رشد کرده و اینطور میان حجمی از سیمان و گچ و تیرآهن گرفتار شده است. راهی نمانده، یا باید این سقف را شکافت و ویران کرد، یا چنار در همین وضعیت اسیر بماند و قید اوج گرفتن شاخ و برگ‌هایش را زد تا خشک شود.
روایت دوم: سازندگان این ساختمان قدیمی در مرکز تهران می‌توانستند مثل خیلی‌های دیگر، همان روزی که اولین آجرها را روی هم می‌گذاشتند این چنار سبزِ بیخ گوش خانه‌شان را که حتما آن روز ساقه نحیفی بود به دست اره و تبر بسپارند. اما به جایش همسایه مهربان درخت شدند و سقف ایوان خانه‌شان را برای عبورش شکافتند تا چنار اینطور قد بکشد و از همان سوراخ روی سقف، سر به آسمان بساید و سایه‌ای بشود بر سرشان. امروز تنه‌ی درخت به قدر دوراندیشیِ مهربانانه‌ی آن روزهای همسایه، بزرگ شده و وقت آن رسیده که طرحی نو در انداخته شود. در ضرب‌المثل‌هایمان هم داریم که «چو فردا شود فکر فردا کنیم»، حالا آن فردا رسیده است و می‌شود سقف را برای اوج گرفتن بیشتر چنار بازتر کرد.
عکس را اینجا ببینید و اگر مایل بودین نظرتان را بنویسید.
https://www.instagram.com/p/BzBA6ZDBoZf/?igshid=o9ytxs3qhfjt
Instagram
SadraMohaqeq صدرا محقق
روایت یکم: روزگار این درخت چنار دقیقا حکایت وضعیت جامعه ماست. جامعه‌ای بدون دوراندیشی که چشم‌اندازی ندارد از آنچه در آینده‌اش رخ خواهد داد و امورش را باری به هر جهت می‌گذارند تا ببیند چه پیش می‌آید. می‌گویند ضرب‌المثل‌ها ریشه در عمق فرهنگ‌ها دارند و ما…
Forwarded from کانال علی نورانی
سلام. به رسم یک سال و نیم اخیر به #شایعات ژاپن پاسخ می دهم.
قسمت 11:
مطلبی هست با نام «ایران و ژاپن از نگاه آمار» که با چند آمار این دو کشور را مقایسه کرده و پرسیده که چرا وضعیت ما این است. منبع آن «کانال انجمن اقتصاددانان ایران» ذکر شده، اما متاسفانه اشتباهات بزرگی در آن هست. عجیبه که حتی جمعیت ژاپن رو نتونستن درست بنویسند، ساده ترین آماری که در گوگل میشه پیدا کرد.
📛 جمعیت
ژاپن : ١۴٨ میلیون ( ١/٦٢ برابر)
ایران : ٨٠ میلیون
❌ کمی اشتباه. جمعیت ژاپن 127 میلیون نفر است. ژاپن کمی بیشتر از 1/5 برابر ایران جمعیت دارد اما مساحت آن یک چهارم ایران است.
📛 پرونده های قضایی
ژاپن : ٩٠٠ هزار پرونده
ایران : ١۵ میلیون پرونده ( ١٦ برابر)
❌ کاملا اشتباه. آمار 15 میلیون مربوط به تمام انواع پرونده های ایران است. در سال ۲۰۱۶ مجموع تمام پرونده‌های قضایی ژاپن ۳/۵ میلیون عدد بوده نه ۹۰۰ هزار.
📛 تولید ناخالص داخلی
ژاپن : ۵ تریلیون دلار (١٠ برابر)
ایران : نیم تریلیون دلار
❗️دقیق نیست. تولید ناخالص داخلی ژاپن ۴/۸۷۲ تریلیون دلار است، که حدود ۱۲۸ میلیارد دلار ناقابل به بالا گرد فرمودند! اما نسبت 10 برابر تقریبا درست است.
📛 تعداد مدیران دولتی
ژاپن : ١٢ هزار نفر
ایران : ٢۴٧ هزار نفر (٢٠ برابر)
❌ کاملا اشتباه. درباره تعداد مدیران دولتی پاسخ آن مرتبط به این پست باشه که ادعا می کنند ژاپن تنها 300 هزار کارمند دولتی دارد، در حالیکه تعداد کارمندان دولتی ژاپن بیش از سه میلیون نفر است! بنظر شما آیا می شود سه میلیون کارمند فقط 12 هزار مدیر داشته باشند؟
https://t.me/alirecommends/947
📛 تعداد زندانیان
ژاپن : ٦٣ هزار نفر
ایران : ٢۵٠ هزار نفر (٤ برابر)
❕نسبتا درست. تعداد کل زندانیان ژاپن پارسال ۵۳ هزار بود، نه ۶۳ هزار. یعنی حتی کمتر از آمار ذکر شده در مطلب بالا. ایران هم به گفته رئیس سازمان زندان های ایران ۲۴۰ هزار زندانی داره.
📛 نمره شاخص فساد از ١٠٠
ژاپن : ٩١ نمره
ایران= ١٢ نمره
❌ کاملا اشتباه. ژاپن در سال ۲۰۱۸ از بین ۱۷۵ کشور در فساد رتبه ۱۸ ام بود.
رتبه ایران در همان سال در فساد از میان ۱۷۵ کشور ۱۳۸ بود.
طبق آماری دیگر به نام «شاخص احساس فساد» ژاپن در سال 2018 از 100 نمره 73 را گرفت و در حدود ده سال اخیر بالاترین نمره این کشور در سال 2011 بوده که رتبه 80 را کسب کرده و باقی سالها زیر 80. نمره ایران در این آمار پارسال 28 از 100 بود و در ده سال گذشته نسبتا سیر صعودی خوبی داشته. پایین ترین نمره ایران در ده سال گذشته 16 بوده، که باز هم از 12 بالاتر است.
✅ اکثر موارد بدون بررسی نوشته شده و فاقد اعتبار لازم هستند.
alinoorani.ir
پیشنهادات یک خبرنگار از ژاپن
@alirecommends
قسمت 11:
مطلبی هست با نام «ایران و ژاپن از نگاه آمار» که با چند آمار این دو کشور را مقایسه کرده و پرسیده که چرا وضعیت ما این است. منبع آن «کانال انجمن اقتصاددانان ایران» ذکر شده، اما متاسفانه اشتباهات بزرگی در آن هست. عجیبه که حتی جمعیت ژاپن رو نتونستن درست بنویسند، ساده ترین آماری که در گوگل میشه پیدا کرد.
📛 جمعیت
ژاپن : ١۴٨ میلیون ( ١/٦٢ برابر)
ایران : ٨٠ میلیون
❌ کمی اشتباه. جمعیت ژاپن 127 میلیون نفر است. ژاپن کمی بیشتر از 1/5 برابر ایران جمعیت دارد اما مساحت آن یک چهارم ایران است.
📛 پرونده های قضایی
ژاپن : ٩٠٠ هزار پرونده
ایران : ١۵ میلیون پرونده ( ١٦ برابر)
❌ کاملا اشتباه. آمار 15 میلیون مربوط به تمام انواع پرونده های ایران است. در سال ۲۰۱۶ مجموع تمام پرونده‌های قضایی ژاپن ۳/۵ میلیون عدد بوده نه ۹۰۰ هزار.
📛 تولید ناخالص داخلی
ژاپن : ۵ تریلیون دلار (١٠ برابر)
ایران : نیم تریلیون دلار
❗️دقیق نیست. تولید ناخالص داخلی ژاپن ۴/۸۷۲ تریلیون دلار است، که حدود ۱۲۸ میلیارد دلار ناقابل به بالا گرد فرمودند! اما نسبت 10 برابر تقریبا درست است.
📛 تعداد مدیران دولتی
ژاپن : ١٢ هزار نفر
ایران : ٢۴٧ هزار نفر (٢٠ برابر)
❌ کاملا اشتباه. درباره تعداد مدیران دولتی پاسخ آن مرتبط به این پست باشه که ادعا می کنند ژاپن تنها 300 هزار کارمند دولتی دارد، در حالیکه تعداد کارمندان دولتی ژاپن بیش از سه میلیون نفر است! بنظر شما آیا می شود سه میلیون کارمند فقط 12 هزار مدیر داشته باشند؟
https://t.me/alirecommends/947
📛 تعداد زندانیان
ژاپن : ٦٣ هزار نفر
ایران : ٢۵٠ هزار نفر (٤ برابر)
❕نسبتا درست. تعداد کل زندانیان ژاپن پارسال ۵۳ هزار بود، نه ۶۳ هزار. یعنی حتی کمتر از آمار ذکر شده در مطلب بالا. ایران هم به گفته رئیس سازمان زندان های ایران ۲۴۰ هزار زندانی داره.
📛 نمره شاخص فساد از ١٠٠
ژاپن : ٩١ نمره
ایران= ١٢ نمره
❌ کاملا اشتباه. ژاپن در سال ۲۰۱۸ از بین ۱۷۵ کشور در فساد رتبه ۱۸ ام بود.
رتبه ایران در همان سال در فساد از میان ۱۷۵ کشور ۱۳۸ بود.
طبق آماری دیگر به نام «شاخص احساس فساد» ژاپن در سال 2018 از 100 نمره 73 را گرفت و در حدود ده سال اخیر بالاترین نمره این کشور در سال 2011 بوده که رتبه 80 را کسب کرده و باقی سالها زیر 80. نمره ایران در این آمار پارسال 28 از 100 بود و در ده سال گذشته نسبتا سیر صعودی خوبی داشته. پایین ترین نمره ایران در ده سال گذشته 16 بوده، که باز هم از 12 بالاتر است.
✅ اکثر موارد بدون بررسی نوشته شده و فاقد اعتبار لازم هستند.
alinoorani.ir
پیشنهادات یک خبرنگار از ژاپن
@alirecommends
Telegram
کانال علی نورانی
پاسخ به #شایعات ژاپن (۷)
«کشور ژاپن با ۱۲۷ میلیون جمعیت تنها ۳۰۰ هزار کارمند دولتی دارد، کمتر از تعداد مدیران دولتی ایران»
پاسخ کوتاه: کاملا نادرست.
طبق آمار رسمی کشور ژاپن در سال ۲۰۰۹ حدود ۳/۵ میلیون کارمند دولتی محلی و ملی داشته که در سال ۲۰۱۴ به حدود…
«کشور ژاپن با ۱۲۷ میلیون جمعیت تنها ۳۰۰ هزار کارمند دولتی دارد، کمتر از تعداد مدیران دولتی ایران»
پاسخ کوتاه: کاملا نادرست.
طبق آمار رسمی کشور ژاپن در سال ۲۰۰۹ حدود ۳/۵ میلیون کارمند دولتی محلی و ملی داشته که در سال ۲۰۱۴ به حدود…
Forwarded from بلومبرگ فارسی
🔴 نفتکش بریتانیا از بیم توقیف شدن، در خلیج فارس لنگر انداخته است
💢 ترجمه بلومبرگ 💢
یک نفتکش متعلق به شرکت بریتیش پترولیوم BP «از بیم توقیف شدن» از سوی ایران در آبهای عربستان در خلیج فارس لنگر انداخته و قصد حرکت به سمت تنگه هرمز را ندارد.
ترس مسئولان بریتیش پترولیوم از این است که ایران به تلافی توقیف نفتکش «گریس ۱» در آبهای جبل‌الطارق، نفتکش‌های بریتانیایی را توقیف کند.
«گریس ۱» نفتکشی عظیم با بار ۲ میلیون بشکه‌ای نفت ایران (برخی منابع نفت کوره عنوان کرده‌اند) پنج‌شنبه ۴ جولای در آبهای جبل‌الطارق، منطقه‌ای تحت حاکمیت بریتانیا، توقیف شد.
به گفته مقام‌های جبل‌الطارق، شواهد نشان از آن دارد که مقصد این نفتکش بندر بانیاس سوریه بوده‌است.
ایران می‌گوید مقصد این نفتکش سوریه نبوده و بریتانیا را به «راهزنی دریایی» متهم کرده و تهدید به اقدامی متقابل نموده‌است.
نفتکش شرکت بریتیش پترولیوم به نام «بریتیش هریتیج»، با ظرفیت انتقال یک میلیون بشکه نفت روز شنبه در آبهای عربستان در خلیج فارس «پناه گرفته» و قصد حرکت به سمت تنگه هرمز و ورود به آبهای بین‌المللی را ندارد.
یک منبع آگاه گفته‌است کشتی یادشده برای خروج از تنگه هرمز مجبور است به آبهای ایران نزدیک شود و می‌ترسد که توقیف شود.
قرار بود این نفتکش محموله‌ای یک میلیون بشکه‌ای از نفت بصره عراق را که توسط شرکت بریتانیایی-هلندی «رویال داچ شل» خریداری شده بود به شمال اروپا نقل کند، اما عملیات بارگیری را متوقف کرده و قرارداد خود را برای انتقال این محموله لغو کرده‌است.
محمدجواد ظریف وزیر خارجه ایران می‌گوید «اقدام غیرقانونی بریتانیا در توقیف نفتکش حامل نفت ایران از طرف گروه ب صورت گرفت و راهزنی بود».
«گروه ب» اصطلاحی است که وزیر خارجه جمهوری اسلامی برای اشاره به ولیعهد سعودی، نخست‌وزیر اسرائیل، مشاور امنیت ملی کاخ سفید و ولیعهد امارات به کار می‌برد.
همچنین روز دوشنبه 8 جولای ابراهیم رئیسی، رئیس قوه قضائیه ایران، توقیف نفتکش ایرانی در جبل الطارق را «نقض همه قوانین و مقررات بین‌المللی» دانست و تهدیدی در این مورد بیان کرد.
وی گفت به نظر می‌رسد که انگلیسی‌ها و اروپایی‌ها به خوبی از «دسترسی‌ها و ظرفیت‌های جمهوری اسلامی» باخبر هستند و بر این اساس به نفع خودشان است که هر چه زودتر نسبت به رفع توقیف این نفتکش اقدام کنند وگرنه باید منتظر عواقب این کار باشند.
وی نگفت چه عواقبی منتظر آنهاست.
امیر حاتمی، وزیر دفاع ایران، نیز توقیف نفتکش ایرانی در جبل‌الطارق را «یک نوع راهزنی دریایی» خوانده و گفته است که این اقدام «تحمل نخواهد شد و بی‌پاسخ نخواهد ماند».
به دنبال توقیف ابرنفتکش ایرانی در جبل الطارق، محسن رضایی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت هم خواستار توقیف یک نفتکش بریتانیایی شده است.
☑️ @persianbloomberg
بلومبرگ فارسی✔️
https://www.bloomberg.com/amp/news/articles/2019-07-08/bp-oil-tanker-shelters-in-persian-gulf-on-fear-of-iran-seizure
.
.
.
💢 ترجمه بلومبرگ 💢
یک نفتکش متعلق به شرکت بریتیش پترولیوم BP «از بیم توقیف شدن» از سوی ایران در آبهای عربستان در خلیج فارس لنگر انداخته و قصد حرکت به سمت تنگه هرمز را ندارد.
ترس مسئولان بریتیش پترولیوم از این است که ایران به تلافی توقیف نفتکش «گریس ۱» در آبهای جبل‌الطارق، نفتکش‌های بریتانیایی را توقیف کند.
«گریس ۱» نفتکشی عظیم با بار ۲ میلیون بشکه‌ای نفت ایران (برخی منابع نفت کوره عنوان کرده‌اند) پنج‌شنبه ۴ جولای در آبهای جبل‌الطارق، منطقه‌ای تحت حاکمیت بریتانیا، توقیف شد.
به گفته مقام‌های جبل‌الطارق، شواهد نشان از آن دارد که مقصد این نفتکش بندر بانیاس سوریه بوده‌است.
ایران می‌گوید مقصد این نفتکش سوریه نبوده و بریتانیا را به «راهزنی دریایی» متهم کرده و تهدید به اقدامی متقابل نموده‌است.
نفتکش شرکت بریتیش پترولیوم به نام «بریتیش هریتیج»، با ظرفیت انتقال یک میلیون بشکه نفت روز شنبه در آبهای عربستان در خلیج فارس «پناه گرفته» و قصد حرکت به سمت تنگه هرمز و ورود به آبهای بین‌المللی را ندارد.
یک منبع آگاه گفته‌است کشتی یادشده برای خروج از تنگه هرمز مجبور است به آبهای ایران نزدیک شود و می‌ترسد که توقیف شود.
قرار بود این نفتکش محموله‌ای یک میلیون بشکه‌ای از نفت بصره عراق را که توسط شرکت بریتانیایی-هلندی «رویال داچ شل» خریداری شده بود به شمال اروپا نقل کند، اما عملیات بارگیری را متوقف کرده و قرارداد خود را برای انتقال این محموله لغو کرده‌است.
محمدجواد ظریف وزیر خارجه ایران می‌گوید «اقدام غیرقانونی بریتانیا در توقیف نفتکش حامل نفت ایران از طرف گروه ب صورت گرفت و راهزنی بود».
«گروه ب» اصطلاحی است که وزیر خارجه جمهوری اسلامی برای اشاره به ولیعهد سعودی، نخست‌وزیر اسرائیل، مشاور امنیت ملی کاخ سفید و ولیعهد امارات به کار می‌برد.
همچنین روز دوشنبه 8 جولای ابراهیم رئیسی، رئیس قوه قضائیه ایران، توقیف نفتکش ایرانی در جبل الطارق را «نقض همه قوانین و مقررات بین‌المللی» دانست و تهدیدی در این مورد بیان کرد.
وی گفت به نظر می‌رسد که انگلیسی‌ها و اروپایی‌ها به خوبی از «دسترسی‌ها و ظرفیت‌های جمهوری اسلامی» باخبر هستند و بر این اساس به نفع خودشان است که هر چه زودتر نسبت به رفع توقیف این نفتکش اقدام کنند وگرنه باید منتظر عواقب این کار باشند.
وی نگفت چه عواقبی منتظر آنهاست.
امیر حاتمی، وزیر دفاع ایران، نیز توقیف نفتکش ایرانی در جبل‌الطارق را «یک نوع راهزنی دریایی» خوانده و گفته است که این اقدام «تحمل نخواهد شد و بی‌پاسخ نخواهد ماند».
به دنبال توقیف ابرنفتکش ایرانی در جبل الطارق، محسن رضایی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت هم خواستار توقیف یک نفتکش بریتانیایی شده است.
☑️ @persianbloomberg
بلومبرگ فارسی✔️
https://www.bloomberg.com/amp/news/articles/2019-07-08/bp-oil-tanker-shelters-in-persian-gulf-on-fear-of-iran-seizure
.
.
.
Telegram
attach 📎
Forwarded from مجید تفرشی/ Majid Tafreshi (Majid Tafreshi)
گاندو: به نام ما، به كام ديگران
مجيد تفرشي
در خصوص سريال «گاندو» كه طي هفته‌هاي اخير در شبكه 3 سيماي جمهوري اسلامي ايران پخش مي‌شود و به مراحل پاياني خود رسيده، مي‌توان به چند نكته مهم اشاره كرد. نخست اينكه ساخت و پردازش تصويري و شكلي اين فيلم به لحاظ رسانه‌اي كار متفاوت و جديدي در تلويزيون ايران محسوب مي‌شود. به اين معني كه قابليت‌هايي در اين فيلم مورد استفاده قرار گرفته است كه به طور نسبي و به لحاظ فني يك گام رو به جلو محسوب مي‌شود. اما نكته بعدي به محتواي اين سريال بازمي‌گردد. در اين سريال، يك‌سري افراد كاملا خوب و خطاناپذير حضور دارند كه نجات دهنده ملك و ملت و منافع هستند، با وجود اينكه اكثريت نظام يا ناكارآمدند يا فاسد يا مشكوك به خيانت و سازش.
آنچه عملا در اين فيلم نشان داده مي‌شود، اين است كه نظامي در ايران حضور دارد كه در آن هيچكس كارش را درست انجام نمي‌دهد و صرفا عده‌اي اقليت هستند كه در حال حفظ و نجات كل مملكت هستند. در اين ميان كساني هستند كه عنوان مي‌كنند اين فيلم تخيلي و در فضايي فانتزي است و مشابه اين نوع فيلم‌ها در خارج از كشور نيز زياد ساخته مي‌شود. به طور مثال در سريال Homeland عده‌اي از ايران قصد دارند، مقر سازمان سيا را منفجر كنند يا حتي در فيلم سينمايي «سقوط لندن» نيروهاي داعش رييس‌جمهور امريكا را در لندن به گروگان گرفته و شكنجه مي‌كنند. امثال اين نوع فيلم‌ها در غرب زياد ساخته مي‌شود كه اغراق و دروغ فراواني در آن وجود دارد ضمن اينكه نقاط ضعف سيستم نيز به نماش گذاشته مي‌شود.
ولي متاسفانه تفاوت اين فيلم‌ها با گاندو در اين است كه در آن موارد، اغلب پيام نهايي فيلم اين است كه سيستم سالم است و درست كار مي‌كند و عده خاصي هستند كه مرتكب اشتباه مي‌شوند و عده‌اي هستند كه با اصلاح اين اشتباهات موردي و نامعمول، سيستم را به جايگاه واقعي و سالم خود بازمي‌گردانند. اما در گاندو اين را نمي‌بينيم. در گاندو با سيستمي مواجه هستيم كه در اغلب قريب به اتفاق بخش اجرايي، ناكارآمد و فاسد است و فقط عده خاصي در تلاش هستند كه آن را نجات داده و جلوي نابودي آن را بگيرند. از همين رو گاندو را مي‌توان يك نوع خودزني خودخواسته و آگاهانه درون سيستمي دانست. ظاهر قضيه اين است يك جناح، جناح ديگري را هدف قرار مي‌دهد اما ... در باطن اين فيلم، ادعاي افرادي را كه معتقدند، منافع ملي در جمهوري اسلامي لحاظ نمي‌شود را دنبال مي‌كند.
گاندو خيلي خلاصه و سرراست نشان مي‌دهد كه اكثريت افراد تاثيرگذار درون نظام، افراد مطلوب و سالمي نيستند. در واقع اين يك پاس گل طلايي و حرفه‌اي و هديهاي به مخالفان نظام است كه معتقد به براندازي‌اند و براي سرنگوني تلاش مي‌كنند.
نكته ديگر اينكه با مطالعه در ادبيات و تاريخ‌نگاري سازمان‌هاي امنيتي دنيا درمي‌يابيم كه دستگاه‌هاي مشابه و موازي امنيتي در اروپا و امريكا هم وجود دارند ولي در نهايت هر چقدر با يكديگر اختلاف داشته باشند، خروجي عملكرد آنان، هماهنگ و يكسان در جهت منافع ملي كشور و مصالح نظام خواهد بود. ولي در گاندو تنها يك دستگاه سالم و كارآمد وجود دارد و ساير دستگاه‌ها ناكارآمدند و مانع ايجاد مي‌كنند. كه اين نيز يك نوع خودزني جدي درون سيستمي است. اين سريال نشان مي‌دهد در بين دستگاه‌هاي امنيتي و اجرايي، يك نوع نزاع و مناقشه همه جانبه وجود دارد و گويي به جز حكم تير هر گونه دشمني را بر يكديگر روا مي‌دارند.
در اين بين گاندو تا جايي پيش مي‌رود كه برخي اتهاماتي كه قبلا توسط امريكا و اسراييل عليه ايران مطرح شده از جمله ماجراي ربوده شدن لوينسكي مامور اف.بي.آي در كيش عملا و تلويحا تاييد مي‌شود و به سادگي مي‌تواند تبديل به ابزار دست دشمنان شود. حتي در بحث انفجار انبار موشكي ايران در ملارد نيز در اين فيلم اشاراتي در تاييد مواضع ايران‌ستيزان مطرح مي‌شود كه به مي‌تواند خلاف مصالح و امنيت ملي تلقي شود. تا جايي كه گاهي اين شايبه ايجاد مي‌شود كه اين فيلم واقعا با بودجه داخلي درست شده يا خارجي؟ به هر روي در بخش‌هايي از اين سريال به نظر مي‌رسد كه مصالح و منافع جناحي كوتاه‌مدت و مقطعي به مصالح ملي و منافع راهبردي كشور ترجيح داده شده است.
نوع برخوردي كه در گاندو با وزارت امورخارجه ايران مي‌شود نيز بسيار قابل توجه است. تصوير گاندو از صدر تا ذيل دستگاه ديپلماسي ايران افرادي خائن، ترسو، عافيت‌طلب و ناكارآمد است. تا جايي كه شخص جواد ظريف را در اين فيلم اين‌گونه به نمايش مي‌گذارد. مضحكه كردن كل دستگاه ديپلماسي ايران، ابزار و روشي است كه دقيقا در راستاي منافع حاكمان تندروي امريكايي، غربي، عربي و اسراييلي است كه قصد دارند القا كنند، دستگاه سياست خارجي ايران هيچ كاره است و طرف حساب ما آنها نيستند.
مجيد تفرشي
در خصوص سريال «گاندو» كه طي هفته‌هاي اخير در شبكه 3 سيماي جمهوري اسلامي ايران پخش مي‌شود و به مراحل پاياني خود رسيده، مي‌توان به چند نكته مهم اشاره كرد. نخست اينكه ساخت و پردازش تصويري و شكلي اين فيلم به لحاظ رسانه‌اي كار متفاوت و جديدي در تلويزيون ايران محسوب مي‌شود. به اين معني كه قابليت‌هايي در اين فيلم مورد استفاده قرار گرفته است كه به طور نسبي و به لحاظ فني يك گام رو به جلو محسوب مي‌شود. اما نكته بعدي به محتواي اين سريال بازمي‌گردد. در اين سريال، يك‌سري افراد كاملا خوب و خطاناپذير حضور دارند كه نجات دهنده ملك و ملت و منافع هستند، با وجود اينكه اكثريت نظام يا ناكارآمدند يا فاسد يا مشكوك به خيانت و سازش.
آنچه عملا در اين فيلم نشان داده مي‌شود، اين است كه نظامي در ايران حضور دارد كه در آن هيچكس كارش را درست انجام نمي‌دهد و صرفا عده‌اي اقليت هستند كه در حال حفظ و نجات كل مملكت هستند. در اين ميان كساني هستند كه عنوان مي‌كنند اين فيلم تخيلي و در فضايي فانتزي است و مشابه اين نوع فيلم‌ها در خارج از كشور نيز زياد ساخته مي‌شود. به طور مثال در سريال Homeland عده‌اي از ايران قصد دارند، مقر سازمان سيا را منفجر كنند يا حتي در فيلم سينمايي «سقوط لندن» نيروهاي داعش رييس‌جمهور امريكا را در لندن به گروگان گرفته و شكنجه مي‌كنند. امثال اين نوع فيلم‌ها در غرب زياد ساخته مي‌شود كه اغراق و دروغ فراواني در آن وجود دارد ضمن اينكه نقاط ضعف سيستم نيز به نماش گذاشته مي‌شود.
ولي متاسفانه تفاوت اين فيلم‌ها با گاندو در اين است كه در آن موارد، اغلب پيام نهايي فيلم اين است كه سيستم سالم است و درست كار مي‌كند و عده خاصي هستند كه مرتكب اشتباه مي‌شوند و عده‌اي هستند كه با اصلاح اين اشتباهات موردي و نامعمول، سيستم را به جايگاه واقعي و سالم خود بازمي‌گردانند. اما در گاندو اين را نمي‌بينيم. در گاندو با سيستمي مواجه هستيم كه در اغلب قريب به اتفاق بخش اجرايي، ناكارآمد و فاسد است و فقط عده خاصي در تلاش هستند كه آن را نجات داده و جلوي نابودي آن را بگيرند. از همين رو گاندو را مي‌توان يك نوع خودزني خودخواسته و آگاهانه درون سيستمي دانست. ظاهر قضيه اين است يك جناح، جناح ديگري را هدف قرار مي‌دهد اما ... در باطن اين فيلم، ادعاي افرادي را كه معتقدند، منافع ملي در جمهوري اسلامي لحاظ نمي‌شود را دنبال مي‌كند.
گاندو خيلي خلاصه و سرراست نشان مي‌دهد كه اكثريت افراد تاثيرگذار درون نظام، افراد مطلوب و سالمي نيستند. در واقع اين يك پاس گل طلايي و حرفه‌اي و هديهاي به مخالفان نظام است كه معتقد به براندازي‌اند و براي سرنگوني تلاش مي‌كنند.
نكته ديگر اينكه با مطالعه در ادبيات و تاريخ‌نگاري سازمان‌هاي امنيتي دنيا درمي‌يابيم كه دستگاه‌هاي مشابه و موازي امنيتي در اروپا و امريكا هم وجود دارند ولي در نهايت هر چقدر با يكديگر اختلاف داشته باشند، خروجي عملكرد آنان، هماهنگ و يكسان در جهت منافع ملي كشور و مصالح نظام خواهد بود. ولي در گاندو تنها يك دستگاه سالم و كارآمد وجود دارد و ساير دستگاه‌ها ناكارآمدند و مانع ايجاد مي‌كنند. كه اين نيز يك نوع خودزني جدي درون سيستمي است. اين سريال نشان مي‌دهد در بين دستگاه‌هاي امنيتي و اجرايي، يك نوع نزاع و مناقشه همه جانبه وجود دارد و گويي به جز حكم تير هر گونه دشمني را بر يكديگر روا مي‌دارند.
در اين بين گاندو تا جايي پيش مي‌رود كه برخي اتهاماتي كه قبلا توسط امريكا و اسراييل عليه ايران مطرح شده از جمله ماجراي ربوده شدن لوينسكي مامور اف.بي.آي در كيش عملا و تلويحا تاييد مي‌شود و به سادگي مي‌تواند تبديل به ابزار دست دشمنان شود. حتي در بحث انفجار انبار موشكي ايران در ملارد نيز در اين فيلم اشاراتي در تاييد مواضع ايران‌ستيزان مطرح مي‌شود كه به مي‌تواند خلاف مصالح و امنيت ملي تلقي شود. تا جايي كه گاهي اين شايبه ايجاد مي‌شود كه اين فيلم واقعا با بودجه داخلي درست شده يا خارجي؟ به هر روي در بخش‌هايي از اين سريال به نظر مي‌رسد كه مصالح و منافع جناحي كوتاه‌مدت و مقطعي به مصالح ملي و منافع راهبردي كشور ترجيح داده شده است.
نوع برخوردي كه در گاندو با وزارت امورخارجه ايران مي‌شود نيز بسيار قابل توجه است. تصوير گاندو از صدر تا ذيل دستگاه ديپلماسي ايران افرادي خائن، ترسو، عافيت‌طلب و ناكارآمد است. تا جايي كه شخص جواد ظريف را در اين فيلم اين‌گونه به نمايش مي‌گذارد. مضحكه كردن كل دستگاه ديپلماسي ايران، ابزار و روشي است كه دقيقا در راستاي منافع حاكمان تندروي امريكايي، غربي، عربي و اسراييلي است كه قصد دارند القا كنند، دستگاه سياست خارجي ايران هيچ كاره است و طرف حساب ما آنها نيستند.
Forwarded from مجید تفرشی/ Majid Tafreshi (Majid Tafreshi)
عملا اين فيلم تمام ادعاهاي قبلي و فعلي دشمنان ايران را درباره غيرقابل اعتماد و غيرقابل مذاكره بودن كشور تاييد مي‌كند و در جهت تضعيف مذاكرات بين‌المللي است. گويي كه امروز و فردايي نيست و ايران نيازي به گفت‌وگوي آبرومند با جامعه بين‌المللي با حفظ احترام و اعتبار وزارت خارجه ندارد.
اما موضوعي كه در اين بين سوال‌برانگيز است، استفاده و سوءاستفاده از اسناد طبقه‌بندي شده مربوط به يك پرونده امنيتي است كه سال‌هاي زيادي از آن نمي‌گذرد. اساسا در هيچ كشوري از دنيا چنين پرونده پرحاشيه و جنجالي را كه مدت كوتاهي از آن گذشته، افشا نمي‌كنند و مورد بهره‌برداري تبليغاتي و رسانه‌اي قرار نمي‌دهند. چراكه اين استفاده ابزاري در جهت منافع راهبردي ملي كشور نيست. حتي اگر پرونده مختومه نيز شده باشد، رگه‌ها و ابعاد مختلفي در آن وجود دارد كه قابل رديابي است و اين‌گونه جرياني و جهت‌دار به چنين پرونده مهم امنيتي پرداختن كاملا چنين پرونده مهمي را تحت‌الشعاع قرار مي‌دهد.
در تمام كشورهاي دنيا با وجود اينكه قانون دسترسي آزاد به اطلاعات وجود دارد، فشار زيادي روي دستگاه‌هاي امنيتي است كه اسناد خود را در زمان كوتاه‌تري منتشر كنند با اين وجود ما شاهد آن هستيم كه اسناد امنيتي در اين موضوعات مستثني هستند. اكنون به ندرت اسناد محرمانه امنيتي دهه 1950 ميلادي در بريتانيا منتشر شده است. دليل آن هم اين است كه مسائل امنيتي، جاسوسي و ضد جاسوسي از جمله مباحثي است كه با منافع ملي بلندمدت گره خورده و نبايد براي تسويه حساب‌هاي آني و كوتاه‌مدت از آن سوءاستفاده كرد. اين فيلم به خوبي نشان داد كه يك سوءاستفاده از پرونده‌هاي امنيتي در راستاي منافع حزبي صورت گرفته است كه اين موضوع مي‌تواند براي منافع ملي بسيار خطرناك باشد.
مساله ديگري كه در اين بين وجود دارد يك جو عجيب ارعاب و تهديدي به وجود آمده است كه هر كسي كه در مورد اين سريال بحث و انتقاد مي‌كند به اين معني است كه منافعش به خطر افتاده يا اينكه خود آن فرد جاسوس است و عليه منافع و مصالح نظام صحبت مي‌كند. اساسا فضاي مناسبي براي نقد منصفانه و بدون ملاحظه و ترس وجود ندارد. از همين رو فضايي ايجاد كردند كه كسي جرات مخالفت با فيلم را نداشته باشد. در نتيجه اين فضاي ناسالم، راه براي نقد منصفانه و جدي داخلي بسته شده و در مقابل، سوژه اصلي سريال با نگارش و انتشار شبه خاطرات خود در سراسر جهان، و هم‌اكنون در لندن، به ارايه روايت يك‌طرفه خود از ماجرا مشغول است.
در پايان بايد گفت كه اين فيلم قصد دارد يك ديدگاه كلاسيك و جهان سومي را ارايه دهد كه عده خاص و جناح خاصي هستند كه حق دارند و مي‌توانند نگران منافع ملي و مصالح نظام باشند و ديگران نه حق دارند و نه مي‌توانند و نه بايد وارد اين چارچوب شوند. مساله مهم هم اين است، عده‌اي كه خود را نگران منافع ملي مي‌دانند در واقع داناي كل و خيرخواه مطلق هستند و ديگران صلاحيت آنها را ندارند كه وارد اين مقوله‌ها شده و براي حفظ و اعتلاي مملكت خود راهكارهاي ديگري را ارايه كنند.
https://t.me/majidtafreshi
اما موضوعي كه در اين بين سوال‌برانگيز است، استفاده و سوءاستفاده از اسناد طبقه‌بندي شده مربوط به يك پرونده امنيتي است كه سال‌هاي زيادي از آن نمي‌گذرد. اساسا در هيچ كشوري از دنيا چنين پرونده پرحاشيه و جنجالي را كه مدت كوتاهي از آن گذشته، افشا نمي‌كنند و مورد بهره‌برداري تبليغاتي و رسانه‌اي قرار نمي‌دهند. چراكه اين استفاده ابزاري در جهت منافع راهبردي ملي كشور نيست. حتي اگر پرونده مختومه نيز شده باشد، رگه‌ها و ابعاد مختلفي در آن وجود دارد كه قابل رديابي است و اين‌گونه جرياني و جهت‌دار به چنين پرونده مهم امنيتي پرداختن كاملا چنين پرونده مهمي را تحت‌الشعاع قرار مي‌دهد.
در تمام كشورهاي دنيا با وجود اينكه قانون دسترسي آزاد به اطلاعات وجود دارد، فشار زيادي روي دستگاه‌هاي امنيتي است كه اسناد خود را در زمان كوتاه‌تري منتشر كنند با اين وجود ما شاهد آن هستيم كه اسناد امنيتي در اين موضوعات مستثني هستند. اكنون به ندرت اسناد محرمانه امنيتي دهه 1950 ميلادي در بريتانيا منتشر شده است. دليل آن هم اين است كه مسائل امنيتي، جاسوسي و ضد جاسوسي از جمله مباحثي است كه با منافع ملي بلندمدت گره خورده و نبايد براي تسويه حساب‌هاي آني و كوتاه‌مدت از آن سوءاستفاده كرد. اين فيلم به خوبي نشان داد كه يك سوءاستفاده از پرونده‌هاي امنيتي در راستاي منافع حزبي صورت گرفته است كه اين موضوع مي‌تواند براي منافع ملي بسيار خطرناك باشد.
مساله ديگري كه در اين بين وجود دارد يك جو عجيب ارعاب و تهديدي به وجود آمده است كه هر كسي كه در مورد اين سريال بحث و انتقاد مي‌كند به اين معني است كه منافعش به خطر افتاده يا اينكه خود آن فرد جاسوس است و عليه منافع و مصالح نظام صحبت مي‌كند. اساسا فضاي مناسبي براي نقد منصفانه و بدون ملاحظه و ترس وجود ندارد. از همين رو فضايي ايجاد كردند كه كسي جرات مخالفت با فيلم را نداشته باشد. در نتيجه اين فضاي ناسالم، راه براي نقد منصفانه و جدي داخلي بسته شده و در مقابل، سوژه اصلي سريال با نگارش و انتشار شبه خاطرات خود در سراسر جهان، و هم‌اكنون در لندن، به ارايه روايت يك‌طرفه خود از ماجرا مشغول است.
در پايان بايد گفت كه اين فيلم قصد دارد يك ديدگاه كلاسيك و جهان سومي را ارايه دهد كه عده خاص و جناح خاصي هستند كه حق دارند و مي‌توانند نگران منافع ملي و مصالح نظام باشند و ديگران نه حق دارند و نه مي‌توانند و نه بايد وارد اين چارچوب شوند. مساله مهم هم اين است، عده‌اي كه خود را نگران منافع ملي مي‌دانند در واقع داناي كل و خيرخواه مطلق هستند و ديگران صلاحيت آنها را ندارند كه وارد اين مقوله‌ها شده و براي حفظ و اعتلاي مملكت خود راهكارهاي ديگري را ارايه كنند.
https://t.me/majidtafreshi
Telegram
مجید تفرشی/ Majid Tafreshi
يادداشتهايى از ديروز و امروز و شايد مفيد براى فردا
نوشته شده يا برگزيده مجید تفرشی
تاريخ نگار، سندپژوه و پژوهشگر مسايل معاصر
Email: mtafreshi@gmail.com
Twitter: @majidtafreshi
ارتباط با ادمین:
@mjavadmh
نوشته شده يا برگزيده مجید تفرشی
تاريخ نگار، سندپژوه و پژوهشگر مسايل معاصر
Email: mtafreshi@gmail.com
Twitter: @majidtafreshi
ارتباط با ادمین:
@mjavadmh
Forwarded from ديده‌بان محيط زيست ایران
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ثبت یکی از زیباترین صحنه های حیات وحش کشور
در رخدادی کم نظیر اواسط تیرماه سال جاری گروهی از طبیعت دوستان در ارتفاعات مازندران دو پلنگ ایرانی را در حال بازیگوشی با یکدیگر مشاهده نموده و موفق شدند دقایقی از این صحنه شگفت انگیز تصویر برداری کنند.
در این رخداد زیبا یک پلنگ ماده با توله حدودا یک ساله اش در کمال آرامش مشغول بازی و تمرین رفتارهای طبیعی هستند.
فیلم از: شهرزاد رحمتی، بهادر آراسته، ماهیار تاکامی و آرمان مکنونی
دیده بان محیط زیست ایران
iew.ir
در رخدادی کم نظیر اواسط تیرماه سال جاری گروهی از طبیعت دوستان در ارتفاعات مازندران دو پلنگ ایرانی را در حال بازیگوشی با یکدیگر مشاهده نموده و موفق شدند دقایقی از این صحنه شگفت انگیز تصویر برداری کنند.
در این رخداد زیبا یک پلنگ ماده با توله حدودا یک ساله اش در کمال آرامش مشغول بازی و تمرین رفتارهای طبیعی هستند.
فیلم از: شهرزاد رحمتی، بهادر آراسته، ماهیار تاکامی و آرمان مکنونی
دیده بان محیط زیست ایران
iew.ir
Forwarded from Vesal&Co. Global Consultancy (Parham FARHANG VESAL)
مشتری پنیر فتا (بسته آبی در تصویر پایین) هستم. امروز دیدم مدل جدید آمده، ۸۰٪ گران‌تر؛ ۴.۳۰ فرانک به‌جای ۲.۵۰ فرانک. روی شناسه کالا و بسته نوشته شده «اصل یونان». بستهٔ شیک و گران را باز کردم، بستهٔ باسمه‌ای و پلاستیکی (حتی بدون چاپ) زد بیرون!
هزینهٔ تولید در سوئیس بسیار بالاست؛ اما تولید در یونان و در مقایسه با سایر کشورهای عضو اتحادیه اروپا — که از استاندارد و مقررات واحد در صنایع غذایی تبعیت میکنند — از کم‌هزینه‌ترین‌هاست.
کاسب سوئیسی محصول را با ۲۰٪ هزینهٔ تولید در سوئیس، از یونان تامین می‌کند — حتی هزینهٔ چاپ روی بستهٔ پلاستیکی را هم حذف می‌نماید! سپس از مقررات اتحادیه اروپا در آزادی جابجایی کالاها که از طریق معاهدهٔ دوجانبه شامل حال سوئیس می‌شود (سوئیس عضو اتحادیه نیست) استفاده کرده، محصول را بدون هیچ عوارض گمرکی وارد می‌کند.
سپس بسته‌های پلاستیکی را می‌گذارد در بسته‌بندی شیک و روی آن می‌نویسد «سلکسیون» (یعنی: دست‌چین)؛ بسته‌هایی کاغذی با طراحی فریبنده که در چاپ انبوه شاید هر کدام ۱ سنت هم آب نخورد، و تازه همان را هم احتمالاً از فرانسه تهیه می‌کند که باز از سوئیس ارزان‌تر است.
و نتیجهٔ نهایی؟ چیزی حدود ۵۸۰٪ سود بیشتر نسبت کالای ۲.۵ فرانکی! دلیل این سود سرشار و راحةالحلقوم؟ به‌کار انداختن عقل، به‌جای دائماً نق‌زدن و ناله‌کردن.
این دقیقاً کاری‌ست که با پسته و خرما و زعفران و خاویار و خشکبار (و حتی به‌نوعی فرش و نفت) «ما» میکنند. اقلامی که صادرات‌شان به اروپا همین الان هم مقدور است و تحریم هیچ اثری بر آنها ندارد. مشکل نهایتاً این است که انتقال وجه از طریق بانکی بین ایران و اروپا دشوار است؟ آن هم چاره دارد، و چه چارهٔ توپی!
شِمای کلی راه‌کار از این قرار است: ثبت شرکت در خارج (کشورهای مختلف، حسب مورد) و تجمیع سود حاصله در حسابی نزد بانکی در کشور محل ثبت، سپس عقد قرارداد سرمایه‌گذاری میان آن شرکت ثبت‌شده در خارج با یکی از بانک‌های معتبر سرمایه‌گذاری در کشور مقصدی که فروش کالای صادراتی ایران در بازار آن هدف‌گیری شده. البته در این میان جزئیات و ریزه‌کاری‌ها فراوان است که بماند برای تجّارِ خارج از عنصطاغرام و فسبوغ و طلغرام.
چندین بار نوشته‌ام که ما بیش از آنکه دچار تحریم خارجی باشیم، مبتلا به «خودتحریمی» هستیم. درک نمی‌کنیم که تحریم از جنس «قانون» است و قانون (خاصه وقتی راجع به اقتصاد و بازرگانی باشد) نیز ماهیتاً «ابزار» است و وسیله‌ای برای مانور و تنظیم روابط. در برابر تحریم تنها کاری که بلدیم (چه در سطح دولت و حاکمیت، چه بازرگانان و افراد) ناله و فغان و تظلم‌خواهی است، که البته در جای خود رواست و ضروری، اما ناکافی.
توجه نمی‌کنیم که چیزی به نام «تحریم ایران» اصلاً معنای دقیق در واقعیت ندارد؛ با وضع تحریم علیه مثلاً گوشت‌کوب، هم تولیدکننده ضربه می‌خورد، هم خریدار، و هم واسطه‌های مختلفِ سرمایه‌ای و تولیدی و ترابری و تجارتی. این یعنی همهٔ اینها با هم ذی‌نفع هستند در یافتنِ مسیرهایی که هم قوانین تحریم علناً نقض نشود، هم دادوستدها تعطیل نگردد.
اما وقتی یک طرف ماجرا، تحریم را برای خود صرفاً مترادف با ظلم و ستم ترسیم و درونی کرد، و به‌جای رویارویی خونسرد و خردورزانه، فقط شیون سر داد و به جبر زمانه لعن فرستاد، آنگاه طرفین دیگر ماجرا — که نوعاً درکی عینی‌گرا و ابزاری از «قانون تحریم» دارند — نخواهند توانست در مدیریت وضعیتِ محدوثه اقدامی اثربخش صورت دهند.
واقعیتی که لابد کسی مثل من نباید فاش‌گویی کند: از دلایل اینکه چرا اروپا در این روزها نمی‌تواند به نحو مؤثر تحریم‌های یک‌جانبه (و مخالف حقوق بین‌الملل) آمریکا را خنثی نماید، یکی هم این است که ما فقط به جان‌اش غُر می‌زنیم؛ هم‌افزاییِ کارکردگرایانه و تعاملِ مبتنی بر درکِ غیرهیئتی از قانون باید داشته باشیم، که نداریم — اصلاً نمی‌دانیم «هم‌افزایی» و «کارکردگرایی» و «قانون» یعنی چه! تأکید می‌کنم که این نقصان جان‌کاه و ملال‌انگیز، در میان کسبه و رعایا بسیار شدیدتر است نسبت به وضعیت دولت و حاکمیت.
-
هزینهٔ تولید در سوئیس بسیار بالاست؛ اما تولید در یونان و در مقایسه با سایر کشورهای عضو اتحادیه اروپا — که از استاندارد و مقررات واحد در صنایع غذایی تبعیت میکنند — از کم‌هزینه‌ترین‌هاست.
کاسب سوئیسی محصول را با ۲۰٪ هزینهٔ تولید در سوئیس، از یونان تامین می‌کند — حتی هزینهٔ چاپ روی بستهٔ پلاستیکی را هم حذف می‌نماید! سپس از مقررات اتحادیه اروپا در آزادی جابجایی کالاها که از طریق معاهدهٔ دوجانبه شامل حال سوئیس می‌شود (سوئیس عضو اتحادیه نیست) استفاده کرده، محصول را بدون هیچ عوارض گمرکی وارد می‌کند.
سپس بسته‌های پلاستیکی را می‌گذارد در بسته‌بندی شیک و روی آن می‌نویسد «سلکسیون» (یعنی: دست‌چین)؛ بسته‌هایی کاغذی با طراحی فریبنده که در چاپ انبوه شاید هر کدام ۱ سنت هم آب نخورد، و تازه همان را هم احتمالاً از فرانسه تهیه می‌کند که باز از سوئیس ارزان‌تر است.
و نتیجهٔ نهایی؟ چیزی حدود ۵۸۰٪ سود بیشتر نسبت کالای ۲.۵ فرانکی! دلیل این سود سرشار و راحةالحلقوم؟ به‌کار انداختن عقل، به‌جای دائماً نق‌زدن و ناله‌کردن.
این دقیقاً کاری‌ست که با پسته و خرما و زعفران و خاویار و خشکبار (و حتی به‌نوعی فرش و نفت) «ما» میکنند. اقلامی که صادرات‌شان به اروپا همین الان هم مقدور است و تحریم هیچ اثری بر آنها ندارد. مشکل نهایتاً این است که انتقال وجه از طریق بانکی بین ایران و اروپا دشوار است؟ آن هم چاره دارد، و چه چارهٔ توپی!
شِمای کلی راه‌کار از این قرار است: ثبت شرکت در خارج (کشورهای مختلف، حسب مورد) و تجمیع سود حاصله در حسابی نزد بانکی در کشور محل ثبت، سپس عقد قرارداد سرمایه‌گذاری میان آن شرکت ثبت‌شده در خارج با یکی از بانک‌های معتبر سرمایه‌گذاری در کشور مقصدی که فروش کالای صادراتی ایران در بازار آن هدف‌گیری شده. البته در این میان جزئیات و ریزه‌کاری‌ها فراوان است که بماند برای تجّارِ خارج از عنصطاغرام و فسبوغ و طلغرام.
چندین بار نوشته‌ام که ما بیش از آنکه دچار تحریم خارجی باشیم، مبتلا به «خودتحریمی» هستیم. درک نمی‌کنیم که تحریم از جنس «قانون» است و قانون (خاصه وقتی راجع به اقتصاد و بازرگانی باشد) نیز ماهیتاً «ابزار» است و وسیله‌ای برای مانور و تنظیم روابط. در برابر تحریم تنها کاری که بلدیم (چه در سطح دولت و حاکمیت، چه بازرگانان و افراد) ناله و فغان و تظلم‌خواهی است، که البته در جای خود رواست و ضروری، اما ناکافی.
توجه نمی‌کنیم که چیزی به نام «تحریم ایران» اصلاً معنای دقیق در واقعیت ندارد؛ با وضع تحریم علیه مثلاً گوشت‌کوب، هم تولیدکننده ضربه می‌خورد، هم خریدار، و هم واسطه‌های مختلفِ سرمایه‌ای و تولیدی و ترابری و تجارتی. این یعنی همهٔ اینها با هم ذی‌نفع هستند در یافتنِ مسیرهایی که هم قوانین تحریم علناً نقض نشود، هم دادوستدها تعطیل نگردد.
اما وقتی یک طرف ماجرا، تحریم را برای خود صرفاً مترادف با ظلم و ستم ترسیم و درونی کرد، و به‌جای رویارویی خونسرد و خردورزانه، فقط شیون سر داد و به جبر زمانه لعن فرستاد، آنگاه طرفین دیگر ماجرا — که نوعاً درکی عینی‌گرا و ابزاری از «قانون تحریم» دارند — نخواهند توانست در مدیریت وضعیتِ محدوثه اقدامی اثربخش صورت دهند.
واقعیتی که لابد کسی مثل من نباید فاش‌گویی کند: از دلایل اینکه چرا اروپا در این روزها نمی‌تواند به نحو مؤثر تحریم‌های یک‌جانبه (و مخالف حقوق بین‌الملل) آمریکا را خنثی نماید، یکی هم این است که ما فقط به جان‌اش غُر می‌زنیم؛ هم‌افزاییِ کارکردگرایانه و تعاملِ مبتنی بر درکِ غیرهیئتی از قانون باید داشته باشیم، که نداریم — اصلاً نمی‌دانیم «هم‌افزایی» و «کارکردگرایی» و «قانون» یعنی چه! تأکید می‌کنم که این نقصان جان‌کاه و ملال‌انگیز، در میان کسبه و رعایا بسیار شدیدتر است نسبت به وضعیت دولت و حاکمیت.
-
Forwarded from شرق
🔺بورسيه‌هاي جنجالی و انفصال از خدمت دو رئيس دانشگاه
🔹شهرزاد همتي: داستان‌هاي وزارت علوم و دانشگاه‌ها و بورسيه‌ها انگار تمامي ندارد. بورسيه‌هايي که پيش از اين باعث استيضاح فرجي‌دانا، وزير علوم دولت يازدهم شده بود، حالا باعث صدور حکم انفصال از خدمت دو رئيس دانشگاه توسط ديوان عدالت اداري شده است. خود رؤساي اين دو دانشگاه مي‌گويند هنوز حکمي به آنها ابلاغ نشده، اما يک منبع آگاه در وزارت علوم در گفت‌وگو با «شرق» اين موضوع را تأييد کرده است. درباره اين ماجرا هنوز هيچ مرجع رسمي‌ای حاضر به صحبت‌کردن نيست و تنها مي‌شود به صحبت‌هاي منابع آگاه و همچنين اظهارنظر وزير در نشستي خبري بسنده کرد. ماجرا از اين قرار است که ديوان عدالت اداري، رئيس دانشگاه تربيت‌مدرس را به انفصال از خدمت محکوم کرد.
🔹اين حکم به دليل مخالفت محمدتقي احمدي با بورسيه‌هاي مشهور و استخدام سارا دانشجو؛ فرزند وزير پيشين علوم، صادر شده و حالا خانم دانشجو با حکم قاضي، عضو هيئت علمي تربيت‌مدرس شده و مشغول به‌کار است. سارا دانشجو، فرزند کامران دانشجو است. او که ليسانس و فوق‌ليسانس را در دانشگاه آزاد خوانده، در دوران دانشجويي بورسيه دانشگاه تربيت‌مدرس شد و شايد به همين دليل الان در صفحه‌اش در دانشگاه تربيت‌مدرس اثري از اين دوران نيست.
🔹 حکم صادرشده براي رئيس دانشگاه
کاشان نيز از همين جنس است و او نيز مانند رئيس دانشگاه تربيت‌مدرس انفصال پنج‌ساله از خدمت را در دادگاه بدوي گرفته است.
🔹يک منبع آگاه در وزارت علوم، در گفت‌وگو با «شرق»، با بيان اينکه رئيس دانشگاه تربيت‌مدرس با شکايت سارا دانشجو حکم بدوي انفصال از خدمت گرفته است، گفت: ماجرا جديد نيست. در دانشگاه تربيت‌مدرس دختر کامران دانشجو، خانم سارا دانشجو که در دانشگاه آزاد درس خوانده و بعد بورسيه دانشگاه تربيت‌مدرس بوده، با حکم ديوان عدالت اداري جذب دانشگاه شده، منتها بحثي که ديوان داشته اين بوده که چرا حکم و کد سازماني که از سازمان امور استخدامي گرفته مي‌شود صادر نشده و موقت است.
🔹اما کساني که به روال اداري آشنا باشند مي‌دانند که در وزارت علوم اول افراد به صورت پيماني جذب مي‌شوند و بعد با سازمان امور استخدامي مکاتبه مي‌شود. براي برخي از کارمندان حدود سه سال طول کشيد که کد پست سازماني صادر شود. اين مسئله با وجودي که ذکر شده، اما ديوان عدالت اداري روي آن نظر داده و حکم انفصال از خدمت داده است.
برای خواندن گزارش به لینک زیر مراجعه فرمایید:
http://yon.ir/tllk8
@sharghdaily
🔹شهرزاد همتي: داستان‌هاي وزارت علوم و دانشگاه‌ها و بورسيه‌ها انگار تمامي ندارد. بورسيه‌هايي که پيش از اين باعث استيضاح فرجي‌دانا، وزير علوم دولت يازدهم شده بود، حالا باعث صدور حکم انفصال از خدمت دو رئيس دانشگاه توسط ديوان عدالت اداري شده است. خود رؤساي اين دو دانشگاه مي‌گويند هنوز حکمي به آنها ابلاغ نشده، اما يک منبع آگاه در وزارت علوم در گفت‌وگو با «شرق» اين موضوع را تأييد کرده است. درباره اين ماجرا هنوز هيچ مرجع رسمي‌ای حاضر به صحبت‌کردن نيست و تنها مي‌شود به صحبت‌هاي منابع آگاه و همچنين اظهارنظر وزير در نشستي خبري بسنده کرد. ماجرا از اين قرار است که ديوان عدالت اداري، رئيس دانشگاه تربيت‌مدرس را به انفصال از خدمت محکوم کرد.
🔹اين حکم به دليل مخالفت محمدتقي احمدي با بورسيه‌هاي مشهور و استخدام سارا دانشجو؛ فرزند وزير پيشين علوم، صادر شده و حالا خانم دانشجو با حکم قاضي، عضو هيئت علمي تربيت‌مدرس شده و مشغول به‌کار است. سارا دانشجو، فرزند کامران دانشجو است. او که ليسانس و فوق‌ليسانس را در دانشگاه آزاد خوانده، در دوران دانشجويي بورسيه دانشگاه تربيت‌مدرس شد و شايد به همين دليل الان در صفحه‌اش در دانشگاه تربيت‌مدرس اثري از اين دوران نيست.
🔹 حکم صادرشده براي رئيس دانشگاه
کاشان نيز از همين جنس است و او نيز مانند رئيس دانشگاه تربيت‌مدرس انفصال پنج‌ساله از خدمت را در دادگاه بدوي گرفته است.
🔹يک منبع آگاه در وزارت علوم، در گفت‌وگو با «شرق»، با بيان اينکه رئيس دانشگاه تربيت‌مدرس با شکايت سارا دانشجو حکم بدوي انفصال از خدمت گرفته است، گفت: ماجرا جديد نيست. در دانشگاه تربيت‌مدرس دختر کامران دانشجو، خانم سارا دانشجو که در دانشگاه آزاد درس خوانده و بعد بورسيه دانشگاه تربيت‌مدرس بوده، با حکم ديوان عدالت اداري جذب دانشگاه شده، منتها بحثي که ديوان داشته اين بوده که چرا حکم و کد سازماني که از سازمان امور استخدامي گرفته مي‌شود صادر نشده و موقت است.
🔹اما کساني که به روال اداري آشنا باشند مي‌دانند که در وزارت علوم اول افراد به صورت پيماني جذب مي‌شوند و بعد با سازمان امور استخدامي مکاتبه مي‌شود. براي برخي از کارمندان حدود سه سال طول کشيد که کد پست سازماني صادر شود. اين مسئله با وجودي که ذکر شده، اما ديوان عدالت اداري روي آن نظر داده و حکم انفصال از خدمت داده است.
برای خواندن گزارش به لینک زیر مراجعه فرمایید:
http://yon.ir/tllk8
@sharghdaily
Forwarded from باشگاه روزنامه نگاران ايران
درخواست پناهندگی دبیر سیاسی خبرگزاری موج
برخی از خبرنگاران در توئیتر خبردادند، امیرتوحید فاضل، دبیر سیاسی خبرگزاری اصولگرای موج، که اخیرا با آقای ظریف وزیر امورخارجه به سوئد رفته بود، از تیم خبری جدا شده، و درخواست پناهندگی داده است.
احسان بداغی خبرنگارپارلمانی روزنامه ایران نوشته:کریمی قدوسی روز اول مرداد لیست کذایی دوتابعیتی‌ها را برای انتشار به خبرنگار مورد اعتمادش که دبیر سیاسی خبرگزاری اصولگرای «موج» بود، داد. درست روز آخر همان ماه یعنی 31 مرداد، همان خبرنگار در جریان سفر ظریف به سوئد،پناهنده این کشور شد.
مهدی افشارنیک روزنامه نگار حوزه‌ی نفت نوشته: همین خبرنگار وقتی ما زیر مستند زیر صفر مرزی را در جشنواره اکران کردیم، توی موج علیه ما جوسازی کرد که ضد شهدا و دفاع مقدس فیلم ساختیم. حتی از پژمانفر نماینده مشهد هم مصاحبه گرفت که علیه ما شکایت می‌کند. حتمن دو روز دیگر هم سلطنت طلب میشه باز هم به ما فحش میدهد.
@journalistsclub
برخی از خبرنگاران در توئیتر خبردادند، امیرتوحید فاضل، دبیر سیاسی خبرگزاری اصولگرای موج، که اخیرا با آقای ظریف وزیر امورخارجه به سوئد رفته بود، از تیم خبری جدا شده، و درخواست پناهندگی داده است.
احسان بداغی خبرنگارپارلمانی روزنامه ایران نوشته:کریمی قدوسی روز اول مرداد لیست کذایی دوتابعیتی‌ها را برای انتشار به خبرنگار مورد اعتمادش که دبیر سیاسی خبرگزاری اصولگرای «موج» بود، داد. درست روز آخر همان ماه یعنی 31 مرداد، همان خبرنگار در جریان سفر ظریف به سوئد،پناهنده این کشور شد.
مهدی افشارنیک روزنامه نگار حوزه‌ی نفت نوشته: همین خبرنگار وقتی ما زیر مستند زیر صفر مرزی را در جشنواره اکران کردیم، توی موج علیه ما جوسازی کرد که ضد شهدا و دفاع مقدس فیلم ساختیم. حتی از پژمانفر نماینده مشهد هم مصاحبه گرفت که علیه ما شکایت می‌کند. حتمن دو روز دیگر هم سلطنت طلب میشه باز هم به ما فحش میدهد.
@journalistsclub
Forwarded from شرق
🔺انتقاد روزنامه‌نگاران «شرق» به حکم مرضیه امیری
با توجه به سياست‌هاي جديد دستگاه قضا كه بعد از حضور جناب رئيسي در اين مسند ديده شده است، اهالي فرهنگ و رسانه انتظار داشتند كه نسبت به حل مسائل، مشكلات و گسترش آزادي بيان و انديشه به شيوه ديگري برخورد شود. اما حكم مرضيه اميري، باعث حيرت اعضاي تحريريه «شرق» شد. با توجه به اتهاماتی كه به همكار ما در اين مدت وارد شده، صدور چنين حكمي از سوي مراجع ذي‌صلاح دور از انتظار است. همچنين با توجه به اينكه رئيس قوه قضائيه در ديدار با اصحاب رسانه در ماه مبارك رمضان قول پيگيري و مساعدت در اين موضوع را داده بود، انتظار صدور چنين حكمي براي همكارمان را نداشتيم. ازهمين‌رو اعضاي تحريريه، سردبير و مديرمسئول روزنامه «شرق» خواستار تجديدنظر و پيگيري پرونده هستيم.
@sharghdaily
با توجه به سياست‌هاي جديد دستگاه قضا كه بعد از حضور جناب رئيسي در اين مسند ديده شده است، اهالي فرهنگ و رسانه انتظار داشتند كه نسبت به حل مسائل، مشكلات و گسترش آزادي بيان و انديشه به شيوه ديگري برخورد شود. اما حكم مرضيه اميري، باعث حيرت اعضاي تحريريه «شرق» شد. با توجه به اتهاماتی كه به همكار ما در اين مدت وارد شده، صدور چنين حكمي از سوي مراجع ذي‌صلاح دور از انتظار است. همچنين با توجه به اينكه رئيس قوه قضائيه در ديدار با اصحاب رسانه در ماه مبارك رمضان قول پيگيري و مساعدت در اين موضوع را داده بود، انتظار صدور چنين حكمي براي همكارمان را نداشتيم. ازهمين‌رو اعضاي تحريريه، سردبير و مديرمسئول روزنامه «شرق» خواستار تجديدنظر و پيگيري پرونده هستيم.
@sharghdaily
Forwarded from کاوش مدیا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✅چرا آمریکا و اسرائیل علی رغم بودجه اندک نظامی ایران از قدرت بازدارندگی و موشکی کشورمان نگرانند؟
📍به روایت نظریه پرداز مطرح آمریکایی نوام چامسکی
🆔 @Kavoshmedia
📍به روایت نظریه پرداز مطرح آمریکایی نوام چامسکی
🆔 @Kavoshmedia
Forwarded from كاوه مدنى | Kaveh Madani
📚 #معرفی_مقاله
عنوان: #هم_بست آب زیرزمینی-انرژی-غذا در بخش #کشاورزی ایران: پیامدهای محتمل برای #امنیت_آبی"
نشریه: آب
سال انتشار: ٢٠١٩
نویسندگان: آتنا میرزایی و همکاران
لینک دسترسی رایگان به مقاله https://www.mdpi.com/2073-4441/11/9/1835
▪️بر پایه تفکر سیستمی در #توسعه_پایدار، پیوندهای میان منابع آب، انرژی و تولید غدا در کانون توجه محافل علمی جهانی قرار گرفته است. این مباحث ذیل عنوان #هم‌بست آب-انرژی-غذا مطرح می شوند.
▪️این مقاله اولین مطالعه هم‌بست #آب_زیرزمینی-انرژی-غذا در استان های #ایران را ارائه می کند. نویسندگان با درنظر گرفتن فرضیات ساده کننده امکان مقایسه وضعیت بهره برداری از منابع آب زیرزمینی، #انرژی الکتریکی (برق مصرفی در پمپاژ آب زیرزمینی) و میزان تولید محصولات زراعی استانها را فراهم میکنند.
▪️در کنار #خشکسالی های اخیر، #برداشت_بی_رویه از منابع آب، بهره برداران را با کاهش سهم برداشت از منابع #آب_سطحی، افت پیوسته سطح آب زیرزمینی و کاهش #کیفیت آن مواجه کرده است.
▪️برای مطالعه این وضعیت از داده های استانی تولید #وزارت_جهاد_کشاورزی در سال ۱۳۹۴ و داده های #وزارت_نیرو در زمینه برداشت #آب زیرزمینی و مصرف انرژی همان سال استفاده شده است.
▪️شش گونه عمده #محصولات_زراعی در ایران شامل غلات، حبوبات، محصولات صنعتی، سبزیجات، مرکبات و محصولات علوفه ای در این مطالعه در نظر گرفته شده و به دلیل اهمیت #برنج به عنوان یکی از غذاهای اصلی در کشور، این محصول نیز به شکل جداگانه به عنوان دسته هفتم در مطالعه در نظر گرفته شده است.
▪️مقایسه #نیاز_آبی هفت دسته محصول در ۳۱ استان، تصویری از آب بری محصولات و تناسب #الگوی_کشت در سطح کشور به دست می دهد.
▪️بنا بر نتایج به دست آمده:
بیش از ۹۰ در صد سطح زیر کشت متعلق به هفت گروه تولید زراعی در پنج استان است. غلات، محصولات صنعتی، سبزیجات ، مرکبات و محصولات علوفه ای در همه استان ها کشت می شوند.
۲۹ استان #حبوبات کشت می کنند و ۲۱ استان دارای کشت برنج هستند. بيشترين ميزان توليد محصولات زراعي آبي در كشور متعلق به استان #خوزستان با توليد ۱۹.۳ درصد است درحاليكه استان كهکيلويه و بويراحمد با حدود۰.۳ درصد در جايگاه آخر قرار گرفته است.
۲۱ استان برای تامین #نیاز_آبی خود عمدتا از منابع آب زیرزمینی استفاده میکنند. در استان همدان ۹۰ درصد، خراسان جنوبی ۸۸ درصد، کرمان ۸۷ درصد، خراسان رضوی ۸۵ درصد، زنجان ۸۴ درصد، مرکزی ۸۳ درصد، هرمزگان و فارس و البرز ۷۹ درصد، سمنان ۷۸ درصد و یزد و قم ۷۷ درصد برداشت سالانه از منابع آب زیرزمینی است.
در تمامی استانها، عمده مصرف آب زیرزمینی در بخش #کشاورزی است. در استان تهران ۵۸ درصد، مازندران ۶۲ درصد، گیلان ۶۶ درصد، البرز ۶۷ درصد، اردبیل و گلستان ۷۷ درصد و مابقی استانها بالای ۸۲ درصد #مصرف آب زیرزمینی مربوط به بخش کشاورزی است.
متوسط سالانه ميانگين تغيير سطح آب زیرزمینی در هر استان طی سالهای ۲۰۱۶-۲۰۰۹ برآورد شده است. استان همدان با افت متوسط سالانه ۹۵ سانتی متر، البرز ۸۷ سانتی متر، قم ۷۵ سانتی متر، فارس و تهران ۶۹ سانتی متر، قزوین ۶۸ سانتی متر، خراسان رضوی ۶۶ سانتی متر، کرمان و زنجان ۶۴ سانتی متر، مرکزی ۶۳ سانتی متر و سمنان ۶۲ سانتی متر روبرو هستند. مابقی استانها نیز با افت متوسط سالانه تا ۴۶ سانتی متر مواجه هستند.
بین میزان برداشت آب تخمین زده شده (با استفاده از آمار #سطح_زیر_کشت و تولید) و برداشت گزارش شده اختلاف زیادی وجود دارد. بیشترین اختلاف به ترتیب در استان‌های خراسان جنوبی، هرمزگان، آذربایجان شرقی و یزد وجود دارد.
▪️نتایج حاصل از ارزیابی شاخص #آسیب_پذیری آب زیرزمینی نشان می دهد که استان های کرمان، خراسان رضوی، فارس و تهران با آسیب پذیری شدید تا مفرط روبرو هستند.
▪️مشکل آسیب پذیری منابع آب زیرزمینی در سایر استانها نیز جدی است. از منظر اقتصادی، بهای ناچیز آب در کنار پایین بودن قیمت انرژی، عملا افزایش بهره وری آب زیرزمینی و انرژی را توجیه ناپذیر می کند.
▪️با بررسی روند موجود در سری زمانی کشت، #برداشت_آب و انرژی و با فرض درستی #آمار ارائه شده، با ثبات نسبی سطح زیر کشت و آب برداشتی، انتظار می رود افت گسترده سطح آب زیرزمینی به شکل مستمر ادامه یابد.
▪️در سایه تهدید #ورشکستگی_آبی کشور، #توانمندسازی_کشاورزان جهت افزایش بهره‌وری مصرف آب و انرژی برای #تولید_غذا و بهبود نظارت و مدیریت منابع آب زیرزمینی برای کاهش افت گسترده سطح آب زیرزمینی در استان‌های کشور کاملا ضروری است.
💧@KavehMadani
عنوان: #هم_بست آب زیرزمینی-انرژی-غذا در بخش #کشاورزی ایران: پیامدهای محتمل برای #امنیت_آبی"
نشریه: آب
سال انتشار: ٢٠١٩
نویسندگان: آتنا میرزایی و همکاران
لینک دسترسی رایگان به مقاله https://www.mdpi.com/2073-4441/11/9/1835
▪️بر پایه تفکر سیستمی در #توسعه_پایدار، پیوندهای میان منابع آب، انرژی و تولید غدا در کانون توجه محافل علمی جهانی قرار گرفته است. این مباحث ذیل عنوان #هم‌بست آب-انرژی-غذا مطرح می شوند.
▪️این مقاله اولین مطالعه هم‌بست #آب_زیرزمینی-انرژی-غذا در استان های #ایران را ارائه می کند. نویسندگان با درنظر گرفتن فرضیات ساده کننده امکان مقایسه وضعیت بهره برداری از منابع آب زیرزمینی، #انرژی الکتریکی (برق مصرفی در پمپاژ آب زیرزمینی) و میزان تولید محصولات زراعی استانها را فراهم میکنند.
▪️در کنار #خشکسالی های اخیر، #برداشت_بی_رویه از منابع آب، بهره برداران را با کاهش سهم برداشت از منابع #آب_سطحی، افت پیوسته سطح آب زیرزمینی و کاهش #کیفیت آن مواجه کرده است.
▪️برای مطالعه این وضعیت از داده های استانی تولید #وزارت_جهاد_کشاورزی در سال ۱۳۹۴ و داده های #وزارت_نیرو در زمینه برداشت #آب زیرزمینی و مصرف انرژی همان سال استفاده شده است.
▪️شش گونه عمده #محصولات_زراعی در ایران شامل غلات، حبوبات، محصولات صنعتی، سبزیجات، مرکبات و محصولات علوفه ای در این مطالعه در نظر گرفته شده و به دلیل اهمیت #برنج به عنوان یکی از غذاهای اصلی در کشور، این محصول نیز به شکل جداگانه به عنوان دسته هفتم در مطالعه در نظر گرفته شده است.
▪️مقایسه #نیاز_آبی هفت دسته محصول در ۳۱ استان، تصویری از آب بری محصولات و تناسب #الگوی_کشت در سطح کشور به دست می دهد.
▪️بنا بر نتایج به دست آمده:
بیش از ۹۰ در صد سطح زیر کشت متعلق به هفت گروه تولید زراعی در پنج استان است. غلات، محصولات صنعتی، سبزیجات ، مرکبات و محصولات علوفه ای در همه استان ها کشت می شوند.
۲۹ استان #حبوبات کشت می کنند و ۲۱ استان دارای کشت برنج هستند. بيشترين ميزان توليد محصولات زراعي آبي در كشور متعلق به استان #خوزستان با توليد ۱۹.۳ درصد است درحاليكه استان كهکيلويه و بويراحمد با حدود۰.۳ درصد در جايگاه آخر قرار گرفته است.
۲۱ استان برای تامین #نیاز_آبی خود عمدتا از منابع آب زیرزمینی استفاده میکنند. در استان همدان ۹۰ درصد، خراسان جنوبی ۸۸ درصد، کرمان ۸۷ درصد، خراسان رضوی ۸۵ درصد، زنجان ۸۴ درصد، مرکزی ۸۳ درصد، هرمزگان و فارس و البرز ۷۹ درصد، سمنان ۷۸ درصد و یزد و قم ۷۷ درصد برداشت سالانه از منابع آب زیرزمینی است.
در تمامی استانها، عمده مصرف آب زیرزمینی در بخش #کشاورزی است. در استان تهران ۵۸ درصد، مازندران ۶۲ درصد، گیلان ۶۶ درصد، البرز ۶۷ درصد، اردبیل و گلستان ۷۷ درصد و مابقی استانها بالای ۸۲ درصد #مصرف آب زیرزمینی مربوط به بخش کشاورزی است.
متوسط سالانه ميانگين تغيير سطح آب زیرزمینی در هر استان طی سالهای ۲۰۱۶-۲۰۰۹ برآورد شده است. استان همدان با افت متوسط سالانه ۹۵ سانتی متر، البرز ۸۷ سانتی متر، قم ۷۵ سانتی متر، فارس و تهران ۶۹ سانتی متر، قزوین ۶۸ سانتی متر، خراسان رضوی ۶۶ سانتی متر، کرمان و زنجان ۶۴ سانتی متر، مرکزی ۶۳ سانتی متر و سمنان ۶۲ سانتی متر روبرو هستند. مابقی استانها نیز با افت متوسط سالانه تا ۴۶ سانتی متر مواجه هستند.
بین میزان برداشت آب تخمین زده شده (با استفاده از آمار #سطح_زیر_کشت و تولید) و برداشت گزارش شده اختلاف زیادی وجود دارد. بیشترین اختلاف به ترتیب در استان‌های خراسان جنوبی، هرمزگان، آذربایجان شرقی و یزد وجود دارد.
▪️نتایج حاصل از ارزیابی شاخص #آسیب_پذیری آب زیرزمینی نشان می دهد که استان های کرمان، خراسان رضوی، فارس و تهران با آسیب پذیری شدید تا مفرط روبرو هستند.
▪️مشکل آسیب پذیری منابع آب زیرزمینی در سایر استانها نیز جدی است. از منظر اقتصادی، بهای ناچیز آب در کنار پایین بودن قیمت انرژی، عملا افزایش بهره وری آب زیرزمینی و انرژی را توجیه ناپذیر می کند.
▪️با بررسی روند موجود در سری زمانی کشت، #برداشت_آب و انرژی و با فرض درستی #آمار ارائه شده، با ثبات نسبی سطح زیر کشت و آب برداشتی، انتظار می رود افت گسترده سطح آب زیرزمینی به شکل مستمر ادامه یابد.
▪️در سایه تهدید #ورشکستگی_آبی کشور، #توانمندسازی_کشاورزان جهت افزایش بهره‌وری مصرف آب و انرژی برای #تولید_غذا و بهبود نظارت و مدیریت منابع آب زیرزمینی برای کاهش افت گسترده سطح آب زیرزمینی در استان‌های کشور کاملا ضروری است.
💧@KavehMadani
MDPI
The Groundwater‒Energy‒Food Nexus in Iran’s Agricultural Sector: Implications for Water Security
This paper presents the first groundwater‒energy‒food (GEF) nexus study of Iran’s agronomic crops based on national and provincial datasets and firsthand estimates of agricultural groundwater withdrawal. We use agronomic crop production, water withdrawal…
Forwarded from خواهر شکسپیر
احتمالا شما هم در کمد لباس‌هایتان، دست‌کم یکی دو تکه لباس از یکی از برندهای جهانی معروف و ارزان لباس دارید: از «اچ اند ام» گرفته تا «زارا»، از «مانگو» تا «گپ». شاید خیلی از شما ندانید که اکثر این لباس‌ها در کارخانه‌های تنگ و تاریک، بدون حداقل امکانات بهداشتی و ایمنی کار، میان رژه‌ی سوسک و موش و مورچه، به دست زنان و دختران زیر سن قانونی دوخته شده که ساعت‌های طولانی (گاه تا شیفت‌های ۱۶ ساعته) عرق می‌ریزند و دستمزدی حداقلی می‌گیرند.
انگار که این مصیبت کافی نباشد، بسیاری از این زنان و دختران، بارها از سوی کارفرمایان و سرکارگرها مورد آزار جنسی یا خشونت فیزیکی قرار می‌گیرند. تهدید می‌شوند که اگر به خواسته‌های آنها تن ندهند، همین یک لقمه نان بخور و نمیر هم قطع می‌شود. اتحادیه‌ی کارگری در کار نیست، قراردادهای مشخص و سفت و سختی در کار نیست، خانواده‌ها که اغلب سخت سنتی‌اند هرگز حاضر نیستند دفاعی از زنان و دختران آزاردیده کنند. دست این زنان و دختران کارگر به هیچ‌جا بند نیست.
حالا اما کاسه‌ی صبر بعضی از این زنان لبریز شده است. اختر، یکی از این زنان کارگر کارگاه‌های دوزندگی مخوف این برندهای غربی ارزان‌فروش در بنگلادش است. او شانزده ساله بود که سرکارگری که مردی متاهل و همسن و سال پدر او بود، به او تجاوز کرد. اختر اما قصد سکوت نداشت، سراغ دیگر زنان کارخانه رفت و سعی کرد آنها را تشویق و ترغیب کند که با هم دنبال خواسته تشکیل اتحادیه کارگری باشند. وقتی مدیر کارخانه متوجه فعالیت او شد، اختر را کتک زد، ساعت‌ها در اتاقی در کارخانه محبوس کرد و مجبورش کرد تا برگه‌‌ی استعفا از کارخانه بدون هیچ درخواست و حقوق معوقه‌ای را امضا کند تا بالاخره او را رها کند.
سرکارگرها و روسای این کارخانه‌ها به همین هم بسنده نمی‌کنند. فورا به بقیه‌ی کارخانه‌های دوزندگی دور و اطراف هم خبر می‌دهند تا مطمئن شوند که هرگز هیچ‌کدام این «موی دماغ‌ها» را استخدام نکند. اختر اما تصمیم‌اش را گرفته بود، او ساکت نمی‌ماند. از فردای آن روز از کارخانه‌ای به کارگاه بعدی می‌رفت، سوار اتوبوس می‌شد و با زنان کارگر در راه رفت‌وآمد به کارخانه حرف می‌زد، به تک تک آنها گوشزد می‌کرد که نباید ساکت بمانند و به این وضعیت کثیف تن دهند، باید متحد شوند و علیه این ظلم و بی‌حقوقی بایستند.
در بنگلادش بیش از ۴ هزار و ۲۰۰ کارخانه و کارگاه دوزندگی کوچک و بزرگ وجود دارد و نزدیک به ۲ و نیم میلیون کارگر در این کارخانه‌ها کار میکنند، اکثر این کارگران از میان زنان و دختران زیر سن قانونی استخدام شدند. تحقیق سازمان «Action Aid» نشان داد که ۸۰ درصد این زنان و دختران یا مورد آزار جنسی و خشونت فیزیکی قرار گرفتند یا شاهد بودند که زن دیگری در کارخانه مورد آزار جنسی قرار گرفت یا کتک خورد.
اختر حالا یکی از چند زنی است که در راس حرکت مدنی زنان کارگر بنگلادش برای پایان دادن به این فاجعه فعالیت می‌کند. او بعد از اینکه در سال ۲۰۱۵ از کار اخراج شد، به یکی از معدود اتحادیه‌های کارگری بنگلادش پیوست و تمام وقت کار کنشگری می‌کند. اختر و زنان مشابه او در اتحادیه، در چند جبهه همزمان می‌جنگند. مشکل آنها فقط نبود قوانین حمایتی درست و سفت و سخت از کارگر نیست، مشکل فرهنگ عمومی جامعه هم هست که دست در دست هم با شدت تمام به هر زنی که جرات کند و اعتراض کند، احساس شرم میدهد و او را طرد می‌کند. فرهنگی که بدتر از کارفرمای ظالم و متجاوز و آزارگر، زنان را خفه می‌کند. در مواردی آنها موفق شدند با سروصدای رسانه‌ای، سرکارگر آزارگری را اخراج کنند یا برای زن آزاردیده، درخواست غرامت کنند. اما در این موارد هم باز خانواده زن یا همسایه‌ها یا او را تحقیر کرده و سرکوفت زدند یا گاه طرد کردند.
زنان این اتحادیه، اغلب پنهانی با زنان کارگری که کتک خورده یا مورد تجاوز قرار گرفتند، ملاقات میکنند. تنها وقتی می‌شود علیه کارفرما و سرکارگر و همکار مرد آزارگر اقامه‌ی دعوی کرد که زن حاضر شود به اداره‌ی پلیس آمده و خشونت و آزار را گزارش کند. این اغلب یکی از سخت‌ترین مراحل کنشگری آنهاست، زن‌ها را راضی کنند که سکوت خود را بشکنند.
اختر و سایر زنان کنشگر در اتحادیه خود با صدها تهدید و خطر مواجه‌اند. بارها با تماس‌های تهدیدآمیز از سوی مردان کارفرما مواجه شدند که اگر دست از ترغیب زنان کارگر به شکایت برندارند، به خود آنها تجاوز خواهد شد یا سرشان را می‌برند. گاه مردی را به محل زندگی این زنان می‌فرستند تا با سروصدا ، زن را در محل «بی‌آبرو» کنند. اغلب آنها هرگز دیگر نتوانستند کاری پیدا کنند. اما آنها مصمم‌اند و دست از این مبارزه و تلاش برنمی‌دارند. ادامه مطلب:
https://telegra.ph/لباس-09-15
@FarnazSeifi
انگار که این مصیبت کافی نباشد، بسیاری از این زنان و دختران، بارها از سوی کارفرمایان و سرکارگرها مورد آزار جنسی یا خشونت فیزیکی قرار می‌گیرند. تهدید می‌شوند که اگر به خواسته‌های آنها تن ندهند، همین یک لقمه نان بخور و نمیر هم قطع می‌شود. اتحادیه‌ی کارگری در کار نیست، قراردادهای مشخص و سفت و سختی در کار نیست، خانواده‌ها که اغلب سخت سنتی‌اند هرگز حاضر نیستند دفاعی از زنان و دختران آزاردیده کنند. دست این زنان و دختران کارگر به هیچ‌جا بند نیست.
حالا اما کاسه‌ی صبر بعضی از این زنان لبریز شده است. اختر، یکی از این زنان کارگر کارگاه‌های دوزندگی مخوف این برندهای غربی ارزان‌فروش در بنگلادش است. او شانزده ساله بود که سرکارگری که مردی متاهل و همسن و سال پدر او بود، به او تجاوز کرد. اختر اما قصد سکوت نداشت، سراغ دیگر زنان کارخانه رفت و سعی کرد آنها را تشویق و ترغیب کند که با هم دنبال خواسته تشکیل اتحادیه کارگری باشند. وقتی مدیر کارخانه متوجه فعالیت او شد، اختر را کتک زد، ساعت‌ها در اتاقی در کارخانه محبوس کرد و مجبورش کرد تا برگه‌‌ی استعفا از کارخانه بدون هیچ درخواست و حقوق معوقه‌ای را امضا کند تا بالاخره او را رها کند.
سرکارگرها و روسای این کارخانه‌ها به همین هم بسنده نمی‌کنند. فورا به بقیه‌ی کارخانه‌های دوزندگی دور و اطراف هم خبر می‌دهند تا مطمئن شوند که هرگز هیچ‌کدام این «موی دماغ‌ها» را استخدام نکند. اختر اما تصمیم‌اش را گرفته بود، او ساکت نمی‌ماند. از فردای آن روز از کارخانه‌ای به کارگاه بعدی می‌رفت، سوار اتوبوس می‌شد و با زنان کارگر در راه رفت‌وآمد به کارخانه حرف می‌زد، به تک تک آنها گوشزد می‌کرد که نباید ساکت بمانند و به این وضعیت کثیف تن دهند، باید متحد شوند و علیه این ظلم و بی‌حقوقی بایستند.
در بنگلادش بیش از ۴ هزار و ۲۰۰ کارخانه و کارگاه دوزندگی کوچک و بزرگ وجود دارد و نزدیک به ۲ و نیم میلیون کارگر در این کارخانه‌ها کار میکنند، اکثر این کارگران از میان زنان و دختران زیر سن قانونی استخدام شدند. تحقیق سازمان «Action Aid» نشان داد که ۸۰ درصد این زنان و دختران یا مورد آزار جنسی و خشونت فیزیکی قرار گرفتند یا شاهد بودند که زن دیگری در کارخانه مورد آزار جنسی قرار گرفت یا کتک خورد.
اختر حالا یکی از چند زنی است که در راس حرکت مدنی زنان کارگر بنگلادش برای پایان دادن به این فاجعه فعالیت می‌کند. او بعد از اینکه در سال ۲۰۱۵ از کار اخراج شد، به یکی از معدود اتحادیه‌های کارگری بنگلادش پیوست و تمام وقت کار کنشگری می‌کند. اختر و زنان مشابه او در اتحادیه، در چند جبهه همزمان می‌جنگند. مشکل آنها فقط نبود قوانین حمایتی درست و سفت و سخت از کارگر نیست، مشکل فرهنگ عمومی جامعه هم هست که دست در دست هم با شدت تمام به هر زنی که جرات کند و اعتراض کند، احساس شرم میدهد و او را طرد می‌کند. فرهنگی که بدتر از کارفرمای ظالم و متجاوز و آزارگر، زنان را خفه می‌کند. در مواردی آنها موفق شدند با سروصدای رسانه‌ای، سرکارگر آزارگری را اخراج کنند یا برای زن آزاردیده، درخواست غرامت کنند. اما در این موارد هم باز خانواده زن یا همسایه‌ها یا او را تحقیر کرده و سرکوفت زدند یا گاه طرد کردند.
زنان این اتحادیه، اغلب پنهانی با زنان کارگری که کتک خورده یا مورد تجاوز قرار گرفتند، ملاقات میکنند. تنها وقتی می‌شود علیه کارفرما و سرکارگر و همکار مرد آزارگر اقامه‌ی دعوی کرد که زن حاضر شود به اداره‌ی پلیس آمده و خشونت و آزار را گزارش کند. این اغلب یکی از سخت‌ترین مراحل کنشگری آنهاست، زن‌ها را راضی کنند که سکوت خود را بشکنند.
اختر و سایر زنان کنشگر در اتحادیه خود با صدها تهدید و خطر مواجه‌اند. بارها با تماس‌های تهدیدآمیز از سوی مردان کارفرما مواجه شدند که اگر دست از ترغیب زنان کارگر به شکایت برندارند، به خود آنها تجاوز خواهد شد یا سرشان را می‌برند. گاه مردی را به محل زندگی این زنان می‌فرستند تا با سروصدا ، زن را در محل «بی‌آبرو» کنند. اغلب آنها هرگز دیگر نتوانستند کاری پیدا کنند. اما آنها مصمم‌اند و دست از این مبارزه و تلاش برنمی‌دارند. ادامه مطلب:
https://telegra.ph/لباس-09-15
@FarnazSeifi
Telegraph
یک تکه لباس به قیمت بیگاری، استثمار و خشونت علیه زنان
احتمالا شما هم در کمد لباس‌هایتان، دست‌کم یکی دو تکه لباس از یکی از برندهای جهانی معروف و ارزان لباس دارید: از «اچ اند ام» گرفته تا «زارا»، از «مانگو» تا «گپ». شاید خیلی از شما ندانید که اکثر این لباس‌ها در کارخانه‌های تنگ و تاریک، بدون حداقل امکانات بهداشتی…
Forwarded from BBCPersian
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸سال آینده سازمان ملل بحث یکی از جلسههای خود را به بیخانمانها اختصاص خواهد داد.
🔻بر اساس آمار از ۹ سال پیش تاکنون تعداد بیخانمانها فقط در بریتانیا ۱۶۵ درصد افزایش داشته.
جین مک کابین گزارش میدهد:
@bbcpersian
🔻بر اساس آمار از ۹ سال پیش تاکنون تعداد بیخانمانها فقط در بریتانیا ۱۶۵ درصد افزایش داشته.
جین مک کابین گزارش میدهد:
@bbcpersian
Forwarded from شرق
🔺نتایج بررسی کیفیت سوخت توزیع‌شده در تهران در بهار و تابستان نشان میدهد
بازگشت کابوس بنزین‌های آلوده
🔹گروه جامعه: شش سال از روزهایی که تهران تجربه تلخ بنزین‌های آلوده و سرطان‌زای معروف به بنزین پتروشیمی را از سر گذراند، گذشته است؛ بنزینی که به گواه آزمایش مراکزی مثل شرکت کنترل کیفیت هوا به دلیل افزودنی‌هایی که داشت، سرطان‌زابودنش قطعی بود. حالا پایش جدیدی که همین شرکت درباره سوخت توزیع‌شده در تهران – هم بنزین و هم گازوئیل – انجام داده، زنگ خطری دوباره را دراین‌باره به صدا درآورده است؛ زنگ خطری به این شرح: میزان گوگرد موجود در بنزین توزیع‌شده در بهار و تابستان تهران چهاربرابر بیشتر از حد مجاز است. این آمار را به خبر نزدیک‌شدن فصل سرما، فصل افزایش رفت‌وآمدهای شهری و افزایش غلظت آلایندگی‌های هوا به‌علاوه پدیده وارونگی، ترکیب کنید تا متوجه شدت و اهمیت بیشتر زنگ خطری که به صدا درآمده باشید.
🔹جزئیات خبر در ادامه آمده است، اما این ماجرا در حالی رخ میدهد که حداقل از سال 1393 مسئولان دولتی با قطعیت از توزیع بنزین با استاندارد یورو 4 در تهران خبر داده بودند. علاوه‌براین در اردیبهشت سال 96 به صورت رسمی مراسم بزرگی با عنوان «جشن خودکفایی بنزین کشور» نیز برگزار شد. مدیرعامل شرکت ملی پالایش و پخش فراورده‌های نفتی ایران هم همین تیرماه 98 در اظهارنظری تأکید کرد «ایران تولیدکننده باکیفیت‌ترین فراورده‌های نفتی در منطقه است». همین مقام مسئول - علیرضا صادق‌آبادی - در تیرماه سال پیش؛ یعنی 97 در اظهاراتی وعده داده بود که تا مهر همان سال میزان تولید بنزین یورو 5 در کشور به 64 میلیون لیتر خواهد رسید. همه اینها در شرایطی است که نتایج بررسی کیفیت بنزین توزیعی در تهران، پایتخت و مهمترین شهر کشور، حالا که یک سال تمام هم از مهر 97 گذشته نشان میدهد حتی از کیفیت و استانداردهای بنزین یورو 4 هم پایین‌تر است.
برای خواندن گزارش به لینک زیر مراجعه فرمایید:
http://yon.ir/dCMBQ
@sharghdaily
بازگشت کابوس بنزین‌های آلوده
🔹گروه جامعه: شش سال از روزهایی که تهران تجربه تلخ بنزین‌های آلوده و سرطان‌زای معروف به بنزین پتروشیمی را از سر گذراند، گذشته است؛ بنزینی که به گواه آزمایش مراکزی مثل شرکت کنترل کیفیت هوا به دلیل افزودنی‌هایی که داشت، سرطان‌زابودنش قطعی بود. حالا پایش جدیدی که همین شرکت درباره سوخت توزیع‌شده در تهران – هم بنزین و هم گازوئیل – انجام داده، زنگ خطری دوباره را دراین‌باره به صدا درآورده است؛ زنگ خطری به این شرح: میزان گوگرد موجود در بنزین توزیع‌شده در بهار و تابستان تهران چهاربرابر بیشتر از حد مجاز است. این آمار را به خبر نزدیک‌شدن فصل سرما، فصل افزایش رفت‌وآمدهای شهری و افزایش غلظت آلایندگی‌های هوا به‌علاوه پدیده وارونگی، ترکیب کنید تا متوجه شدت و اهمیت بیشتر زنگ خطری که به صدا درآمده باشید.
🔹جزئیات خبر در ادامه آمده است، اما این ماجرا در حالی رخ میدهد که حداقل از سال 1393 مسئولان دولتی با قطعیت از توزیع بنزین با استاندارد یورو 4 در تهران خبر داده بودند. علاوه‌براین در اردیبهشت سال 96 به صورت رسمی مراسم بزرگی با عنوان «جشن خودکفایی بنزین کشور» نیز برگزار شد. مدیرعامل شرکت ملی پالایش و پخش فراورده‌های نفتی ایران هم همین تیرماه 98 در اظهارنظری تأکید کرد «ایران تولیدکننده باکیفیت‌ترین فراورده‌های نفتی در منطقه است». همین مقام مسئول - علیرضا صادق‌آبادی - در تیرماه سال پیش؛ یعنی 97 در اظهاراتی وعده داده بود که تا مهر همان سال میزان تولید بنزین یورو 5 در کشور به 64 میلیون لیتر خواهد رسید. همه اینها در شرایطی است که نتایج بررسی کیفیت بنزین توزیعی در تهران، پایتخت و مهمترین شهر کشور، حالا که یک سال تمام هم از مهر 97 گذشته نشان میدهد حتی از کیفیت و استانداردهای بنزین یورو 4 هم پایین‌تر است.
برای خواندن گزارش به لینک زیر مراجعه فرمایید:
http://yon.ir/dCMBQ
@sharghdaily
Forwarded from روزنوشت‌های احسان محمدی
📺 #سالومه تو به فریادمون برس!
✍️ احسان محمدی
📺 صدای دختر جوانی که دوربین را نزدیک یک خودپرداز بانک گرفته و چند برگِ رسید بانکی که روی زمین و نزدیک سطل زباله رها شده اند را نشان می دهد، هم زمان به گوش می رسد:
- سلام سالومه! اینجا (....) است. همونطور که می بینی این گوشه ای از بی فرهنگی ماست...
📺 به ویدئو نگاه می کنم. به اینکه ارسال کننده فیلم سوژه را پیدا کرده، احتمالاً یکی دو بار فیلم گرفته، بعد به اینترنت وصل شده، برای شبکه من و تو فرستاده، در صف انتظار مانده تا ویدئوی ارسالی اش پخش شود و شاید به ده نفر زنگ زده که عمه! خاله! دایی! ببینید اون ویدئو رو من فرستادم!
📺 بعد احساس کرده که چه مشت محکمی بر دهان مسئولان شهری زده که در نظافت شهر کوتاهی کرده اند، سیستم آموزشی را زیر سوال برده که شهروندان را به خوبی تربیت نکرده و همینطور بی فرهنگی عده ای را افشا کرده است!
در حالی که اگر واقعاً دلش می سوخت، می توانست خم شود و آن کاغذها را بردارد و بیندازد توی سطل زباله و خلاص!
📺 اما چرا این کار را می کنیم؟ چه لذتی در این فلاکت بار نشان دادن اوضاع وجود دارد که باید آن را مستندسازی کنیم و برای #سالومه بفرستیم؟ سالومه فریاد رس بشریت است؟ قرار است معجزه کند؟ تیم بفرستد و خیابان های ما را از زباله پاک کند؟ گروه امداد بفرستد و زمستان درخت های برف گرفته جلوی خانه ما را بتکاند؟
📺 در این خود بدبخت پنداری، سیاه نشان داده همه چیز، سلب مسئولیت فردی و مسابقه ملی برای بازتاب بدی ها و شستن رخت چرک ها در کوچه چه مدالی لذتی نهفته است که از آن دست برنمی داریم؟
📺 واقعاً این شهروندان مخوف بی مسئولیت که این کارهای بد را انجام می دهند کجا دارند زندگی می کنند که ما آنها را نمی شناسیم؟ یک عده قلیل هستند که همه جا نفوذ دارند؟ در بازار اقتصادی احتکار می کنند، در بانک ها اختلاس، در خیابان ها قانون شکنی، در مدرسه تقلب و ... اینها چه کسانی هستند؟ جاسوس های اسرائیل و آمریکا یا خود ما؟
📺 سفر کوتاهی به #آستارا داشتم. چند دقیقه ای کنار دریا رفتم و بیزار شدم. روی ماسه هایی که در چند وجبی دریای خزر بودند مجموعه ای از کثافت و آشغال ریخته بودند. پوشک کهنه بچه، بطری آب مصرف شده، تاپاله اسب هایی که برای سواری دادن آنجا کرایه داده می شوند، مایو کهنه، لیوان شیشه ای شکسته، چای کیسه ای مصرف شده و ...
📺 فکر کردم اگر همین الان دوربین تلویزیون بیاید و با همین جمعیتی که کنار ساحل ایستاده اند حرف بزند آنها یک دل سیر در مورد بی کفایتی مسئولان و ناکارآمدی آنها در مدیریت کشور حرف می زنند. در مورد اینکه چقدر خارجی گل و ماه هستند و چقدر همین دوبی و #ترکیه که بیخ گوش ما قرار دارند آباد و تمیز و زیبا شده اند.
📺 اما هیچکس حتی آنها که این زباله ها را ریخته اند حاضر نیستند نقش خودشان را بپذیرند. واقعاً شب که ما خواب هستیم #احمدی_نژاد و #روحانی و #خاتمی و #علم_الهدی کامیون کامیون زباله می برند و می ریزند توی ساحل دریای خزر؟
📺 گاهی احساس می کنم #بخشی از این رفتار نتیجه کاری است که چهاردهه خود حاکمیت انجام داد. هر وقت هر مشکلی پیش آمد گفت تقصیر #شاه است، تقصیر #آمریکاست، تقصیر #ترامپ است، تقصیر ... تقصیر همه است جز من! شاید بخشی از این مسئولیت ناپذیری را از خود مسئولان یاد گرفته ایم.
📺 هیچکس نمی تواند ناتوانی و ناکارآمدی بسیار از مدیران را انکار کند. من هم درک می کنم که در حوزه های اقتصادی و سیاسی و اجتماعی و آموزشی و .... ناتوان بوده اند. گاهی فاجعه بار حتی. اما این دلیل نمی شود که ما مدام در دام تباه نشان دادن همه چیز بیفتیم و در ترویج این نگاه فلاکت بار از هم سبقت بگیریم.
📺 مثلاً الان فهمیدیم که چقدر بدشانس بوده ایم که در #خاورمیانه به دنیا آمده ایم، چه سرنوشت تلخی داشته ایم که به جای #سوئیس در ایران بزرگ شده ایم، تا چه اندازه نگون بختیم که چنین مسئولانی داریم، چه وضع بدی داریم که با شهروندانی مسئولیت نشناس زندگی می کنیم که کاغذها را داخل سطل زباله نمی ریزند، بد رانندگی می کنند و ...
نتیجه؟ باید چکار کنیم؟ بعد از کشف این موضوعات چه؟ نقطه توقف و پایان خطی وجود دارد و بر می گردیم به نقطه نخست و همه چیز را درست و اصولی انجام می دهیم و کشور آباد می شود؟
📺 ادامه دادن این رفتار یعنی افتادن به چاهی که انتها ندارد. فقط فرورفتن و ناله کردن و تباه شدن عمر. بی هیچ دستاوردی و با تلخکامی مطلق. شجاعت داشته باشیم و روبروی آینه بایستیم و کمی نقش خودمان را در این تباهی کشف کنیم. همه مان. هم ما مردم عادیِ پاک و پاکیزه و هم مسئولان نالایق!
⛔️ اگر برای این کشور کاری نمی کنیم، حداقل دست از این ذکر مصیبت ملی برداریم! همین!
#امیدجوان
🖋 @ehsanmohammadi95
✍️ احسان محمدی
📺 صدای دختر جوانی که دوربین را نزدیک یک خودپرداز بانک گرفته و چند برگِ رسید بانکی که روی زمین و نزدیک سطل زباله رها شده اند را نشان می دهد، هم زمان به گوش می رسد:
- سلام سالومه! اینجا (....) است. همونطور که می بینی این گوشه ای از بی فرهنگی ماست...
📺 به ویدئو نگاه می کنم. به اینکه ارسال کننده فیلم سوژه را پیدا کرده، احتمالاً یکی دو بار فیلم گرفته، بعد به اینترنت وصل شده، برای شبکه من و تو فرستاده، در صف انتظار مانده تا ویدئوی ارسالی اش پخش شود و شاید به ده نفر زنگ زده که عمه! خاله! دایی! ببینید اون ویدئو رو من فرستادم!
📺 بعد احساس کرده که چه مشت محکمی بر دهان مسئولان شهری زده که در نظافت شهر کوتاهی کرده اند، سیستم آموزشی را زیر سوال برده که شهروندان را به خوبی تربیت نکرده و همینطور بی فرهنگی عده ای را افشا کرده است!
در حالی که اگر واقعاً دلش می سوخت، می توانست خم شود و آن کاغذها را بردارد و بیندازد توی سطل زباله و خلاص!
📺 اما چرا این کار را می کنیم؟ چه لذتی در این فلاکت بار نشان دادن اوضاع وجود دارد که باید آن را مستندسازی کنیم و برای #سالومه بفرستیم؟ سالومه فریاد رس بشریت است؟ قرار است معجزه کند؟ تیم بفرستد و خیابان های ما را از زباله پاک کند؟ گروه امداد بفرستد و زمستان درخت های برف گرفته جلوی خانه ما را بتکاند؟
📺 در این خود بدبخت پنداری، سیاه نشان داده همه چیز، سلب مسئولیت فردی و مسابقه ملی برای بازتاب بدی ها و شستن رخت چرک ها در کوچه چه مدالی لذتی نهفته است که از آن دست برنمی داریم؟
📺 واقعاً این شهروندان مخوف بی مسئولیت که این کارهای بد را انجام می دهند کجا دارند زندگی می کنند که ما آنها را نمی شناسیم؟ یک عده قلیل هستند که همه جا نفوذ دارند؟ در بازار اقتصادی احتکار می کنند، در بانک ها اختلاس، در خیابان ها قانون شکنی، در مدرسه تقلب و ... اینها چه کسانی هستند؟ جاسوس های اسرائیل و آمریکا یا خود ما؟
📺 سفر کوتاهی به #آستارا داشتم. چند دقیقه ای کنار دریا رفتم و بیزار شدم. روی ماسه هایی که در چند وجبی دریای خزر بودند مجموعه ای از کثافت و آشغال ریخته بودند. پوشک کهنه بچه، بطری آب مصرف شده، تاپاله اسب هایی که برای سواری دادن آنجا کرایه داده می شوند، مایو کهنه، لیوان شیشه ای شکسته، چای کیسه ای مصرف شده و ...
📺 فکر کردم اگر همین الان دوربین تلویزیون بیاید و با همین جمعیتی که کنار ساحل ایستاده اند حرف بزند آنها یک دل سیر در مورد بی کفایتی مسئولان و ناکارآمدی آنها در مدیریت کشور حرف می زنند. در مورد اینکه چقدر خارجی گل و ماه هستند و چقدر همین دوبی و #ترکیه که بیخ گوش ما قرار دارند آباد و تمیز و زیبا شده اند.
📺 اما هیچکس حتی آنها که این زباله ها را ریخته اند حاضر نیستند نقش خودشان را بپذیرند. واقعاً شب که ما خواب هستیم #احمدی_نژاد و #روحانی و #خاتمی و #علم_الهدی کامیون کامیون زباله می برند و می ریزند توی ساحل دریای خزر؟
📺 گاهی احساس می کنم #بخشی از این رفتار نتیجه کاری است که چهاردهه خود حاکمیت انجام داد. هر وقت هر مشکلی پیش آمد گفت تقصیر #شاه است، تقصیر #آمریکاست، تقصیر #ترامپ است، تقصیر ... تقصیر همه است جز من! شاید بخشی از این مسئولیت ناپذیری را از خود مسئولان یاد گرفته ایم.
📺 هیچکس نمی تواند ناتوانی و ناکارآمدی بسیار از مدیران را انکار کند. من هم درک می کنم که در حوزه های اقتصادی و سیاسی و اجتماعی و آموزشی و .... ناتوان بوده اند. گاهی فاجعه بار حتی. اما این دلیل نمی شود که ما مدام در دام تباه نشان دادن همه چیز بیفتیم و در ترویج این نگاه فلاکت بار از هم سبقت بگیریم.
📺 مثلاً الان فهمیدیم که چقدر بدشانس بوده ایم که در #خاورمیانه به دنیا آمده ایم، چه سرنوشت تلخی داشته ایم که به جای #سوئیس در ایران بزرگ شده ایم، تا چه اندازه نگون بختیم که چنین مسئولانی داریم، چه وضع بدی داریم که با شهروندانی مسئولیت نشناس زندگی می کنیم که کاغذها را داخل سطل زباله نمی ریزند، بد رانندگی می کنند و ...
نتیجه؟ باید چکار کنیم؟ بعد از کشف این موضوعات چه؟ نقطه توقف و پایان خطی وجود دارد و بر می گردیم به نقطه نخست و همه چیز را درست و اصولی انجام می دهیم و کشور آباد می شود؟
📺 ادامه دادن این رفتار یعنی افتادن به چاهی که انتها ندارد. فقط فرورفتن و ناله کردن و تباه شدن عمر. بی هیچ دستاوردی و با تلخکامی مطلق. شجاعت داشته باشیم و روبروی آینه بایستیم و کمی نقش خودمان را در این تباهی کشف کنیم. همه مان. هم ما مردم عادیِ پاک و پاکیزه و هم مسئولان نالایق!
⛔️ اگر برای این کشور کاری نمی کنیم، حداقل دست از این ذکر مصیبت ملی برداریم! همین!
#امیدجوان
🖋 @ehsanmohammadi95
Forwarded from فردین علیخواه
چرا ایرانیان مهاجر می بینند و عبور می کنند؟
▪️فردین علیخواه|جامعه شناس
مادر 25 ساله متهم است که فرزند خردسالش را به قتل رسانده است/ زن 32 ساله ای که در اتوبوس موبایل آیفون یک معلول ویلچرنشین را سرقت کرده بود دستگیر شد/ مرد 29 ساله ای که به بهانه نوسازی خانه سالمندان از آنان کلاهبرداری می کرد دستگیر شد/ دو دانش آموز 15 و 18 ساله در مقابل مدرسه، دانش آموز 14 ساله دیگری را در مقابل چشمان مادرش، با ضربات چاقو به قتل رساندند/ سارقان مسلح با تهدید یک نوجوان از او خواستند تا هدفون گران قیمت خود را به آنها بدهد/ مردی که به هنگام رانندگی پرسرعت با ماشین پلیس برخورد کرده بود متواری شد.
در همین چند خبر کوتاه از قتل فرزند توسط یک مادر جوان گرفته تا سرقت مسلحانه از شهروندان، از قتل سایر شهروندان گرفته تا کلاهبرداری از آنان به چشم می خورد. آنچه خواندید اخبار فقط چند روز کشور کاناداست. تصور نکنید که این حوادث صرفا مختص کاناداست و در امریکا، آلمان، انگلیس، هلند و یا اتریش رخ نمی دهد. هدف از بیان این اخبار آن نیست که به شما گفته شود اگر می خواهید به کانادا مهاجرت کنید کاملا در اشتباهید و یا اگر مهاجرت کرده اید به کشورتان بازگردید و یا کانادا را به مقصد کشور دیگری ترک کنید. ولی با خواندن این اخبار می توانیم به اندازه کافی شواهد و دلایل داشته باشیم تا نگران شویم و خودمان را به دامان اضطراب بسپاریم. هر روز با خواندن چنین اخباری می توانیم به جهان بدبین شویم و درباره ترس ها و نگرانی هایمان با دیگران حرف بزنیم و بعد از سلام به دوستمان بلافاصله جمله بعدی مان این باشد که« شنیدی چی شده؟».
به راستی پرسش آن است که چرا ایرانیانی که ساکن کانادا، امریکا یا کشورهای اروپایی هستند در مقایسه با زمانی که در ایران بودند آنقدرها ناآرام و مضطرب نیستند؟ چرا با خواندن چنین اخباری که ممکن است هر فردی را مشوّش کند آنان آنطور که انتظار می رود پریشان خاطر نمی شوند و احساس ناامنی نمی کنند؟ البته قبل از ادامۀ بحث باید تأکید شود که نهایت ساده اندیشی است اگر نویسنده این متن به عنوان یک جامعه شناس بخواهد بگوید که از نظر آسیب های اجتماعی یا وضعیت اقتصادی و اجتماعی، ایران با کانادا یا آلمان یا اتریش هیچ فرقی ندارد. هدف این متن بیان این نکته نیست و امیدوارم نویسنده متهم به این ساده اندیشی نشود. و اما درباره پرسشی که طرح شد چند فرض جامعه شناختی می توان در این خصوص داشت. این مفروضات جامعه شناختی البته، با واقعیت زندگی ایرانیان بیگانه نیست چرا که حدود یکسال است که در قالب مصاحبه های مختلف با ایرانیان مهاجر، تجارب و زندگی جدید آنان را مطالعه می کنم.
یکی از تغییراتی که در گروهی از ایرانیان مهاجر رخ می دهد جابجایی از موضع «سرزنش سیستم» به موضع «سرزنش قربانی» است. منظور آنکه، برای مثال اگر آنان در خیابان های شهرهای ایران یک بی خانمان یا روسپی ببینند عمدتا حکومت و حاکمان را برای آن سرزنش می کنند ولی در خارج از ایران کارتن خوابی یا روسپیگری یک «choice»( انتخاب ) تلقی می شود، به این معنا که فرد می توانست انتخاب کند که زندگی بهتری داشته باشد ولی خودش با تصمیم های غلطی که در طول زندگی اش داشته، چنین سرنوشتی را انتخاب کرده است. جابجایی از سرزنش سیستم به سرزنش فرد مهمترین تغییری است که باعث می شود ایرانیان با برخی از آسیب های اجتماعی جوامع جدید کنار بیایند و شاید به همین دلیل به تدریج با مشاهده بی خانمان هایی که در مقابل شعب مک دونالد نشسته اند تا دیگران برایشان غذا بخرند، و یا با مشاهده معتاد دائم الخمری که با فریاد های هراس آور به زمین و زمان ناسزا می گوید، دیگر مانند ایران ناراحت نمی شوند.
تغییر دیگری که اتفاق می افتد آن است که فرهنگ فردگرائی حاکم بر آن جوامع، فرد مهاجر را با خود همراه می کند. در واقع ایرانیان در ایرانِ جمع گرا به دیگران و سرنوشت آنان بیشتر فکر می کنند. آنان خود را در یک شبکه روابط اجتماعی تصور می کنند و به تغییرات اطراف شان توجه دارند. ولی در جامعه جدید، پیشبرد امور فردی، موفقیت فردی، حال خوب فردی، خوشبختی فردی، تمرکز بر کار خود و شکوفایی فردی در اولویت قرار دارد. آدم ها آنقدر در یک مجرا یا مسیر مشخص برای پیشرفت قرار می گیرند که دیگر چندان نمی توانند به دنیای اطراف یا دیگران فکر کنند چرا که یک ثانیه نیز نمی خواهند از رسیدن به موفقیت فردی عقب بمانند. در نتیجه ایرانیان مهاجر راحت تر از کنار آسیب های اجتماعی جوامع جدید عبور می کنند.
🔺ادامه مطلب در صفحه بعد
▪️فردین علیخواه|جامعه شناس
مادر 25 ساله متهم است که فرزند خردسالش را به قتل رسانده است/ زن 32 ساله ای که در اتوبوس موبایل آیفون یک معلول ویلچرنشین را سرقت کرده بود دستگیر شد/ مرد 29 ساله ای که به بهانه نوسازی خانه سالمندان از آنان کلاهبرداری می کرد دستگیر شد/ دو دانش آموز 15 و 18 ساله در مقابل مدرسه، دانش آموز 14 ساله دیگری را در مقابل چشمان مادرش، با ضربات چاقو به قتل رساندند/ سارقان مسلح با تهدید یک نوجوان از او خواستند تا هدفون گران قیمت خود را به آنها بدهد/ مردی که به هنگام رانندگی پرسرعت با ماشین پلیس برخورد کرده بود متواری شد.
در همین چند خبر کوتاه از قتل فرزند توسط یک مادر جوان گرفته تا سرقت مسلحانه از شهروندان، از قتل سایر شهروندان گرفته تا کلاهبرداری از آنان به چشم می خورد. آنچه خواندید اخبار فقط چند روز کشور کاناداست. تصور نکنید که این حوادث صرفا مختص کاناداست و در امریکا، آلمان، انگلیس، هلند و یا اتریش رخ نمی دهد. هدف از بیان این اخبار آن نیست که به شما گفته شود اگر می خواهید به کانادا مهاجرت کنید کاملا در اشتباهید و یا اگر مهاجرت کرده اید به کشورتان بازگردید و یا کانادا را به مقصد کشور دیگری ترک کنید. ولی با خواندن این اخبار می توانیم به اندازه کافی شواهد و دلایل داشته باشیم تا نگران شویم و خودمان را به دامان اضطراب بسپاریم. هر روز با خواندن چنین اخباری می توانیم به جهان بدبین شویم و درباره ترس ها و نگرانی هایمان با دیگران حرف بزنیم و بعد از سلام به دوستمان بلافاصله جمله بعدی مان این باشد که« شنیدی چی شده؟».
به راستی پرسش آن است که چرا ایرانیانی که ساکن کانادا، امریکا یا کشورهای اروپایی هستند در مقایسه با زمانی که در ایران بودند آنقدرها ناآرام و مضطرب نیستند؟ چرا با خواندن چنین اخباری که ممکن است هر فردی را مشوّش کند آنان آنطور که انتظار می رود پریشان خاطر نمی شوند و احساس ناامنی نمی کنند؟ البته قبل از ادامۀ بحث باید تأکید شود که نهایت ساده اندیشی است اگر نویسنده این متن به عنوان یک جامعه شناس بخواهد بگوید که از نظر آسیب های اجتماعی یا وضعیت اقتصادی و اجتماعی، ایران با کانادا یا آلمان یا اتریش هیچ فرقی ندارد. هدف این متن بیان این نکته نیست و امیدوارم نویسنده متهم به این ساده اندیشی نشود. و اما درباره پرسشی که طرح شد چند فرض جامعه شناختی می توان در این خصوص داشت. این مفروضات جامعه شناختی البته، با واقعیت زندگی ایرانیان بیگانه نیست چرا که حدود یکسال است که در قالب مصاحبه های مختلف با ایرانیان مهاجر، تجارب و زندگی جدید آنان را مطالعه می کنم.
یکی از تغییراتی که در گروهی از ایرانیان مهاجر رخ می دهد جابجایی از موضع «سرزنش سیستم» به موضع «سرزنش قربانی» است. منظور آنکه، برای مثال اگر آنان در خیابان های شهرهای ایران یک بی خانمان یا روسپی ببینند عمدتا حکومت و حاکمان را برای آن سرزنش می کنند ولی در خارج از ایران کارتن خوابی یا روسپیگری یک «choice»( انتخاب ) تلقی می شود، به این معنا که فرد می توانست انتخاب کند که زندگی بهتری داشته باشد ولی خودش با تصمیم های غلطی که در طول زندگی اش داشته، چنین سرنوشتی را انتخاب کرده است. جابجایی از سرزنش سیستم به سرزنش فرد مهمترین تغییری است که باعث می شود ایرانیان با برخی از آسیب های اجتماعی جوامع جدید کنار بیایند و شاید به همین دلیل به تدریج با مشاهده بی خانمان هایی که در مقابل شعب مک دونالد نشسته اند تا دیگران برایشان غذا بخرند، و یا با مشاهده معتاد دائم الخمری که با فریاد های هراس آور به زمین و زمان ناسزا می گوید، دیگر مانند ایران ناراحت نمی شوند.
تغییر دیگری که اتفاق می افتد آن است که فرهنگ فردگرائی حاکم بر آن جوامع، فرد مهاجر را با خود همراه می کند. در واقع ایرانیان در ایرانِ جمع گرا به دیگران و سرنوشت آنان بیشتر فکر می کنند. آنان خود را در یک شبکه روابط اجتماعی تصور می کنند و به تغییرات اطراف شان توجه دارند. ولی در جامعه جدید، پیشبرد امور فردی، موفقیت فردی، حال خوب فردی، خوشبختی فردی، تمرکز بر کار خود و شکوفایی فردی در اولویت قرار دارد. آدم ها آنقدر در یک مجرا یا مسیر مشخص برای پیشرفت قرار می گیرند که دیگر چندان نمی توانند به دنیای اطراف یا دیگران فکر کنند چرا که یک ثانیه نیز نمی خواهند از رسیدن به موفقیت فردی عقب بمانند. در نتیجه ایرانیان مهاجر راحت تر از کنار آسیب های اجتماعی جوامع جدید عبور می کنند.
🔺ادامه مطلب در صفحه بعد