📚#دوپامین_مولکلولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#فصل_نخست
#عشق
ویژگی ِ چیزهایی که در محیط فراشخصی وجود دارند این است که برای رسیدن به آنها باید تلاش و وقت صرف کرد و در بسیاری از موارد برنامه ریزی کرد. برخلاف این حالت، چیزهایی که در محیط پیراشخصی وجود دارند هم اکنون و در اینجا قابل حصول هستند. یعنی دسترسی به آنها به طور آنی امکان پذیر است. مثلا ما قادر به چشیدن، در دست نگهداشتن و فشردن اشیاء هستیم. می توانیم شادی غم و شعف را حس کنیم.
از این نکته به واقعیتی روشنگر در عرصه شیمی سیستم عصبی می رسیم: مغز در قلمرو پیرا شخصی به گونه ای و در قلمرو فراشخصی به گونه دیگری عمل می کند. اگر بخواهیم ذهن انسان را بازسازی کنیم باید مغزی بسازیم که بتواند بین اشیاء چنین تمایزی قایل شود. یعنی سیستمی برای چیزهایی که داریم و سیستمی برای چیزهایی که نداریم داشته باشد. برای انسانهای نخستین «داشتن یا نداشتن» می توانست به معنی مرگ و زندگی باشد.
از دید تکاملی غذای در دسترس با غذایی دور از دسترس کاملا متفاوت است. این مطلب در مورد آب، سرپناه و ابزارها نیز صدق می کند. تفاوت مذکور به حدی بنیادی است که در مغز راه های عصبی و شیمیایی جداگانه ای برای اداره فضاهای پیرا شخصی و فراشخصی به وجود آمده است. وقتی به پایین نگاه می کنید دارید فضای پیراشخصی را می بینید. مغز برای اشیایی که در این فضا وجود دارند مجموعه ای از مواد شیمیایی را به کار می گیرد که با تجربه اینجا و اکنون در ارتباط هستند. اما در مغز به هنگام توجه به فضای فراشخصی فقط یک ماده است که نسبت به سایر مواد نقش اصلی را ایفا می کند، ماده ای که با پیش بینی و احتمال مربوط است: دوپامین. چیزهای دور از دسترس را نمی توان به کار برد یا مصرف کرد. فقط می توان آرزوی رسیدن به آنها را در دل پروراند. دوپامین وظیفه روشن و مشخصی دارد: افزایش دادن منابع در درسترس بشر در آینده و جستجوی چیزهای بهتر. .
همه موارد و مسایل زندگی به همین روش قابل تقسیم بندی هستند: ما برای چیزهایی که در پی رسیدن به آنها هستیم یک سامانه و برای چیزهایی که مالک آنها هستیم سامانه دیگری داریم. آرزوی تملک یک خانه به ما امکان می دهد سخت کار کنیم تا بتوانیم آن را بخریم. برای رسیدن به این هدف در مقایسه با حالتی که صاحبخانه هستیم و از مزایای آن برخورداریم، مدارهای متفاوتی در مغز به کار گرفته می شوند. پیش بینی افزایش حقوق در آینده، مسیرهای دوپامینی مربوط به آینده را فعال می کند، و آن احساس بسیار متفاوتی از دریافت حقوق ِبیشتر برای بار دوم یا سوم مسئله ای مربوط به «اینجا و اکنون» است در فرد ایجاد می کند. در جستجوی عشق بودن نیاز به مهارت های متفاوتی با تلاش برای حفظ و تداوم عشق دارد. عشق باید از مسئله ای پیراشخصی به مسئله ای فراشخصی تبدیل شود و از مرحله جستجو و تعقیب به مرحله تملک برسد و از حالت قابل پیش بینی به چیزی تبدیل شود که دوست داشته باشیم از آن حفاظت کنیم. اینها نیاز به مهارت های مختلفی دارند و به همین دلیل است که با گذشت زمان ماهیت عشق تغییر می کند و با خاتمه یافتن هیجان دوپامین رابطه عاطفی و سودایی کمرنگ تر می شود.
📖#دوپامین
✍دنیل ز لیبرمن
📩ارسال از #H.N.L
@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ
#فصل_نخست
#عشق
ویژگی ِ چیزهایی که در محیط فراشخصی وجود دارند این است که برای رسیدن به آنها باید تلاش و وقت صرف کرد و در بسیاری از موارد برنامه ریزی کرد. برخلاف این حالت، چیزهایی که در محیط پیراشخصی وجود دارند هم اکنون و در اینجا قابل حصول هستند. یعنی دسترسی به آنها به طور آنی امکان پذیر است. مثلا ما قادر به چشیدن، در دست نگهداشتن و فشردن اشیاء هستیم. می توانیم شادی غم و شعف را حس کنیم.
از این نکته به واقعیتی روشنگر در عرصه شیمی سیستم عصبی می رسیم: مغز در قلمرو پیرا شخصی به گونه ای و در قلمرو فراشخصی به گونه دیگری عمل می کند. اگر بخواهیم ذهن انسان را بازسازی کنیم باید مغزی بسازیم که بتواند بین اشیاء چنین تمایزی قایل شود. یعنی سیستمی برای چیزهایی که داریم و سیستمی برای چیزهایی که نداریم داشته باشد. برای انسانهای نخستین «داشتن یا نداشتن» می توانست به معنی مرگ و زندگی باشد.
از دید تکاملی غذای در دسترس با غذایی دور از دسترس کاملا متفاوت است. این مطلب در مورد آب، سرپناه و ابزارها نیز صدق می کند. تفاوت مذکور به حدی بنیادی است که در مغز راه های عصبی و شیمیایی جداگانه ای برای اداره فضاهای پیرا شخصی و فراشخصی به وجود آمده است. وقتی به پایین نگاه می کنید دارید فضای پیراشخصی را می بینید. مغز برای اشیایی که در این فضا وجود دارند مجموعه ای از مواد شیمیایی را به کار می گیرد که با تجربه اینجا و اکنون در ارتباط هستند. اما در مغز به هنگام توجه به فضای فراشخصی فقط یک ماده است که نسبت به سایر مواد نقش اصلی را ایفا می کند، ماده ای که با پیش بینی و احتمال مربوط است: دوپامین. چیزهای دور از دسترس را نمی توان به کار برد یا مصرف کرد. فقط می توان آرزوی رسیدن به آنها را در دل پروراند. دوپامین وظیفه روشن و مشخصی دارد: افزایش دادن منابع در درسترس بشر در آینده و جستجوی چیزهای بهتر. .
همه موارد و مسایل زندگی به همین روش قابل تقسیم بندی هستند: ما برای چیزهایی که در پی رسیدن به آنها هستیم یک سامانه و برای چیزهایی که مالک آنها هستیم سامانه دیگری داریم. آرزوی تملک یک خانه به ما امکان می دهد سخت کار کنیم تا بتوانیم آن را بخریم. برای رسیدن به این هدف در مقایسه با حالتی که صاحبخانه هستیم و از مزایای آن برخورداریم، مدارهای متفاوتی در مغز به کار گرفته می شوند. پیش بینی افزایش حقوق در آینده، مسیرهای دوپامینی مربوط به آینده را فعال می کند، و آن احساس بسیار متفاوتی از دریافت حقوق ِبیشتر برای بار دوم یا سوم مسئله ای مربوط به «اینجا و اکنون» است در فرد ایجاد می کند. در جستجوی عشق بودن نیاز به مهارت های متفاوتی با تلاش برای حفظ و تداوم عشق دارد. عشق باید از مسئله ای پیراشخصی به مسئله ای فراشخصی تبدیل شود و از مرحله جستجو و تعقیب به مرحله تملک برسد و از حالت قابل پیش بینی به چیزی تبدیل شود که دوست داشته باشیم از آن حفاظت کنیم. اینها نیاز به مهارت های مختلفی دارند و به همین دلیل است که با گذشت زمان ماهیت عشق تغییر می کند و با خاتمه یافتن هیجان دوپامین رابطه عاطفی و سودایی کمرنگ تر می شود.
📖#دوپامین
✍دنیل ز لیبرمن
📩ارسال از #H.N.L
@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ
👍1