سایت thecolorsofmotion.com طیف رنگی فیلم های مشهور را نمایش می دهد.

رنگ هر خط نمایش دهنده رنگ متوسط یک صحنه از فیلم است. مناسب بررسی تاثیر روان شناختی رنگ ها و تناسب آن با ژانر فیلم.
@Science4lifee

ساینس آلرت:

👁محققان موفق شدند قرنیه‌ی چشم انسان را به وسیله‌ی پرینتر سه بعدی در آزمایشگاه تولید کنند. با این دستاورد می‌توان میلیون‌ها انسان را از نابینایی مرتبط با صدمات قرنیه نجات داد. قرنیه پوسته‌ی بیرونی چشم است که در تنظیم نقطه تمرکز مناسب نقش اساسی دارد و همچنین چشم را از صدمات دنیای بیرون از چشم محافظت می‌کند. بیماری‌هایی نظیر تراخم به قرنیه آسیب می‌زند و می‌تواند بینایی ما را از بین ببرد...

کانون، محقق ارشد این تیم می‌گوید: «قرنیه ساخته شده بوسیله چاپگر سه بعدی تحت آزمون های بعدی قرار خواهد گرفت و چندین سال زمان لازم است تا اینکه ما به موقعیتی برسیم که بتوانیم آن را در جراحی پیوندی بکار ببریم».

نتایج این تحقیق در ژورنال علمی «تحقیقات تجربی چشم» به چاپ رسیده است.


🌿🍂 @Science4lifee
http://feedproxy.google.com/~r/sciencealert-latestnews/~3/qb2c85uAmpU/first-3d-printed-human-corneas-could-fix-the-sight-of-millions

منتشر شد: .
«تحلیل تکاملی نظام ه‍ای جفتی انسان»
تک همسری، چندهمسری و جنبه های روانی-اجتماعی آن
جلد اول از مجموعه ی دوجلدی
اثر دیوید باراش
ترجمه ی آرش حسینیان
نشر تلنگر، چاپ اول، ۱۳۹۷
۲۴۰ صفحه/ ۲۲ هزار تومن
تلگرام خرید کتاب: @hoseinian_arash
راهنمای خرید: Ahpub.ir/page/Sell

🌿🍂 @Science4lifee
درود بر دوستان خوب و ارجمند

شايد ژن ها بيشتر از آرايش ويژه مدارهاي مغزي ، عملکرد پیچیده مغز در گونه ها را رقم بزنند.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری

ذهن‌خوانی، دست‌کم دو بار در مسیر فرگشت ظاهر شده است
Gul Dolen

بیشتر افراد وقتی به خواندن ذهن فکر می کنند، قابلیت های جادوگران، نبوغ شیطانی یا یک شکل از زندگی موجودات بیگانه را به خاطر می آورند.

اما در حقیقت، ما هر روز ذهن‌خوانی می کنیم.
مثلا شاید زمانی که این مطلب را می خوانید داخل مترو باشید و هیچ صندلی خالی دور و برتان نباشد، در نتیجه ایستاده اید.
قطار یک تکان شدید می خورد و از گوشه چشم تان، مسافر کناری را می بینید که دارد وسایلش را از کف مترو جمع می کند.

بررسی می کنید تا ببینید آیا دیگر مسافران هم صندلی خالی را دیده اند یا نه و متوجه می شوید تنها کسی هستید که متوجه این موضوع شده است. در نتیجه، بدون توجه، کمی به صندلی نزدیک تر می شوید. وقتی مسافر بلند می شود، با یک حرکت سریع، صندلی را از آن خود می کنید؛ حالا می توانید راحت تر مطلب را بخوانید.

در انجام این حرکت استراتژیک ساده برای تصاحب صندلی، چندین بار ذهن‌خوانی کرده اید.

دانشمندان علوم اعصاب ذهن‌خوانی را نوعی «نظریه ذهن» می خوانند (به طور مخفف ToM يا Theory of Mindهم خوانده می شود. گاهی هم آن را «موضع گیری ارادی»، «درک اجتماعی»، «تلقین ذهنی»، «تخصیص ذهن» و «هم‌ذهنی» می خوانند).

ءToM
توانایی ذهن برای نمود دادن وضعیت های ذهنی به خود و دیگران است و بهترین حدس درباره حالت های ذهنی (شامل تمایلات، باورها، دانسته ها) شخص دیگر را در بر می گیرد.

ءToM
شامل درک این واقعیت است که این حالت های ذهنی می توانند با حالت های ذهنی خود ما، متفاوت باشند.

📍همان طور که در مثال بالا گفتیم، از این تئوری برای درک انگیزه و پیش‌بینی اعمال سایرین و تغییر رفتارهای خودمان بر اساس این شناخت، استفاده می کنیم.

ما همیشه در حال انجام کار ذهنی ToM هستیم و معمولا این کار را خود به خود و بدون آگاهی انجام می دهیم.

مثلا نمایش هیدر-سیمل Heider simmel را تصور کنید.

در یک فیلم کارتونی، یک مستطیل بزرگ، یگ مثلث بزرگ، یک مثلث کوچک و یک دایره بزرگ حول صفحه ای در حرکتند.

وقتی از افراد خواسته می شود توضیح دهند فيلم راجع به چیست، اکثرا افکار، احساسات و عواطف خود را نسبت به دو مثلث و دایره توضیح می دهند و سناریویی می سازند که تعاملات بین آنها را توضیح می دهد؛ مثلا مثلث کوچک مردم‌آزار، مثلث بزرگ قلدر و دایره، یک خیال‌باف است.


هرچند بیشتر ما، کار تخصیص ذهن را مثل بسیاری دیگر از فعالیت های ذهنی مان به سادگی و ناخودآگاه انجام می دهیم، ولی با ToM به دنیا نیامده ایم؛

بلکه کودکان حدودا در چهار سالگی شروع به نشان دادن چنین توانایی هایی می کنند.

کودکان کم کم ToM را وارد رفتار بازی می کنند و تمایلات، باورها و دانسته های شان را به عروسک ها و مجسمه ها نسبت می دهند.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

با پیچیده تر شدن توانایی ToM، کودکان کم کم از توانایی هایی که به دست آورده اند برای شوخی و شیطنت استفاده می کنند.

اگر زمانی را با کودکان سپری کرده باشید، به احتمال زیاد قربانی شوخی کلاسیک ضربه بر روی شانه شده اید (کودک دستش را به پشت شما می رساند و روی شانه مخالف ضربه می زند، به این ترتیب باعث می شود برگردید و اشتباها به سمت دیگر نگاه کنید).

این شوخی مستلزم این است که کودک درک کند دانش شما از محل ضربه، با آنچه خودش درباره محل ضربه می داند، متفاوت است.

بیشتر چیزهایی که درباره مکانیسم های مغزی مرتبط با ToM می دانیم، از مطالعه بر روی انسان ها حاصل شده است.

تصویربرداری از مغز انسان ها نشان می دهد که کارکردهای ToM با فعالیت دو ناحیه مغز همخوانی دارد؛ اتصال تمپوپاریتال و قشر پیش-پیشانی پشتی-میانی.

جای تعجب نیست که این نواحی مغز، در زمان مشاهده نمایش هیدر-سیمل که در بالا توضیح دادیم نیز فعال می شود.

محققان زیادی بر این باورند که توانایی ToM محدود به انسان است.

هر کسی که حیوان خانگی –خصوصا سگ- داشته باشد، به این ادعا به دیده شک و تردید می نگرد زیرا به نظر می رسد بسیار از رفتارهایی که از این حیوانات سر می زند با شاخص های ToM همخوانی دارند.

محققانی که می خواهند رسما ادعا کنند که حیوانات این توانایی را دارند، با سه مشکل نظری اصلی رو به رو هستند.

ابتدا، همان طور که پیش از این گفتیم، تخصیص ذهنی ناخودآگاه،  به سختی متوقف می شود؛ حتی زمانی که می دانیم اشیا (همچون دایره ها، مثلث ها، عروسک ها یا مجسمه ها) قادر به خواستن، باور داشتن یا دانستن نیستند، به سختی می توان جلوی تخصیص ذهنی را گرفت.

بنابراین وقتی اشیا، اصلا شی نیستند، بلکه زنده، جاندار و همنشین ما هستند، به سختی می توان گفت این که ما داریم احساسات، عواطف و افکارمان را در حیوانات می بینیم به خاطر این است که این حیوانات واقعا از این احساسات، عواطف و افکار برخوردارند یا  به این خاطر است که مغز ما طوری سیم کشی شده که باور کند، آنها این احساسات، عواطف و افکار را دارند.


دومین مشکل دانشمندانی که می خواهند ثابت کنند حیوانات قادر به ToM هستند، این است که چه طور این مسئله را به افراد شکاک نشان دهند.

مثلا، می خواهیم ثابت کنیم یک سگ افسارش را پیش شما می آورد تا نشان دهد دوست دارد بیرون برود،  زیرا پیش بینی می کند تا شما افسارش را پیدا کنید کمی زمان می برد و این راه مناسبی است که به شما بگوید چه قدر دوست دارد بیرون باشد.
از سوی دیگر، یک آدم شکاک ممکن است این مسئله را طرح کند که این رفتار صرفا یک توالی ماهرانه از رفتارهایی است که سگ آموخته تا نتیجه دلخواه خود را به دست آورد و شما فقط یک ربات خیالی هستید که جزیی از این توالی به حساب می آیید.


سومین مشکل برای اثبات ToM در حیوانات این است که از نظر آناتومی مغز، به نظر می رسد فقط انسان ها مجهز به نواحی مغزی مورد نیاز برای ToM هستند (اتصال تمپوپاریتال و قشر پیش-پیشانی پشتی-میانی که پیش از این اشاره کردیم).

هرچند مطالعاتی که در میمون ها انجام شده نشان می دهد که ناحیه دیگری به نام شیار تمپورال فوقانی، احتمالا با اتصال تمپوپاریتال مغز انسان ها ارتباط دارد.

قشر پیش-پیشانی پشتی-میانی در انسان ها حتی در مقایسه با نزدیک ترین خویشاوندان نخستی ما، به نسبت بسیار بزرگتر است.

این به این خاطر است که در طول دوره های فرگشتي، مغز انسان ها و خصوصا قشر مغز( سطح خارجی پیچ خورده مغز که هم اتصال تمپوپاریتال و هم قشر پیش-پیشانی پشتی-میانی را در بر گرفته است)، هم از نظر اندازه نسبی و هم از نظر تعداد نورون ها، دستخوش رشد عظیمی شده است.

✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

بنابراین با این مسئله علمی که آیا حیوانات هم ToM دارند، چه طور کنار بیاییم؟

بیایید با این شروع کنیم که وجود ToM در انسان ها چه طور اثبات شده است.

اکثر مطالعات از انواع تست های سالی-آن Sally-Ann برای بررسی این موضوع استفاده کرده اند.
در این مثال، تصویری متشکل از دو شخصیت سالی و آن به سوژه نشان داده می شود. سالی یک توپ دارد و آن را در سبدش می گذارد و سپس اتاق را ترک می کند. آن ، توپ را از سبد سالی برمیدارد و در سبد خودش می گذارد.
سالی برمی گردد و از سوژه یکسری سوال پرسیده می شود: (1) آن کیست ؟ (2) سالی کیست؟ (3) توپ کجاست؟ (4) سالی فکر می کند توپ کجاست؟ کودکی که از رشد معمولی برخوردار است، بعد از چهارسالگی می تواند به هر چهار سوال پاسخ درست بدهد.

وقتی تست سالی- آن بر روی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم اجرا می شود، آنها به هر دو سوال (3) و (4) پاسخ یکسانی می دهند زیرا بچه ها نمی توانند بین آنچه خودشان درباره محل توپ می دانند و آنچه سالی در این باره می داند، تمایز قائل شوند.

ناکارآمدی های ToM در طیف اختلال اوتیسم به خاطر کاهش هوش نیست زیرا حتی در بیماران اوتیسمی که بالاترین عملکرد را دارند هم مشاهده می شود و از سوی دیگر، حتی ناتوان ترین بیماران مبتلا به سندروم داون نیز نشانه ای از ناکارآمدی ToM ندارند.

دلیل اوتیسم عمدتا ژنتیکی است. تا به امروز، جهش 880 ژن مختلف با بروز اوتیسم همبستگی داشته است و در آینده با انجام مطالعات بیشتر، به احتمال زیاد این رقم افزایش می یابد.

هرچند هنوز مشخص نیست هر یک از این جهش های ژنی چه طور علائم اوتیسم را ایجاد می کنند اما بیشتر این ژن ها در حیوانات هم یافت می شوند.

از آنجا که این ژن ها در توانایی ToM نقش اساسی ایفا می کنند ( به همین دلیل است که جهش در افراد اوتیسمی، ToM را مختل می کند)،
در نتیجه احتمالا در عملکردهای مشابه ToM در دیگر حیوانات هم نقش مهمی دارند.
اگر چنین باشد، می توانیم بگوییم که ژن هایی که در انسان ها و دیگر حیوانات یافت می شود هومولوگ هم هستند زیرا در بین گونه هایی که از نظر فرگشتي با هم مرتبط اند، کارکردهای مشابهی (ToM) را رمزگذاری می کنند.  

در حقیقت، نامحتمل است که توانایی ToM در انسان ها، خود به خود به وجود آمده باشد.
در واقع، این توانایی احتمالا از قابلیت های ذهنی که از قبل وجود داشته، فرگشت یافته است.
محققان در این خصوص اتفاق نظر دارند که بسیاری از ظرفیت های اساسی ToM در تعدادی از جانوران از جمله دلفین ها، برخی از نخستی ها و scrub jays مشاهده شده است.

مثلا، دلفین ها خودشان را در آینه می شناسند و می توانند اختلاف بین اعضا گروه اجتماعی شان را تشخیص دهند.

📍از آنجا که توانایی نسبت دادن آگاهی ذهنی به سایرین، نیازمند قابلیت تمایز بین خود و سایرین است، گفته می شود که این توانایی ها ظرفیت های اساسی ToM به شمار می روند.

ما انسان ها اساسا، در یک بستر اجتماعی از ToM استفاده می کنیم.
بنابراین بیشتر محققان بر این باورند که این کارکرد ذهنی در پاسخ به فشارهای انتخابی ناشی از زندگی اجتماعی، فرگشت یافته است.

بنا بر این استدلال، قابلیت های مشابه با ToM احتمالا فقط در گونه هایی که زندگی اجتماعی دارند(مثل انسان ها، بیشتر نخستی ها، دلفین ها و گرگها)، مشاهده می شود.  

با این وجود، می توان تصور کرد که اگر شکارچی قادر باشد قابلیت آگاهی ذهنی را به شکارش نسبت دهد، توانایی اش برای به دام انداختن شکاربسیار افزایش می یابد.

این ایده، این احتمال جالب را برمی انگیزد که شکارگری بیشتر فشارهای انتخابی اجتماعی، می توانسته فرگشت ToM را شکل دهد.
در این صورت، قابلیت های مشابه ToM احتمالا بسیار قدیمی تر (در مقیاس زمان فرگشتي) از چیزی است که پیش از این تصور می شد زیرا تقریبا مطمئنیم که شکارگری زودتر از زندگی اجتماعی فرگشت یافته است.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

در حمایت از این ایده، می توان به اختاپوس های مخطط(راه راه) اقیانوس آرام که اخیرا کشف شده اند اشاره کرد.

این گونه رفتار شکار منحصر به فردی از خود نشان می دهد که ثابت می کند احتمالا از توانایی های ذهنی مشابه ToM برخوردار است.

این اختاپوس در زمان شکار shrimp، از روشی استفاده می کند که انگار نوعی شوخی ضربه روی شانه است.

اختاپوس پس از شناسایی شکارش، الگوی تیره رنگی در پوستش ایجاد می کند و سپس به آرامی یکی از بازوهای پشتی اش را پیش می برد، آن را بالا و اطراف shrimp می گسترد.

وقتی اختاپوس موقعیت خود را تثبیت کرد، نوک بازوی پشتی اش را تا پشت shrimp پیش می برد و ضربه ای به پلئومر او می زند ( بخش خلفی بدن shrimp)؛ با این کار باعث می شود shrimp به جلو، یعنی به سمت هفت بازوی دیگر اختاپوس خیز بردارد.

اختاپوس مخطط اقیانوس آرام یکی از معدود گونه های اختاپوس است که زندگی اجتماعی دارد (سیصد عضو راسته سرپایان اکثرا تنها زندگی می کنند و همنوع‌خوارند).

با این وجود، در مثالی که در بالا توضیح دادیم، اختاپوس از رفتارهای مشابه ToM برای شکار استفاده می کند. به علاوه، استراتژی شکار با استفاده از ToM در گونه خواهری این اختاپوس، Octopus chierchiae که یک گونه غیراجتماعی است نیز مشاهده شده است.

با این وجود در توصیفات انسان‌گرایانه، استراتژی شکار Octopus chierchiae برای به چنگ آوردن shrimp، یادآور نیرنگ مردانه در فیلم هاست که خمیازه کشان، دستانش را از هم باز می کند تا بازویش را دور معشوقش حلقه کند.

این مشاهدات در مجموع از این فرضیه حمایت می کنند که دست‌‌کم در اختاپوس ها ، فشارهای انتخابی حاصل از شکار منجر به بروز رفتارهای ToM مانند شده نه زندگی اجتماعی.

هرچند شباهت استراتژی شکار اختاپوس مخطط اقیانوس آرام به شوخی ضربه بر روی شانه، ممکن است صرفا نشان دهنده نوعی نمایش هیدر-سیمل باشد که ما را در این باره متقاعد کند، اما این حیوان می تواند با توجه به شرایط محیط استراتژی اش را تغییر دهد و این نشان می دهد که این رفتار یک ToM واقعی است.

مثلا اگر جلوی دید شکار گرفته شود (مثل زمانی که اختاپوس خرچنگ های منزوی را شکار می کند که صدف سخت شان آنها را از پشت محافظت می کنند)، در این صورت اختاپوس به جای استراتژی ضربه بر پلئومر، از استراتژی ضربه مستقیم استفاده می کند.

این نشان می دهد که اختاپوس، بین شکاری که شکارچی  را می بیند و شکاری که شکارچی را نمی بیند، تمایز قائل می شود و براساس این شناخت، استراتژی مناسب را انتخاب می کند.

هرچند این مشاهدات هنوز یک آدم شکاک را قانع نمی کنند اما نشان می دهند که اختاپوس به جای این که مجموعه رفتارهای روتینی از خود نشان دهد، استراتژی ذهنی انعطاف پذیری از خود نشان می دهد.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

مشکل آناتومی مغز هنوز به جای خود باقی است؛مغز  اختاپوس هیچ شباهتی با مغز انسان ندارد.

فاقد هرگونه ناحیه قشری است که مشخص شده در شکل گیری ToM نقش اساسی دارد و حتی فاقد قشر مغز است.

با این وجود جدای از دیگر بی مهرگان، درجاتی از انسفالیزاسیون و رشد نورونی در این اختاپوس مشاهده می شود.

در واقع تصور می شود دستگاه عصبی اختاپوس، هوشمندانه ترین دستگاه عصبی در بین بی مهرگان است و تقریبا از نیم میلیارد نورون تشکیل شده است که شش برابر بیشتر از تعداد نورون های موجود در مغز موش است.

به علاوه، اختاپوس ها مثل انسان ها، دلفین ها و فیل ها مغزی با سطوح پیچ‌خورده دارند که ظاهرا به آنها امکان می دهد تعداد نورون های بیشتری را در فضای کمتر جای دهند.

در مغز صاف و مسطح دیگر سرپایان، موش ها، رت ها و بوزینه های کوچک(مارموزت) چنین پدیده ای مشاهده نمی شود.

بنابراین با این که اختاپوس نواحی قشری مربوط به ToM را ندارند، اما ظرفیت مغزشان به طرز استثنایی بالاست و احتمالا برای حل مسائل ToM با استفاده از استراتژی های آناتومیکی مختلف، فرگشت یافته است.

احتمالا بهترین راه برای تعیین این که اختاپوس ها توانایی ToM دارند یا نه این است که نشان دهیم همان ژن هایی که برای شکل‌گیری این رفتار در انسان ها لازم اند، در رفتارهای مشابه ToM در اختاپوس ها هم نقش اساسی دارند.

در آزمایشگاه ، آزمایش هایی برای  بررسی این احتمال در جریان است.
در این ضمن جالب است به این نکته اشاره کنیم که اختاپوس ها دست کم برای دو تا از ژن هایی که نقش اساسی در اوتیسم بازی می کنند، ژن های هومولوگی دارد.

با این وجود، بعید به نظر می رسد که این ژن ها، ToM را در اختاپوس ها رمزگذاری کنند. در واقع، در این نوع هومولوگی های عمیق، الویت‌هایی وجود دارد.

مثلا، چشم مرکب بی مهرگان از نظر آناتومیکی تفاوت بسیار زیادی با چشم دوربین مهره داران دارد و تبار مهره‌داران و بی‌مهرگان مدت ها پیش از فرگشت این نوع چشم، از هم جدا شده اند.

با این وجود ژن pax6 که در مهره‌دارن و بی‌مهرگان یافت می شود، برای تشکیل هر دو نوع چشم ضروری است
با وجود تفاوت های اناتومیکی در سازمان دهی مغزی بین انسان ها و پرندگان و نبود جد مشترکی که صفت زبان را به اشتراک گذاشته باشد، اخیرا، مجموعه ژن های معرفی شده اند که زبان را هم در انسان ها و هم در طوطی های خاکستری آفریقا کنترل می کنند.

اگر با دستکاری ژن های موثر در اوتیسم، رفتارهای شبه ToM در اختاپوس ها مختل شود، نشانه دیگری از وجود هومولوگی عمیق بین گونه هاست.

به علاوه، این آزمایش احتمالا به این معناست که اختاپوس مثل انسان از این ژن ها برای رمزگذاری رفتارهای مشابه ToM استفاده می کند، هرچند سازمان دهی مغزشان کاملا با مغز انسان ها متفاوت است.

درنتیجه، چنین یافته ای نشان مي دهد که شايد ژن ها بيشتر از آرايش ويژه مدارهاي مغزي عملکرد پیچیده مغز در گونه ها را رقم بزنند.
#تمام
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

پیش بسوی عرفان : رسمی آیینی با استفاده از سیلوسیبین برای رویارویی با مرگ
در فوریه سال 2008، کارول وینسنت 53 ساله متوجه وجود غده ای بر روی قوزک پای خویش شد. وی در حالی که دوران نقاهت خویش بدلیل بیماری آنفولانزا را نیزمی گذراند، نگران بود. همسرش به وی توصیه کرد که به یک پزشک متخصص مراجعه کند و دلیل وجود غده ای که بر روی قوزک پایش درآمده را بپرسد. همسرش بمنظور رفع نگرانی در ادامه گفت که نگران نباشد، غده روی قوزک پا چیز خاصی نیست. در کلینیک، پزشک قوزک پا و منطقه غده را بررسی کرد و چند آزمایش برای وی نوشت که انجام دهد و از آن جمله می توان به آزمایش X-Rey و نمونه برداری از غده اشاره کرد. در آخر، مشخص شد که وی مبتلا به Lymphoma یا سرطان غدد لنفاوی می باشد، نوعی از سرطان که تا بحال درمانی نداشته است. غده در طی روز ها و هفته ها به مناطق دیگری از بدن وی پخش شدند که از آن جمله می توان به استخوان ترقوه و زیربغل اشاره کرد.
وینسنت یک نویسنده و موسس شرکت بزرگ کلمبیا انگلیس می باشد. وی خوشبخت است زیرا همسری دارد که دوستش دارد، کودکانی که قصد بزرگ کردن آنها را دارد و خانه و شغلی که در آن موفق است. در حال که بیماری وی پیشرفت می کرد، وی نیز دست به هر کاری برای مقابله با سرطان از جمله شیمی درمانی و تشعشع درمانی زد. حتی شکر، کافئین و آرد را از برنامه غذایی خویش حذف کرد. وینسنت ساعت ها در دنیای اینترنت بدنبال جدید ترین مطالعات درباره بیماری خویش می گشت و طی اطلاعاتی که دریافت کرده بود، 7 الی 10 سال می توانست زندگی کند.
وی در طی مصاحبات گفته است که واقعا دوران استرس آمیزی برای وی بوده و هر لحظه در حال گول زدن خویش بوده است، از جمله اینکه آیا فقط نوشیدن مایعات و خوردن تکه ای شکلات عمر وی را افزایش می داده است؟ آیا باید تمام حساب های خویش را با دیگران تسفیه می کرده یا خیر؟ و از این دست سوالات که در تمام طول شبانه روز ذهن وی را مغشوش می کردند.
وی باور داشت که با داشتن سبک زندگی و تغذیه سالم، می تواند طول عمر بیشتری داشته باشد. زمانیکه وی در حال مبارزه با سرطان و امیدوار به بازگشت سلامتی خویش بود، دوباره غدد جدید و وخیم تری در بدن وی شروع به رشد کردند. وی بتدریج نسبت به اینکه غدد در تمام بدن وی در حال رشد هستند، شکاک شد و ذهن وی پیوسته درگیر این بود که غدد جدیدی هم وجود دارند که وی ندیده است یا خیر. بالاخره وی امیدش را نسبت به افزایش عمر و زندگی از دست داد. دقیقا در همین ایام با پروفسور رولند گریفیتس آشنا شد که سایکوفارماکولوژیست دانشگاه جان هاپکینز بود. رولند گریفیتس فردی بود که برای 51 نفر از افرادی که در مرحله آخر بیماری سرطان بودند، قارچ جادویی یا سیلوسیبین تجویز کرده بود تا در رویارویی با مرگ، آرام و راحت باشند.
سیلوسیبین همچون LSD، توهم زا می باشد و در دسته روانگردان ها قرار می گیرد. دارو های روانگردان در مراحل اولیه می توانند رفتار و خلق را تغییر داده و سپس ادراک و عملکرد های شناختی را تغییر دهند. رولند گریفیتس بوسیله روش های آزمایشگاهی متوجه شد که دارو های روانگردان همچون مدیتیشن، انسان را آرام کرده و شناخت را منحرف می کنند. آزمایشگاه های دانشمندان نیز توجه خویش را از روی آزمایش روانگردان ها بر روی حیوانات و سو مصرف آن برگرداندند. در سال 2006، رولند گریفیتس در مطالعه ای مشخص کرد که سیلوسیبین می تواند با القا تجارب عرفانی، معنای زندگی افراد را متحول کرده و آن را تقویت کند، همچنین به زندگی فرد معنا بخشد.
البته این موضوع اصلا جدیدی نیست، رمان نویس مشهور آلدوس هاکسلی در سال 1950 نیز از روان گردان ها استفاده می نمود. وی مصرف روان گردان ها را تا آخر عمر ادامه داد و حتی زمانیکه بدلیل داشتن غده بدخیم و سرطانی حنجره در حال موت بود، از همسرش درخواست کرد که به وی کمی LSD تزریق کند. بدین شکل آلدوس هاکسلی زمانیکه تحت اثرات LSD بود، از دنیا رفت.
زمانیکه هاکسلی در حال موت بود، پزشکی با تخصص هوشبری از مدرسه پزشکی شیکاگو بنام اریک کاست، می دانست که تقریبا هیچ دارویی نمی تواند درد بیمارانی را که در مراحل پایانی یک بیماری لاعلاج قرار داشتند را برطرف کند، بدین منظور بر روی LSD مطالعه کرد و یکی از آنها را که بر روی 50 نفر از بیماران اعمال کرده بود، منتشر ساخت. نتیجه مطالعه وی بر این بود که تمام 50 نفر با مصرف LSD نسبت به مرگ احساس ترس کمتری داشتند و حساسیتشان نسبت به درد نیز کمتر شده بود.
کاست و هاکسلی جزو پیشکسوتان استفاده و مطالعه بر روی روانگردان ها محسوب می شوند که نتایج تجارب و مطالعاتشان به محققین کمک زیادی کرده است.
سفرنامه گوردون واسون (مردم شناس) :

گوردون واسون محققی بود که در رشته مردم شناسی به موضوع تاریخچه استفاده از روانگردان ها پرداخته بود. وی داستان های زیادی درباره مراسم سوگواری بهمراه استفاده از قارچ های جادویی در مکزیک شنیده بود. داستان هایی که در آنها شمن ها ی قبیله به افرادی که در شرف مرگ بودند، از این قارچ ها عرضه می کردند. وی دریافت که قبیله آزتک ها از قارچ های متقاوتی در طی مراسم خویش استفاده می نموده اند و آنها را (Teonanacatl) یا گوشت خدایان می خواندند. حال سوال این بود که آیا هنوز از این نوع قارچ ها در مکزیک وجود دارد یا خیر؟
در ژوئن سال 1955، وی بهمراه دوستش آلن ریچاردسون بسمت منطقه ای از مکزیک سفر کرد. آنها دهکده ای بنام Oaxaca را بمنظور یافتن گوشت های خدایان انتخاب کردند. واسون نتایج جستجوی خویش را دو سال بعد در مجله LIFE منتشر ساخت. دهکده کوچکی بود. زمین دهکده خاکی و خیابان های آن تقریبا خالی بود. دهکده در ارتفاع 5500 پایی قرار داشت که تقریبا آترا دور از دسترس قرار می داد. این دهکده تقریبا می توان گفت بعلت قدمت زیاد، یکی از معدود دهکده هایی است که بزبان اسپانیایی صحبت نمی کند. واسون در مرکز دهکده یکی از اهالی بومی را یافت و درباره محل رویش قارچ های جادویی و خواص آن پرسید. واسون و ریچاردسون در طی صحبت ها متوجه شدند که ساعت 8 عصر، یک مراسم با وجود قارچ های جادویی انجام می شود. آنها نیز در ساعت 8 عصر به محل گفته شده رفتند. آنها متوجه شدند که بزرگسالان دهکده دور اتاقی جمع شده اند و باید در کنار آنها بنشینند. سپس شومن و دخترش می آمدند تا قارچ های جادویی را میان همه تقسیم کنند و بیشتر آن را نیز نزد خود نگه می داشتند.
ریچاردسون به همسرش قول داده بود که به هیچ عنوان از قارچ های جادویی استفاده نکند اما این فرصتی بود که تنها یکبار بدستش می آمد، پس وی نیز بهمراه بقیه استعمال کرد. استعمال قارچ های جادویی ساده بود، کافی بود تکه ای از آن را در دهان آرام آرام بجوید. تقریبا نیم ساعت گذشته بود که توهمات دیداری پدیدار گشتند. ابتدا اشکالی هندسی و ساده در هوا معلق بودند و سپس قلعه ها و باغ ها با هیولا های باستانی پدیدار شدند. تمام تصاویر آنقدر واقعی بنظر می رسیدند که در آنها غرق شده بودم.
واسون و ریچاردسون آنقدر تحت تاثیر اولین تجربه خویش قرار گرفته بودند که نمونه ای از قارچ های جادویی را با خود بردند تا بر روی آنها مطالعه کنند. اتفاقا نمونه ای از این قارچ ها بدست آلبرت هافمن رسید. آلبرت هافمن اولین فردی بود که ماده LSD را تجویز کرده بود. وی کمی از قارچ های جادویی را خورد و تجربه خویش را ثبت کرد، سپس عناصر آنرا تجزیه و به عنصر سیلوسیبین رسید. در بوستون نیز روانشناسی بنام تیموتی لری از دانشگاه هاروارد در مورد اثرات قارچ های جادویی بر ذهن انسان کنجکاو بود. وی نیز کمی از قارچ های جادویی را مصرف کرده و توهمات آن را تجربه کرد. پس از تجربه ناشی از مصرف سیلوسیبین تصمیم گرفت تا پروژه ای با عنوان اثرات قارچ های جادویی در هاروارد را آغاز کند. وی می خواست تاثیرات توهمات ناشی از قارچ های جادویی را بر طیف وسیعی از موضوعات روانشناسی از جمله موضوع قانون و زندانیان، موضوع فرهیختگان و نوابغ و عرفان و مرگ، مطالعه کند.
روان گردان ها و عرفان :
مطمعنا آزمایش جمعه قبل از عید پاک (The Good Friday)، یکی از مشهورترین آزمایشات در زمینه ماده سیلوسیبین و تاثیر آن بر عرفان می باشد. والتر پانکه در سال 1962، 20 نفر از دانش آموختگان دانشگاه الهیات هاروارد را جمع آوری نموده و قبل از برگزاری مراسم عید پاک، به هر کدام از آنها یک عدد کپسول سفید داد. 10 عدد از کپسول ها حاوی سیلوسیبین و 10 عدد دیگر حاوی نیکوتین بودند که حکم پلاسبو را بازی می کردند. از 10 نفری که سیلوسیبین دریافت کرده بودند، 8 نفر ادعا کردند که تجاربی عرفانی را از سر گذرانده اند، گویی خدا همه جا هست. همین موضوع والتر پانکه را قانع کرد که سیلوسیبین می تواند تجارب عرفانی در افراد را بیدار کند. بعد ها در میانه سال های 1986 تا 1989 فردی بنام ریک دابلین دوباره بر روی آزمایش " جمعه قبل از عید پاک " تحقیق کرد. وی متوجه شد که تمام شرکت کنندگانی که سیلوسیبین دریافت کرده بودند، به نوعی متحول گشته بودند و انگار یک زندگی جدیدی به آنها داده شده بود. حتی یکی از آنها به خیابان رفته بود و ادعا می کرد که مسیح است، هر چند که باخوردن مقداری داروی " تورازین " به حالت اول برگشته بود.
جنگ دارو :

حال موضوعی که مطرح می شود اینست که آیا نتایج برگرفته از مطالعاتی که بر روی روان گردان ها انجام پذیرفته است، می تواند آنها را تبدیل به دارو و منجر به فروش قانونی آنها شود. اگر در حال حاضر روان گردان ها بعنوان داروی قانونی روانه بازار ها شوند، به احتمال بسیار زیاد مورد سو استفاده قرار می گیرند. همانطور که در دهه های 50، 60 و 70 میلادی تا حدودی فروش آن آزاد بود و جمع کثیری مخصوصا جوانان را درگیر خود کرده بود که بالاخره در اواخر دهه 70 میلادی فروش و مصرف آن غیر قانونی تصویب شد. البته آزمایشگاه های داروسازی می توانند با درج هشدار های لازم بر روی قوطی دارو های روانگردان و اعمال سخت گیری های لازم بر فروش مواد روانگردان در داروخانه ها، به قانونی کردن این مواد کمک شایانی کنند.
در حال حاضر گروه های تحقیقاتی بر روی این مسئله تمرکز نموده اند که آیا می شود با مصرف سیلوسیبین ترس از مرگ را در بیماران مبتلا به بیماری های لاعلاج کاهش داد؟ اما در آینده بر روی افراد سالم نیز آزمایش خواهد شد. یکی از محققین ادعا می کند که با وجود خطرات بالای مصرف این دارو، راهبرد های مناسب اما ریسک پذیر دیگری بمنظور استفاده از سیلوسیبین در جوانان وجود دارد. از آنجا که مصرف این ماده در جوانان باعث می شود زمان بیشتری را در مورد معنای زندگی خویش بگذرانند و انگیزه خویش را در دستیابی به معنای زندگی افزایش دهند، شاید بتوان در امور روان درمانی مخصوصا وجودی از آنها استفاده نمود. حتی بعضی از محققین از این ماده بعنوان " ماده وجودی " (برگرفته از فلسفه وجود گرایی) نام برده اند.
ادامه داستان وینسنت و پروفسور گریفیتس :
وینسنت تمام سعی خویش را کرد تا مرگ خویش را با درمان های طبیعی و گیاهی به تعویق بیاندازد اما هر روز با توجه به پیشرفت بیماری، ناامید تر میشد. از طرفی ترس از مرگ نیز وی را بشدت آزار می داد پس با دکتر گریفیتس تماس گرفت و شرح حال خویش را توصیف نمود. آنها نیز با خوشحالی وینسنت را به شرکت در یک آزمایش دو سر کور (Double Blind) در ارتباط با سیلوسیبین دعوت نمودند. وی یک عدد کپسول دریافت نمود و آن را خورد. سپس وی را به اتاق آزمایش دعوت نمودند تا بنشیند و منتظر بماند، محققین نیز از پشت یک شیشه یک طرفه به مشاهده آزمودنی پرداختند. وینسنت از تجربه اش می گوید : " در ابتدا هیچ حسی نداشتم اما ناگهان گویی در یک گودال عمیق و تاریک فرو رفتم. خیلی ترسیدم اما بتدریج رنگ هایی در هوا پدیدار شده و ناگهان وارد یک خلا شدم. یک خلا کامل بود. همینجا بود که یکسری سوالات درباره هستی و معنای زندگی از جمله خدا کجاست؟ انسان کیست؟ اتصال میان این دو کجاست؟ در سر من شکل گرفت. سپس وارد محیط دیگری شدم که در آن ماهی، خرگوش و حتی یک کشتی دزدان دریایی وجود داشت. همینطور یک خرچنگ کوچک را دیدم که بر صفحه ای حرکت می کرد. حس اعجاب انگیزی داشت. انگار همه چیز تحت کنترل من بود. این محیط نیز به آرامی محو شد و من از آن حالت خارج شدم."
زمانی که وینسنت از آن حالت خارج شد، خرچنگ کوچک را نماد سرطانش برداشت کرد که دیگر برایش ترسناک نبود. وینسنت شروع به شوخی با سرطان لاعلاج و مرگ کرد. دقیقا 6 ساعت پس از اتمام تجربه وهم انگیزش، گویی شخصیت وی نیز متحول گشت. وی حالا احساس می کرد که با نیروی برتری در ارتباط است و زندگی وی در اینجا تمام نمی شود بلکه به نقطه آغاز خویش بر می گردد.
مترجم علیرضا زحمتکش مجله اینترنتی دکتر مجازی

7 Surprising Scientific Advances that Came out of World War l
🌿🍂 @Science4lifee

🔱 هفت پیشرفت علمی که از دل جنگ جهانی اول بیرون آمده است.ایالات متحده صد سال پیش وارد جنگ شد ،قرنی که باید آن را قرن نوآوری و اختراع نامید.
هنگامی که از پیشرفت علمی در جنگ جهانی اول سخن می گوییم در ذهنمان تانکها ،گازهای سمی و شعله افکن ها متصور می شود .
اما جنگ جهانی اول در پیشرفت حوزه های دیگر علم که کمتر در مورد آنها سخن گفته شده است نقش داشته که این حوزه های علمی تاثیراتی مهمی در زندگی ما داشته و دارد.

⬅️لاستیک مصنوعی

جنگ جهانی اول اولین جنگی بود که در آن از وسایل نقلیه موتوری استفاده شد .به طور مثال در سال 1917 ،فورد 390 هزار کامیون را به ارتش ایالات متحده تحویل داد.اما کامیونها بدون تایر قادر به حرکت نبودند.
در سال 1914دسترسی آلمانها به لاستیک طبیعی که از کشورهای جنوب شرقی آسیا تامین می شد قطع شد.
صنایع آلمان وارد چالشی سخت شد اما در نهایت آنها توانستند از ترکیب آهک و ذغال سنگ لاستیک مصنوعی بسازند.
هر چند تایرهای ساخته شده از این لاستیک در برابر گرما و در جاده زود خرده و در برابر سرما جمع شده و به زمین می چسبیدند اما آلمانها چندین هزار تن از آن را تولید کردند که می توانست وسایل نقلیه آنها را جابجا کند.

💉🌡بانک خون
انتقال خون قبل از جنگ جهانی اول انجام می گرفت اما فقط ازاهدا کننده به شخص گیرنده به شکل مستقیم و راهی برای ذخیره و نگهداری خون وجود نداشت.
پزشکان از اهمیت و نیاز تشخیص گروه خونی مطلع بوده و نمی خواستند سربازان به دلیل عدم وجود اهدا کننده مناسب بمیرند .
"پیتون روز "از موسسه راکفلر نیویورک با اضافه کردن "سدیم سیترات" برای جلوگیری از لخته شدن و "دکستروز" (نوعی گلوکز)به عنوان منبع انرژی ،توانست راهی برای نگهداری خون بیابد.
"اسوالد رابرتسون "در سال 1917 راهی بهتر را با قرار دادن خونهای اهدایی در ظرفهای حاوی یخ برای ارتش ایالات متحده ارائه داد که تا 28 روز ماندگاری داشت و در جراحی های میدان نبرد و موقعیتهای دیگر جان بسیاری از افراد را نجات داد.
این اولین بانک خونی بود که راه را برای پیشرفت تکنیکهای نگهداری خون هموار ساخت.

🔊فرا صوت (سونار و سونوگرافی)

ظهور زیردریایی نقش بسیار با اهمیتی در جنگ داشت به طوری که زیر دریایی های آلمانی 5 هزار کشتی متفقین را در طول جنگ غرق کردند.اما آنها دارای ایرادی بودند و آن هم موقعیت و جهت یابی بود .
در ابتدا موفقیتهایی از طریق هیدروفون یا میکروفون مستقیم زیر آب بدست آمد اما این روش صداهایی را بوجود می آورد در صورتی که سکوت لازمه یک زیردریایی بود.
نیروی دریایی بریتانیا جایگزینی به جای هیدروفون بر روی ضد زیر دریایی های خود برای اندازه گیری فواصل و موقعیت با استفاده از فراصوت که با نام ASDIC شناخته می شود استفاده نمود .
در این سیستم با ارسال یک پالس اندازه گیری تاخیر این پالس در بازگشت و نمایش آن در یک نمایشگر از موقعیت اجسام و فاصله آنها مشخص می شود.
این پروژه در جنگ جهانی دوم پیشرفت و به سیستم سونار معروف شد.
بعدها با پیشرفت این تکنولوژی در بحث پزشکی و تصویربرداری صوتی(سونوگرافی) و رادیو درمانی از آن استفاده شد.

🔰اندازه دستگاه های تماس رادیویی

در آغاز جنگ جهانی اول سیستمهای رادیویی بسیار بزرگ بودند.
کوچکترین سیستم تماس رادیویی ایالات متحده شامل دو محفظه چوبی همراه با ژنراتور دستی بود که برای حمل آن از سه قاطر استفاده می شد.
در طول جنگ رفته رفته رادیو ها کوچکتر ،سبک تر و همچنین میزان شفافیت دریافت نیز بهبود یافت .
فرماندهان به زودی اهمیت تماس رادیویی در زمین ،دریا و هوا را دریافته و تماس رادیویی هوایی از پر اهمیت ترین دستاوردها بود که در طول جنگ به آن دست یافتند.
شرکتهایی همچون AT&T دستاوردهایی در این بخش کسب کرده بود و شروع به تولید "وکیوم تیوب"( و لامپ خلاء) کرده بود. صنایع ایالات متحده در سال 1918 یک میلیون از این لامپها را تولید کرد.
💡🔦لامپهای کوچکتر یعنی رادیوهای کوچکتر همراه با دریافت و ارسال قوی تر که فصل جدیدی در تولید رادیوها را رقم زد.

🔺🔻پروژه هابر

قبل از جنگ آلمانها دریافتند که حمل و نقل دریایی بریتانیا محموله های استراتژیک را قطع کرده است .
تعداد انگشت شماری از مواد وجود داشت که از نیترات پتاسیم ارزش استراتژیک بیشتری داشت .
نیترات پتاسیم در ساخت مواد منفجره کاربرد داشت که به شکل کلسیت از معدنی در کویر آکاتامای شیلی استخراج می شد.
کشف شیمی دانان آلمانی این بود که که بدون نیترات پتاسیم می توان از طریق سنتز آمونیاک مواد منفجره تولید کرد.
دانشمندی به نام "هابر "با ترکیب هیدروژن( ازگاز طبیعی) و نیتروژن موجود در اتمسفر توانست آمونیاک تولید کند.
روش هابر به فشار و دمای بسیار بالایی نیاز داشت . اما در سال 1913 کمپانی تولید مواد شیمیایی BASF توانست 30 تن آمونیاک در روز تولید کند.
این کشف توانست به آلمان در طول جنگ بدون نیاز
✍Mike Nobdy
🌿🍂 @Science4lifee

⚜ به نیترات پتاسیم کمک کند.
همچنین این مهم کشف شد که آمونیاک نقش مهمی در کود نیترات داشته که کشف هابر 30 درصد از غذای جمعیت دنیا را امروزه تامین می کند.
هابر با این کشف موفق به دریافت جایزه نوبل شد.
البته تصور می شود کاشف گاز کلرین برای ارتش نیز هابر بوده است.

⬅️جراحی پلاستیک
جنگ جهانی شاهد بوجود آمدن روشهای مهم جراحی توسط جراح نیوزلندی "هارولد گیلیز" بود. مجروحان جنگ که از ناحیه صورت مورد اصابت گلوله قرار گرفته بودند از بیماران او بودند.
گیلیز ارتش بریتانیا را به ایجاد یک مرکز جراحی و مداوای مجروحین جنگی در شهر سایدکاپ (جنوب شرقی لندن) تشویق کرد که نزدیک به 5هزار نفر در آنجا درمان شدند. .
"والتر یو" سربازی که مردمک چشم خود را در نبرد" جاتلند" از دست داده بود به لطف جراحی پیشرفته نوین درمان و ترمیم شد.
گیلیز شکل نوینی از جراحی را با برداشت قسمتی از پوست مناسب مردمک و پیوند آن به قسمت آسیب دیده، مردمک یو را ترمیم کرد.
بسیاری از جراحان پلاستیک در مقابل جراحی پلاستیک زیبایی مقاومت می کردند .احتمالا نگاه آنها این بود که این روش به شدت شروع به گسترش خواهد کرد.
در سال 2013 یازده میلیون جراحی پلاستیک در ایالات متحده انجام گرفت که هزینه ای 12 میلیارد دلاری را برای این کشور به بار آورد.

⬅️ایرلاینها
اولین پروازهای مسافربری در سال 1914 انجام گرفت و دلیل آن بزرگ شدن هواپیما و افزایش تعداد موتورها در جنگ جهانی اول بود.

هواپیمای آلمانی Handley Page Type O که برای حمله به لندن به جای زپلین (کشتی هوایی) ساخته شده که قادر به حمل بمبهای بسیار سنگین بود که از این نمونه 500 فروند تولید که بعدها به هواپیمای مسافربری تبدیل شد.
مخزن سوخت که در بالای هواپیما قرار داشت به قسمت جایگاه بمب انتقال داده شد و 14 صندلی چوبی در آن جای گرفت.
امکانات رفاهی در این هواپیما مانند هواپیماهای امروزی وجود نداشت و مسافران فقط یک چتر نجات همراه خود داشتند.
این هواپیماها در مسیر لندن به پاریس و بسیاری از خطوط دیگر اقدام به جابجایی مسافر می کردند .میانگین سرعت این هواپیما 100 مایل در ساعت در ارتفاع 8 هزارپایی بود.
بمب افکن F60 نیز به عنوان بمب افکن تولید شده بود که بعد از تغییراتی شروع به جابه جایی مسافر در ایرلاینهای فرانسه به خدمت گرفته شد.

David hambling

✍مترجم:mike nobdy
🌿🍂 @Science4lifee
♻️ https://www.google.com/amp/s/www.popularmechanics.com/military/research/gmp1577/7-surprising-scientific-advances-that-came-out-of-world-war-i/

کبوتری از نژاد Frillback

https://en.wikipedia.org/wiki/Frillback
🌿🍂 @Science4lifee

از صحنه های آرام بخش. چگونگی پراکنده شدن هسته های گیاه Alsomitra ( خیار جاوا). هر یک از میوه ها ( به اندازه یک توپ فوتبال) شامل 400 هسته بالدار است.
www.grc.nasa.gov/vine/2016/300/
@Science4lifee

هر یک از هسته ها 300 میلی گرم وزن دارند. ضخامت بال ها 10 میکرو متر و طول آن 15 سانتی متر است.

http://news.bbc.co.uk/earth/hi/earth_news/newsid_8391000/8391345.stm
@Science4lifee