...اگر کسی برای ما یک خاطرهٔ تاثر برانگیزی تعریف کند، ماه‌ها یا سال‌ها بعد امکان دارد ما خودمان را به عنوان نقش اول آن خاطره متصور شویم یا دست‌کم خودمان را به عنوان شاهد آن ماجرا قلمداد کنیم...

~ نوولا

شاید یکی از برجسته‌ترین تحقیقات در زمینهٔ حافظه توسط نیسر و هارش در سال ۱۹۹۲ صورت گرفت که در آن خاطرات حافظهٔ فلاش (flashbulb memory) در رابطه با انفجار چلنجر مورد بررسی قرار گرفت. آن‌ها به ۱۰۶ دانشجو در یک کلاس مقدماتی روان‌شناسی، یک پرسشنامه دادند که در آن از آن‌ها خواسته شده بود توضیح دهند چگونه از واقعهٔ انفجار چلنجر، که ۲۴ ساعت قبل از آن رخ داده بود، آگاه شدند. از آن هفت سوال مشخص در رابطه با مشغول چه کاری بودند، و در آن لحظه چه احساسی داشتند، پرسیده شد. دو نیم سال بعد، همان دانشجویان یک پرسشنامهٔ تکمیلی دریافت کردند. در آن تحقیق از آن‌ها خواسته شد، که در رابطه با اطمینانشان نسبت به صحت خاطرهٔ خود، نمره‌ای از یک تا پنج بدهند. از آن ۷ مورد که پیشتر از آن‌ها پرسیده شده بود، به طور متوسط آن‌ها ۲.۹۵ (مقدار را به درستی به یاد می‌آوردند). یک چهارم دانشجویان نمرهٔ صفر دریافت کردند (یعنی چیزی را به یاد نیاوردند) و نیمی از آن‌ها نمرهٔ دو به پایین دریافت کردند. با وجود عملکرد ضعیف آن‌ها در یادآوری، میانگین اعتماد آن‌ها به صحت روایتشان، عدد قابل توجه ۴.۱۷ از ۵ بود. تحقیقات دیگر هم‌چنین مؤید این امر بوده که هیچ رابطه‌ای میان اعتماد خود فرد نسبت به صحت روایتش از یک خاطره، با صحت آن خاطره وجود ندارد. ما تمایل داریم فکر کنیم وضوح یک خاطره در ذهن ما یا اعتماد و اطمینانی که به روایت خود داریم می‌تواند میزان صحت روایتمان را تخمین بزند، اما چنین نیست.

~ نوولا

Birth Control

Permanent
۱. وازکتومی
۲. سترون‌سازی
Lifestyle
۳. پرهیز از هرگونه رابطه‌ی جنسی
۴. شیردهی به عنوان روش جلوگیری
۵. بیرون کشیدن
۶. روش‌های مبتنی بر آگاهی از باروری
Use every time
۷. کلاهک دهانه رحم
۸. اسپرم‌کش‌ها
۹. اسفنج ضدبارداری
۱۰. دیافراگم
۱۱. کاندوم زنانه
۱۲. کاندوم
Used On a Schedule
۱۳. قرص ضدبارداری
۱۴. چسب ضدبارداری
۱۵. حلقه ضدبارداری
۱۶. آمپول ضدبارداری
۱۷. آی‌یو‌دی ضدبارداری
۱۸. ایمپلنت ضدبارداری

۱۹. تامل دربارهٔ سقط جنین

– هرگز نبودن بهتر است (دیوید بناتار)
– دفاعیه‌ای بر سقط جنین (جودیت تامسون)
– دربارهٔ سقط جنین (آرش نراقی)
– سقط جنین قانونی (استیون پینکر)
– چگونه از تنهایی لذت ببریم (سارا میتلند)
– دربارهٔ پسران و مردان (ریچارد ریوز)

اگر از زندگیت راضی نیستی، کسی دیگه رو به این دنیا دعوت نکن.

البته اگر راضی باشی هم اهمیتی نداره‌ها، چون اون بچه ابزاری میشه برای تفکرات ایدئولوژیک یه عده دیگه. تو فقط خرجش رو میدی و خوشحالی از اینکه ژن‌هاتو یه نسل دیگه تونستی تداوم بدی. و محیطی براش فراهم کردی که یه عده که همین الان تو جنگ هستن با آمارهای دروغین و مظلوم نمایی و ساختن عکس و فیلم های جعلی درش نیستند.

تروریسم مدرن، محصول جانبی نفوذ فراگیر رسانه‌هاست. یک گروه یا فرد، با توسل به تنها راه تضمینی برای جلب توجه جهانی، یعنی کشتار مردم بی‌گناه، می‌کوشد تا سهمی از این توجه را به خود اختصاص دهد؛ به‌ویژه اگر این کشتار در شرایطی رخ دهد که مخاطبان خبر بتوانند خود را در آن موقعیت تصور کنند. رسانه‌ها این طعمه را مشتاقانه می‌بلعند و این فجایع را تحت پوشش خبری اشباع قرار می‌دهند. در اینجاست که «خطای اکتشافی دسترس‌پذیری» فعال می‌شود و مردم را گرفتار هراسی می‌کند که هیچ تناسبی با سطح واقعی خطر ندارد.

~ پینکر
–نظری

زمانی که علت یک فاجعه، سوءقصد بدخواهانه باشد تا یک حادثهٔ اتفاقی، عواطف ما به‌مراتب بیشتر درگیر می‌شود.

~ پینکر

هراری می‌گوید تروریست‌ها از موضع ضعف خود، نه به دنبال تحمیل خسارت، که در پی اجرای یک نمایش (theater) هستند.

~ پینکر

چرا موج دموکراسی‌سازی، بارها فراتر از انتظارات ظاهر شده است؟ پس‌رفت‌ها، واپس‌گرایی‌ها و سیاه‌چاله‌های گوناگون پیش روی دموکراسی، به ظهور نظریه‌هایی انجامیده که پیش‌نیازهایی طاقت‌فرسا و آزمونی جانکاه را برای تحقق دموکراسی فرض می‌کنند. (و این خود بهانه‌ای دم‌دستی برای دیکتاتورها فراهم می‌آورد تا مدعی شوند که کشورهایشان هنوز برای دموکراسی آمادگی ندارد؛ درست مانند آن رهبر انقلابی در فیلم «موزها» اثر وودی آلن که به محض رسیدن به قدرت اعلام می‌کند: «این‌ها رعیت هستند و جاهل‌تر از آن‌اند که رأی بدهند»). این ابهت، با ایده‌آل‌سازی‌ای از دموکراسی که در کلاس‌های علوم مدنی تدریس می‌شود، تقویت می‌شود؛ تصویری که در آن، توده‌ای آگاه دربارهٔ خیر همگانی به شور می‌نشیند و رهبرانی را برمی‌گزیند که خواسته‌هایشان را مو به مو اجرا کنند.

~ پینکر
–نظری

جدیدترین مُد در دیکتاتوری، رژیم خودکامهٔ رقابتی، انتخاباتی، دزدسالار، دولت‌گرا یا حامی‌پرور نام گرفته است. (روسیهٔ پوتین، نمونهٔ اولیهٔ این مدل است). در این رژیم‌ها، مقامات مستقر از منابع عظیم دولتی برای آزار و اذیت مخالفان، ایجاد احزاب اپوزیسیون ساختگی، انتشار روایت‌های مطلوب از طریق رسانه‌های دولتی، دستکاری قوانین انتخاباتی، جهت‌دهی به ثبت‌نام رأی‌دهندگان و مهندسی خودِ انتخابات بهره می‌برند. (با همهٔ این اوصاف، خودکامگان حامی‌پرور نیز آسیب‌ناپذیر نیستند – انقلاب‌های رنگی طومار چند تن از آنان را در هم پیچید).

~ پینکر
–نظری

... کارل پوپر، فیلسوف، در کتاب خود «جامعهٔ باز و دشمنان آن» (۱۹۴۵) استدلال می‌کند که دموکراسی را نه پاسخ به پرسشِ «چه کسی باید حکومت کند؟» (یعنی مردم)، بلکه باید راه‌حلی برای این مسئله دانست که چگونه می‌توان یک رهبری ناشایست را بدون خونریزی برکنار کرد ...
... «دموکراسی زمانی محقق می‌شود که مردم عملاً توافق کنند که برای جایگزینی رهبران از خشونت استفاده نکنند و رهبران نیز آنان را آزاد بگذارند تا با هر ابزار دیگری برای برکناری ایشان تلاش کنند».

~ پینکر
–نظری

تفکر انتقادی، از ریچارد پل

«ذهن سرکش»

@passion_pursuie

دههٔ ۸۰ (میلادی) شاهد اوج یک باور غیرعلمی بودیم: این ایده که مردم می‌توانند خاطرات وقایع ناگوارشان را سرکوب کنند، و آن خاطرات سرکوب شده بعداً به صورت بیماری‌های روانی به نظر نامرتبط [با آن خاطره]: مانند اضطراب و اختلال در غذا خوردن سربرآورند. این ایده به واسطه کتاب «شجاعت شفا یافتن» در سال ۱۹۸۸ رواج یافت. در این کتاب مولفین ابراز کردند که مراجعین درمانشان، خصوصاً بانوان، که چنین مشکلات روانی داشتند را باید کمک کرد تا خاطرات مورد آزار قرار گرفتنشان را به یاد آورند و اگر این خاطرات را بتوان از ذهن آن‌ها بیرون کشید حتماً واقعیت داشتند...

~ نوولا

یکی از پایه‌های اصلی مبارزهٔ ما با خرافات اینه که زنان مجهز بشن. شما حتی شده باید فعلا از حق‌ت چشم‌پوشی کنی تا همگی پیروز بشیم، فردا روز نوبت به پاسداری از خودت هم میرسه. دو گروه تو این جریان خیلی پرت هستند. یکیش زنانی که کلا سعی میکنند همهٔ مردها رو بکوبند، و دیگری مردهایی که تازه یادشون افتاده تا دنبال حقوق خودشون باشند و یا موضعی میگیرند که خلاف نفع همگانی هست. مثلا اونجا که باید همگی یکدست بگن سربازی امر احمقانه ای هست، میگن نه اونا هم باید بیان. یا مثلا میرن با چهار تا زن مصاحبه می‌کنند و اونا هم میگن سربازی پسرا رو مرد می‌کنه!

سر همین تلاش کنید تا هم دخترهاتون رو تحصیل کرده بار بیارید و هم اینکه دستشون تو جیب خودشون باشه.

~ نظری

به روباه گفتن شاهدت کیه؟ گفت دمم. 😂😁

https://t.me/science4lifee/5654

عین بی‌خردی

دکتر آرین میگه که اگر افراد رو بر اساس اقدامات یا گفته‌های گذشته‌شون نقد کنیم این «عین بی‌خردی» هست و «فاجعهٔ عدم وجود تفکر نقاد» رو نشون میده. و این نوع انتقاد رو با برچسب‌های مغالطهٔ حمله به گذشته (Ad Hominem) و مغالطهٔ تغییرناپذیر دانستن شخصیت (Essentialism Fallacy) رد میکنه. نتیجه‌گیری نهایی اینه که گذشته فرد چیزی رو دربارهٔ امروزش «اثبات نمیکنه» و کسانی که بر اساس گذشته قضاوت قطعی می‌کنند، خودشون رو بی‌اعتبار می‌کنند.

اولین اشتباه ایشون اینجاست که فکر میکنه ارجاع به سوابق یه نفر همیشه مغالطهٔ حمله به شخصه. چرا در خصوص شخصی مثل علی ضیا مغالطه نیست؟ چون تو مسائل اجتماعی و سیاسی، اعتبار و سوابق افراد بخشی جدایی‌ناپذیر از ارزیابی موضع فعلی اوناست. مثلا آیا شما میری پیش تراپیستی که قبلاً متهم به تجاوز به مراجعه‌کنندگانش شده؟ یا پیش دکتری که کلی شاکی داشته؟ یا مثلا تو همین جریان زندگی پس از زندگی شما فکر می‌کنی سابقه جناب عباس موزون اهمیتی نداره؟ یا ایبن الکساندر چون متخصص مغز و اعصاب هست ما باید بیخیال گندکاری‌هاشون بشیم؟!

پس گذشتهٔ یه نفر صرفا یه ویژگی شخصیتی نیست. بلکه مجموعه‌ای از شواهدیه که ما برای ارزیابی نیاز داریم. کسی که سابقهٔ حمایت از سیستم سرکوبگر رو داشته! باید بیشتر از بقیه بهش مشکوک بود.

دکتر میگه شما فکر می‌کنید شخصیت آدما تغییر ناپذیره، و این یجور مغالطهٔ ذات‌گرایی هست! در واقع خود دکتر با این برچسب دچار مغالطهٔ پهلوان پنبه شده. کسی ادعا نکرده فلان شخص ذاتا بده یا نمیتونه تغییر کنه! بلکه ما میگیم با یدونه کار خوب نمیتونی ۲۰ سال سابقه درخشانت رو پاک کنی! اول اینکه باید مسئولیت کارهاتو بپذیری، دوم اینکه از مردم عذرخواهی کنی و سوم اینکه در مسیر جدید پیوسته قدم برداری...
حافظهٔ تاریخی برای اینکه ملتی فریب نخوره خیلی مهمه. این همه میگن اگر از تاریخ درس نگیری تکرار میشه! پس برای چی گفتن!
اعتماد رفته با کشک و دلمه زدن بدست نمیاد، باید خیلی تلاش کنی، خیلییی و انتظار بیجا اینه که به بقیه بگی فراموشش کن. نخیر آقا باید اعتماد رو جلب کنی.
ما دنبال پاسخگو کردن بقیه هستیم و بقیه دنبال برچسب زدن به ما!

دکتر میگه؛ حرف‌های گذشتهٔ ما (با پرویی تمام به دیروز هم اشاره میکنه) چیزی رو در ارتباط با امروزمون رو اثبات نمیکنه!
فکر کنم استقرا رو فراموش کرده و رفته تو نهضت هراکلیتوس که میگفت؛ هیچ‌کس نمی‌تواند در یک رودخانه دوبار گام بنهد!
خلاصه که هر جا مچتون رو گرفتن بگید: من آدم جدیدی هستم، و به‌خاطر حرفای دیروز حاضر به پاسخگویی نیستم.
درنهایت، اگر این حرف عین بی‌خردی هم نباشه، برادر بی‌خردی که هست!

"Whitewashing" generally refers to the act of minimizing or covering up negative aspects, especially concerning race or history, to create a more palatable or favorable image. This can involve selectively presenting information, omitting certain details, or deliberately misrepresenting events. The term can be applied to various contexts, including historical narratives, media representation, and even physical spaces.

~ نظری

نقد برنامه تلوزیونی "زندگی پس از زندگی" (قسمت نخست)

~ حسین بیات

۱. من به پیچیدگی و مناقشه‌آمیز بودن مفاهیم و مدعیات واقفم اما به هیچ عنوان از آن نتیجه نمی‌گیرم که پس حق با مدعیان است! یا حتی به ندانم‌گرایی متوسل نمی‌شوم و حکم را تعلیق نمی‌کنم؛ یا به موضع‌گیری متناقض و مبهم و چندپهلو پناه نمی‌برم، بلکه اتفاقا با قاطعیت می‌گویم:

الف) مدعای این برنامه این است که "تجربه نزدیک به مرگ" تجربه‌گران دلیلی تجربی و موجه بر وجود روح و بقای روح (زندگی پس از مرگ) و حقانیت آموزه‌های دینی مرتبط با آنهاست.

ب) دلایل و شواهدی که ارائه می‌شود تماماً نادرست یا ناموجه‌اند و بنابراین استنتاج وجود و ماهیت و بقای روح از این دلایل و شواهد تجربه‌گران، کاملاً ناموجه و نامعقول است. یعنی حتی اگر روحی درکار باشد و پس از مرگ باقی بماند، هیچ ربط منطقی به این تجربیات و این روایات از تجربیات ندارد.

ج) باور من به الف و ب بر اساس دلایل و شواهدی است که برای مخاطبان به تدریج و فراخور گفتگو بازگویی می‌شوند و تا زمانی که این شواهد و دلایلم به قوت خود باقی اند، باور من نیز بر الف و ب با صراحت و قطعیت باقی است.

در پستهای بعدی سعی می‌کنم الف و ب را مفصل تر توضیح دهم و به ج التزام داشته باشم.

نقد برنامه "زندگی پس از زندگی" (قسمت دوم)

~ حسین بیات

نقد شکلی و ساختاری
من هیچ عجله‌ای ندارم و به قول دنیل کانمن اینجا جای تفکر سریع نیست و باید با تفکر آهسته (slow thinking) پیش رفت. مخاطبین عزیزی که عجله دارند وقتشان را هدر ندهند.

۲. نه این پدیده NDE نوظهور است و نه بحث و پژوهش درباره آن.
بخصوص بعد از آنکه ریموند مودی در ۱۹۷۵ کتاب "زندگی پس از زندگی" را نوشت، NDE هم وارد ادبیات بحث شد (البته سابقه پژوهش‌ها بیش از اینهاست). کتاب مودی حدود ۲۰ سال بعد در ۱۳۷۳ به فارسی ترجمه شد. من نخستین بار با درسگفتارهای جناب استاد ملکیان که چند سال بعدتر در همان دهه‌ی هفتاد شمسی تدریس می‌شد، با این پدیده آشنا شدم و تقریبا به همان میزانی که برخی دوستان الان هیجان زده‌اند، کنجکاو شدم و مطالعه و تامل و گفتگو کرده‌ام و می‌کنم.

۳. دو رویکرد برای ارزیابی این برنامه.
۳.الف) نقد بر اساس شکل و ساختار برنامه:
طبق اظهارات مکرر مجری و تیتر آغازین، ادعا می‌شود که این برنامه ماهیت پژوهشی دارد. یعنی به لحاظ شکل و ساختار و ژانرشناسی انتظار می‌رود که شاهد یک "برنامه تلوزیونی مستند" باشیم. اما عملا با یک شبه‌مستند ( pseudo-documentary) هیجانی، سرگرم‌کننده و تبلیغاتی مواجهیم. شبیه به شبه‌مستند "ما و فرازمینی‌ها" که از شبکه من و تو پخش می‌شود. مهمترین وجه تمایز برنامه مستند و شبه‌مستند، حضور یا عدم حضور متخصصان نقاد و مرتبط با موضوع است. عاملی که در شبه‌مستندها غایب است و گاهی نیز البته به نحو فریبکارانه‌ای از آنها سوء استفاده می‌شود. مثلا در "ما و فرازمینی‌ها" ظاهرا از مایکل شرمر، پژوهشگر و افشاگر (debunker) و نقاد پارانورمال‌ها، استفاده شده اما تدوین و سانسور هدف‌مند عملا حضور او را بی‌اثر کرده است. اما مشکل "زندگی پس از زندگی" بسیار بدیهی‌تر است: در این برنامه اصلا متخصصان نقاد و مرتبط غایبند!
در واقع مهمترین پرسشی که در این رویکرد باید از تهیه‌کنندگان و سازندگان این برنامه بپرسیم این است که شما چرا در هیچ کدام از قسمت‌ها از مخالفان متخصص و نقاد دعوت نکرده‌اید؟ بخصوص چرا از یک متخصص مغز و اعصاب که از مدل‌های علمی NDE آگاه باشد دعوت نکرده‌اید یا حتی از یک خبرنگار علمی نقاد و قوی به عنوان کارشناس برنامه دعوت نکرده‌اید؟
چرا مخاطبین را از مدل‌های عصب‌زیست‌شناختی و عصب‌آناتومیک ( Neuroanatomical) و عصب‌شیمیایی (Neurochemical) و چندعاملی که این پدیده کاملا طبیعی را تبیین می‌کنند آگاه نمی‌سازید؟ مگر شما هربار در ابتدای این برنامه تاکید نمی‌کنید "این یک پژوهش است"!؟ هدف نهایی یک پژوهش، چه کمّی و چه کیفی، باید توجیه معرفتی یا اقناع منطقی و شناختی مدعایی معین باشد نه ترغیب عاطفی و تبلیغی پذیرش مدعا یا مدعیات، آنهم مدعیاتی مبهم.
سوگیری و بلکه موضع‌گیری قاطع و متعصبانه مجری، استفاده انحصارگرایانه از کارشناسان همسو، توسل به انواع شگردهای سمعی و بصری، توسل به احساسات و روایات بررسی نشده، و شواهد حکایتی (anecdotal) و بی‌اعتنایی به روش‌ها و دستاوردها و نهادهای علمی، هیچ مناسبتی با برنامه پژوهشی یا همان مستند علمی ندارد. در جامعه علمی مرتبط با NDE، اقلیتی مثل دکتر سام پرنیا، پیم ون لومل، بروس گریسون و پنی سارتوری، قائل به مدل معنوی یا استعلایی (transendental) هستند که حتی آنها هم بسیاری از استنتاج ها و القائات شما را نخواهد پذیرفت. منصفانه‌ترین کار این است که شما از دو متخصص نقاد یا دو خبرنگار علمی نقاد در این حوزه دعوت کنید تا درباره این تجربیات از دو منظر علمی (و بخصوص فیزیکالیستی) و معنوی دفاع کنند و نتیجه گیری را به بینندگان واگذار کنید.
نقد بسیار مهم دیگر سوابق شبه علمی سازنده و مجری برنامه، آقای عباس موزون، و مهمانان برنامه است. باید بعدا مستقلا به اهمیت آن بپردارم اما همین اندازه بس که ایشان (عباس موزون) مترجم کتاب شبه‌علمی کسی مثل ایموتو است. در قسمت بعدی به نقد بر اساس محتوا خواهم پرداخت.