قانون دوم ترمودینامیک:
بیان میدارد مقدار بی نظمی یا آنتروپی همواره در حال افزایش است که مقدار آن برابر با تغییرات انرژی در دمای T است. به همین علت است که گرما همیشه از اجسام گرم‌تر به اجسام سردتر منتقل می‌شود تا به تعادل گرمایی برسند.
دقت شود به صورت لوکال می‌توانیم بی‌نظمی سیستم ها را کاهش دهیم، اما همیشه پیکان آنتروپی این عالم به سمت زیاد شدن است.
آنتروپی یک تابع حالت است و فقط به حالت اولیه و نهایی سیستم وابسته است.

@science4lifee

اگر قانون اول به ما می‌گفت که «انرژی از بین نمی‌رود»، قانون دوم به ما می‌گوید که «کیفیت انرژی همیشه در حال افت کردن است». قانون دوم ترمودینامیک مفهومی شگفت‌انگیز به نام آنتروپی (Entropy) را معرفی می‌کند؛ معیاری برای اندازه‌گیری میزان «بی‌نظمی» یا «آشفتگی» در یک سیستم.

این قانون یک واقعیت بی‌رحمانه اما جذاب کیهانی را بیان می‌کند: آنتروپی (بی‌نظمی) کل جهان هستی همواره در حال افزایش است.

به تصویر نگاه کنید؛ این تصویر راز جهت‌دار بودن طبیعت را به سادگی فاش می‌کند:

ما دو جسم داریم: یکی گرم (T1) و دیگری سرد (T2).

همان‌طور که فلش قرمز رنگ نشان می‌دهد، گرما (Q∆) همیشه از سمت جسم گرم به سمت جسم سرد حرکت می‌کند. چرا عکس این قضیه هرگز خودبه‌خود رخ نمی‌دهد؟

پاسخ در فرمول پایین تصویر نهفته است:
∆S = ∆Q/T

(تغییرات آنتروپی برابر است با گرمای منتقل شده تقسیم بر دمای مطلق سیستم)

وقتی گرما از جسم داغ به جسم سرد می‌رود، جسم داغ کمی از بی‌نظمی‌اش را از دست می‌دهد، اما جسم سرد (چون مخرج کسر یعنی T در آن عدد کوچکتری است) بی‌نظمی بسیار بیشتری به دست می‌آورد. در نتیجه، مجموع بی‌نظمی هر دو سیستم با هم افزایش می‌یابد. طبیعت همیشه عاشق رفتن به سمتی است که بی‌نظمی کل بیشتر شود!

ممکن است بپرسید: «پس چگونه ما یخ می‌سازیم یا اتاقمان را مرتب می‌کنیم؟ مگر در این حالت بی‌نظمی کاهش نیافته است؟»
دقت کنید! ما به صورت لوکال می‌توانیم آنتروپی را کاهش دهیم. مثلاً آب نامنظم را درون فریزر به یخ منظم تبدیل می‌کنیم. اما فریزر شما برای این کار، موتور خود را روشن کرده، برق مصرف کرده و گرمای بسیار زیادی را به محیط آشپزخانه پس داده است.
پس: بی‌نظمی درون فریزر کم شد، اما بی‌نظمی کل آشپزخانه و جهان به مقدار بیشتری افزایش یافت!

آنتروپی: یک تابع حالت دیگر
درست مانند انرژی درونی (U) در قانون اول، آنتروپی (S) نیز یک تابع حالت است. یعنی برای محاسبهٔ تغییرات آنتروپی سیستم، اصلاً مهم نیست که سیستم چه مسیری را طی کرده است؛ فقط کافی است بدانیم در نقطهٔ شروع چقدر بی‌نظم بوده و در نقطهٔ پایان چقدر بی‌نظم شده است.

خلاصهٔ قانون دوم:
جهان ما مثل یک ساعت کوکی است که در ابتدای بیگ‌بنگ کوک شده و با گذشت زمان، انرژی مفید خود را به صورت بی‌نظمی و گرما تلف می‌کند و هیچ راه بازگشتی هم وجود ندارد!

https://www.britannica.com/science/second-law-of-thermodynamics

https://www.sfu.ca/~mbahrami/ENSC%20388/Notes/Entropy.pdf

از اونجایی که من هر چیزی مینویسم شما لفت میدید، من دیدگاهم رو میگم و شما نقد و بررسیش کنید.

میخواستم درباره چشم زخم مطلبی رو بنویسم، برای شروع سایت‌ها و مقالات فارسی رو چک کردم. ولی از اونجایی که همه‌اش اباطیل بود، گفتم شاید شما دلیل بهتری ارائه کنید.

من کاری به باورهای دینی کسی ندارم. ولی ما یه تعریفی از چشم زخم داریم و یه دلایلی برای دفاع و آنچه که در واقعیت رخ میده. اگر نتونید بین اینا پل بزنید و ارتباطی نشون بدید، حرف و ادعای شما هیچ ارزشی نداره.

علمی بودن آموزه‌های دینی در اثبات چشم زخم و دفع آن

نسرین انصاریان

خانم انصاریان اون مدرکی که گرفتی رو لوله کن، بذار دم کوزه آبشو بخور.

تعریف چشم‌زخم
در ساده‌ترین شکل خود، به نگاهی بدخواهانه (و اغلب غیرارادی) اشاره دارد که باور بر این است باعث آسیب، بدبیاری یا حتی مرگ شخص دریافت‌کننده می‌شود. این نظام باوریِ بسیار فراگیر اذعان می‌دارد که حسادت، تحسین یا تمجیدِ بیش از حد نسبت به یک فرد یا دارایی‌هایش می‌تواند چنان قدرت مخربی داشته باشد که به آسیب‌های فوری و ملموسی مانند بیماری، تصادف یا ورشکستگی مالی بینجامد.

چرا چشم‌زخم را باور می‌کنیم؟
روان‌شناسان برای تمایل ذهن انسان به این باور دلایل متعددی را مطرح می‌کنند:

بیرونی‌سازی: وقتی بدبیاری ناگهانی و توجیه‌ناپذیری رخ می‌دهد (مثلاً حیوانی گران‌بها تلف می‌شود یا کودکی به بیماری می‌افتد)، این باور توضیحی آماده و سهل‌الوصول ارائه می‌دهد که جایگزینِ نقص‌های درونی یا تصادف‌های بی‌معنا می‌شود.

کاهش اضطراب و احساس کنترل: فرد به جای آنکه با تصادفی‌بودن هولناک زندگی دست‌وپنجه نرم کند یا خود را مقصر بداند، پیامد منفی را به یک منبع بیرونی اما قابل‌شناسایی (نگاه حسودانه) نسبت می‌دهد. این مکانیسم دفاعی شناختی برای حفظ تعادل روانی در هنگام مواجهه با مصائب بسیار حیاتی است.

نظریهٔ اسناد: در جوامع غربی تمایل شدیدی به «اسناد درونی» (سرزنش اعمال شخصی) به چشم می‌خورد. در مقابل، چشم‌زخم شکل افراطی «اسناد بیرونی» است؛ به این معنا که فرد مسئول بدبختی پیش‌آمده نیست، بلکه علت آن کاملاً خارج از ارادهٔ اوست.

کارکرد اجتماعی و فرهنگی
باور به چشم‌زخم صرفاً یک روش مقابله‌ای روانی و فردی نیست، بلکه عنصری بنیادین در روان‌شناسی اجتماعی بسیاری از فرهنگ‌ها به شمار می‌رود.
از سویی، این باور ابزاری برای کنترل فخرفروشی است. چشم‌زخم چهارچوبی برای حفظ فروتنی و پرهیز از لاف‌زدن ارائه می‌دهد و سازوکاری است برای هم‌تراز کردن تفاوت‌های اجتماعی. کسانی که ثروت یا شادکامی خود را به رخ می‌کشند، به منزلهٔ افرادی دیده می‌شوند که توجه حسودان را به خود جلب کرده و بدبیاری را به سوی خود فرامی‌خوانند.
از سوی دیگر، این باور به تثبیت هنجارها با استفاده از طلسم‌ها کمک می‌کند. واکنش‌های فرهنگی به این تهدید شامل استفاده از طلسم‌هایی (مانند نظرقربانی یا چشم آبی) است که به‌مثابهٔ سپر روان‌شناختیِ بصری عمل می‌کنند. حضور این اشیا یادآور لزوم هوشیاری اجتماعی است و به فردی که با عدم‌قطعیت دست‌به‌گریبان است، آرامشی ملموس می‌بخشد.

یک مثال عملی:
فرض کنید صاحب کسب‌وکاری به‌تازگی رشد و موفقیت استثنایی را تجربه کرده است. یکی از رقبایش که ظاهراً به او غبطه می‌خورد، او را به‌شدت تحسین می‌کند. اما ناگهان یکی از تجهیزات مهم او از کار می‌افتد و تولید متوقف می‌شود.
کاربرد مفهوم چشم‌زخم در ذهن او این مراحل شناختی را طی می‌کند:

اضطراب ناشی از موفقیت: موفقیت به‌خودی‌خود اضطراب‌آفرین است، زیرا صاحب‌کار می‌داند که رفاه ممکن است حسادت برانگیزد.

نوسیبو چیست؟
اثر نوسیبو نقطهٔ مقابل پلاسیبو است: وقتی فرد انتظار یک اتفاق بد یا بیماری را دارد، همان انتظار می‌تواند از طریق مکانیزم‌های واقعی زیستی (افزایش کورتیزول، اضطراب، تضعیف تمرکز و سیستم ایمنی) منجر به وقوع واقعی آن اتفاق شود.

تفسیر تحسین به‌مثابهٔ سلاح: تمجید فراوان رقیب نه به‌عنوان تحسینی واقعی، بلکه به‌عنوان ابزاری برای انتقال «نگاه بدخواهانه» تلقی می‌شود.

ایجاد پیوند علّی و معلولی: با خرابی تجهیزات، ذهن فوراً این تمجید را به بدبیاری پس از آن ربط می‌دهد.

نتیجه‌گیری روان‌شناختی: صاحب‌کار به جای آنکه بپذیرد دستگاه فرسوده بوده یا تصادف ناگواری رخ داده است، نتیجه می‌گیرد که «رقیبم موفقیت مرا چشم زد». این روایت، تقصیر را از تصمیمات بد تجاری‌اش دور می‌کند، احساس شایستگی را به او بازمی‌گرداند و هم‌زمان به دیگران دربارهٔ خطرات حسادت هشدار می‌دهد.


ارتباط با خطاهای شناختی ذهن
از منظر روان‌شناسی شناختی، باور به چشم‌زخم بر پایهٔ خطاهای ذهنی انسان استوار است. این خطاها را می‌توان در سه دستهٔ اصلی توضیح داد:

هم‌بستگی توهمی: ذهن ما تمایل دارد دو اتفاق نسبتاً نادر (مانند مورد‌تحسین‌قرارگرفتن و سپس بدبیاری آوردن) را به هم ربط دهد و تصور کند که این دو بیش از آنچه در واقعیت هست، با هم رخ می‌دهند.

سوگیری تاییدی: اگر خودروی جدیدی بخرید، بسیار تحسین شوید و سپس خودرو خراب شود، ذهن معتقد فقط بر همین توالی تمرکز می‌کند و تمام دفعاتی را که تحسین‌ها به نتیجهٔ منفی نینجامیده‌اند، به‌راحتی نادیده می‌گیرد.

محافظه‌کاری شناختی: این مورد به تمایل ذاتی و روان‌شناختی انسان برای حفظ باورهای موجود اشاره دارد؛ تمایلی که رویارویی با ناراحتی ناشی از عدم‌قطعیت یا اصلاحِ جهان‌بینی را دشوار می‌سازد.