ص ۷۸

حرف های بی‌معنی و خرافی
تو که خودت بدتر از مادر شاه خرافی!

#میلانی

زادروز اسطوره تاریخ جهان

فرقه جنت‌خواه

پاراگراف اولش تعریف یجور سیستم اعتقادی توهمی و جزمیه.شما یه پیشفرضی رو در نظر می‌گیرید و با همون چوب همه رو میزنید.مثلا اینکه فلانی کافره یا فلانی فمینیسته و هر داده‌ای که با عقایدتون جور درنیومد رو یا سانسور میکنید یاجوری تفسیر و تغییرش میدید که تو قالبتون بگنجه. مثلا اونجا که میگه چپ تئوری نداره و دیالکتیکی فکر می‌کنه، مثل‌این میمونه که کسی بهتون بگه طرف فیزیک بلدنیست ولی از فرمول‌های اینشتین استفاده می‌کنه. شما چه فکری راجع‌به همچنین آدم بیسوادی می‌کنید؟ کاری با مثال‌هاش هم ندارم، همانطور که قبلاً از اوستاشون هم نشون دادم متخصص چری پیکینگ‌ان.
بعد یهواز تحلیل پرید به سبزی‌فروش محله! و میگه همه باید مطالعه کنند؟
اگر بتونند که خیلی عالی میشه، اگر سبزی‌فروش محله ما آمار و احتمال هم بدونه من گمان میکنم که ژاپن دیگری در دنیا سربرآورده! اینکه اون آدما دی‌ماه اومدن بیرون به این معنی نیست که مطالعه چرته! اون فرد با گوشت و پوست و استخونش داره زیر فشار تورم ووو... له میشه. ولی برای ساختن و تحلیل کلان صددرصد به سال‌ها مطالعه، شناخت ساختار قدرت، اقتصاد و جامعه‌شناسی نیاز دارید. خشم مردم به ما درباره فردا چیزی نمیگه.

یعنی مشکل خود ما که جریان‌های چپ و کمونیستی رو نقد میکنیم این نیست که بگیم تئوری ندارید. برعکس از خیلی دیدگاه‌های دیگه تئوری بیشتری هم دارند. مشکل اینه که داده ها رو قبول نمی‌کنند. وقتی با یه کمونیست مواجه میشید! بهش اولین چیزی که میگید اینه: یک کشور کمونیستی نام ببر که توش بشه زندگی کرد و قحطی‌زده نباشه. یه جا رو نشون بدید که تئوریتون کار کرده باشه!

این فرد دلقکی بیش نیست، اگر فالوش دارید بدونید که بخش زیادی از اطلاعاتی که بهتون میده غلطه. چطور میشه بهش فهموند که ارزش کار علمی در ارجاع به داده و متود هست؟ تولید علم و تمام شاخه‌های متصل بهش شغل حساب میشن، چه دلتون بخواد چه نخواد. بعد معیارش هم برای صاحب‌نظر بودن و... پول خوب درآوردنه! دقیقا نگاه سطحی و لمپنی به سرمایه‌داری، کسی که نمیتونه تو بازار بقیه رو تیغ بزنه، آدم اخته ای هست لابد. بعد از یه روانپزشک و شاگردانش میخواد که بیان اتفاقات فرانسه رو تحلیل کنن! 🤣
چند تا اصطلاح یاد گرفته هی تکرارشون می‌کنه. کدوم اثر استاد ملکیان رو خوندی؟

شما فکر کنید یه بچه دماغو از راه رسیده و سال‌ها پژوهش کسی که در روانپزشکی، نوروساینس، متدولوژی علمی و پداگوژی با دقت تمام کار کرده رو میخواد زیرسوال ببره!

برو همون فنجونت رو بفروش.

#فرقه_جنت‌خواه

ص ۹۷

آدم وقتی به گذشته نگاه می‌کنه خیلی ذهنش بازه برای تفسیر موقعیت ولی زمانی که شما خودتون تو اون موقعیت باشید و همه پارامترها هم باشند، دستتون باز نیست. در اینجا میلانی میگه شاه از اتفاقی که تو شهریور ۲۰ برای پدرش افتاد نتیجه اشتباهی گرفت. اون فکر میکرد اگر ارتش قدرتمند داشته باشه، دیگه چنین مسائلی پیش نمیاد و در مقابلش موضوع رو عوض می‌کنه و یه راه دیگه معرفی می‌کنه؛ رضایت مردم. خب فرض بفرمایید الان اکثریت مردم در زمان حال طرفدار حکومت هستند، تغییری در سیاست‌ کشورهای دیگه ایجاد می‌کنه؟ نه اصلا.
در سال ۱۹۴۱ چی عوض میکرد؟ نه اصلا.

#میلانی

ص ۹۸

اینم یه نمونه فالگیری دیگری هست از جناب میلانی. شاه به خبرنگار هندی گفته تاجی از خار به ارث بردم. ببینید به کجا ربطش داده...

#میلانی

ص ۱۰۰

خیلی خوبه که آدم یک صفحه از کتابش رو به خیاط، دندانپزشک، کراوات، عینک و... شاه‌ش بپردازه، و اطلاعات داشته باشه ازشون. ولی خب دیگه اذیت نکن از زمانه خودش جلوتر بود و خیلی هم خوشتیپ بود. غیرمتعارف بودنش رو من از شما معذرت می‌خوام.

#میلانی

ص ۱۰۴

شایعه‌ای که جوابش دست خود شما (تاریخ‌پژوه) نیست رو چرا از ما می‌پرسی؟ مخاطب رو به درنگ وادار می‌کنی؟ هوووم.

#میلانی

به گفتهٔ اسمیت، منافع اقتصادی‌ای که سرمایه‌دار برای جامعه ایجاد می‌کرد، «هیچ جایی در نیت او نداشت». اسمیت نیت‌های سرمایه‌دار را «حرص و آز پست» توصیف می‌کرد و سرمایه‌داران را گروهی می‌دانست که «به‌ندرت گرد هم می‌آیند، حتی برای تفریح و سرگرمی، مگر آنکه سرانجام گفت‌وگویشان توطئه‌ای علیه مردم یا دسیسه‌ای برای افزایش قیمت‌ها باشد». با این همه، اسمیت، به‌رغم تصویرسازی‌های مکرراً منفی‌اش از سرمایه‌داران –تصویرسازی‌هایی که تا پیش از کارل مارکس در میان اقتصاددانان بی‌همتا بود– به «قدیس حامی» سرمایه‌داری لسه‌فر بدل شد. نیت‌ها، که در بینش نامقیّد گادوین نقشی حیاتی داشت، در بینش مقیّد اسمیت بی‌اهمیت بود. آنچه برای اسمیت اهمیت داشت، ویژگی‌های نظام‌مند یک اقتصاد رقابتی بود؛ نظامی که از دل نیت‌های ناخوشایند فردی، منافعی اجتماعی بیرون می‌کشید.

–سول

وقتی هارولد لسکی «نارضایتی» را «نشانهٔ بیماری‌ای جدی در پیکرهٔ سیاست» می‌خواند، در واقع جوهر بینش نامقیّد را بیان می‌کرد؛ بینشی که در آن، نه انسان و نه طبیعت، آن‌چنان محدودیت‌های ذاتی‌ای ندارند که امیدهای ما را به یأس بدل کنند و بنابراین، مسئول هر نارضایتی را باید در نهادها، سنت‌ها یا حاکمان فعلی جست. در مقابل، وقتی مالتوس تیره‌روزی بشر را به «قوانینی ذاتی در طبیعت انسان و مطلقاً مستقل از هرگونه مقررات بشری» نسبت می‌داد ...

–سول

... قانون اساسی ایالات متحده، با سازوکارهای دقیق مهار و توازن خود، آشکارا بازتاب‌دهندهٔ این بینش بود که هرگز نمی‌توان قدرت را به‌طور کامل به کسی سپرد. این رویکرد، در تضادی آشکار با انقلاب فرانسه قرار داشت که به مدعیان نمایندگی «مردم» و بیان‌کنندگان «ارادهٔ عمومیِ» روسویی، اختیاراتی بی‌حدوحصر، از جمله اختیار مرگ و زندگی اعطا می‌کرد. پیروان این بینش، حتی زمانی که از رهبرانی خاص به‌تلخی سرخورده شده، آنان را خلع و اعدام می‌کردند، باز هم در نظام سیاسی یا باورهای خود تغییری اساسی نمی‌دادند؛ چراکه تصورشان این بود که شر صرفا در وجود اشخاصی است که به انقلاب خیانت ورزیده بودند...

–سول

از نظر فدرالیست‌ها، شر در خود ذات انسان نبود و نهادها تنها ابزاری برای چاره‌اندیشی در برابر آن بودند. آدام اسمیت نیز به همین سان، حکومت را «علاجی نصف و نیمه» برای جبران کاستی «خرد و فضیلت» در انسان می‌دانست. در مقالات فدرالیست آمده است:

اصلاً چرا حکومت بنیان نهاده شده است؟ زیرا امیال آدمیان بدون مهار به احکام خرد و عدالت گردن نمی‌نهند.

–سول

بینش مقیّد، روایتی غم‌انگیز از وضع بشر است. بینش نامقیّد، روایتی اخلاقی از نیت‌های انسانی است که آن را امری نهایتاً تعیین‌کننده می‌شمرد. بینش نامقیّد، به دنبال آرمان‌های والا و بهترین راه‌حل‌هاست. در نقطهٔ مقابل، بینش مقیّد «بهترین» را دشمنِ «خوب» می‌داند؛ از این منظر، تلاش بیهوده برای رسیدن به دست‌نیافتنی‌ها نه‌تنها بی‌ثمر که اغلب مخرب است، حال آنکه با همان تلاش‌ها می‌شد به مصالحه‌ای کارآمدتر و سودمندتر دست یافت. آدام اسمیت این منطق را نه فقط در اقتصاد، که در اخلاق و سیاست نیز به کار می‌بست: به گفتهٔ او، اصلاحگرِ مدبر به «عادات و تعصبات ریشه‌دار مردم» احترام می‌گذارد و آنجا که نتواند امرِ درست را برپا دارد، «از کاستنِ امرِ نادرست ابایی نخواهد داشت». هدف او آفریدن وضع آرمانی نیست، بلکه «بنا نهادنِ بهترین چیزی است که در توانِ مردمان باشد».

–سول