مهمترین شگردهای افراد ضدعلم و شبهعلم در تولید محتوای بدون شواهد
چری پیکینگ (Cherry picking) یا انتخاب کردن هدفمند دادهها به معنی انتخاب دادههایی است که با نظر قبلی یا ادعای مورد نظر فرد تطابق دارند، و نادیده گرفتن دادههایی که در تناقض با آنان است. این شگرد به طور گستردهای توسط افراد ضدعلم و شبهعلم برای ساختن یک تصویر که به نفع ادعاهای آنهاست، استفاده میشود.
مثالی از چری پیکینگ، استفاده از یک مطالعه یا تحقیق خاص که ظاهراً با یک ادعای ضدعلمی یا شبهعلمی همخوانی دارد، بدون توجه به مجموع شواهد موجود در مورد موضوع مورد بحث است. این روش موجب میشود که افراد بدون شناخت کامل موضوع، به ادعاهای بیبنیاد اطمینان کنند.
این شگرد میتواند منجر به سوءاستفاده از اطلاعات شود و افراد را گمراه کند. این شگرد موجب میشود که تصویر ناقص و یا منحرف کنندهای از حقایق به عموم ارائه شود، که میتواند در تصمیمگیریهای عمومی و شخصی تاثیرات منفی داشته باشد.
برای شناسایی روش "چری پیکینگ" (Cherry Picking)، باید به تمامی شواهد موجود درباره موضوع توجه کرد. به این ترتیب میتوان فهمید آیا تمامی دادهها مورد توجه قرار گرفتهاند یا تنها دادههای انتخابی و مطلوب برای تایید ادعاها استفاده شدهاند.
www.factnamesalamat.ir
@science4lifee
چری پیکینگ (Cherry picking) یا انتخاب کردن هدفمند دادهها به معنی انتخاب دادههایی است که با نظر قبلی یا ادعای مورد نظر فرد تطابق دارند، و نادیده گرفتن دادههایی که در تناقض با آنان است. این شگرد به طور گستردهای توسط افراد ضدعلم و شبهعلم برای ساختن یک تصویر که به نفع ادعاهای آنهاست، استفاده میشود.
مثالی از چری پیکینگ، استفاده از یک مطالعه یا تحقیق خاص که ظاهراً با یک ادعای ضدعلمی یا شبهعلمی همخوانی دارد، بدون توجه به مجموع شواهد موجود در مورد موضوع مورد بحث است. این روش موجب میشود که افراد بدون شناخت کامل موضوع، به ادعاهای بیبنیاد اطمینان کنند.
این شگرد میتواند منجر به سوءاستفاده از اطلاعات شود و افراد را گمراه کند. این شگرد موجب میشود که تصویر ناقص و یا منحرف کنندهای از حقایق به عموم ارائه شود، که میتواند در تصمیمگیریهای عمومی و شخصی تاثیرات منفی داشته باشد.
برای شناسایی روش "چری پیکینگ" (Cherry Picking)، باید به تمامی شواهد موجود درباره موضوع توجه کرد. به این ترتیب میتوان فهمید آیا تمامی دادهها مورد توجه قرار گرفتهاند یا تنها دادههای انتخابی و مطلوب برای تایید ادعاها استفاده شدهاند.
www.factnamesalamat.ir
@science4lifee
👍3
همه ما به عنوان شکارچی-گردآورنده تکامل پیدا کردیم. و ۹۰ درصد زندگی اجداد ما هم به همین شکل سپری شده. حدود ده هزار سال قبل کشاورزی اختراع میشه و چند صد سالی هم هست که انقلاب صنعتی شیوه زندگی ما رو دگرگون کرده! تو این ۱۰ درصد از تاریخی که گذشته ما تحت فشار انتخاب هستیم. بدن ها و مغزهایی داریم که برای عصر حجر هست و اما در یک عصر مدرن و صنعتی گرفتار شدیم. البته منظورم رو اشتباه متوجه نشید، من اصلا دوست ندارم برگردم به گذشته. فقط میخوام بدونم شیوه زندگی ما و تغییرش چه بلایی سر ترجیحات غذایی و فعالیت بدنی ما آورده، بالاخره اجداد ما ساعت ها یک حیوان بخت برگشته رو تعقیب میکردند. اما امروزه ما مجبور هستیم صبح تا شب روی صندلی بنشینیم و کارهایی از این دست... نظراتتون رو برام بنویسید... 😊🌷
@science4lifee
@science4lifee
👍5❤2
چرا زنها خرید کردن رو دوست دارند؟! در حالی که مردها علاقه زیادی به این موضوع نشان نمیدهند!
نظراتتون رو برام بنویسید. شواهد و دلایلتون رو ارائه کنید. 😁
@science4lifee
https://www.sciencedaily.com/releases/2009/12/091202205630.htm
نظراتتون رو برام بنویسید. شواهد و دلایلتون رو ارائه کنید. 😁
@science4lifee
https://www.sciencedaily.com/releases/2009/12/091202205630.htm
👏3👎2
Forwarded from دابه - دانش برای همه
این متن یک نکته خیلی مهم درباره رشد و یادگیری رو مطرح میکنه: اگر ایدهای رو به بخشی از هویت خودت تبدیل کنی، ممکنه هر شواهدی که خلافش رو نشون بده، نادیده بگیری. چرا؟ چون حس میکنی اگر اون ایده اشتباه باشه، بخشی از هویت و وجودت زیر سؤال میره.
برای اینکه جلوی این اتفاق رو بگیری و رشد کنی، یا باید از تغییر هویت نترسی یا هویتی رو برای خودت تعریف کنی که انعطافپذیر و قابل تغییر باشه. مثلا بهجای اینکه بگی «من باهوشم»، بگو «من همیشه یک دانشآموز هستم». چرا؟ چون «باهوش بودن» یک هویت ثابته و اگر چیزی یاد نگیری یا اشتباه کنی، حس میکنی هویتت آسیب دیده. دور و برت رو از آدمهایی پر میکنی که ازشون باهوشتری و این هویت «باهوشی» رو تایید کنه. اما رشدی توی این نیست. تو از آدمهایی که از تو کمتر میفهمن خیلی چیزی نمیگیری. اما اگر بگی «من یادگیرنده هستم»، هر اشتباه یا چالشی به فرصتی برای رشد و یادگیری تبدیل میشه.
برای اینکه جلوی این اتفاق رو بگیری و رشد کنی، یا باید از تغییر هویت نترسی یا هویتی رو برای خودت تعریف کنی که انعطافپذیر و قابل تغییر باشه. مثلا بهجای اینکه بگی «من باهوشم»، بگو «من همیشه یک دانشآموز هستم». چرا؟ چون «باهوش بودن» یک هویت ثابته و اگر چیزی یاد نگیری یا اشتباه کنی، حس میکنی هویتت آسیب دیده. دور و برت رو از آدمهایی پر میکنی که ازشون باهوشتری و این هویت «باهوشی» رو تایید کنه. اما رشدی توی این نیست. تو از آدمهایی که از تو کمتر میفهمن خیلی چیزی نمیگیری. اما اگر بگی «من یادگیرنده هستم»، هر اشتباه یا چالشی به فرصتی برای رشد و یادگیری تبدیل میشه.
❤10👍3
Forwarded from Science Persian (Sahar movahed)
چگونه پیادهروی بیشتر، میتواند 11 سال به زندگی شما اضافهکند.
افزایش سطح فعالیت بهویژه پیادهروی میتواند تاثیرمهمی بر طول عمر و امید به زندگیافراد بالای 40 سال داشته باشد.
طبق یک مطالعه جدید در مجله British Journal of Sports Medicine ، در ایالات متحده، 25 درصد از جمعیت بالای 40 سال کم تحرک میتوانند 11 سال به میانگین امید به زندگی خود اضافه کنند، اگر از نظر بدنی به اندازه 25 درصد فعال باشند.
یافتهها بر اساس یک مدل پیشبینی است که تاثیر سطوح مختلف فعالیت بدنی را بر امید به زندگی تخمین میزند.
محققان سطوح فعالیت 36000 آمریکایی بالای 40 سال را در بررسی ملی سلامت و تغذیه و دادههای مرگ و میر CDC مورد بررسی قرار دادند. آنها تمام اشکال ورزش را به دقیقهی پیاده روی تبدیل کردند.
سطح فعالیت بدنی به چهار گروه تقسیم شد: افراد کم تحرک روزانه حدود 50 دقیقه پیاده روی کردند، گروه بعدی روزانه حدود 80 دقیقه پیاده روی کردند، گروه سوم روزانه حدود 110 دقیقه پیاده روی کردند و فعالترین گروه روزانه حدود 160 دقیقه پیاده روی کردند.
طبق این مطالعه، هر یک ساعت پیاده روی اضافی تقریباً شش ساعت به زندگی اضافه میکند.
بنابراین، تشویق به شروع یک برنامه مداوم فعالیت بدنی و ایجاد فضاهای مناسب برای تحرک، میتواند بر سلامت و رفاه فردی و جوامع تأثیر مثبتی داشته باشد.
Source
-
https://t.me/scince_v
افزایش سطح فعالیت بهویژه پیادهروی میتواند تاثیرمهمی بر طول عمر و امید به زندگیافراد بالای 40 سال داشته باشد.
طبق یک مطالعه جدید در مجله British Journal of Sports Medicine ، در ایالات متحده، 25 درصد از جمعیت بالای 40 سال کم تحرک میتوانند 11 سال به میانگین امید به زندگی خود اضافه کنند، اگر از نظر بدنی به اندازه 25 درصد فعال باشند.
یافتهها بر اساس یک مدل پیشبینی است که تاثیر سطوح مختلف فعالیت بدنی را بر امید به زندگی تخمین میزند.
محققان سطوح فعالیت 36000 آمریکایی بالای 40 سال را در بررسی ملی سلامت و تغذیه و دادههای مرگ و میر CDC مورد بررسی قرار دادند. آنها تمام اشکال ورزش را به دقیقهی پیاده روی تبدیل کردند.
سطح فعالیت بدنی به چهار گروه تقسیم شد: افراد کم تحرک روزانه حدود 50 دقیقه پیاده روی کردند، گروه بعدی روزانه حدود 80 دقیقه پیاده روی کردند، گروه سوم روزانه حدود 110 دقیقه پیاده روی کردند و فعالترین گروه روزانه حدود 160 دقیقه پیاده روی کردند.
طبق این مطالعه، هر یک ساعت پیاده روی اضافی تقریباً شش ساعت به زندگی اضافه میکند.
بنابراین، تشویق به شروع یک برنامه مداوم فعالیت بدنی و ایجاد فضاهای مناسب برای تحرک، میتواند بر سلامت و رفاه فردی و جوامع تأثیر مثبتی داشته باشد.
Source
-
https://t.me/scince_v
👍3👌3😁1
مردی که سفرهای زیادی میرفت، از این میترسید که مبادا در هواپیمایی که سوار میشود بمبی وجود داشته باشد. او سعی کرد احتمال این اتفاق را حساب کند و دید که احتمال آن کم است، اما این مقدار کم برای آرام کردن او کافی نبود. به همین دلیل او تصمیم گرفت که همیشه یک بمب با خود در چمدانش حمل کند. منطق او این بود که اگر احتمال وجود یک بمب در هواپیما کم باشد، احتمال وجود دو بمب تقریباً صفر و غیرممکن است.
@science4lifee
@science4lifee
😁17🤣3
افرادی که درک درستی از آمار و احتمالات ندارند، معمولاً تمایل دارند که تعداد اتفاقات تصادفی را خیلی کمتر از آنچه واقعاً هست تصور کنند. این افراد به شباهتها و اتفاقات عجیب و غریب خیلی اهمیت میدهند، در حالی که به شواهد آماری و منطقی که خیلی هم واضح و قطعی هستند توجه زیادی نمیکنند. مثلاً اگر حدس بزنند که کسی به چه چیزی فکر میکند یا خوابی ببینند که تعبیر شود یا داستانی مثل شباهت اسامی منشیهای رؤسای جمهور کندی و لینکلن را بشنوند، فکر میکنند که یک نیروی مرموز و شگفتانگیز در زندگیشان در جریان است. برای من یکی از بدترین تجربهها این است که با کسی ملاقات کنم که به نظر باهوش و آگاه میآید، اما بلافاصله از من در مورد ماه تولدم میپرسد و بعد سعی میکند ویژگیهای شخصیتی من را با آن علامت مرتبط کند (مهم نیست که چه ماهی را بگویم).
@science4lifee
@science4lifee
👍7
استنلی میلگرم روانشناس، برای بررسی مواجهههای تصادفی یک آزمایش عملی انجام داد. او به تعدادی از افراد که به صورت کاملاً تصادفی انتخاب شده بودند، یک نامه (سند) و اسم یک نفر دیگر (فرد هدف) را داد و از آنها خواست که این نامه را به آن شخص برسانند. نکته مهم این بود که هر کدام از این افراد، یک فرد هدف متفاوت داشتند. به شرکتکنندگان در آزمایش گفته شده بود که هر کدام باید نامه را به کسی بدهند که فکر میکنند احتمال بیشتری دارد که فرد مورد نظر (فرد هدف) را بشناسد. همچنین به آنها گفته شده بود که از آن شخص بخواهند که همین کار را تکرار کند، یعنی نامه را به کسی بدهد که احتمالاً فرد هدف را میشناسد و این روند همینطور ادامه پیدا کند تا در نهایت نامه به دست فرد هدف برسد. میلگرم در آزمایش خود متوجه شد که برای رساندن نامه به دست فرد هدف، تعداد افرادی که به عنوان واسطه عمل میکردند بین دو تا ده نفر متغیر بود. یعنی گاهی نامه فقط با دو واسطه به دست فرد هدف میرسید و گاهی اوقات به ده واسطه نیاز بود. اما چیزی که بیشتر از همه دیده میشد این بود که معمولاً پنج نفر به عنوان واسطه در این زنجیره حضور داشتند. این مطالعه حتی اگر به اندازه استدلال قبلی که صرفاً بر پایه احتمالات و محاسبات ریاضی بود هیجانانگیز و پر زرق و برق به نظر نرسد، اما از آن استدلال بسیار معتبرتر و مهمتر است و تا حدی نشان میدهد که چطور اطلاعات محرمانه، شایعات و جوکها اینقدر سریع بین مردم پخش میشوند.
@science4lifee
@science4lifee
👌3
یک مثال دیگر در احتمالات به ما نشان میدهد که چقدر ممکن است اتفاقات به ظاهر تصادفی در شرایط و موقعیتهای مختلف خیلی هم رایج و معمول باشند. این مسئله معمولاً اینطوری تعریف میشود که فرض کنید تعدادی مرد به یک رستوران میروند و کلاههایشان را به مسئول کلاه میدهند. بعد از آن مسئول کلاهها شمارههایی که به کلاهها وصل کرده را کاملاً شانسی و بدون ترتیب قاطی میکند. چه احتمالی وجود دارد که دست کم یکی از مردها وقتی میخواهد از رستوران برود کلاه خودش را پس بگیرد؟ به طور طبیعی اینطور به نظر میرسد که اگر تعداد مردها خیلی زیاد باشد این احتمال باید خیلی کم شود. خیلی عجیب است اما تقریباً در ۶۳ درصد مواقع حداقل یک نفر کلاه خودش را پس میگیرد.
@science4lifee
@science4lifee
👌2
Science For Life
یک مثال دیگر در احتمالات به ما نشان میدهد که چقدر ممکن است اتفاقات به ظاهر تصادفی در شرایط و موقعیتهای مختلف خیلی هم رایج و معمول باشند. این مسئله معمولاً اینطوری تعریف میشود که فرض کنید تعدادی مرد به یک رستوران میروند و کلاههایشان را به مسئول کلاه میدهند.…
اگر هزار نامه که روی هر کدام یک آدرس نوشته شده را با هزار پاکت که روی آنها هم آدرس نوشته شده، کاملاً قاطی کنیم و بعد به صورت شانسی هر نامه را داخل یک پاکت بگذاریم، تقریباً ۶۳ درصد احتمال دارد که حداقل یک نامه داخل پاکت درست خودش قرار بگیرد.
@science4lifee
@science4lifee
Science For Life
اگر هزار نامه که روی هر کدام یک آدرس نوشته شده را با هزار پاکت که روی آنها هم آدرس نوشته شده، کاملاً قاطی کنیم و بعد به صورت شانسی هر نامه را داخل یک پاکت بگذاریم، تقریباً ۶۳ درصد احتمال دارد که حداقل یک نامه داخل پاکت درست خودش قرار بگیرد. @science4lifee
یا اینکه دو دست ورق را که خیلی خوب بُر زده شدهاند را در نظر بگیرید. اگر کارتهای این دو دسته را همزمان و یکی یکی رو کنیم (یعنی کارت اول از دسته اول را با کارت اول از دسته دوم، کارت دوم از دسته اول را با کارت دوم از دسته دوم و همینطور تا آخر مقایسه کنیم)، چه احتمالی وجود دارد که حداقل یک بار، دو کارت کاملاً یکسان (مثلاً هر دو کارت بیبی خاج باشند) با هم رو شوند؟ جواب باز هم حدود ۶۳ درصد است.
@science4lifee
@science4lifee