یک شوخی قدیمی در محافل دانشگاهی هست که می‌گوید: رئیسی مشغول ادارهٔ جلسهٔ هیئت علمی بود که ناگهان غول چراغ جادویی پدیدار شد و به او پیشنهاد کرد یکی از این سه آرزو را انتخاب کند: پول، شهرت یا خرد. رئیس پاسخ داد: «انتخاب ساده‌ای است. من یک پژوهشگرم و عمرم را صرف کسب فهم و دانش کرده‌ام. طبیعتاً خرد را برمی‌گزینم.» غول با اشاره‌ای ناپدید شد و دودی به هوا برخاست. وقتی دود محو شد، رئیس سرش را میان دستانش گرفته و عمیقاً در فکر فرو رفته بود. دقیقه‌ها گذشتند. یک ربع سپری شد. بالاخره یکی از استادان پرسید: «خب؟ چه شد؟» رئیس زیر لب غرولند کرد: «کاش پول را انتخاب کرده بودم.»

~ پینکر

وقتی من و پروفسور جاشوا دانتلی برای اولین بار مطالعه روی جفت‌های پشتیبان (backup mates) را شروع کردیم، دقیقاً نمی‌دانستیم چه چیزی پیدا خواهیم کرد. ما به یک چیز شگفت‌انگیز برخوردیم. نه تنها افرادی که در روابط متعهدانه هستند، جفت‌های پشتیبان دارند، حتی افرادی که به نظر می‌رسد از روابطشان کاملاً راضی هستند، به طور فعال جفت پشتیبانی برای خودشان ذخیره کرده‌اند.

~ دیوید باس

بیمه رابطه

~ دیوید باس

این زوج حرفه‌ای را در نظر بگیرید: الیویا و نوح؛ زن و شوهری موفق، باهوش، جذاب و هر دو در میانه سی سالگی. آنها در دوران دانشجویی پزشکی با هم آشنا شده بودند. عشق آنها بر سر علایق مشترک دانشگاهی شکوفا شد. آنها سختی‌ها و مصیبت‌های پیشرفت در یک برنامه پزشکی سخت‌گیرانه را پشت سر گذاشتند، اگرچه تخصص‌های پزشکی متفاوتی داشتند. الیویا و نوح به قدری آینده‌دار بودند که چندین بیمارستان معتبر به هر دوی آنها پیشنهاد کار دادند. مرد روی بالا رفتن از نردبان اداری بیمارستان تمرکز کرد، در حالی که زن انرژی خود را روی تحقیقات پزشکی متمرکز کرد. هنگامی که در موقعیت‌های جدید خود مستقر شدند، خانواده خود را تشکیل دادند. هر دو از گذاشتن عکس‌هایی از خود با دو فرزندشان در حالت‌های مختلف در فیس‌بوک لذت می‌بردند - بازی در برف، آب بازی در باران، فوت کردن شمع‌های تولد. آنها همچنین در مورد دستاوردهای یکدیگر، که بسیار زیاد بودند، پست می‌گذاشتند و از موفقیت‌های حرفه‌ای یکدیگر لذت می‌بردند. برای همه کسانی که آنها را می‌شناختند، آنها زوجی کامل و ایده‌آل به نظر می‌رسیدند...

لینک

زنان و مردان هر دو جفت پشتیبان در آستین می‌پرورانند و چندین عملکرد کلیدی دارند. اول، آنها می‌توانند در صورت وقوع یک فاجعه برای یک جفت معمولی، تکیه به جایگزین‌های ممکن کنند. دوم، پشتیبان‌ها می‌توانند عملکردهای موقتی داشته باشند، حمایت روانی یا ارضای جنسی را در طول انتقال به بازار جفت‌گیری فراهم کنند. جدایی ضربه‌هایی به عزت نفس وارد می‌کند؛ پشتیبان‌ها می‌توانند یک تقویت کننده ارائه دهند. سوم، پشتیبان‌ها حفاظت و تدارکات، سپرهایی در برابر نیروهای متخاصم طبیعت ارائه می‌دهند. به همین دلیل است که از دست دادن یک پشتیبان اولیه بسیار ناراحت کننده است. تور ایمنی جفت‌گیری بیرون کشیده می‌شود. پل راحت به بازار جفت‌گیری فرو می‌ریزد. پشتیبان‌ها افراد را کمتر آسیب‌پذیر می‌کنند و از دست دادن یک پشتیبان می‌تواند فاجعه‌بار باشد. ما دریافتیم که افرادی که جفت پشتیبان ندارند، در مقایسه با افرادی که پشتیبان قوی دارند، دو برابر بیشتر در معرض افسردگی قرار می‌گیرند، همانطور که توسط Beck Depression Inventory سنجیده شده است.

~ دیوید باس

در این خصوص هم یه راهنمایی کنم:
این پشتیبانی برای زنان مثل پیام پشتیبانی واتساپ هست که هی میگه پشتیبانی گرفتی؟ برای مردها اینطوریه که گوشی رو میزنن به تنظیمات کارخانه، بعد بهت میگن فلان اطلاعات رو لازم داشتم، بهش میگی جیمیل هم داشتی؟ میگه جیمیل چیه.

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل... 😁

در میان زوج‌های متاهل، بی‌وفایی اتفاقی پیش پا افتاده نیست. کینزی در سال ۱۹۵۳ تخمین زد که نیمی از مردان متاهل و یک چهارم از زنان متاهل حداقل یک رابطه خارج از ازدواج را تجربه کرده‌اند، اگرچه مطالعات دیگر این نرخ‌ها را پایین‌تر یا بالاتر نشان می‌دهند. می‌دانیم که بی‌وفایی عامل اصلی طلاق در سراسر جهان است، از اینوئیت‌ها در آلاسکا گرفته تا کونگ سان‌های بوتسوانا. و می‌دانیم که اکثر بزرگسالان در دنیای مدرن، از جمله حدود ۸۵ درصد در ایالات متحده، حداقل یک جدایی عاطفی را تجربه کرده‌اند و بی‌وفایی یکی از دلایل اصلی آن است.

دیوید باس

از دیدگاه تکاملی، دلیل خیانت در اکثر مردان کاملاً روشن است. ریشه‌ی این مسئله، در عدم تقارن در سرمایه‌گذاری والدین نهفته است و به همین دلیل، در مردان میل به تنوع جنسی بسیار قوی‌تر از زنان تکامل یافته است. حداقل سرمایه‌گذاری یک مرد برای تولیدمثل می‌تواند به اندازه‌ی عمل لقاح باشد، اما یک زن برای به دنیا آوردن تنها یک فرزند، باید بارداری ۹ماهه‌ی طاقت‌فرسا و پرهزینه‌ای را از نظر سوخت‌وساز بدن تحمل کند؛ هزینه‌ای که با دو تا چهار سال شیردهی (در جوامع سنتی) چند برابر هم می‌شود. به عبارت دیگر، در دوران باستان، یک مرد متأهل صاحب دو فرزند، با یک رابطه‌ی موفق خارج از ازدواج می‌توانست موفقیت تولیدمثلی خود را ۵۰ درصد افزایش دهد. در حالی که برای یک زن، داشتن شرکای جنسی بیشتر هرگز نمی‌توانست چنین تأثیر چشمگیری بر تعداد فرزندانش داشته باشد. البته مردان آگاهانه به این «منطق تولیدمثلی» فکر نمی‌کنند. آن‌ها صرفاً زنان دیگر را جذاب می‌بینند، گاهی از شریک دائمی خود دلزده می‌شوند و اگر فرصتی برای رابطه پیش بیاید و ریسک آن پایین باشد، ممکن است به آن تن دهند. با اینکه انگیزه‌های بی‌وفایی پیچیده است، اما این میل به تنوع جنسی است که بیش از هر عامل دیگری، اکثر مردان را به خارج از رابطه سوق می‌دهد.

~ دیوید باس

اما وقتی صحبت از درک استراتژی‌های جفت‌گیری زنان به میان می‌آید، همیشه پای یک قطعه از این پازل می‌لنگد – شکافی در درک علمی از اینکه چرا زنان روابط نامشروع دارند. تا همین اواخر، تکامل‌گرایان معمولاً روابط نامشروع زنانه را با فرضیه ژن‌های خوب توضیح می‌دادند: این ایده که زنان شرکای نامشروع را با صفاتی که با افزایش بقای فرزندان مرتبط هستند، مانند یک سیستم ایمنی فوق‌العاده سالم و در نتیجه «ژن‌های خوب» ترجیح می‌دهند. این فرضیه بیان می‌کند که زنان یک استراتژی جفت‌گیری دوگانه ایجاد کرده‌اند – بودن با شریک معمولی خود به خاطر تأمین هزینه‌ها، اما جفت‌گیری با مرد دیگر به خاطر دریافت ژن خوبش. اگرچه بسیاری از تکامل‌گرایان از استراتژی جفت‌گیری دوگانه به عنوان توضیحی برای اینکه چرا زنان روابط نامشروع دارند، حمایت می‌کنند، من معتقدم که یک توضیح قانع کننده‌تر وجود دارد.

~ دیوید باس

من معتقدم که فرضیه تعویض جفت، یک پاسخ با پشتوانه علمی ارائه می‌کند – اینکه زنان برای رهایی از یک جفت‌یابی بد و مبادله با یک شریک بهتر، روابط نامشروع دارند. برای هر دو جنس، این فرضیه چیزی را که معمولاً مشاهده می‌کنیم توضیح می‌دهد:
مدتی پس از اعلام عمومی پیمان ازدواج. یک زن متوجه می‌شود که به همکار خود جذب می‌شود. یک مرد پس از تعویض پنجمین پوشک فرزندش، از خود می‌پرسد که آیا اشتباه وحشتناکی مرتکب شده است و در مورد عشق دوران دبیرستان که از دست داده، خیال‌پردازی می‌کند. پس از سال‌ها ازدواج، زنی متوجه می‌شود که او نان‌آور اصلی است و تنبلی شوهرش اعتماد او را به اتحادشان از بین برده است. او متوجه می‌شود که همکارش بیشتر از حد معمول در دفترش می‌ماند. یک مرد پس از سال‌ها زندگی با خواسته‌های برآورده نشده، با همسایه کناری خود رابطه پرشوری را آغاز می‌کند. زنی به بهترین دوستش اعتراف می‌کند که عاشق مرد دیگری است و مخفیانه مقدمات ترک شوهرش را فراهم می‌کند – یک حساب بانکی جداگانه و ودیعه‌ای برای یک آپارتمان.

~ دیوید باس

لزوم اصلاح نهاد ازدواج

~ مصطفی ملکیان

خیلی از ما در فرهنگ‌های امروزی با این افسانه بزرگ می‌شویم که یک عشق همیشگی و ابدی وجود دارد. به ما یاد می‌دهند که باید عاشق «نیمه گمشده» و «آن یک نفر خاص» شویم و تنها راه خوشبختی، ازدواج با همان یک نفر و یک وصال رویایی است. اما داستان‌های عاشقانه معمولاً درست همان‌جایی که این «یک نفر خاص» پیدا می‌شود، تمام می‌شوند و خیلی کم پیش می‌آید که بگویند بعدش چه می‌شود. قصه سیندرلا هم وقتی به شاهزاده می‌رسد، تمام می‌شود. بعد از کلی مانع و سختی، بالاخره به هم می‌رسند و همه چیز ختم به خیر می‌شود. اما کمتر فانتزی عاشقانه‌ای پیدا می‌شود که داستان یک رابطه متعهدانه و طولانی را دنبال کند: اینکه چطور آدم‌ها کم‌کم به نیازهای هم بی‌توجه می‌شوند، چطور رضایت جنسی‌شان رفته‌رفته کم می‌شود، چطور وسوسه شیرین و هیجان‌انگیز خیانت به سراغشان می‌آید، و این فکر که نکند این زندگی زناشویی خاکستری و کسل‌کننده، همه‌ی آن چیزی است که زندگی برایشان دارد.

~ دیوید باس

In fact, we come from a long and unbroken line of ancestors who went through mating crises—ancestors who monitored mate value, tracked satisfaction with their current unions, cultivated backups, appraised alternatives, and switched mates when conditions proved propitious. To understand why, we must turn our gaze to those ancestors and uncover the mating challenges that they confronted.

در واقع، ما از نسل سلسله‌ای طولانی از نیاکانمان هستیم که با بحران‌های مربوط به جفت‌یابی و روابط زناشویی دست و پنجه نرم کرده‌اند. آنان ارزش شریک زندگی‌شان را می‌پایید‌ه‌اند، میزان رضایتشان از رابطهٔ جاری را رصد می‌کرده‌اند، موارد جایگزین را ارزش‌یابی می‌کرده‌اند و هر وقت شرایط را مساعد می‌دیده‌اند، دست به تعویض شریک زندگی‌شان می‌زده‌اند. برای درک چرایی این موضوع، باید به نیاکانمان چشم بدوزیم و چالش‌هایی را که با آن مواجه می‌شدند برملا کنیم.

~ دیوید باس
ترجمه این بخش از دکتر معدنی

Ancestral humans faced three great struggles of life. First were the hazards of the physical environment —getting enough food to eat, finding shelter from storms, fending off extremes of heat and cold. Second were struggles with other species. Survival was always at risk from dangerous snakes, carnivorous cats, and parasites that made our bodies their homes. A third class of challenges proved no less fundamental— competition and conflict with members of our own species. Other people, with the multifarious tactics they use to trip up their reproductive rivals, collectively made up a momentous hostile force of nature.

اجداد انسان‌ها با سه چالش بزرگ در زندگی مواجه شدند: چالش اول خطرات محیط طبیعی بود: به‌دست‌آوردن غذای کافی برای خوردن، یافتن سرپناه در برابر طوفان و دفع سرما و گرمای مفرط. چالش دوم کشمکش با گونه‌های دیگر بود. مارهای خطرناک و گربه‌سانان درنده و انگل‌هایی که بدن ما را خانهٔ خودشان کرده بودند مدام بقا را در معرض تهدید قرار می‌دادند. دستهٔ سوم چالش‌ها که کم‌اهمیت‌تر از دو مورد قبل نبود، رقابت و تعارض با اعضای گونهٔ خودمان بود. مردمان با انواع و اقسام ترفندهایی که برای زمین‌زدن رقبای زایایشان به کار می‌بردند، در مجموع، نیروی طبیعی سرنوشت‌ساز اما بی‌رحمانه‌ای را تشکیل داده بودند.

~ دیوید باس
ترجمه این بخش از دکتر معدنی

I once wrote to a significant minority of the Forbes 400, a list of the four hundred richest Americans, asking for $25,000 in support for a project I was working on at the time. Since the average wealth of the people I contacted was approximately $400 million (4 x 10^8, certainly a gargantuan number of dollars) and I was asking for only l/16,000th of that wealth, I hoped that linear proportionality would hold, reasoning that if some stranger wrote me asking for support of a worthy project of his and asked me for $25, more than l/16,000th of my own net worth, I would probably comply with his request. Alas, though I received a number of kind responses, I didn't receive any money.

یک‌ بار به اقلیت قابل‌توجهی از افراد لیست فوربس ۴۰۰ که فهرستی از چهارصد ثروتمند آمریکایی است نامه نوشتم و برای پروژه‌ای که در آن زمان مشغول آن بودم، ۲۵هزار دلار کمک مالی درخواست کردم. چون میانگین ثروت افرادی که با آنها تماس گرفتم حدود ۴۰۰ میلیون دلار (۸^۱۰*۴، مسلماً مبلغ‌ عظیمی است) و من فقط یک‌شانزده‌هزارم آن ثروت را درخواست کرده بودم، امیدوار بودم که تناسب خطی برقرار باشد. با خودم فکر کردم اگر غریبه‌ای برای حمایت از یک پروژهٔ ارزشمند از من درخواست کمک کند و ۲۵ دلار بخواهد که بیش از یک‌شانزده‌هزارم دارایی خالص خودم است، احتمالاً درخواستش را می‌پذیرم. اما افسوس، علیرغم آنکه پاسخ‌های مهربانانه‌ای دریافت کردم، هیچ پولی به دستم نرسید.

~ پاولوس
ترجمهٔ دکتر معدنی

John Randolph said that he knew men “who could not write a book, or even spell this famous word Congress” who nevertheless “had more practical sense” than any intellectual.

جان رندولف می‌گفت مردانی را می‌شناسد «که نه توان نوشتن کتابی را داشتند و نه حتی می‌توانستند واژهٔ معروف کنگره را به درستی هجی کنند»، اما با این همه، از «[عقل سلیم و] شمّ عملی افزون‌تری» نسبت به هر روشنفکری برخوردار بودند.

Russell Kirk, John Randolph of Roanoke, pp. 69-70.

حتی با وجود نداشتن عقاید دینی بعد از این که این جمله رو دیدم تو ذهنم کلمه‌ی «روحت شاد» متبلور شد. 😁

... باور رایج جدید این است که یک درصد ثروتمند جامعه، تمامی رشد اقتصادی دهه‌های اخیر را به جیب زده‌اند، و مابقی افراد یا در حال درجا زدن هستند یا به آرامی رو به افول می‌روند. ...

~ پینکر

نابرابری اقتصادی از دیرباز دغدغهٔ اصلی و معرف جناح چپ بوده است، و پس از آغاز رکود بزرگ در سال ۲۰۰۷، اهمیت روزافزونی یافت. این مسئله، جرقهٔ «جنبش اشغال وال استریت» در سال ۲۰۱۱ و کارزار انتخاباتی برنی سندرز، نامزد سوسیالیست، در سال ۲۰۱۶ را برافروخت. سندرز اعلام کرده بود: «هیچ ملتی از نظر اخلاقی و اقتصادی بقا نخواهد یافت، آنگاه که اقلیتی این همه در اختیار دارند و اکثریتی آن همه محروم‌اند.» اما در همان سال، «انقلاب فرزندان خود را بلعید» و به قدرت رسیدن دونالد ترامپ را تسریع بخشید. کسی که مدعی بود ایالات متحده به «کشوری جهان سومی» بدل گشته و مقصر اصلی نابسامانی اقتصادی طبقه کارگر را نه وال استریت و یک درصدی‌ها، بلکه مهاجرت و تجارت خارجی می‌دانست. دو انتهای چپ و راست طیف سیاسی، که هر یک به دلایل خود از نابرابری اقتصادی به خشم آمده بودند، به طرزی شگفت‌آور در یک نقطه به هم رسیدند و «بدبینی مشترکشان» نسبت به اقتصاد مدرن، به انتخاب رادیکال‌ترین رئیس جمهور آمریکا در تاریخ معاصر یاری رساند.

~ پینکر
–نظری
در دست ترجمه

... دلیل این تفاوت را می‌توان در یک لطیفهٔ قدیمی روسی به‌خوبی دریافت. ایگور و بوریس دو دهقان بسیار فقیرند که از زمین‌های کوچکشان آن قدر محصول برداشت می‌کنند که به‌زحمت فقط شکم خانواده‌شان را سیر می‌کند. تنها تفاوتشان این است که بوریس بزی مردنی دارد. روزی فرشته‌ای بر ایگور ظاهر می‌شود و به او فرصت یک آرزو می‌دهد. ایگور می‌گوید: «آرزو می‌کنم بز بوریس بمیرد.» ...

~ پینکر