مبارزه مسالمت‌آمیز (قسمت چهارم - فرمانبرداری)

اگر مردم از یک حاکم اطاعت نکنند، او فاقد قدرت سیاسی خواهد بود. بدون فرمانبرداری یک حاکم با یک شهروند عادی تفاوتی ندارد. اما چرا مردم ستمدیده همچنان به فرمانبرداری از حاکم دیکتاتور ادامه می‌دهند؟

@science4lifee

مبارزه مسالمت‌آمیز (قسمت پنجم - برنامه‌ریزی)

در هر جنگ و نبردی برای موفقیت داشتن نظم و برنامه‌ریزی ضروری است. مبارزات بدون خشونت نیز از این قاعده مستثنا نیستند. در این نبرد شما به دو نوع از افراد نیاز دارید. این افراد چگونه یک جنبش را به پیش می‌برند؟

@science4lifee

مبارزه مسالمت‌آمیز (قسمت ششم - پروپاگاندا)

پس از آن که هدف و استراتژی جنبش خود را مشخص کردید، باید با مخاطبان زیادی ارتباط برقرار کنید. برای اینکه شما باید پیامی منسجم و کاملا صادقانه داشته باشید که متناسب با مخاطب شما تنظیم شده است. البته طرف مقابل شما هم بیکار نخواهد نشست...

@science4lifee

مبارزه مسالمت‌آمیز (قسمت هفتم - خنده‌گری)

ابهت پوشالی دیکتاتور بر بستری از ترس استوار است. شوخی و تمسخر علاوه بر این که ترس را از بین می‌برد و استراتژی «النصر بالرعب» را ناکارآمد می‌کند، سرکوبگران را نیز در وضعیت باخت-باخت قرار می‌دهد. جایی که باید بین مضحکه شدن و ضعیف به نظر رسیدن انتخاب کنند...

@science4lifee

مبارزه مسالمت‌آمیز (قسمت هشتم - رسانه‌ی جدید (شبکه‌های اجتماعی))

در گذشته رساندن پیام به دست مخاطبین هزینه‌بر و نیازمند منابع مادی و انسانی بود. امروزه شبکه‌های اجتماعی می‌تواند ابزاری کارامد در دست مبارزین باشد و سرپوش گذاشتن بر سرکوب را دشوار کند. در عین حال نباید از معایب این فضا نیز غافل شد.

@science4lifee

مبارزه مسالمت‌آمیز (قسمت نهم و پایانی - سرکوب)

وقتی در یک نظام دیکتاتوری جنبشی برای آزادی را آغاز می‌کنید بدون شک دیر یا زود با سرکوب مواجه خواهید شد. سرکوب بی‌رحم و هراس‌انگیز است. شما نمی‌توانید رفتار سرکوبگران را کنترل کنید، اما می‌توانید کاری کنید که سرکوب نتیجه‌ی عکس بدهد...

@science4lifee

مبارزهٔ مسالمت‌آمیز

۱. بینش فردا
۲. اتحاد
۳. قدرت و ستون‌های حامی
۴. فرمانبرداری
۵. برنامه‌ریزی
۶. پروپاگاندا
۷. خنده‌گری
۸. رسانهٔ جدید
۹. سرکوب
۱۰. کتاب درسی کنواس

@science4lifee

طرحی برای انقلاب

چگونه از شیربرنج، عروسک‌های لگویی و سایر روش‌های مسالمت‌آمیز برای تحریک جوامع، سرنگونی دیکتاتورها یا حتی تغییر جهان استفاده کنیم؟

~ سردیا پوپویچ
–یه بندهٔ بیخدا
@science4lifee

اشتباه‌گرفتن نابرابری با فقر مستقیماً از مغالطهٔ تودهٔ ثابت منشأ می‌گیرد. ‌در این طرزفکر، ثروت منبعی محدود و پایان‌پذیر قلمداد می‌شود‌، چیزی مانند لاشهٔ حیوان شکارشده که باید به صورت ‌مجموع صفر تقسیم شود؛ یعنی اگر عده‌ای بیشتر نصیب ببرند، لاجرم، دیگران کمتر خواهند داشت، اما همان طور که دیدیم، ثروت چنین نیست: از دوران انقلاب صنعتی، ثروت به صورت نمایی افزایش یافته است. این یعنی وقتی ثروتمندان ثروتمندتر می‌شوند، فقرا هم می‌توانند ثروتمندتر شوند. حتی کارشناسان هم این مغالطه را تکرار می‌کنند که ظاهراً بیش از آنکه ناشی از خَلط مفهوم باشد، از شور سخنوری است. توماس پیکتی که کتاب پرفروشش به نام سرمایه در قرن بیست و یکم، چاپ سال ۲۰۱۴، نماد جنجال‌ بر سر نابرابری شد چنین نوشته است: «نیمهٔ فقیرتر جمعیت امروز هم به همان اندازهٔ گذشته فقیر است و در سال ۲۰۱۰، فقط صاحب ۵ درصد از کل ثروت جامعه‌ است، درست مانند سال ۱۹۱۰»، اما ثروت کل امروز به‌مراتب عظیم‌تر از ثروت کل در سال ۱۹۱۰ است. بنابراین، اگر نیمهٔ فقیرتر جمعیت همان سهم پیشین را در اختیار داشته باشد، در واقع بسیار ثروتمندتر شده‌ است، نه آنکه «به همان اندازه فقیر» باشد.

فرهنگستان زبان و ادب فارسی واژه‌های «کروچنده» و «کروچندگی» را به‌جای معادل‌های انگلیسی «کرانچی» و «کرانچینس» تصویب کرده است.

واژه «کروچ کروچ» در زبان فارسی به معنای «آواز چیزهای ترد و شکننده زیر دندان، چون قند و نان خشک» است.

حتی زمانی که حقیقتت را دروغ خواندند، تو باز هم بگو! باز هم بگو!

– کشیش کیتی کَنون

دلم میخواد رو این ویدیو کار کنم، اما خیلی زیاده، و منم کلی کار درست کردم برای خودم 😁

شما سطح گفت‌وگوها در دنیا رو ببین. اونوقت ما گرفتار یه مشت برمامگوزیم اینجا. خودی و ناخودی هم نمی‌شناسه. باید برای فکت‌ها هم بجنگی، یجور رفتار می‌کنند که انگار وضعیت زندگی ما عادیه. پس حق بدید به اون اعضای برخی گروه‌ها که بعضا فحش میدن.

مثلا یه بار با یه نفر گفت‌وگو میکردم. درباره بچه‌های خارج از ازدواج، اونم طبق دیدگاهش هی می‌گفت اینا حرومزاده‌ان. بعد منم میگفتم آقا این حرفت طبق اون عقاید عقب مونده‌ات بار منفی داره، و اون بچه با پای خودش که نیومده تو بخوای اونو بکوبی. من یکی بگو اون یکی بگو. آخر سر هم باز حرفای خودشو میزد. اینجا بود که باید اون روی سگ منو میدید. عقب مونده ترین و زشت ترین عقاید ممکن رو دارند. از همه هم پروتر هستند.

از اونجایی که نون حروم گردنشون رو کلفت کرده و بویی از انسانیت نبردن. سر همین ما به همین فعالیت علمی و مرتبط با اجتماع ادامه میدیم. تا یه موقع سرمون به باد نره. 😁

یکی از پیامدهای مخرب‌تر مغالطهٔ توده ثابت این باور است که اگر کسانی ثروتمندتر شده‌اند، لابد سهم بیشتری را از دیگران دزدیده‌اند. رابرت نوزیک، فیلسوف، مثال مشهوری در این باب دارد که اگر آن را برای قرن بیست‌و‌یکم به‌روزرسانی کنیم، نشان می‌دهد چرا این باور نادرست است. جِی. کِی. رولینگ، نویسندهٔ رمان‌های هری پاتر، یکی از میلیاردرهای جهان است که بیش از ۴۰۰ میلیون نسخه از رمان‌هایش به فروش رفته و فیلم‌های اقتباسی از آنها هم توسط همین تعداد تماشاگر دیده شده است. حال، تصور کنید یک میلیارد نفر هر کدام با طیب خاطر ۱۰ دلار برای لذت خواندن یک کتاب هری پاتر یا دیدن فیلم آن پرداخته باشند و فقط یک‌دهم این مبلغ به جیب رولینگ رفته باشد. در این حالت، او به یک میلیاردر تبدیل شده و نابرابری را افزایش داده است، اما وضع مردم را بهتر کرده است، نه بدتر (البته این به آن معنا نیست که هر ثروتمندی لزوماً وضع دیگران را بهتر می‌کند). هم‌چنین، این موضوع به آن معنا نیست که ثروت رولینگ پاداش عادلانهٔ تلاش یا مهارت او یا جایزهٔ شادی یا سوادی است که به جهان اعطا کرده است. هیچ شورایی حکم نداده که او سزاوار چنین ثروتی است. ثروت او حاصل تصمیمات داوطلبانهٔ میلیاردها خریدار کتاب و بینندهٔ فیلم است.

شاهنامه فردوسی

اگر حوصله شاهنامه رو نداشتید گلستان رو بخونید.

اگر حوصله گلستان رو ندارید، خیام و آن دروغ دلاویز رو بخونید.

تأثیرات موقتی نابرابری بر رفاه پای اشتباه رایج دیگری را هم به میان می‌کشد: یکی‌گرفتنِ نابرابری با ناعادلانه‌بودن. در بسیاری از مطالعات روان‌شناسی این نکته به اثبات رسیده است که انسان‌ها، حتی خردسالان، ترجیح می‌دهند که منافع بادآورده به‌تساوی بین افراد تقسیم شود؛ حتی اگر این امر به کاهش سهم کلی هر فرد منجر شود. این یافته‌ها باعث شده بود برخی روان‌شناسان سندرمی به نام فرار از نابرابری را مطرح کنند: تمایل آشکار به توزیع ثروت. کریستینا استارمَنز و مارک شِسکین و پل بلوم، سه تن از روان‌شناسان بنام، در مقالهٔ اخیرشان‌ با عنوان «چرا مردم جوامع نابرابر را ترجیح می‌دهند»، نگاهی دوباره به این پژوهش‌ها انداختند. آنان دریافتند مردم، ما‌دامی که احساس کنند تخصیص‌ها عادلانه بوده -یعنی پاداش‌ به کسانی رسیده که سخت‌ کار کرده‌اند‌ یا سخاوتمندانه‌ کمک کرده‌اند یا حتی برندگان خوش‌شانس یک قرعه‌کشی بی‌طرف بوده‌اند- توزیع‌های نابرابر را ترجیح می‌دهند؛ هم توزیع بین شرکت‌کنندگان یک آزمایش، هم بین شهروندان کشورشان. نویسندگان در جمع‌بندی می‌گویند: «تاکنون هیچ شواهدی وجود نداشته که نشان بدهد کودکان یا بزرگسالان، در کل، از نابرابری بیزارند». مردم با نابرابری اقتصادی مشکلی ندارند، به شرطی که احساس کنند کشور بر اساس شایسته‌سالاری اداره می‌شود. آنان زمانی به خشم می‌آیند که حس کنند چنین نیست. روایت‌هایی که دربارهٔ علل نابرابری در اذهان مردم وجود دارد، از خود نابرابری مهم‌تر جلوه می‌کند. این امر به سیاستمداران فرصت می‌دهد تا با انگشت‌گذاشتن بر دغل‌کارانی مانند ملکه‌های رفاه، مهاجران، کشورهای خارجی، بانکداران یا ثروتمندان -که گاهی با اقلیت‌های قومی معادل در نظر گرفته می‌شوند- عوام را تحریک کنند.

~ پینکر
–معدنی

ساده‌ترین روایت از تاریخچهٔ نابرابری این است که این پدیده سوغات مدرنیته است. مطابق این دیدگاه، ما کار را در وضعیت برابر آغاز کرده‌ایم، چون وقتی ثروتی نبوده همه سهمی برابر از هیچ داشته‌اند. بعد که ثروت ایجاد شده‌، عده‌ای توانسته‌اند سهمی بیشتر از دیگران داشته باشند. در این روایت، نابرابری از صفر آغاز می‌شود و با گذشت زمان و افزایش ثروت، نابرابری هم رشد می‌کند، اما این داستان کاملاً درست نیست.