دیوید باراش

قبل از شروع کتاب گفتم اینو بفرستم که تم کار قشنگ باشه. برش‌هایی از فیلم نفرت هست. که تو فرانسه با این نام شناخته میشه:
نفرت، نفرت را شعله‌ور می‌کند!

دیوید باراش

دیوید باراش

تو سریال گیم او ترونز دو تا صحنه رو حتی خود من دوست داشتم.
یادتونه سرسی تو دادگاه حاضر نمیشه و کل کلیسا رو می‌فرسته رو هوا. اون انفجار خیلی حال داد.
صحنه دوم هم آخر کار وقتی دنریس به سرسی میگه تسلیم بشید اما مشاورش رو میکشن و جنگ شروع میشه. تیریون به دنریس میگه اگر صدای ناقوس شنیدید دیگه حمله نکنید لطفاً. و بعد از اینکه متوجه میشن شهر سقوط کرده و تسلیم میشن، اما با این وجود کل شهر رو آتیش میزنند و همه رو میکشن.

دیوید باراش

دیوید باراش

دیوید باراش

دیوید باراش

اینجا یه حمله ریزی داریم به کتاب سرشت جنسی انسان از کریستوفر رایان

دیوید باراش

قبلا بهش می‌گفتن مادر‌مکان الان شده داماد سر خونه. 😅

دیوید باراش

دیوید باراش

دیوید باراش

دیوید باراش

بخش زیادی از گپ‌وگفت‌های عمومی دربارهٔ کاستن از تغییرات اقلیمی بر فداکاری‌های داوطلبانه‌ای مانند بازیافت، کاهش مسافت حمل غذا، جداکردن شارژرها از پریز برق و اقداماتی از این قبیل تأکید می‌کند (خود من هم در چندین کارزار از این نوع که توسط دانشجویان هاروارد رهبری می‌شد، برای پوسترها ژست گرفته‌ام). اما این کارها -هر چه قدر هم که احساس فضیلت را در ما برانگیزند- در واقع، ما را از اَبَرچالشی که پیش رو داریم، غافل می‌کنند. مشکل اینجاست که انتشار کربن نمونهٔ کلاسیکی از بازی کالاهای عمومی است که به تراژدی منابع مشترک هم معروف است. در این بازی، هر فرد از فداکاری دیگران سود می‌برد و از فداکاری خودش ضرر می‌کند. در نتیجه، همه انگیزه دارند که سواری مجانی بگیرند و بگذارند دیگران فدا شوند و نهایتاً، همه ضرر می‌کنند. راه‌حل استاندارد برای این معضل وجود قدرتی قهری است که مفت‌سواران را تنبیه کند، اما هر حکومتی که آن اندازه قدرت تمامیت‌خواهانه‌ داشته باشد که سفالگری هنری را لغو کند، بعید است آن قدرت را فقط در جهت تأمین خیر عمومی به کار بگیرد. راه دیگر آن است که این خیال را در سر بپروریم ‌که اقناع اخلاقی آن قدر نیرومند هست که همه را به انجام فداکاری‌های لازم وادارد. درست است که انسان‌ها احساسات جمعی دارند، اما عاقلانه نیست که سرنوشت سیاره را به این امید موهوم گره بزنیم که میلیاردها نفر همزمان داوطلب می‌شوند و علیه منافع شخصی‌شان عمل می‌کنند. مهم‌تر از همه، میزان فداکاری لازم برای کاهش انتشار کربن به نصف و سپس به‌صفررساندن انتشار آن بسیار فراتر از چشم‌پوشی از زیورآلات است. برای این آرمان، باید از برق، گرمایش، سیمان، فولاد، کاغذ، سفر، غذا و پوشاک مقرون‌به‌صرفه چشم بپوشیم.

اندر باب پوچ‌بودن فداکاری‌های داوطلبانه و سرگرم‌کن برای نجات محیط زیست!