A-10 Thunderbolt II
آزمایش و ارزیابی عملکرد

اگه به کارتون اومد نصب کنید رو صفحه‌تون، چون رایگان هستند دیگه گستره ندارن ولی کار رو راه میندازن. کلید Api که گرفتم رو بلاک می‌کنند، فکر کردن من پول میدم بهشون!

چند؟
https://chand.faino.ir/

رادار خبر (فارکس فکتوری)
https://news.faino.ir/

کتاب مغز ایدئولوژی‌زده وقتی روی سایت قرار گرفت، بهتون اطلاع میدم و لینک میذارم.

خلاصهٔ حرف استاد: از کار بد بدت بیاید، از کننده‌اش نه.

زیبا، مودبانه، بی‌عیب. مثل همهٔ جمله‌هایی که هیچ‌وقت کسی رو به دردسر نینداختن.
فقط یه مشکل کوچیک داره: خطا آدم نیست، امضا نداره. حقوق نمی‌گیره. ماشین دولتی سوار نمیشه. خطا کسی رو از کار بیکار نمی‌کنه، پرونده نمی‌سازه، مالیات نمی‌بلعه. این کارها رو آدم‌ها می‌کنن، با اسم و فامیل و حکم. وقتی خطا رو از خطاکار جدا می‌کنی، عملاً یه متهم رو تبدیل می‌کنی به یه پدیده. بارون بارید. زلزله شد. اختلاس رخ داد. فاعل نداریم، فقط فعل مجهول داریم.
و این دقیقاً اون چیزیه که هر ساختاری آرزوش رو داره: اخلاقی که مسئولیت رو بخار می‌کنه.
اگه انصاف بدیم! خودش میگه منفعل نباش، جلوی خطاکار رو بگیر، فقط با انگیزهٔ انتقام نه. باشــه. ولی این تفکیک ظریف رو کی باید رعایت کنه؟ همیشه طرف ضعیف‌تر ماجرا. اونی که ضربه خورده باید عارف باشه. اونی که ضربه زده لازم نیست هیچ چیزی باشه؛ اون که اصلاً در روایت حضور نداره، فقط خطایی ازش سر زده.
بگید کدوم قدرتی تا حالا خطا رو از خطاکارش جدا کرده؟ برای قدرت، همه‌چیز شخصیه. پرونده‌ها به اسم آدم‌ها بسته میشن، نه به اسم رفتار نادرست.
یه ایده وقتی خطرناک میشه که هیچ‌کس نتونه باهاش مخالفت کنه، چون اون‌وقت فقط یه طرف مجبوره اجراش کنه.
عشق به انسان! عالی. اما اول اسمش رو بنویس.

اگه تو دهه ۸۰ بودن چه شکلی میشدن؟

استاد سریع‌القلم سی تا دستور نوشته برای اینکه چطور آدم باشید، بعد تو بند اولش گفته به کسی نگید چطور آدم باشه!

بگذریم از شوخی.
پلورالیسم خُلق‌وخو نیست. یجور چیدمانه! یعنی مجلسی که درش اقلیت حق حرف زدن دارن، دادگاهی که حکم اکثریت رو رد می‌کنه، روزنامه‌، رسانه‌ و انتخاباتی که آزاد هست و مهندسی نمیشه. استاد همه اینارو جمع کرده، تا کرده، گذاشته توی جیب خواننده و اسمش رو گذاشته؛ آداب معاشرت. حالا پلورالیسم شده اینکه چقدر خوب گوش میدی.

کتاب مغز ایدئولوژی‌زده اثر لیئور زمیگراد ترجمهٔ جناب مهدی شفا برای پیش‌خرید در سایت قرار گرفت:
https://derangpub.com/product/ideological-brain/

فصل اولش رو میتونید از سایت دانلود کنید و مقداری تخفیف هم در نظر گرفته شده.

https://t.me/derang_pub

استاد میگه: اگر کسی می خواهد برای آینده ایران کاری کند باید تلاش کند برای اجماع نخبگان. خب ما به عنوان افراد عادی (غیرنخبه) چه می توانیم بکنیم؟ به نظرم دست کم سه کار: تسهیل اجماع تکنوبروکرات ها، ناامید نشدن از گفتگوی عمومی برای خلق ایده های بزرگ از پایین و اصرار بی پایان بر ایجاد نظام سیاسی مبتنی بر احزاب ملی شناسنامه دار و حرفه ای به عنوان مهم ترین سازوکار اجماع نخبگان.

سنگاپور تصمیم جمعی نگرفت! لی کوان یو تصمیم گرفت و در عملیات کلدستور، ۱۹۶۳، مخالفان چپش رو بدون محاکمه بازداشت کرد. بعد اجماع برقرار شد.
آلمان اقتصاد بازار اجتماعی رو انتخاب کرد! بعد از تسلیم بی‌قید و شرط، اشغال نظامی و اصلاح پولی ۱۹۴۸ که ارهارد زیر سایه متفقین اجرا کرد.
چین در آذر ۵۷ به تفاهم رسید، دقیقاً وقتی مائو مرده بود و دنگ رقباش رو کنار زده بود.
دبی هم که اصلاً اجماع لازم نداره! یه خانواده‌ست و جلسه‌اش هم سر شام تموم میشه!

جالبه که تو ایران کمبود اجماع نداریم. یه اجماع بسیار محکم بوده و هست، فقط موضوعش توسعه نیست. اجماع بر سر اینکه ترتیبات فعلی برای صاحبانش کار می‌کنه؛ رانت ارزی، انحصار واردات و ... که همین حالا هم هم‌جهت‌اند.

اون یه نفر برای ما هم برنده شد! اما مسئله اینه که برنده ما به توسعه احتیاجی نداشت!

برنده ما:

این‌هایی که زیربنای همه چیز را اقتصاد می‌دانند این‌ها انسان را حیوان می‌دانند. حیوان هم همه چیزش فدای اقتصادش است.

میلیون‌ها انسان، هر شب در عالم خواب میلیون‌ها رؤیای مختلف می‌بینند و در این میان قطعاً کسری از این رؤیاها در عالم واقع محقق می‌شوند. بدین‌ترتیب تمام رؤیاهای محقق‌ناشده، نادیده گرفته می‌شوند و فقط رؤیاهای نادرِ محقق‌شده مورد تأکید و یادآوری قرار می‌گیرند. همین وضعیت سبب می‌شود تا بپنداریم رؤیاها، خاصیت پیشگویی دارند، حال‌آنکه این نه مشخصۀ رؤیاها که مشخصۀ احتمالات است.


•• ریاضی‌نابلدی | جان آلن پائولوس


- سفارش کتاب از تلگرام (@Info_derang)

@derang_pub