آثار مشاهده‌گر و سوگیری مشاهده‌گر

داگلاس موک

درس این نمونه‌ها این نیست که پزشکان نادان بودند. آنها دلیل داشتند و دلیل‌هایشان هم بر پایۀ دانش زیست‌شناسیِ زمانشان پذیرفتنی بود. درس این است که بدن انسان پیچیده‌تر از استدلال‌های ماست. «منطقی است که کار کند» با «آزموده شده و کار می‌کند» یکی نیست.

تامس کوهن

کروی یا تخت؟

در کوشش برای فهم حال‌وهوای دانشمندان امروز، دریافته‌ام که اندیشه‌های نقد ادبی می‌توانند به کار آیند. هارولد بلوم، منتقد ادبی دانشگاه ییل، در جستار پرنفوذش در ۱۹۷۳، اضطراب تأثیر، شاعر مدرن را به شیطان در منظومۀ بهشت گمشده اثر میلتون تشبیه کرد. همان‌گونه که شیطان با سرپیچی از کمال خداوند کوشید فردیت خود را اثبات کند، شاعر مدرن نیز باید به کشمکشی اودیپی تن دهد تا خود را در نسبت با شکسپیر و دانته و دیگر استادان تعریف کند. به گفتۀ بلوم، این تلاش سرانجام بیهوده است، زیرا هیچ شاعری نمی‌تواند امید داشته باشد به کمال پیشینیانش نزدیک شود، چه رسد به آنکه از آن فراتر رود. شاعران مدرن همگی اساساً چهره‌هایی تراژیک‌اند: دیرآمدگان...

بخشی از مقاله علم به پایان رسیده است
–جان هورگان

بعد از سال‌ها ریاضت و مدیتیشن...

بگذارید سخنم را با این نکته به پایان ببرم که در مناظرۀ میان کافمن‌ها و هورگان‌های جهان، نکته‌ای به‌راستی جالب در تقلای سر برآوردن است. این نکته آن نیست که آیا علم، چنان‌که می‌شناسیمش، رو به پایان است یا نه؛ امیدوارم تاکنون با من هم‌رأی شده باشید که این پرسش به زحمت ارزش آن را دارد که ذهنی منضبط به آن بپردازد. مسئله‌ای که بسیار بیش از آنچه تاکنون دیده شده سزاوار توجه است، این است که آیا ممکن نیست جهان واقعی صرفاً پیچیده‌تر از آن باشد که ذهن انسان بتواند به‌تمامی درکش کند. به بیان دیگر، آیا برای آنچه می‌توانیم امید داشته باشیم با ابزارها و فنونِ آنچه «علم» می‌نامیم بدانیم، حدودی هست؟ اگر چنین حدودی به‌راستی وجود داشته باشد، مطمئنم همۀ ما دوست داریم از آن‌ها باخبر شویم. اما تا وقتی این حدودِ هنوز ناشناخته همۀ پرسش‌های بزرگی را که دربارۀ زندگی، عالم و همه‌چیز می‌توانیم تصور کنیم در بر نگیرند، ما هنوز همان‌قدر از پایان علم دوریم که در آغازش بودیم.
اگر متوجه نشده‌اید، بگویم که پرواز سنگین‌تر از هوا زنده و سرحال است. افسوس که یاوه‌سرایی‌های سبک‌تر از هوا دربارۀ پایان علم نیز چنین‌اند. وقتی همۀ پرده‌های دود فلسفی، پرگویی‌های پرمدعا، نقل‌قول‌های گزینشی و آرایه‌های بلاغی، همچون باریکه‌آبی در بیابان محو شوند، آنچه می‌ماند چیزی جز تکه‌ای بی‌شکل از پرزهای فکری نیست؛ پشمکی ناب برای ذهن.

بخشی از مقاله علم تازه آغاز شده است
– جان کستی

مغز خودخواه

–سروش سارابی

https://t.me/daneshagahicontent/739

چون الان کار دارم، نمی‌خوام سَرسری بهش بپردازم. بعدا خیلی مفصل و دقیق تک تک فصل‌ها رو با هم بررسی می‌کنیم. ارزش چند بار خوندن رو داره، بهتون تضمین میدم.
هر جاییش هم نقدی داشتید عکس بگیرید و برام بفرستید.

... دربارۀ تفاوت‌های زن و مرد می‌پرسد:

فکر می‌کنی خدا می‌دانست دارد چه می‌کند… یا فکر می‌کنی این هم یکی دیگر از اشتباه‌های کوچکش بود، مثل سونامی، زلزله، سیل…؟ ما که اشتباه می‌کنیم اسمش را می‌گذارند شر؛ خدا که اشتباه می‌کند اسمش را می‌گذارند طبیعت.

اشتباه؟ یا عمداً این کار را کرد؟ چون اگر اشتباه باشد، شاید بتوانیم کاری برایش بکنیم: درمانی پیدا کنیم، واکسنی بسازیم، دستگاه ایمنی‌مان را تقویت کنیم.

–فرانک میله