#قسمت‌دوم
يک فرقه‌ی مشهور بارپرست که در جزيره ی تانا واقع در هبريدس نو شکل گرفته (و از سال ۱۹۸۰ وانواتو ناميده می شود) هنوز باقی است. اين فرقه حول يک شخصيت مسيحايی به نام جان فروم شکل گرفته‌است. اسناد دولتی نشان می‌دهد که اولين بار در حوالی سال ۱۹۴۰ از جان فروم نام برده شده است، اما حتی در مورد اسطوره‌ای به اين تازگی هم به يقين معلوم نيست که چنين کسی واقعا وجود داشته‌است. مطابق يکی از روايات، او مرد کوتاه‌قامتی بوده که صدای رسا و موهای زال داشته، و کتی با دکمه‌های درخشان می پوشيده‌است. او غيبگويی‌های عجيب و غريبی کرده و از خود بسيار مايه گذاشته‌است تا مردم را عليه ميسيونرها بشوراند. عاقبت جان فروم نزد نياکان‌اش بازگشته، اما پيش از عزيمت وعده داده که دوباره پيروزمندانه مراجعت خواهد کرد و بارهای زيبا خواهد‌آورد. از جمله‌ی غيبگويی‌های او، انذار طوفان مهيبی بوده که: "پس از آن کوه ها با خاک يکسان و از جزيره رانده می‌شوند و هرگز باز نخواهند گشت؛ و باری چنان بزرگ خواهد‌رسيد که هر کس هر قدر بخواهد از آن سهم می برد.
برای دولت، نگران‌کننده‌ترين پيشگويی جان فروم اين بود که هنگام ظهور مجدد خود، يک نوع کنياک جديد همراه خواهد‌آورد که روی برچسب بطری آن، تصوير نارگيل نقش بسته‌است. پس مردم بايد از شر پول رايج سفيدپوستان خلاص شوند. اين عقيده موجب شد تا در سال ۱۹۴۱ مردم دست از کار کشيدند و همه‌ی پول‌هايشان را صرف باده‌گساری کردند؛ اقتصاد جزيره جدا آسيب ديد. اداره‌ی مستعمرات زعمای اين فرقه را دستگير کرد اما هيچ چيز نتوانست باعث زوال فرقه شود، و کليساها و مدارس ميسيونری متروک شدند.
کمی بعد، اين آموزه رواج‌يافت که جان فروم پادشاه آمريکاست. از قضا، سربازان آمريکايی هم در همان اوقات به حوالی هبريدنس نو رسيدند و اهالی جزيره با شگفتی تمام ديدند که در ميان اين سربازان سياهپوستانی هم هستند که مانند خود جزيره نشينان فقير نيستند. بلکه به قدر سربازان سفيدپوست همراِه بار، پول‌دار هستند. حيرت و هيجان کل جزيره‌ی تانا را درنورديد. انگار هر روز، روز قيامت شده بود. همگان خود را آماده ی ظهور جان فروم کرده بودند. يکی از زعمای قوم گفت که به زودی جان فروم با هواپيما از آمريکا سر می رسد. صدها نفر مشغول پاکسازی بيشه‌زار وسط جزيره شدند تا باندی برای فرود هواپيمای او فراهم کنند.
برج مراقبت اين فرودگاه را هم از نی بامبو ساختند و کسانی را به عنوان "متصديان برج مراقبت" گماردند. برای اين مراقبان هدفون‌هايی چوبی قلابی ساختند و بر روی "باند" هواپيماهايی قلابی گذاشتند تا مثل تله‌ی پرنده‌گيری عمل‌کنند و هواپيمای جان فروم را بنشانند.
ديويد َاِتنبرو جوان در دهه‌ی ۱۹۵۰ همراه با فيلمبرداری به نام جفری مالينگان با قايق راهی اين جزيره شد تا در مورد بارپرستی تحقيق کند. آنان شواهد فراوانی در مورد اين دين جمع آوری کردند و سرانجام با کاهن بزرگ اين قوم، که مردی به نام نامباس بود آشنا شدند. نامباس مسيح موعود را به اسم کوچک جان صدا می زد، و مدعی بود که مرتب، توسط "راديو" با او در تماس است. اين "راديوی مال جان" يک پيرزن بود که يک سيم برق دور کمرش پيچيده بودند و در حالت نشئه سخنان نامفهومی زمزمه می کرد، که نامباس آنها را به عنوان سخنان جان فروم تعبير و تفسير می‌کرد. نامباس مدعی بود که از پيش می‌دانسته که َاِتنبورو به ديدارش خواهد آمد، چون جان فروم از طريق "راديو" اين موضوع را به او اطلاع داده است. َاِتنبورو درخواست کرد تا "راديو" را به او نشان دهند اما (معلوم است که) اين خواسته مورد قبول واقع نشد. او حرف را عوض کرد و از نامباس پرسيد آيا او جان فروم را ديده است يا نه: نامباس با قوت سر تکان داد. "من خيلی خودش رو ديدن." "چه شکليه؟" نامباس با انگشت به من زد و گفت: "اون مثل شما. اون صورتش سفيده. او بلنده قده. اون جنوب آمريکای دور زندگی کرد."
اين شرح با اسطوره ای که پيشتر در مورد جان فروم ذکر کردم، که آدمی است کوتاه قد، تناقض دارد. اسطوره ها اين چنين تکامل می يابند.
به اعتقاد بوميان، جان فروم يک روز ۱۵ فوريه ظهور می کند، اما سال ظهورش معلوم نبود. هر ساله روز ۱۵ فوريه مؤمنان به جان فروم برای انجام مراسم مذهبی گرد هم می آيند تا ظهور او را خوشامد گويند. او تاکنون ظهور نکرده است، اما مؤمنان نااميد نشده اند. ديويد اتنبرو به يکی از اين مؤمنان به نام سام گفت:
"اما سام، الآن نود سال از زمانی که جان گفته برمی گردد گذشته است. او مرتب قول می‌دهد، اما نمی‌آيد. آيا نود سال انتظار زمان درازی نيست؟" سام چشم از زمين برداشت و به من نگاه کرد. "اگر شما می‌تونيد دو هزار سال منتظر عيسی مسيح باشيد، و اون نياد، من هم می‌تونم بيشتر از نود سال منتظر جان باشم."
@LiberalScientists

📝 به زبان حقوق، فرد دارای استقلال شخصی است. به عنوان یک حق طبیعی، استقلال فرد معیار قضاوت اعمال درست و نادرست را به ما می‌دهد: آیا این اعمال بقا و شکوفایی افراد دارای درک را افزایش می‌دهند یا کاهش؟ اخلاقیات دلبخواهی، نسبی یا کاملا وابسته به فرهنگ نیست. اخلاقیات جهانی‌ست. ما همه با درکی اخلاقی زاده شده‌ایم، با احساسات اخلاقی که ما را در برخوردمان با دیگر افراد هدایت می‌کند و توسط فرهنگ و رسوم محلی و پرورش تحت تاثیر قرار می‌گیرد. طبیعت به ما توانایی احساس گناه ارزانی داشته، مثلا زمانی که قولهایمان یا الزامات اجتماعی را زیر پا می‌گذاریم، اما پرورش می‌تواند شعله‌اش را کم و زیاد کند. بنابراین اخلاقیات واقعی و قابل کشف است، در طبیعت وجود خارجی دارد، و به عنوان بخشی از طبیعت انسانی در درون ما نیز هست. از این حقایق ما می‌توانیم دانش اخلاقیات را بنا نهیم. راهکارهایی برای تعیین بهترین شرایط برای گسترش محدوده اخلاق و افزایش پیشرفت اخلاقی از طریق ابزار خرد و علم.

🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
🖍ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists

#نظریه_پیچیدگی
#بخش_اول

📖توضیح تقلیل گرایانه ی همه ی پدیده ها :

🌀از زمان دکارت و نیوتون و سایر بنیان‌گذاران علمی مدرن , تا آغاز قرن بیستم , یکی از اهداف اصلی علم توضیح تقلیل گرایانه ی همه پدیده ها بر مبنای فیزیک بنیادی بوده است .
در سال 1894 فیزیکدان آلبرت مایکلسون نظر مشهود خود را ابراز کرد : « امکان دارد اگر اصول اساسی و با اهمیت علم به طور قطع اثبات شده باشند و پیشرفت های بعدی را باید عمدتا در کاربرد این اصول در تمامی پدیده هایی جست و جو کرد که در مرکز توجه ما قرار می گیرند . » این نظر او با استقبال اکثر فیزیکدانان اواخر قرن نوزدهم رو به رو شد .
البته در دوره ی سی ساله ای که به دنبال این نظر سپری شد کشف نسبیت و مکانیک کوانتوم در فیزیک انقلابی به راه انداخت . اما افول رویای تقلیل گرایی نیز بر علم قرن بیستم بی تاثیر نبود . هم فیزیک بنیادی و هم به طور کلی تر , تقلیل گرایی علمی به رقم موفقیت های عظیم در توضیح امور خیلی کوچک و خیلی بزرگ , در توضیح گونه ای از پدیده های پیچیده عاجز مانده اند که از قضا به آن دسته از علائق ما که از مقیاس انسانی برخوردارند , از همه نزدیک ترند .

🌀بسیاری از پدیده ها روش تقلیل گرا را به بن بست کشیده اند : پیش بینی ناپذیری وضعیت آب و هوا و شرایط اقلیمی , ظرافت ها و طبیعت انطباق پذیر اندام واره های زنده و بیماری هایی که آن ها را تهدید می کنند ; رفتار اقتصادی , سیاسی , و فرهنگی جوامع ; رشد و تاثیرات فناوری و شبکه های ارتباطی مدرن ; و طبیعت هوش و دورنمای خلق آن در کامپیوتر ها .
علوم جدید مانند آشوب , زیست شناسی سیستم ها , اقتصاد تکاملی , و نظریه شبکه به ورای تقلیل گرایی گذار می کنند تا توضیح دهند چگونه از مجموعه های بزرگ اجزای ساده , رفتار پیچیده سر میزند در این شرایط عبارت « کل چیزی بیش از مجموعه ی اجزایش است » که تکیه کلام ضد تقلیل گراست اهمیت تازه ای می یابد .

🌀تا میانه ی قرن بیستم بسیاری از دانشمندان پی برده بودند که چنین پدیده هایی را نمی توان به یک رشته ی علمی واحد محدود کرد , بلکه مستلزم فهمی چند رشته ای مبتنی بر بنیان هایی علمی هستند که هنوز ابداع نشده اند . پاره ای از تلاش ها برای ساخت چنین بنیان هایی , از جمله , شامل علم سیبرنتیک ( نام نظریه‌ای است که مناسبات انسان و ماشین، و مناسبات ماشین‌ها با یکدیگر را تبیین می‌کند. این نظریه را نوربرت وینر در سال ۱۹۴۸ مطرح کرده‌است.) ,
علم هم افزایی (یا سینرژی علمی در مدیریت و استراتژیک ) , علم سیستم ها و تازه در این اواخر علم سیستم پیچیده بوده است .

📚برشی از کتاب نظریه پیچیدگی اثر ملانی میچل
گردآورنده : @Prin_cipia

♻️ @LiberalScientists

آنچه من می خواهم، واقعیت هاست. به این پسر و دختر ها هیچ چیزی جز واقعیت ها آموزش ندهید. تنها واقعیت ها در زندگی نیاز است. هیچ چیز دیگری نکارید، هر چیز دیگری را از ریشه در بیاورید. ذهن حیوانات منطق گرا را تنها بایستی بر پایه واقعیات بنا کرد. هیچ چیز دیگری برای آنها مفید نخواهد بود.

گردگرایند مدیر، دوران مشقت اثر چارلز دیکنز

@LiberalScientists

در کتاب فرشتگان نیکوی خوی ما، استیون پینکر می گوید

یکی از مراحل کاهش خشونت در طول تاریخ، بر افتادن رسومی است که کشتار نهادینه شده انسان ها را مجاز می شمرد. یکی از مشهورترین این سنت ها، قربانی کردن انسان است. این رسم که حتی تصورش امروز حال غیرمتمدن ترین انسان ها را بد می کند، تقریبا در تمام دنیا شیوع داشته و در جاهایی چون تمدن ازتک ها، با نرخ روزانه چهل نفر انجام می شده. یک قبیله در هند، یک گروه از انسان ها را اختصاصا برای قربانی کردن بزرگ می کردند. این رسم، حس همدردی انسان ها را که ریشه ژنتیکی اش غیر قابل انکار است بر نمی انگیخته، و دلیل اش را تصور بشر از خدا می داند. پینکر می گوید بشر ماقبل تاریخ، به دنیا می نگریسته و آنچه می دیده، سبعیتی بی اندازه و کشتاری بی هدف بوده که توسط نیروهای طبیعی که به عقیده او، در اختیار خدا بوده انجام می شده. این درجه از توحش در اطراف او، او را به این نتیجه رسانده بود که خدا، موجودی تشنه خون انسان هاست که بی هدف و اما با انگیزه، به پایان دادن زندگی انسان های بیگناه علاقه دارد. به همین دلیل با وجود اینکه کشتن انسان دیگر خلاف سرشت طبیعی ش بوده، اما با خودش حساب می کرده اگر خودم پیشقدم بشوم و یک سری انسان را بکشم، شاید اشتهای خون آشامی خداوند را برای یک روز هم که شده سیر کرده باشم. همسایه ام بمیرد بهتر است تا اینکه خودم گرفتار غضب الهی بشوم.
روشن نیست دقیقا در چه زمانی، این رسم بربریت ور افتاد اما به موردی اشاره می کند که امپراطور ژاپن وقتی پدرش مرد، همه خدم و حشم اش را با او خاک کردند ولی خاک شده ها تا چند شب ناله شان از زیر خاک شنیده می شد. به همین دلیل در زمان مرگ برادرش، دستور داد مجسمه های گلی از خدم و حشم را به جایشان خاک بکنند. او رسمی انسانی تر را جایگزین بربریتی که او را آزار داده بود کرد. همچنین پینکر می گوید باسواد شدن جوامع، احتمالا باعث درک این موضوع شد که ارتباطی میان قربانی کردن انسان ها، و مصیبت هایی که به آنها وارد می شود وجود ندارد. او ادامه این رسم قربانی کردن را، سوزاندن جادوگران در اروپا می داند. صدها هزار نفر که ۸۵درصد شان زن بودند، به جرم جادوگری، سوزانده شدند. اینجا هم پینکر معتقد است نوشته های روشنگرانه یک عده متفکر و اندیشمند از جمله مون تین و هابز، باعث شد که آدم هایی که در سیستم تفتیش عقاید کار می کردند در درستی کارشان دچار تردید بشوند. آنها معقتد بودند که چون با شکنجه دادن، جادوگر به اقدامات پلیدش اعتراف می کند، پس کارشان درست است. یک قاضی ایتالیایی، که به موضوع شک کرده بود، قاطر خودش را کشت و آن را گردن خدمتکارش انداخت و وقتی دید شکنجه گران اعترافاتی مبنی بر کشتن قاطر و استفاده از خونش برای جادو از خدمتکار گرفته اند، اعترافات جادوگران زیر شکنجه را باطل اعلام کرد. یک والی دیگر، وقتی جزوییت ها به او اعتراض کردند که چرا اجازه نمی دهد به حساب جادوگران برسند، آنها را به دخمه شکنجه برد و به زنی که بروی چرخ گاری بسته شده بود گفت این دو نفر(جزوییت ها) نصف شان انسان و نصف شان شیطان است، می شناسی شان؟ زن از ترس شکنجه بیشتر گفت بله در مراسم شیطان پرستی دیده ام شان. می توانند خودشان را به شکل خوک و بز در بیاورند.

@LiberalScientists

🖋در جهان هیچ چیز خطرناک‌تر از جهالت مخلصانه و حماقت وظیفه‌شناسانه نیست.

دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور،

"Nothing in the world is more dangerous than sincere ignorance and conscientious stupidity.”

-Martin Luther King Jr. 1963

@LiberalScientists

سخنرانی رویایی دارم، از مارتین لوتر کینگ
@LiberalScientists

📝 در کشورهای در حال توسعه ساده نیست حرف از جنبه مثبت قضایا بزنی وقتی بقایای جنگ همچنان مصیبت زا است. تلاش برای تنک کردن اعدادی که برای کمی کردن مصیبت ارایه می شوند ممکن است به نظر سنگدلانه برسد، خصوصا وقتی از این اعداد به عنوان ابزار تبلیغی برای جذب کمک مالی و توجه استفاده می شود. اما الزام اخلاقی وجود دارد که حقیقت را بیان بکنیم، نه اینکه صرفا به آبروی خودمان بیاندیشیم. کشف این نکته که انسان های کم شماری تری در جنگ های سراسر دنیا می میرند، ممکن است خوانندگان اخباری که همدردی شان از شدت شنیدن اخبار بد ته کشیده را از این عقیده که کشورهای فقیر، جهنم هایی غیر قابل بازسازی هستند منصرف کرده و به تغییر امیدوار تر بکند. و فهم بهتر اینکه چه چیزهایی ارقام کشته شدگان جنگ را کاهش داده می تواند ما را به سمت تقویت آن کارها بکشاند تا اینکه به جایش به خودمان بابت نوع دوستی مان تبریک بگوییم. در میان تحلیل آماری عوامل موثر بر کاهش مرگ های ناشی از جنگ، موارد هیجان انگیزی است از جمله استقلال ناگهانی، منابع طبیعی، مارکسیسم انقلابی (وقتی درست اجرا می شود) و دموکراسی انتخاباتی (وقتی درست اجرا نمی شود) در واقع باعث افزایش مرگ های ناشی از خشونت می شود، و بعضی چیزها به نظر ملال آور می آیند مثل اعمال قانون موثر، باز بودن بروی اقتصاد جهان، صلح بانان سازمان ملل و شربت تقویتی ضد سوتغذیه، که می توانند مرگ ها را کاهش بدهند.

🖋استیون پینکر،
📖فرشتگان نیکوی سرشت ما

@LiberalScientists

📝 اینشتن ملی گرایی را بیماری مهلک نوع بشر می دانست. البته این همیشه صادق نیست، ممکن است ملی گرایی تنها اسباب ناراحتی جزیی باشد، اما ملی گرایی وقتی با خودشیفتگی جمعی ترکیب بشود، یعنی اعضای آن ملیت، خودبزرگ بینی شکننده به همراه ادعایی بی پایه به برتری خودشان داشته باشند، می تواند بسیار خطرناک بشود. به یاد داشته باشید که خودشیفتگی وقتی خودشیفته با پیامی نامطلوب از واقعیت که برتری خیالی او را آشفته می کند می تواند منجر به خشونت بشود. خودشیفتگی را که با ملی گرایی ترکیب بکنید، با پدیده ای مرگبار روبرو هستیم که دانشمندان علوم سیاسی روسانتیمان (فرانسوی تنفر) می نامند: اعتقاد عمیق به اینکه ملیت یا تمدن فرد علی رغم عقب ماندگی کنونی اش، شکوهی تاریخی دارد، و تیره روزی کنونی اش، به دلیل بدخواهی دشمنانی درونی یا بیرونی است. روسانتیمان عواطف غلبه ناکام مانده (تحقیر، حسادت، عصبیت) که خودشیفتگان استعدادشان را دارند را تهییج می کند.

🖋استیون پینکر،
📖فرشتگان نیکوی سرشت ما

@LiberalScientists

📝«شکنجه‌ی نهادینه شده در مسیحیت صرفا عادتی از سر بی‌فکری نبود، پشت سرش منطقی اخلاقی استوار بود. اگر واقعا بر این باور باشید که راه ندادن مسیح در قلب خود به‌عنوان نجات‌بخش، مستوجب دریافت بلیت یک‌طرفه‌ به جهنم سوزان است، آنگاه شکنجه دادن فردی برای پذیرفتن این واقعیت، بزرگترین لطفی است که می‌توان در زندگی به او کرد: چند ساعت سختی کشیدن بهتر از بی‌نهایت بدبختی کشیدن است.»

🖋استیون پینکر،
📖فرشتگانِ نیکوترِ سرشت ما

@LiberalScientists

📝 یک خطر عمده تر باورهای غیرقابل اثبات، وسوسه دفاع از آنها با توسل به خشونت است. انسان ها به باورهایشان وابسته می شوند، چرا که صحت آن باورها منعکس کننده شایستگی شان است، آنها را مرجع قدرت می کند، و ادعای رهبر بودن شان را مستدل می کند. باورهای یک فرد را که به چالش بکشید در واقع شرافت، اعتبار و قدرت ش را به چالش کشیده اید. و وقتی آن باورها بر چیزی جز ایمان استوار نشده باشند، به شکلی مزمن در مقابل چالش ها شکننده اند. هیچ کسی از اینکه این باور که سنگ ها به جای به هوا رفتن به زمین می غلتند به چالش کشیده بشود ناراحت نمی شود چون همه با چشم خودشان می توانند آن را مشاهده بکنند. ولی باورهایی از این قبیل که انسان ها با گناه زاده می شوند، خدا در بدن سه شخص بوده یا اینکه علی مقدس ترین انسان بعد از محمد است اینطور نیستند. وقتی انسان ها زندگی شان را بر پایه این باورها سازمان می دهند، و بعد انسان های دیگری را می بینند که بدون باور داشتن به این چیزها، زندگی راحتی دارند (یا از آن بدتر، صحت این باورها را با سند و منطق رد می کنند)، در معرض این خطر هستند که در نظر دیگران، احمق به نظر برسند. از آنجا که یک باور ایمانی را نمی شود برای شکاکین توجیه کرد، مومنین مستعد این هستند که در واکنش به این ناباوری، با غصب پاسخ بدهند و تلاش بکنند هر گونه بی احترامی به باورهایشان را نابود بکنند.

🖋استیون پینکر،
📖فرشتگان نیکوی سرشت ما

@LiberalScientists

#نظریه_پیچیدگی
(بخش دوم)

پیچیدگی چیست ؟

🌀هیچ کس به طور دقیق نمیداند که چگونه هر جامعه ی متشکل از اندام واره های اجتماعی _ مورچه ها , موریانه ها , انسان ها _ متشکل می شود تا در جمع ساختار های تو در تویی را بسازد که احتمال بقای جامعه را در کل افزایش می دهد .
هیچ کس به طور دقیق نمیداند که آلات و ادوات سیستم ایمنی چگونه با بیماری می جنگند ; چگونه گروهی از سلول ها خود را سازمان می دهند تا تبدیل به چشم و مغز شوند ; چگونه اعضای مستقل یک اقتصاد , که در درجه ی اول برای منفعت خود کار می کنند , بازار های جهانی پیچیده اما ساخت یافته ای را بوجود می آورند ; یا , اسرارآمیزتر از همه اینکه , چگونه پدیده هایی که «هوش» و «آگاهی» می نامیم از شالوده های مادی غیرهوشمند و ناآگاه پدیدار می شوند.

این گونه پرسش ها از جمله مباحث سیستم های پیچیده هستند , حیطه ای چند رشته ای از پژوهش ها که می خواهد توضیح دهید که چگونه تعداد زیادی از موجودیت های نسبتا ساده , بدون برخورداری از هرگونه کنترل کننده ی مرکزی , خود را به شکل یک کل جمعی سازمان می دهند که الگوهایی را بوجود می آورد و اطلاعات را بکار می گیرد , و در مورادی تکامل می یابد و یاد می گیرد .
واژه ی complex (= پیچیده) از ریشه لاتینی plectere می آید که به معنی بافتن و درهم چیدن است .پژوهشگران سیستم های پیچیده ی مختلف عالم , از قبیل جوامع حشرات و سیستم های ایمنی و مغز ها و اقتصاد , همانندی های بسیاری دارند که در ادامه به بررسی آن ها میپردازیم...

📚برشی از کتاب نظریه پیچیدگی اثر ملانی میچل
گردآورنده : @Prin_cipia
↘️↘️↘️↘️↘️↘️

♻️ @LiberalScientists

📝 در علم (ساینس) خود کلمه مقدس کفرآمیز است. هیچ ایده‌ای، چه مذهبی و و چه غیره، قسر در نخواهد رفت. به همین دلیل نقطه فراز داستان انسان به قربانی شدن پیامبری در دو هزار سال پیش، و یا مرگ پیامبری دیگر ششصد سال پس از آن خلاصه نشد.
داستان منشأهای ما و آینده ما داستانی‌ست که نقل آن ادامه دارد. و داستان همواره جذاب‌تر می‌شود، نه از طریق وحی و الهام، بلکه به خاطر پیشروی استوار اکتشاف علمی.

🖋لارنس کراوس
📖 کتاب: #The_Greatest_Story_Ever_Told - so far

@LiberalScientists

📜 ساینس (علم تجربی)

📝 ساینس دسته‌ای از روش‌هاست که پدیده‌ی مد نظر را توصیف و تفسیر می‌کند، چه گذشته و چه زمان حال، و با آزمودن فرضیه‌ها و ساختن نظریه‌ها به این کار می‌پردازد.

مقصود من از «دسته‌ای از روش‌ها» تاکید بر این بود که ساینس بیشتر یک رویه (روند) است تا مجموعه‌ای از حقایق (فکت‌ها) و «توصیف و تفسیر» یعنی این حقایق خودشان را توضیح نمی‌دهند.
پدیده مشاهده شده یا مدنظر یعنی چیزهایی در طبیعت هست که ما می‌توانیم ببینیم، مانند فیل‌ها و ستارگان، اما چیزهای دیگری نیز هستند که ما باید به آن‌ها پی ببریم، مانند فرگشت فیل‌ها و ستارگان.
«گذشته و زمان حال» یعنی ابزار ساینس را می‌توان نه تنها برای پدیده‌هایی که اکنون در حال رخ دادن هستند، بلکه برای گذشته نیز به کار برد. (علوم تاریخی شامل کیهان‌شناسی، باستان‌شناسی، زمین‌شناسی، دیرین‌شناسی و تاریخ می‌شود.)
«آزمودن فرضیات» یعنی برای این که چیزی واقعا از نظر ساینس درست باشد باید آزمودنی باشد، به نحوی که بتوانیم آن را به عنوان احتمالا درست تائید کنیم یا به عنوان احتمالا نادرست رد کنیم.
«ساختن نظریات» یعنی هدف ساینس توضیح جهان با توضیحات کلی و فراگیر از میان فرضیات آزموده شده متعدد است.

🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists

📜 روش علمی

📝 تعریف روش علمی چندان آسان نیست. فرایند شامل مشاهده کردن و فرضیه‌سازی از مشاهدات است، سپس پیش‌بینی‌های خاصی بر اساس آن فرضیات انجام می‌شود، سپس مشاهدات بیشتر برای آزمودن پیش‌بینی‌ها صورت می‌گیرد تا فرضیه اولیه را تائید، تکذیب یا باطل کند. این فرایند تعامل مداوم بین مشاهده، نتیجه‌گیری، پیش‌بینی و سنجیدن آن با شواهد است. اما توجه کنید که مشاهدات برای جمع‌آوری داده در خلأ انجام نمی‌شود. فرضیه نحوه‌ی جمع‌آوری داده توسط دانش‌ورز را شکل می‌دهد، و خود این فرضیات تحت تاثیر آموزش، فرهنگ و برخی تمایلات خاص مشاهده‌گر شکل می‌گیرند.
مشاهده کلید است. ستاره‌شناش بریتانیایی سر آرتور استنلی ادینگتون تشبیهی قانونی را برای توصیف این مسأله به کار می‌برد: « برای درستی نتایج علم فیزیکی، مشاهده دیوان عالی استیناف است.» تمامی حقایق در ساینس مشروط هستند و در معرض چالش و تغییر هستند، از این رو ساینس را نمی‌توان یک «چیز» نامید؛ بیشتر، یک روش برای کشف است که منجر به نتایج مشروط می‌شود.

🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists

📚📖 جایی در صفحات قبل گفتم که لیبرالیسم با "افسون زدایی" شانه‌به‌شانه آمده‌اند. هر دو این‌ها در عصر روشنگری مایه و پایۀ بیش‌تری گرفتند. فلسفۀ روشنگری سهمی بزرگ در راه‌انداختن نگاه علمی و جاانداختن تفاوت آن با فسون و فسانه و جادووجنبل داشت.
اما افزون‌زدایی حکماً لازمه‌اش قیچی‌کردن معنا نبود؛ همان‌طورکه کنار گذاشتن آرمان‌شهر به معنای نبودِ برنامه برای پیشرفت نیست.

لیبرالیسم خودش پر است از معنا و جهت؛ و این قبل از هرچیز با فکر ساده و قدرتمندی که توی خودش دارد: تقلّا برای فراهم‌کردن استقلال و آسایش فرد. از این عقیده برنامه‌ای بیرون آمده است که مقابل چشم همۀ ما حی‌وحاضر است. بسیاری از روشنفکران این را می‌فهمند؛ در بین اقتصاددان‌ها و هم البته میان بسیاری از کسانی که یک جورهایی درگیر فکرکردن روی فرد و جامعه هستند، لیبرالیسم پرطرفدار است. با این همه، باید گفت از همین حالا می‌شود پیش‌پیش دید که لج‌افتادن با لیبرالیسم و لگدپرانی به آن در میان سواد اعظم روشنفکران ادامه پیدا خواهد کرد.

اولاً به این دلیل که نظریه‌ای را وسط نمی‌گذارد که شاه‌کلیدی باشد برای بازکردن همۀ قفل‌های این دنیا؛ و دوماً به‌سبب این‌که با بعضی عقاید و ایمانیاتِ آسمانی و زمینی ناساز است؛ و سوماً به‌جهت این‌که لیبرالیسم نمی‌تواند به فوریت اهدافی که قولش را می‌دهد، بگذارد روی پیش‌خوان و بگوید بفرمایید. گرچه با همۀ زور و قوّه برای آن‌ها تلاش می‌کند: رعایت شأن و شخصیت همه، دادن شانس مساوی به همه، حق‌های برابر برای همه، و درافتادن با، و ورانداختنِ هر مقدار که بشود از، آن عوارض بدِ ناخواسته که پیگیری این هدف‌ها به‌بار می‌آورد.

ضد لیبرال‌ها چه می‌گویند؟ حرف حساب، هیچ. یک‌ مشت به‌قول شعرا حدیث آرزومندی. آرزو که بد نیست، اما با برنامه فرق دارد. حرف مثبت که ندارند، همه‌اش نفی و نقد و نق است. نمی‌دانم اگر نقد منفی نبود این‌ها چیزی هم برای گفتن داشتند. من به شما می‌گویم حرف حسابی هست که قبول دارند اما نمی‌زنند و آن‌که: لیبرالیسم بدترین نظام‌ها است الّا این‌که بقیۀ نظام‌ها از آن بدترند.


🔍 چرا روشنفکران لیبرالیسم را دوست ندارند؟ / رمون بودُن؛ ترجمۀ مرتضی مردیها، ١٣٩۴، انتشارات مینوی خرد، بخش سوم، فردا؟ صفحات 209 تا 212

#بزرگمهر

@LiberalScientists

I Disapprove of What You Say, But I Will Defend to the Death Your Right to Say It.

Voltaire

من از حرف شما بیزارم اما از حق گفتنِ آن برای شما تا پای مرگ، دفاع میکنم.
ولتر

#بزرگمهر

@LiberalScientis

کتاب پمپ های شهود و دیگر ابزارهای فکر کردن

نویسنده: دنیل دنت

ترجمه و گرداوری : رضا محمودی

در مقاله ی زیر ترجمه ی فصل اول این کتاب اورده شده است

@LiberalScientists


http://goo.gl/PoQUks

#برش‌از‌کتاب
Demon Haunted World
نوشته‌ی کارل سیگن
«این تنها روشنایی علم تجربی بود که نشان داد توده‌های بشر با افساری بر گردن و زینی بر پشت متولد نمی‌شوند»

گذری هر چند معمولی بر تاریخ بشر آشکار می کند که ما انسانها به شکل اندوهناکی تمایل داریم که اشتباهاتمان را دوباره و دوباره تکرار کنیم. ما از انسان های بیگانه ای که تنها ذره ای با ما تفاوت ظاهری دارند وحشت می کنیم. وقتی ترس بر ما غلبه می کند از قدرت خود بر انسان های دیگر سو استفاده می کنیم. در وجودمان نقاط ضعفی داریم که با کمی تحریک می توانند فعال شوند و احساسات کنترل نشده مان را به مرحله ظهور اورند. سیاستمداران باهوش به اسانی می توانند ذهنمان را منحرف کنند تا گمراه و منفعل شویم. کافیست رهبری در زمان و مکان مناسب بر ما چیره شود تا مانند هر سوژه تحت هیپنوتیزم، با رضایت تمام هر آنچه او می خواهد انجام دهیم، حتی آنچه را که درست و اخلاقی نمی دانیم. بنایانگذاران قانون اساسی امریکا دست آموخته تاریخ بودند. با شناخت صحیحی از ویژگیهای انسان، در جستجوی خلق ابزارهایی بودند که آزادی مدنی ما را، حتی برخلاف خواسته خودمان، تضمین کنند.

علاقه به علم و دستاوردهای آن در بین آنهایی که ایالات متحده را پایه گذاری کردند، مشترک بود. مرجع عالی، که بر هر نظر شخصی، هر کتاب، هر کشف و شهودی ارجحیت داشت -آنگونه که اعلانیه‌ی استقلال بیان می‌کند -عبارت بود از: «قوانین طبیعت و الهه طبیعت». دکتر بنجامین فرانکلین به پاس خدماتش در اروپا و امریکا بعنوان پایه گذار رشته تازه ای در فیزیک الکتریسیته، شناخته می‌شود. در جلسه رسمی تدوین قانون اساسی درسال ۱۷۸۹ جان ادامز بطور پیوسته از تشابه میان تعادل مکانیکی در ماشینها و جامعه انسانی سخن می‌گوید؛ همچنین در جاهایی به کشف سیستم گردش خون توسط ویلیام هاروی اشاره می‌کند. ادامز در اواخر عمرش می‌نویسد:«همه‌ی نوع بشر، از گهواره تا گور شیمیدان هستند… دنیای مادی در تمامیت خود یک آزمایش شیمیایی است.» جیمز مدیسون در مقالات جانبدارانه اش از دولت فدرال، از استعارات شیمیایی و بیولوژی استفاده می‌کند. رهبران انقلابی امریکا ماحصل روشنفکری اروپایی بودند که این یک زمینه اساسی برای درک منشا و اهداف ایجاد ایالات متحده در آنها ایجاد کرد.

کلینتون راسیتا تاریخ نگار امریکایی می‌نویسد:
علم تجربی و استنباط فلسفی از آن احتمالا مهمترین نیروی فکری در شکل دادن به سرنوشت امریکای قرن هجدهم بود...فرانکلین تنها یکی از متعدد مهاجرین مترقی بود که متوجه نزدیکی متد علمی و روند دموکراتیک شد. پرسش گری، گردش آزادانه اطلاعات، نیک اندیشی، خود انتقاد گری، نتیجه گرایی، بیطرفی و واقعیت گرایی، همه این عناصر فعال در ملت نوظهور، قبلا در جامعه علمی در قرن هجدهم شکوفا شده بود.

توماس جفرسون یک دانشمند بود. این همان چیزیست که خود او بیان می‌کند. اگر به دیدن خانه او در مانتیچلو در ویرجینیا بروید، به محض ورودتان شواهد بسیاری از علاقه مندی او به علم می بینید- نه تنها در کتابخانه بزرگ و دارای تنوع آن، بلکه در ماشین های چاپ، درهای اتوماتیک، تلسکوپ و دیگر ابزارهایش، برخی از آنها بر لبه مرز تکنولوژی اوایل قرن نوزدهم هستند. بعضی از آنها را خودش اختراع کرده بود، برخی را نسخه برداری کرده بود و برخی را هم خریداری کرده بود. او گیاهان و حیوانات قاره امریکا را با اروپا مقایسه کرد، برخی فسیل ها را شناسایی کرد، از حساب دیفرانسیل برای طراحی نوعی دستگاه شخم زنی جدید استفاده کرد. او فیزیک نیوتنی را آموخت و به آن تسلط پیدا کرد. او می‌گوید طبیعت مقرر کرده بود که دانشمند شوم، اما فرصتی برای دانشمند شدن در ویرجینیای در حال انقلاب نبود. نیازهای جدی تری ارجحیت داشت. او خودش را در حوادث تاریخی غرق می‌کند که در اطرافش در حال روی دادن هستند. می‌گوید همینکه جنبش استقلال به پیروزی رسید نسل های بعدی می توانند عمرشان را به علم و موقعیت های تحصیلی اختصاص دهند.

جفرسون یکی از قهرمانان اولیه‌ی من بود، نه فقط به علت علاقه‌مندی‌اش به علم، (اگرچه این موضوع در شکل‌گیری دیدگاهای فلسفی- سیاسی‌اش نقش بسیار داشت) بلکه به این دلیل که او بیشتر از هر کس دیگری در ترویج دموکراسی در سراسر جهان نقش داشت. این ایده - که در زمان خودش مهیج، افراطی و انقلابی بود (هنوز هم در بخش‌هایی از جهان این چنین است) به اینصورت بیان می‌شود که نه پادشاهان، نه روحانیون مذهبی، نه فرمانراوایان شهرهای بزرگ، نه دیکتاتورها، نه کودتاگران نظامی و نه قدرت اقتصادی ثروتمندان و سرمایه‌دارن، بلکه انسانهای معمولی که با هم همکاری می‌کنند باید بر ملتها حکومت کنند. نه تنها جفرسون یک نظریه‌پرداز سردمدار چنین طرز فکری بود بلکه بطور عملی نیز در این راستا فعالیت می کرد، او تلاش کرد تا تجربه سیاسی امریکا را که از ان زمان تاکنون مورد تحسین و تقلید بوده است، به مرحله ظهور برساند.

@LiberalScientists

او در تاریخ چهارم جولای ۱۸۲۶ در مانتیچلو از دنیا می‌رود، پنجاه سال بعد از آنکه نوشته های پرشور جفرسون بنام اعلانیه استقلال در میان ایالات مستعمره انتشار می‌یابد. اعلانیه‌ای که توسط محافظه‌کاران سراسر جهان محکوم می‌شود. مونارکی (سلطنت طلبی)، اریستوکراسی (حکومت طبقاتی اشراف زادگان) و مذهب ایالتی چیزهایی بودند که در آن روزگار مورد حمایت محافظه‌کاران بودند. در نامه‌ای که چند روز پیش از مرگش نوشته شده بود او می‌گوید که «این تنها روشنایی علم تجربی بود که ثابت کرد توده های بشر با افساری بر گردن و زینی بر پشت متولد نمی‌شوند، و نه آنکه عده‌ای برتر برای لگد زدن بر پهلوی آنها و تاختن بر پشت آنها متولد شوند. او در اعلانیه استقلال نوشته بود: ما همگی باید فرصت‌های برابر و حقوق غیر قابل مصادره داشته باشیم. و اگرچه تعریف «همه» بطور زننده ای در ۱۷۷۶ نامشخص بود، اما روح اعلانیه استقلال آنقدر سخاوتمندانه بود که امروزه معنای کلمه «همه» شامل عده فراگیر تری از مردم می‌شود.

جفرسون دست اموز تاریخ بود- نه این تاریخ و زمانه ی دلچسب ما یا کشورمان، که در خدمت تعصبات قومی و ملی مان باشد- بلکه تاریخ حقیقی شکل گرفته به دست انسانها، که بیان کننده ی ضعف ها و قوت های ماست. تاریخ به او اموخته بود که اگر به ثروتمندان و قدرتمندان کوچکترین فرصتی داده شود ظلم می کنند و به تاراج می برند. او فرمانروایان ملل اروپایی را توصیف می کند که به عنوان سفیر امریکا در فرانسه با آنها روبرو می شود. او می گوید در بازی قدرت ملت شان را به دو دسته تقسیم کرده اند: گرگ و گوسفند. جفرسون به ما می آموزد که هر حکومت و دولتی وقتی تنها به فرمانروایان واگذار شود رو به فساد و تباهی می گذارد، چرا که فرمانروایان -به علت ذات عمل فرمانروایی- از اعتماد افکار عمومی سو استفاده می کنند. او می گوید: تنها خود مردم امانت دار و ضامن [سلامت] قدرت هستند.

ترجمه: رضا شعبانی

@LiberalScientists