🔴 چه جای شادباش گفتن !
[به بهانه ی روز خبرنگار]
(✍ اجلال قوامی)
🆔 t.me/Sedaiazadi
هر سال در این روزها،روزی برای ما هست.روزی که از خود بگوییم و بنویسیم.آن قدر گفته ایم و نوشته ایم و گوش شنوایی نبوده که عطای آن را به لقایش بخشیده ایم.روز خبرنگار در تقویم رسمی ایران ۱۷ مرداد ماه است.بهانه ای برای درددل کردن.در طول سال از همه می نویسیم و این روز شاید فرصتی باشد اندکی از خود بنویسیم.درد و رنج های مان یکی دوتا که نیستند؛ در این باب گفتنی ها را گفته ایم و نوشته ایم.دیگری چیزی نمانده که از آن بنویسیم.مشکلات و محدودیت ها دایره شان آن چنان فراخ است، که نه امیدی مانده و نه روزنه ای .در این فضای بهت آور که کرونا نفس ها را به شماره انداخته هر روز خبرهای ناخوش چونان آواری بر سرمان فرو می ریزد.از حال و روز این روزهای ناخوش و تلخ بچه های روزنامه ی " شهروند" بنویسیم یا حال ناخوش هفته نامه های " کرمانشاه" که در رنج نامه شان به سران سه قوا اندکی از آلام های خود را نوشته اند.مصایب روزنامه نگاری در این دیار محنت زده بماند،از آن طرف هم شرمنده مردمی هستیم که روزهای سخت و پر مشقت کمرشان را خم کرده و ما هم نمی توانیم صدای شان باشیم.این روز جامه ای نیست که به قامت ما دوخته باشند.روزنامه نگاری اصولی دارد و شرایطی می طلبد که ما از آن محروم هستیم.پس هم شرمنده روزنامه ایم و همه شرمنده مردم.جز شرمندگی چه می توان نوشت.عصر،عصر عسرت است.
#رسانه
#روزنامه
🆔 @Sedaiazadi

🔴 مشق روزنامه نویسی از بلوط ها در شب تا آوازهای کوچک !
(✍ اجلال قوامی)

سال ۱۳۶۳ اولین داستان طنز و کوتاه او با نام " به شرط چاقو" در مجله " کاشانه" چاپ و منتشر شد.محمد توفیق مشیر پناهی روزنامه نویسی را از سال ۱۳۷۴ با هفته نامه " اخبار کردستان" آغاز کرد و بعدها در تحریریه دیگر هفته نامه های کوردی و فارسی مشغول نوشتن شد؛ هر چند در سال های نه چندان دور شعرها و داستان هایی از او در مجله های صاحب نام و وزین آن دوران چون: گردون،آدینه، کارنامه،دنیای سخن، رامان، کوردستان نوی و نویسا منتشر شده بود.او در سال های اخیر هم از بانیان و گردانندگان اصلی ویژه نامه استانی روزنامه همشهری در کردستان بود و این ویژه نامه ها از یادگارهای اوست و این روزها جای خالی این ویژه نامه ها بیشتر به چشم می آید.این روزنامه نگار داستان نویس علاوه بر روزنامه نویسی دستی هم در داستان و شعر دارد و شش جلد کتاب در حوزه داستان و شعر از او به چاپ رسیده است.

" بلوط ها در شب، زن کاغذی، چشمان قرمز آهن ربا، خواب هایم در تابستان خنک است و کودک و ماه از آثار ادبی اوست.روزنامه نویس ۵۴ ساله در این سه دهه، نوشتن و بوی سرب روزنامه های کاغذی بخش جدایی ناپذیر زندگی او شده است و هر روز با خواندن روزنامه نفسی تازه می کند.

در این وانفسا که روزنامه های کاغذی به کنج و حاشیه رفته اند کسانی چون توفیق مشیرپناهی همچنان در این راه استوارند و به معنای واقعی روزنامه نویس اند.نه جعل هویت کرده است و نه با این نام تجارت کرده است.او بر گردن خیلی ها حق دارد هر چند با سکوت و آرامش خاص خود دنبال تکریم و تمجید نیست.رنج این سال های توفیق مشیرپناهی و روزنامه نگاران واقعی چنبره تازه به دوران رسیده هایی است که چونان شغالان گرسنه با جعل هویت در پوستین روزنامه و روزنامه نویسی افتاده اند و خفیه نویسی و فروختن شرافت حرفه ای را به جای شرافت قلم نشانده اند.

توفیق مشیر پناهی نمادی از نسل روزنامه نگاران ادبی است که قناعت و مناعت طبع شان بر غنای روزنامه نویسی افزوده است.
#روزنامه
#خبر
#داستان
#شعر
🆔 @Sedaiazadi

🔴 حسرتی که هر سال تکرار می شود

(✍ اجلال قوامی)

سال ۱۳۹۹ با همه تلخی هایش رفت و سال ۱۴۰۰ آمد.سال ها می آیند و می روند و حسرت بر دل مانده ایم.این حسرتی که بر دل من روزنامه نگار مانده سوای سایر حسرت ها است.حسرت انتشار روزنامه در دهه اول فردین.روزهای نخست سال که سکوت همه جا را گرفته و کرونا همه را به کنجی برده روزنامه خوانی لذت دیگری دارد.در این عصر عسرت روزنامه های کاغذی و با وجود شبکه های اجتماعی شاید این حسرت جای تعجب داشته باشد،اما از هر چه بگذریم بدیلی برای روزنامه های کاغذی نمی توان یافت و بوی کاغذ و سرب جای خود دارد.در این نوروز تلخ کرونایی که سرها در گریبان است انتشار روزنامه ها می توانست از سردی این ایام بکاهد.
#روزنامه
#نوروز
🆔 @sedaiazadi