❄️ سید محمد حسینی بهشتی: در اسلام شأن خاصی به‌عنوان روحانیت و نگهبانان اختصاصی دین وجود ندارد که طبقه‌ای تحت این عنوان با امتیازات و اختصاصات از نظر لباس و مقام و اداره زندگی به‌وجود بیاوریم.
🌐 متن کامل سخنرانی
🌐 مشاهده فتوکلیپ سخنان ایشان در آپارات
🌐 مشاهده فتوکلیپ سخنان ایشان در یوتوب
🌾 @Sedanet | @shahid_beheshti
🌐 متن کامل سخنرانی
🌐 مشاهده فتوکلیپ سخنان ایشان در آپارات
🌐 مشاهده فتوکلیپ سخنان ایشان در یوتوب
🌾 @Sedanet | @shahid_beheshti
صدانت
سید محمد حسینی بهشتی: در اسلام شأن خاصی به‌عنوان روحانیت و نگهبانان اختصاصی دین وجود ندارد که طبقه‌ای تحت این عنوان با امتیازات…
ر اسلام شأن خاصی به‌عنوان روحانیت و نگهبانان اختصاصی دین وجود ندارد که طبقه‌ای تحت این عنوان به‌وجود بیاوریم با امتیازات و اختصاصات از نظر لباس و مقام و...
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 مونتنی؛ دربارهٔ عزت نفس - آلن دوباتن
قسمت چهارم از مجموعهٔ «فلسفه؛ راهنمای شادکامی»
🔹مترجم: حسین محمدی‌زاده
لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🌾 @Sedanet
قسمت چهارم از مجموعهٔ «فلسفه؛ راهنمای شادکامی»
🔹مترجم: حسین محمدی‌زاده
لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🌾 @Sedanet
❄️ اصلِ علیّت؟
✍️ دکتر #حسن_بلوری
در این مقاله می‌کوشم نشان دهم که نمی‌توان شناخت دقیقی از علت داشت و لذا نمی‌توان رابطه‌ی دقیقی بین علت و معلول ایجاد نمود. در نتیجه اصل علیّت در بهترین حالت تنها در شکل تقریبی آن پذیرفتنی است. به بیان دیگر، اصل علیّت در محدوده‌ی علت تقریبی معتبر و راه‌گشاست. و از این منظر به بررسی دترمینیستی یا احتمالاتی بودن اصل علیّت در دنیای کلاسیک و دنیای کوانتوم می‌پردازم. (معلول‌‌هائی که علت رویدادشان را نمی‌دانیم، یا هنوز نمی‌دانیم، نمی‌توانند در حیطه‌ی اصل علیّت بررسی شوند. مثال بارز آن “انفجار بزرگ، بیگ‌بنگ” است.)
🌐 متن کامل این مقاله
🌾 @Sedanet
✍️ دکتر #حسن_بلوری
در این مقاله می‌کوشم نشان دهم که نمی‌توان شناخت دقیقی از علت داشت و لذا نمی‌توان رابطه‌ی دقیقی بین علت و معلول ایجاد نمود. در نتیجه اصل علیّت در بهترین حالت تنها در شکل تقریبی آن پذیرفتنی است. به بیان دیگر، اصل علیّت در محدوده‌ی علت تقریبی معتبر و راه‌گشاست. و از این منظر به بررسی دترمینیستی یا احتمالاتی بودن اصل علیّت در دنیای کلاسیک و دنیای کوانتوم می‌پردازم. (معلول‌‌هائی که علت رویدادشان را نمی‌دانیم، یا هنوز نمی‌دانیم، نمی‌توانند در حیطه‌ی اصل علیّت بررسی شوند. مثال بارز آن “انفجار بزرگ، بیگ‌بنگ” است.)
🌐 متن کامل این مقاله
🌾 @Sedanet
صدانت
مقاله حسن بلوری با عنوان «اصلِ علیّت؟» • صدانت
اصلِ علیّت بیان از رابطه‌ی خاص بین رویدادها دارد. ساده‌ترین شکل آن رابطه‌ی بین دو رویداد، علت و معلول، است که در آن معلول نتیجه‌ی علت انگاشته می‌شود...
❄️ فلسفه و زیستن در زمانۀ سخت
فلسفه در زمانۀ سخت چه کمکی می‌تواند بکند؟
✍️ #بابک_عباسی
🔅 پیش از هر چیز، باید در نظر داشت که از چیستی و کارکرد فلسفه تلقی‌های مختلفی وجود دارد و چنین نیست که هر فلسفه‌ای خود را مخاطب این سؤال بداند. در واقع، فقط یک تلقی از فلسفه است که خود را درگیر این سؤال می‌کند، و آن هم «فلسفه به مثابه راه‌ورَسم زندگی» است (philosophy as a way of life). قدمت این تلقی از فلسفه، در کنار فلسفه به منزلۀ شناختِ هستی، به یونان باستان و دورۀ تأسیس فلسفه برمی‌گردد.
🔅 خیلی‌ها معتقدند برای سقراط مهمترین پرسش‌ها نه سؤالاتی انتزاعی و متافیزیکی بلکه سؤالاتی از این قبیل بود که خوب زیستن چیست و چگونه باید زیست. این که گفته شده است سقراط فلسفه را از آسمان به زمین آورد، معنایش احتمالا چنین چیزی است. یعنی به جای سوال‌هایی متافیزیکی یا سوال از این که در آسمان‌ها و افلاک چه می‌گذرد، سوالش این بود که در زمین چگونه قدم برداریم.
🔅 البته، چون یک ویژگی مهم فلسفه «پرسش از خود» (خودِ فلسفه) است، و نیز از آنجایی که فلسفه در طول تاریخ ادوار متعددی داشته است، در هر دوره پاسخ‌های متفاوتی به این سوال داده‌اند که وظیفۀ فلسفه چیست. مرور این پاسخ‌ها ما را از موضوع بحث‌مان خیلی دور می‌کند اما آنچه گفتنش لازم به نظر می‌رسد این است که در تاریخ فلسفه، تعریف فلسفه به مثابه «وجودشناسی»(چه چیزی هست؛ چه چیزی نیست؟) یا در عصر جدید «معرفت‌شناسی» (چه می‌توانم بدانم؟) غلبه داشت.
🔅 اما از اواسط قرن بیستم به این سو، آن سوال و مشغلۀ قدیمی فلسفه یعنی پرسش از چیستی و چگونگی خوب زیستن توسط فیلسوفانی همچون پی‌یر اَدو (Pierre Hadot) احیا شد. این تلقی از فلسفه به دلالت‌های معنایی «حکمت» نزدیک‌تر است، زیرا در حکمت جنبۀ عملی همان قدر مهم است که جنبۀ نظری و شاید دقیق‌تر آن باشد که بگوییم در حکمت نظر از عمل جدا نیست. اما این خلافِ جریان اصلی تاریخ فلسفه است که همواره نظر را از عمل جدا می‌دانست.
🔅 اما از این مقدمه که بگذریم، یک نکته هم باید به سؤال شما افزود تا هم پرسش و هم پاسخش بهتر درک شود، و آن این که هیچ دوره‌ای از تاریخ بدون سختی نبوده است. انسان‌های هر دوره احساس‌شان این بود که در دورۀ سختی زندگی می‌کنند و این یعنی هر دوره‌ای سختی‌های خودش را داشته است. اساسا برخی معتقدند فلسفه از دشواری‌های فکری و عینی تغذیه می‌کند. فلسفه مولود دوران سختی است.
🔅 یعنی زمانی که چیزهایی که می‌دانستیم (یا فکر می‌کردیم می‌دانیم) دیگر به کارمان نمی‌آید و نیازمند معرفت جدید و راه‌حل‌های تازه‌‌ایم. سقراط هم در روزگار آسان و آسوده‌ای زندگی نمی‌کرد- وگرنه مرگش مرگی عادی می‌بود نه مرگ با جام شوکران.پس این پرسش که با شرایط دشوار زندگی چه کنیم، پرسش جدیدی نیست.
🌐 متن کامل این نوشتار
🌾 @Sedanet | @eudemonia
فلسفه در زمانۀ سخت چه کمکی می‌تواند بکند؟
✍️ #بابک_عباسی
🔅 پیش از هر چیز، باید در نظر داشت که از چیستی و کارکرد فلسفه تلقی‌های مختلفی وجود دارد و چنین نیست که هر فلسفه‌ای خود را مخاطب این سؤال بداند. در واقع، فقط یک تلقی از فلسفه است که خود را درگیر این سؤال می‌کند، و آن هم «فلسفه به مثابه راه‌ورَسم زندگی» است (philosophy as a way of life). قدمت این تلقی از فلسفه، در کنار فلسفه به منزلۀ شناختِ هستی، به یونان باستان و دورۀ تأسیس فلسفه برمی‌گردد.
🔅 خیلی‌ها معتقدند برای سقراط مهمترین پرسش‌ها نه سؤالاتی انتزاعی و متافیزیکی بلکه سؤالاتی از این قبیل بود که خوب زیستن چیست و چگونه باید زیست. این که گفته شده است سقراط فلسفه را از آسمان به زمین آورد، معنایش احتمالا چنین چیزی است. یعنی به جای سوال‌هایی متافیزیکی یا سوال از این که در آسمان‌ها و افلاک چه می‌گذرد، سوالش این بود که در زمین چگونه قدم برداریم.
🔅 البته، چون یک ویژگی مهم فلسفه «پرسش از خود» (خودِ فلسفه) است، و نیز از آنجایی که فلسفه در طول تاریخ ادوار متعددی داشته است، در هر دوره پاسخ‌های متفاوتی به این سوال داده‌اند که وظیفۀ فلسفه چیست. مرور این پاسخ‌ها ما را از موضوع بحث‌مان خیلی دور می‌کند اما آنچه گفتنش لازم به نظر می‌رسد این است که در تاریخ فلسفه، تعریف فلسفه به مثابه «وجودشناسی»(چه چیزی هست؛ چه چیزی نیست؟) یا در عصر جدید «معرفت‌شناسی» (چه می‌توانم بدانم؟) غلبه داشت.
🔅 اما از اواسط قرن بیستم به این سو، آن سوال و مشغلۀ قدیمی فلسفه یعنی پرسش از چیستی و چگونگی خوب زیستن توسط فیلسوفانی همچون پی‌یر اَدو (Pierre Hadot) احیا شد. این تلقی از فلسفه به دلالت‌های معنایی «حکمت» نزدیک‌تر است، زیرا در حکمت جنبۀ عملی همان قدر مهم است که جنبۀ نظری و شاید دقیق‌تر آن باشد که بگوییم در حکمت نظر از عمل جدا نیست. اما این خلافِ جریان اصلی تاریخ فلسفه است که همواره نظر را از عمل جدا می‌دانست.
🔅 اما از این مقدمه که بگذریم، یک نکته هم باید به سؤال شما افزود تا هم پرسش و هم پاسخش بهتر درک شود، و آن این که هیچ دوره‌ای از تاریخ بدون سختی نبوده است. انسان‌های هر دوره احساس‌شان این بود که در دورۀ سختی زندگی می‌کنند و این یعنی هر دوره‌ای سختی‌های خودش را داشته است. اساسا برخی معتقدند فلسفه از دشواری‌های فکری و عینی تغذیه می‌کند. فلسفه مولود دوران سختی است.
🔅 یعنی زمانی که چیزهایی که می‌دانستیم (یا فکر می‌کردیم می‌دانیم) دیگر به کارمان نمی‌آید و نیازمند معرفت جدید و راه‌حل‌های تازه‌‌ایم. سقراط هم در روزگار آسان و آسوده‌ای زندگی نمی‌کرد- وگرنه مرگش مرگی عادی می‌بود نه مرگ با جام شوکران.پس این پرسش که با شرایط دشوار زندگی چه کنیم، پرسش جدیدی نیست.
🌐 متن کامل این نوشتار
🌾 @Sedanet | @eudemonia
صدانت
نوشتار بابک عباسی با عنوان «فلسفه و زیستن در زمانۀ سخت» • صدانت
پیش از هر چیز، باید در نظر داشت که از چیستی و کارکرد فلسفه تلقی‌های مختلفی وجود دارد و چنین نیست که هر فلسفه‌ای خود را مخاطب این سؤال بداند. در واقع...
❄️ ژان پُل سارتر و جامعۀ امروز ما
تأملی دربارۀ مفهوم «آزادی»
✍️ #محمدرضا_واعظ_شهرستانی
🔅بیشتر ما در حال زندگی در جامعه‌ای هستیم که، به تعبیر عموما فلسفی و خصوصا سارتری، نه تنها خود را محکومِ به وجود یافتن و متولد شدن می‌دانیم بلکه به یقین بر این باور هستیم که بسیاری از گزینه‌ها و انتخاب‌ها از پیش توسط افراد، سازمان‌ها، دولت‌ها، قدرت‌ها و نیروهای خارجی و یا داخلی برای ما رقم خورده است. انسانی که نه تنها در سطح ناخودآگاه بلکه در سطح هوشیار و خودآگاه نیز بر این باور است که سهم به سزایی در شکل‌گیری ماهیت خود و مجموعه رخدادهای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی جامعه‌اش ندارد. چنین باوری درست برخلاف دیدگاه ژان پل سارتر است. چرا که او بر این باور بود که انسان در هر شرایطی محکوم به انتخاب در میان گزینه‌های پیش رویش است.
🔅بعد از رهایی فرانسه از اشغال توسط نازی‌ها، سارتر در مقاله‌ای با عنوان Les Temps Modernes چنین می‌نویسد که فرانسوی‌ها هیچ‌گاه چنان آزاد نبوده‌اند به اندازه‌ای که در جریان اشغال سرزمینشان توسط نازی‌ها، حکومت استبدادی ویشی و جنبش مقاومت آزاد بودند. چرا که مردم فرانسه آزاد بودند تا میانِ گزینه‌هایی همچون پیوستن به جنبش مقاومت، مدارا و سکوت و یا همکاری با اشغالگران انتخاب کنند.
🔅در حقیقت، امکانِ انتخاب آزادانه در میان گزینه‌های بیان شده، به معنای دقیق واژه، خود را به آنها تحمیل می‌کرد. «هیچ‌کس نمی‌توانست در این مورد تصمیم نگیرد، و هر روز این انتخاب که باید آزادانه شکل می‌گرفت، پیش روی فرانسوی‌ها قرار داشت. در نتیجه، [به عبارتی]، آنها مدام از آزادی خود با خبر بودند و آن را می‌آزمودند» . در حقیقت، از دیدگاه سارتر در مرده‌های بی‌کفن و دفن، حتی زندانی‌های شکنجه دیده هنگامی که خبر اعدام خود را می‌شنوند، همچنان در آستانۀ مرگ نیز از امکان آزادی و انتخاب خود حرف می‌زنند.
🌐 متن کامل این نوشتار
🌾 @Sedanet
🌾 @rooyeshedigar
تأملی دربارۀ مفهوم «آزادی»
✍️ #محمدرضا_واعظ_شهرستانی
🔅بیشتر ما در حال زندگی در جامعه‌ای هستیم که، به تعبیر عموما فلسفی و خصوصا سارتری، نه تنها خود را محکومِ به وجود یافتن و متولد شدن می‌دانیم بلکه به یقین بر این باور هستیم که بسیاری از گزینه‌ها و انتخاب‌ها از پیش توسط افراد، سازمان‌ها، دولت‌ها، قدرت‌ها و نیروهای خارجی و یا داخلی برای ما رقم خورده است. انسانی که نه تنها در سطح ناخودآگاه بلکه در سطح هوشیار و خودآگاه نیز بر این باور است که سهم به سزایی در شکل‌گیری ماهیت خود و مجموعه رخدادهای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی جامعه‌اش ندارد. چنین باوری درست برخلاف دیدگاه ژان پل سارتر است. چرا که او بر این باور بود که انسان در هر شرایطی محکوم به انتخاب در میان گزینه‌های پیش رویش است.
🔅بعد از رهایی فرانسه از اشغال توسط نازی‌ها، سارتر در مقاله‌ای با عنوان Les Temps Modernes چنین می‌نویسد که فرانسوی‌ها هیچ‌گاه چنان آزاد نبوده‌اند به اندازه‌ای که در جریان اشغال سرزمینشان توسط نازی‌ها، حکومت استبدادی ویشی و جنبش مقاومت آزاد بودند. چرا که مردم فرانسه آزاد بودند تا میانِ گزینه‌هایی همچون پیوستن به جنبش مقاومت، مدارا و سکوت و یا همکاری با اشغالگران انتخاب کنند.
🔅در حقیقت، امکانِ انتخاب آزادانه در میان گزینه‌های بیان شده، به معنای دقیق واژه، خود را به آنها تحمیل می‌کرد. «هیچ‌کس نمی‌توانست در این مورد تصمیم نگیرد، و هر روز این انتخاب که باید آزادانه شکل می‌گرفت، پیش روی فرانسوی‌ها قرار داشت. در نتیجه، [به عبارتی]، آنها مدام از آزادی خود با خبر بودند و آن را می‌آزمودند» . در حقیقت، از دیدگاه سارتر در مرده‌های بی‌کفن و دفن، حتی زندانی‌های شکنجه دیده هنگامی که خبر اعدام خود را می‌شنوند، همچنان در آستانۀ مرگ نیز از امکان آزادی و انتخاب خود حرف می‌زنند.
🌐 متن کامل این نوشتار
🌾 @Sedanet
🌾 @rooyeshedigar
صدانت
نوشتار محمدرضا واعظ شهرستانی با عنوان «ژان پُل سارتر و جامعۀ امروز ما» • صدانت
به باور ژان پُل سارتر «انسان محکوم به آزادی است»؛ محکوم است چرا که خود را نیافریده و توسط دیگران به این جهان آورده شده است و در عین حال، آزاد است...
Audio
🎙 جرم بحرانی در ایران و مسئله‌ی مشارکت اجتماعی
👤 #مقصود_فراستخواه | 7 بهمن 98
موسسه رحمان (رشد، حمایت، اندیشه)
🌾 @Sedanet
🌾 @Mfarasatkhah
🌾 @RahmanInstitute
👤 #مقصود_فراستخواه | 7 بهمن 98
موسسه رحمان (رشد، حمایت، اندیشه)
🌾 @Sedanet
🌾 @Mfarasatkhah
🌾 @RahmanInstitute
📂 پرونده #لیبرالیسم و #نئولیبرالیسم
🔸موشن‌گرافی «لیبرالیسم چیست؟»
🔶 کلیپ و صوت کوتاه:
👤 دیدگاه رضا بابایی
👤 دیدگاه صادق زیباکلام
👤 دیدگاه علیرضا پناهیان
👤 دیدگاه حسن عباسی
👤 دیدگاه فرهنگ هلاکویی
👤 دیدگاه عبدالکریم سروش
👤 دیدگاه سید محمود نبویان
👤 دیدگاه سید محمد بهشتی
👤 دیدگاه حسن رحیم‌پور ازغدی
👤 تقابل نگاه رهبر انقلاب و حسن روحانی
👤 نقد عبدالکریم سروش به لیبرالیسم و پورنوگرافی
🔶 سخنرانی‌ها:
👤 شهریار زرشناس؛ بن‌بست نئولیبرالیسم
👤 مراد فرهادپور؛ نئولیبرالیسم و امر اجتماعی
👤 عبدالکریم سروش؛ مبانی تئوریک لیبرالیسم
👤 مارک فیشر؛ نئولیبرالیسم، افسردگی و آینده
👤 عبدالکریم سروش؛ نگاهی انتقادی به لیبرالیسم
👤 دیوید هاروی؛ نئولیبرالیسم و تکنولوژی‌های جدید
👤 سروش خانی؛ تأثیر گفتمان نئولیبرالیسم بر فضای شهری
👤 سید محمود نبویان؛ جریان اصلاحات، جنگ نرم، لیبرالیسم
🔶 مصاحبه‌ها:
👤 مصاحبه با جرارد دومِنیل؛ مرگِ نئولیبرالیسم
👤 مصاحبه با محسن رنانی؛ من یک مسلمان لیبرال هستم
👤 مصاحبه با آرش نراقی؛ نسبت اخلاق اسلامی با اخلاق لیبرالی
🔶مقالات و نوشتارها:
👤 مصطفی ملکیان؛ اسلام و لیبرالیسم
👤 مرتضی مردیها؛ لیبرال کیست و که نیست؟
👤 مرتضی مردیها؛ نئولیبرالیسم یا نئوچیز‌دیگر؟
👤 رضا زمان؛ لیبرالیسم سیاسی حامی محروم‌ترین‌ها
👤 آرش نراقی؛ لیبرالیسم: فردگرایی یا خویشتن مداری؟
👤 زهیر باقری نوع‌پرست؛ لیبرالیسم چیست؟ لیبرال کیست؟
👤 محمدرضا سرگلزایی؛ لیبرالیسم و سوسیالیسم در روانشناسی
👤 یوسف اباذری و آرمان ذاکری؛ همنشینی دین و نولیبرالیسم در ایران
👤 عماد افروغ و عبدالرحمن حسنی‌فر؛ نقدهای فردید بر لیبرالیسم و غرب
👤 زهیر باقری نوع‌پرست؛ دیدگاه رویکردی لیبرال به بی‌عدالتی و فقر جهانی
👤 فرزاد نعمتی؛ درباره کتاب «چرا روشنفکران لیبرالیسم را دوست ندارند؟»
🔶 درس‌گفتارها
👤 مصطفی زالی؛ نظریه عدالت جان رالز
👤 محمّد مالجو؛ فراز و فرود نئولیبرالیسم
👤 حسام سلامت؛ نئولیبرالیسم: دولت، جامعه، بازار
🔶مناظرات:
👤 یوسف اباذری و آرمان ذاکری؛ نئولیبرالیسم در ایران
👤 سید محمود نبویان و صادق زیباکلام؛ نقد لیبرالیسم
👤 احسان شریعتی و احمد زیدآبادی؛ نئولیبرالیسم و مساله‌ی ایران
👤 حسن شریعتمداری و محمد رضا شالگونی؛ برنامه پرگار: لیبرالیسم
👤 ناصر فکوهی و ابراهیم رزاقی؛ نقد و بررسی نئولیبرالیسم و لیبرالیسم
👤 عادل مشایخی و شروین وکیلی؛ لیبرالیسم، ناسیونالیسم و ایران‌شهری
🔸موشن‌گرافی «لیبرالیسم چیست؟»
🔶 کلیپ و صوت کوتاه:
👤 دیدگاه رضا بابایی
👤 دیدگاه صادق زیباکلام
👤 دیدگاه علیرضا پناهیان
👤 دیدگاه حسن عباسی
👤 دیدگاه فرهنگ هلاکویی
👤 دیدگاه عبدالکریم سروش
👤 دیدگاه سید محمود نبویان
👤 دیدگاه سید محمد بهشتی
👤 دیدگاه حسن رحیم‌پور ازغدی
👤 تقابل نگاه رهبر انقلاب و حسن روحانی
👤 نقد عبدالکریم سروش به لیبرالیسم و پورنوگرافی
🔶 سخنرانی‌ها:
👤 شهریار زرشناس؛ بن‌بست نئولیبرالیسم
👤 مراد فرهادپور؛ نئولیبرالیسم و امر اجتماعی
👤 عبدالکریم سروش؛ مبانی تئوریک لیبرالیسم
👤 مارک فیشر؛ نئولیبرالیسم، افسردگی و آینده
👤 عبدالکریم سروش؛ نگاهی انتقادی به لیبرالیسم
👤 دیوید هاروی؛ نئولیبرالیسم و تکنولوژی‌های جدید
👤 سروش خانی؛ تأثیر گفتمان نئولیبرالیسم بر فضای شهری
👤 سید محمود نبویان؛ جریان اصلاحات، جنگ نرم، لیبرالیسم
🔶 مصاحبه‌ها:
👤 مصاحبه با جرارد دومِنیل؛ مرگِ نئولیبرالیسم
👤 مصاحبه با محسن رنانی؛ من یک مسلمان لیبرال هستم
👤 مصاحبه با آرش نراقی؛ نسبت اخلاق اسلامی با اخلاق لیبرالی
🔶مقالات و نوشتارها:
👤 مصطفی ملکیان؛ اسلام و لیبرالیسم
👤 مرتضی مردیها؛ لیبرال کیست و که نیست؟
👤 مرتضی مردیها؛ نئولیبرالیسم یا نئوچیز‌دیگر؟
👤 رضا زمان؛ لیبرالیسم سیاسی حامی محروم‌ترین‌ها
👤 آرش نراقی؛ لیبرالیسم: فردگرایی یا خویشتن مداری؟
👤 زهیر باقری نوع‌پرست؛ لیبرالیسم چیست؟ لیبرال کیست؟
👤 محمدرضا سرگلزایی؛ لیبرالیسم و سوسیالیسم در روانشناسی
👤 یوسف اباذری و آرمان ذاکری؛ همنشینی دین و نولیبرالیسم در ایران
👤 عماد افروغ و عبدالرحمن حسنی‌فر؛ نقدهای فردید بر لیبرالیسم و غرب
👤 زهیر باقری نوع‌پرست؛ دیدگاه رویکردی لیبرال به بی‌عدالتی و فقر جهانی
👤 فرزاد نعمتی؛ درباره کتاب «چرا روشنفکران لیبرالیسم را دوست ندارند؟»
🔶 درس‌گفتارها
👤 مصطفی زالی؛ نظریه عدالت جان رالز
👤 محمّد مالجو؛ فراز و فرود نئولیبرالیسم
👤 حسام سلامت؛ نئولیبرالیسم: دولت، جامعه، بازار
🔶مناظرات:
👤 یوسف اباذری و آرمان ذاکری؛ نئولیبرالیسم در ایران
👤 سید محمود نبویان و صادق زیباکلام؛ نقد لیبرالیسم
👤 احسان شریعتی و احمد زیدآبادی؛ نئولیبرالیسم و مساله‌ی ایران
👤 حسن شریعتمداری و محمد رضا شالگونی؛ برنامه پرگار: لیبرالیسم
👤 ناصر فکوهی و ابراهیم رزاقی؛ نقد و بررسی نئولیبرالیسم و لیبرالیسم
👤 عادل مشایخی و شروین وکیلی؛ لیبرالیسم، ناسیونالیسم و ایران‌شهری
📂 پرونده #لیبرالیسم_و_آرش_نراقی
🔅 #آرش_نراقی -دانشیار دین و فلسفه- در دی‌ماه ۸۶ مقاله‌ای با نام "لیبرالیسم: فردگرایی یا خویشتن‌مداری؟" می‌نویسد. وی در این مقاله، وظیفه دولت لیبرال را پاسداشت حق آزادی بیان، حق آزادی عقیده و مذهب، حق آزادی اجتماعات، حق مشارکت سیاسی مؤثر، حق دادرسی عادلانه، و نیز حق برابری فرصتها بیان می‌کند. و در انتها می‌نوسد "...فردگرایی اخلاقی مفروض در لیبرالیسم هم با روحیه “دگردوستی” سازگار است، و هم علی الاصول می.تواند “حقوق جمعی” را به رسمیت بشناسد."
🔅نراقی -استاد کالج موراوین پنسیلوانیای آمریکا - در مردادماه ۹۲ در مصاحبه‌ای با نام "نسبت اخلاق اسلامی با اخلاق لیبرالی" بیان می‌کند: "...اعتبار یا عدم اعتبار احکام اخلاقی را باید بر مبنایی مستقل از ادیان و ایدئولوژی‌ها، یعنی بر مبنایی عقلانی تعیین کرد. بنابراین، به این معنا چیزی به نام “اخلاق اسلامی” یا “اخلاق لیبرالی” وجود ندارد..." وی در این مصاحبه ضمن طبقه‌بندی انواع لیبرالیسم می‌گوید: "به محض آنکه شما امکان خردورزی و امکان تحقیق آزاد و مستقل را در جامعه به رسمیت بشناسید، لاجرم امکان خطا کردن و ناحق بودن را هم باید به رسمیت بشناسید. به این معناست که به نظر من مسلمانان می‌باید از ساختار سیاسی‌ای که فضای خردورزی مستقل و به تبع امکان خطاکردن و ناحقّ بودن را تضمین می‌کند حمایت نمایند" و در انتها می‌گوید "حتّی اگر مسلمانان به لحاظ نظری نظریه لیبرالیسم را نمی‌پسندند، بر ایشان فرض است که در برقراری نظامی سیاسی و اجتماعی بکوشند که در آن حقوق اساسی انسانها محترم است، و کرامت فرد انسان از تیغ خشونت و قساوت ایمن است."
🔅نراقی در خردادماه ۹۳ طی مقاله «دین در قلمرو مدنیت: شرایط مشروعیت مدنی قانون دینی» که در کتاب سنت و افقهای گشوده نیز منتشر شد، درباره نقش دین در قلمرو عمومی نظراتش را بیان می‌کند.
🔅دکتر نراقی در تیرماه ۹۷ در سخنرانی‌ای با نام «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» و بعد از آن در مقاله‌ای با همین عنوان انتقاداتی از نگاه لیبرالیسم به مدل حکومتی مقبول #عبدالکریم_سروش و #محسن_کدیور وارد می‌کند. و در انتها می‌نویسد: "حکومت مؤمنان دموکرات دیر یا زود با یک دو راهی روبرو می شود: یا باید برای کسب و حفظ قدرت سیاسی تعهد خود را به دین و هواداران دین‌باور خود تقدم بخشد و دیر یا زود (مثلا از طریق نقض حقوق اقلیتها) به شیوه‌های غیردموکراتیک متوسل شود و ماهیت دموکراتیک و سکولار خود را نفی کند؛ یا باید به تعهد خود نسبت به دموکراسی و سکولاریسم تقدم بخشد، و دغدغه‌های دینی خود و هوادارانش را فرو بنهند. به نظر می‌رسد که حکومت مؤمنان دموکرات به دلیل غیر لیبرال بودن نطفه فروپاشی خود را در دل می‌پروراند."
🔅 این مقاله واکنش بسیاری را به دنبال داشت. رضا زمان، علیرضا علوی تبار، تقی رحمانی، عرفان بادکوبه و داوود سلیمانی هر یک جداگانه به نقد مقاله نراقی پرداختند. محسن کدیور نیز در مقاله‌ای با نام "نواندیشی دینی و خردورزی‌های شخصی" سعی در پاسخ به انتقادات نراقی می‌کند.
🔅 آرش نراقی در شهریور ۹۷ در مقاله‌ای با نام «مشروعیت مدنی دین یا مشروعیت دینی مدنیت؟» آنچه از دید خود ناگفته مانده است را در پاسخ به محسن کدیور منتشر می‌کند.
🔅 بعدها عبدالکریم سروش نیز در دو مناظره پرگار (قسمت اول - قسمت دوم) و در پاسخ به پرسش‌‌های #داریوش_کریمی که ناظر بر مقاله نراقی بود، تلاش می‌کند به انتقادات واردشده پاسخ دهد.
🌾 @Sedanet
🌾 @Arash_naraghi
🔅 #آرش_نراقی -دانشیار دین و فلسفه- در دی‌ماه ۸۶ مقاله‌ای با نام "لیبرالیسم: فردگرایی یا خویشتن‌مداری؟" می‌نویسد. وی در این مقاله، وظیفه دولت لیبرال را پاسداشت حق آزادی بیان، حق آزادی عقیده و مذهب، حق آزادی اجتماعات، حق مشارکت سیاسی مؤثر، حق دادرسی عادلانه، و نیز حق برابری فرصتها بیان می‌کند. و در انتها می‌نوسد "...فردگرایی اخلاقی مفروض در لیبرالیسم هم با روحیه “دگردوستی” سازگار است، و هم علی الاصول می.تواند “حقوق جمعی” را به رسمیت بشناسد."
🔅نراقی -استاد کالج موراوین پنسیلوانیای آمریکا - در مردادماه ۹۲ در مصاحبه‌ای با نام "نسبت اخلاق اسلامی با اخلاق لیبرالی" بیان می‌کند: "...اعتبار یا عدم اعتبار احکام اخلاقی را باید بر مبنایی مستقل از ادیان و ایدئولوژی‌ها، یعنی بر مبنایی عقلانی تعیین کرد. بنابراین، به این معنا چیزی به نام “اخلاق اسلامی” یا “اخلاق لیبرالی” وجود ندارد..." وی در این مصاحبه ضمن طبقه‌بندی انواع لیبرالیسم می‌گوید: "به محض آنکه شما امکان خردورزی و امکان تحقیق آزاد و مستقل را در جامعه به رسمیت بشناسید، لاجرم امکان خطا کردن و ناحق بودن را هم باید به رسمیت بشناسید. به این معناست که به نظر من مسلمانان می‌باید از ساختار سیاسی‌ای که فضای خردورزی مستقل و به تبع امکان خطاکردن و ناحقّ بودن را تضمین می‌کند حمایت نمایند" و در انتها می‌گوید "حتّی اگر مسلمانان به لحاظ نظری نظریه لیبرالیسم را نمی‌پسندند، بر ایشان فرض است که در برقراری نظامی سیاسی و اجتماعی بکوشند که در آن حقوق اساسی انسانها محترم است، و کرامت فرد انسان از تیغ خشونت و قساوت ایمن است."
🔅نراقی در خردادماه ۹۳ طی مقاله «دین در قلمرو مدنیت: شرایط مشروعیت مدنی قانون دینی» که در کتاب سنت و افقهای گشوده نیز منتشر شد، درباره نقش دین در قلمرو عمومی نظراتش را بیان می‌کند.
🔅دکتر نراقی در تیرماه ۹۷ در سخنرانی‌ای با نام «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» و بعد از آن در مقاله‌ای با همین عنوان انتقاداتی از نگاه لیبرالیسم به مدل حکومتی مقبول #عبدالکریم_سروش و #محسن_کدیور وارد می‌کند. و در انتها می‌نویسد: "حکومت مؤمنان دموکرات دیر یا زود با یک دو راهی روبرو می شود: یا باید برای کسب و حفظ قدرت سیاسی تعهد خود را به دین و هواداران دین‌باور خود تقدم بخشد و دیر یا زود (مثلا از طریق نقض حقوق اقلیتها) به شیوه‌های غیردموکراتیک متوسل شود و ماهیت دموکراتیک و سکولار خود را نفی کند؛ یا باید به تعهد خود نسبت به دموکراسی و سکولاریسم تقدم بخشد، و دغدغه‌های دینی خود و هوادارانش را فرو بنهند. به نظر می‌رسد که حکومت مؤمنان دموکرات به دلیل غیر لیبرال بودن نطفه فروپاشی خود را در دل می‌پروراند."
🔅 این مقاله واکنش بسیاری را به دنبال داشت. رضا زمان، علیرضا علوی تبار، تقی رحمانی، عرفان بادکوبه و داوود سلیمانی هر یک جداگانه به نقد مقاله نراقی پرداختند. محسن کدیور نیز در مقاله‌ای با نام "نواندیشی دینی و خردورزی‌های شخصی" سعی در پاسخ به انتقادات نراقی می‌کند.
🔅 آرش نراقی در شهریور ۹۷ در مقاله‌ای با نام «مشروعیت مدنی دین یا مشروعیت دینی مدنیت؟» آنچه از دید خود ناگفته مانده است را در پاسخ به محسن کدیور منتشر می‌کند.
🔅 بعدها عبدالکریم سروش نیز در دو مناظره پرگار (قسمت اول - قسمت دوم) و در پاسخ به پرسش‌‌های #داریوش_کریمی که ناظر بر مقاله نراقی بود، تلاش می‌کند به انتقادات واردشده پاسخ دهد.
🌾 @Sedanet
🌾 @Arash_naraghi
❄️ نگاه عبدالکریم سروش به لیبرالیسم در سال 1370
🔅لیبرالیسم یعنی هیچ‌کس و هیچ‌چیز،هیچ‌گاه مقدس نبوده و نیست، ما را از شرّ مقدسات رها کنید. هیچ شخصیت یا هیچ عقیده‌ای را مطرح نکنید که فقط وظیفه‌ی ما تقدیس و تجلیل آن باشد و بس. ما از این پس،اهل تحلیلیم، نه اهل تجلیل. این است مفهوم دقیق لیبرالیسم. راسیونالیسم به معنای عقل‌گرایی که همزاد لیبرالیسم است،از همین‌جا برمی‌خیزد. عقل اهل تحلیل است، نه اهل تقدیس. آن عاطفه است که اهل تقدیس است و به همین دلیل است که شما می‌بینید که به طور ناخواسته، در مکتب لیبرالیسم،عاطفه تحقیر می‌شود. شاید اگر از تک‌تک فیلسوفان لیبرال و راسیونالیست بپرسند، راضی به تحقیر عاطفه نباشند. اما ثمره‌ی منطقی لایتخلف اندیشه‌ی لیبرالیسم که ستایش‌گر عقل و نافی تقدیس بود، این بود که عاطفه را هم تحقیر کند. به همین سبب بعدها در مکتب روشنگری، رمانتیسم یا ضد‌روشنگری ظهور کرد که حق عاطفه را طلب می‌کرد. ویلیام وردزورث می‌گفت: «کافی است این همه علم،این همه فن.آن کتاب‌های عقیم را ببندید. در عوض دلی پاک بیاورید که بفهمد و ببیند.»سهم عقل را دادید،سهم دل را هم بپردازید.
🔅نهضت فاشیسم به یک معنا غلبه‌ی اندیشه رمانتیسم در مغرب زمین بود که عاطفه را به حد اعلی رساند و عقل را به حد صفر. تکیه‌ای که در مکتب فاشیسم بر جوان‌ها می‌شد چیزی نیست جز بهره جستن از عاطفه‌ی ناپرورده و ناپخته‌ی آنان و تعطیلی عقل به بهانه‌ی گشودن باب عاطفه.
🔅لیبرالیسم از آنجا آغاز می‌شود که آدمی می‌کوشد خودش را از شرّ مقدسات آزاد کند. اما فقط ولایت کلیسا نبود که مقدس بود. ولایت شاهان (سلطنت) نیز مقدس بود. ولایت متفکران پیشین نیز مقدس بود. همه‌ی شما این جمله را که در قرون وسطی زیاد تکرار می‌شد شنیده‌اید که : Magister Dixit، استاد چنین فرموده است (یعنی ارسطو و افلاطون). کافی بود قولی از متفکران پیشین در میان بیاید تا دهان‌ها را ببندد و همه را تسلیم دعوت کند. شوریدن در برابر هرگونه ولایت،چه ولایت دینی چه ولایت سلطنتی چه ولایت فکری از ارکان لیبرالیسم است. لذا وقتی گفته می‌شود لیبرالیسم نقش سلطنت و حکومت و دولت را به شکل محدود می‌خواهد به همین نکته بازمی‌گردد. او هیچ آقابالاسری را نمی‌پسندد؛ هرکه می‌خواهد باشد،خواه خدا،خواه سایه‌ی خدا، خواه در عرصه‌ی فکر و نظر و مذهب،خواه در عرصه‌ی حقوق و امتیازات مادی و معنوی. به این ترتیب لیبرالیسم نفی قدرت‌های مقدسی بود که جامعه آن روز اروپا را نظراً و عملاً به طور کامل در تسخیر خود داشت.
🌐 متن کامل این سخنرانی
🌾 @Sedanet | @DrSoroush
🔅لیبرالیسم یعنی هیچ‌کس و هیچ‌چیز،هیچ‌گاه مقدس نبوده و نیست، ما را از شرّ مقدسات رها کنید. هیچ شخصیت یا هیچ عقیده‌ای را مطرح نکنید که فقط وظیفه‌ی ما تقدیس و تجلیل آن باشد و بس. ما از این پس،اهل تحلیلیم، نه اهل تجلیل. این است مفهوم دقیق لیبرالیسم. راسیونالیسم به معنای عقل‌گرایی که همزاد لیبرالیسم است،از همین‌جا برمی‌خیزد. عقل اهل تحلیل است، نه اهل تقدیس. آن عاطفه است که اهل تقدیس است و به همین دلیل است که شما می‌بینید که به طور ناخواسته، در مکتب لیبرالیسم،عاطفه تحقیر می‌شود. شاید اگر از تک‌تک فیلسوفان لیبرال و راسیونالیست بپرسند، راضی به تحقیر عاطفه نباشند. اما ثمره‌ی منطقی لایتخلف اندیشه‌ی لیبرالیسم که ستایش‌گر عقل و نافی تقدیس بود، این بود که عاطفه را هم تحقیر کند. به همین سبب بعدها در مکتب روشنگری، رمانتیسم یا ضد‌روشنگری ظهور کرد که حق عاطفه را طلب می‌کرد. ویلیام وردزورث می‌گفت: «کافی است این همه علم،این همه فن.آن کتاب‌های عقیم را ببندید. در عوض دلی پاک بیاورید که بفهمد و ببیند.»سهم عقل را دادید،سهم دل را هم بپردازید.
🔅نهضت فاشیسم به یک معنا غلبه‌ی اندیشه رمانتیسم در مغرب زمین بود که عاطفه را به حد اعلی رساند و عقل را به حد صفر. تکیه‌ای که در مکتب فاشیسم بر جوان‌ها می‌شد چیزی نیست جز بهره جستن از عاطفه‌ی ناپرورده و ناپخته‌ی آنان و تعطیلی عقل به بهانه‌ی گشودن باب عاطفه.
🔅لیبرالیسم از آنجا آغاز می‌شود که آدمی می‌کوشد خودش را از شرّ مقدسات آزاد کند. اما فقط ولایت کلیسا نبود که مقدس بود. ولایت شاهان (سلطنت) نیز مقدس بود. ولایت متفکران پیشین نیز مقدس بود. همه‌ی شما این جمله را که در قرون وسطی زیاد تکرار می‌شد شنیده‌اید که : Magister Dixit، استاد چنین فرموده است (یعنی ارسطو و افلاطون). کافی بود قولی از متفکران پیشین در میان بیاید تا دهان‌ها را ببندد و همه را تسلیم دعوت کند. شوریدن در برابر هرگونه ولایت،چه ولایت دینی چه ولایت سلطنتی چه ولایت فکری از ارکان لیبرالیسم است. لذا وقتی گفته می‌شود لیبرالیسم نقش سلطنت و حکومت و دولت را به شکل محدود می‌خواهد به همین نکته بازمی‌گردد. او هیچ آقابالاسری را نمی‌پسندد؛ هرکه می‌خواهد باشد،خواه خدا،خواه سایه‌ی خدا، خواه در عرصه‌ی فکر و نظر و مذهب،خواه در عرصه‌ی حقوق و امتیازات مادی و معنوی. به این ترتیب لیبرالیسم نفی قدرت‌های مقدسی بود که جامعه آن روز اروپا را نظراً و عملاً به طور کامل در تسخیر خود داشت.
🌐 متن کامل این سخنرانی
🌾 @Sedanet | @DrSoroush
صدانت
عبدالکریم سروش: مبانی تئوریک لیبرالیسم (دانشگاه تهران سال ۱۳۷۰) • صدانت
قسمتی از سخنرانی دکتر عبدالکریم سروش با عنوان «مبانی تئوریک لیبرالیسم»، ایراد شده در دانشکده‌ی حقوق دانشگاه تهران سال ۱۳۷۰ - منتشر شده در کتاب رازدانی ...
❄️ نگاه مصطفی ملکیان به لیبرالیسم در سال 1378
🔅ناگفته پیداست كه اسلام بنیادگرایانه نه با لیبرالیسم اخلاقی سازگاراست، نه با لیبرالیسم سیاسی، و نه با لیبرالیسم الهیاتی.
🔅و باز، شك نیست كه اسلام تجددگرایانه هم با لیبرالیسم اخلاقی سازگار است، هم با لیبرالیسم سیاسی، و هم با لیبرالیسم الهیاتی. و واقعیت این است كه هر چند تجددگرایی غیر از لیبرالیسم صور و اشكال عدیده دیگری نیز دارد، با این همه طرفدارن كنونی اسلام تجددگرایانه ، در سرتاسر جهان اسلام، در اكثر قریب به اتفاق موارد مسلك لیبرالی دارند.
🔅و اما اسلام سنت‌گرایانه نسبت به لیبرالیسم اخلاقی موضع موافق، نسبت به لیبرالیسم سیاسی موضعی بینابین دارد. این روایت از اسلام، بیش از آنكه دغدغه تغییر و اصلاح زیرنهادهای سیاسی جامعه را داشته باشد، به تغییر و اصلاح وضع و حال درونی و باطنی یكایك افراد اهتمام می‌ورزد؛ در تضعیف و امحاء امتیازات و تمایزاتی كه لیبرالیسم در مقام الغاء آنهاست با این مسلك اجمالاً توافق دارد؛ ولی در تلقی این مسلك از آزادی سهیم و شریك نیست و تلقی‌اش از حقوق بشر با تلقی لیبرالی وفاق كامل ندارد؛ برخلاف لیبرالیسم، بشر را همواره در حال پیشرفت نمی‌داند، بلكه، برعكس، بر نوعی پسرفت معنوی و روحانی آدمیان انگشت «امید» را می‌نشاند؛ طبیعت آدمی را نیك می‌داند و آن را نفحه و نفخه الهی می‌انگارد ولی، با اینهمه، با تلقی لیبرالی از اصالت فرد موافقتی ندارد.
🔅نمی‌توان مدعی شد كه اسلام، به نحو اطلاق، با لیبرالیسم ناسازگار است و لیبرالیسم اسلامی و اسلام لیبرالی مفاهیمی متنافی‌الاجزاء اند. ولی البته می‌توان گفت كه یكی از قرائت‌های اسلام، یعنی قرائت بنیادگرایانه، با لیبرالیسم نمی‌سازد. ناگفته نگذارم كه به گمان نگارنده این سطور، غیرقابل دفاعترین قرائت اسلام همان قرائت بنیادگرایانه آن است.
🌐 متن کامل این مقاله
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
🔅ناگفته پیداست كه اسلام بنیادگرایانه نه با لیبرالیسم اخلاقی سازگاراست، نه با لیبرالیسم سیاسی، و نه با لیبرالیسم الهیاتی.
🔅و باز، شك نیست كه اسلام تجددگرایانه هم با لیبرالیسم اخلاقی سازگار است، هم با لیبرالیسم سیاسی، و هم با لیبرالیسم الهیاتی. و واقعیت این است كه هر چند تجددگرایی غیر از لیبرالیسم صور و اشكال عدیده دیگری نیز دارد، با این همه طرفدارن كنونی اسلام تجددگرایانه ، در سرتاسر جهان اسلام، در اكثر قریب به اتفاق موارد مسلك لیبرالی دارند.
🔅و اما اسلام سنت‌گرایانه نسبت به لیبرالیسم اخلاقی موضع موافق، نسبت به لیبرالیسم سیاسی موضعی بینابین دارد. این روایت از اسلام، بیش از آنكه دغدغه تغییر و اصلاح زیرنهادهای سیاسی جامعه را داشته باشد، به تغییر و اصلاح وضع و حال درونی و باطنی یكایك افراد اهتمام می‌ورزد؛ در تضعیف و امحاء امتیازات و تمایزاتی كه لیبرالیسم در مقام الغاء آنهاست با این مسلك اجمالاً توافق دارد؛ ولی در تلقی این مسلك از آزادی سهیم و شریك نیست و تلقی‌اش از حقوق بشر با تلقی لیبرالی وفاق كامل ندارد؛ برخلاف لیبرالیسم، بشر را همواره در حال پیشرفت نمی‌داند، بلكه، برعكس، بر نوعی پسرفت معنوی و روحانی آدمیان انگشت «امید» را می‌نشاند؛ طبیعت آدمی را نیك می‌داند و آن را نفحه و نفخه الهی می‌انگارد ولی، با اینهمه، با تلقی لیبرالی از اصالت فرد موافقتی ندارد.
🔅نمی‌توان مدعی شد كه اسلام، به نحو اطلاق، با لیبرالیسم ناسازگار است و لیبرالیسم اسلامی و اسلام لیبرالی مفاهیمی متنافی‌الاجزاء اند. ولی البته می‌توان گفت كه یكی از قرائت‌های اسلام، یعنی قرائت بنیادگرایانه، با لیبرالیسم نمی‌سازد. ناگفته نگذارم كه به گمان نگارنده این سطور، غیرقابل دفاعترین قرائت اسلام همان قرائت بنیادگرایانه آن است.
🌐 متن کامل این مقاله
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
صدانت
مقاله مصطفی ملکیان با عنوان «سخنی در چند و چون ارتباط اسلام و لیبرالیسم» • صدانت
1_1_ در اخلاق، لیبرالیسم را می‌توان با قانون‌پرستی یا شرع‌پرستی۲ و سخت‌گیری یا سخت‌رفتاری۳ در تقابل نهاد. لیبرالیسم از هر یك از این دو آیین
❄️ فلسفه دین چگونه می تواند به دموکراسی کمک کند؟
✍️#وحید_حلاج
🔅یکی از مهم ترین موضوعاتی که در فلسفه دین مورد بررسی قرار می گیرد براهین اثبات وجود خداوند است. مایکل پامر در کتاب "درباره خدا" که به فارسی هم ترجمه و منتشر شده است براهین وجود اثبات خداوند را به شش دسته 1- برهان وجود شناختی 2- برهان جهان شناختی 3- برهان نظم 4- برهان معجزه 5- برهان اخلاقی و 6- برهان عمل گرایانه تقسیم کرده است. در این کتاب تمام این براهین ابتدا مطرح شده و بعد جرح و تعدیل های صورت گرفته و نقد ها و دفاعیه های آن مطرح شده است. خواننده کتاب را که به پایان می رساند متوجه می شود که هیچ کدام از این براهین نه آنقدر قوی اند که هیچ مخالفی نداشته باشند و نه آنقدر ضعیف اند که هیچ موافقی نداشته باشند. تمام این براهین و براهین دیگری که در این کتاب نیامده است مانند برهان تجربه دینی نقاط قوت و ضعف فراوانی دارند و همین باعث می شود که همچنان زنده بمانند و مورد بحث و بررسی قرار گیرند.
🔅اینطور نیست که براهین اثبات وجود خداوند فقط در فلسفه دین مورد بررسی قرار بگیرند؛ در علم کلام هم به اکثر این براهین پرداخته می شود منتها تفاوت کلام با فلسفه دین در این است که کلام علم دفاعیات است یعنی یک متکلم وجود خداوند را پذیرفته است و نقدهای وارد بر براهین را به عنوان شبهه هایی می نگرد که باید به آن ها پاسخ داد تا گمراهان از گمراهی در آیند. یعنی معمولا دینی که به آن معتقدند را تنها صراط مستقیم می دانند و اگر در بحث های فلسفی اثبات وجود خداوند وارد می شوند از این جهت است که بتوانند با شبهات و گمراهی ها مقابله کنند. اما در فلسفه دین، براهین اثبات وجود خداوند به عنوان ابژه فلسفی مطرح می شوند و فیلسوفان سعی می کنند تا براهین له و علیه را بیاورند و قوت و ضعف آن ها را بسنجند. در واقع در فلسفه دین، بر خلاف علم کلام، صراط مستقیم از پیش ثابت شده ای وجود ندارد به همین خاطر است که در فلسفه دین، فراوان فیلسوفانی می بینیم که به وجود خداوند باور ندارند و فراوان فیلسوفانی می بینیم که وجود خداوند را باور کرده اند.
🔅اتفاقی که در اینجا می افتد یعنی آن عدم قطعیتی که درباره وجود خداوند مطرح می شود چیزی است که اصطلاحا از آن به "ناآشکارگی حقیقت" تعبیر می شود. یعنی حقیقت آنقدر آشکار نیست که همه انسان ها حتما آن را بپذیرند. وجود خداوند مانند قضیه 4=2+2 نیست که تمام انسان ها در آن اتفاق نظر داشته باشند بلکه در هر دو طرف هم انسان های عاقل وجود دارند و هم استدلال هایی که نظرشان را موجه کند. یعنی من که خدا را قبول دارم می بینم که برای باور خودم دلیل قطعی و یقینی ندارم و آن کس که خدا را باور ندارد هم برای عقیده خودش استدلال قطعی و یقینی ندارد. اصطلاحا ارزش معرفت شناختی باور هر دو طرف یکسان است. در این حالت در من نوعی حالت روانشناختی ایجاد می شود که از طرف مقابلم کمتر نفرت داشته باشم و او را بیشتر دوست بدارم چون هر دو -هم خودم و هم او را- در وضعیت معرفت شناختی تقریبا برابری می بینم.
🔅آنچه در دموکراسی اهمیت دارد پذیرفتن حق خود و حق دیگری به صورت توامان است. یعنی علاوه بر این که من حق دارم برای سرنوشت جامعه تصمیم بگیرم دیگری هم همین حق را دارد و این به این معنا است که هیچ کدام ما حق مطلق و باطل مطلق نیستیم و راهی که ما می گوئیم نه کاملا درست است و نه کاملا نادرست. به عبارت دیگر همانگونه که من بهره ای از حقیقت دارم او هم بهره ای از حقیت دارد و لازمه این کار این است که من به ناآشکارگی حقیقت باور داشته باشم یعنی بپذیرم که چون حقیقت آنقدر واضح و یقینی نیست پس هر کدام از ما بهره ای از حقیقت برده ایم گرچه با هم مخالف باشیم. ناآشکارگی حقیقت موجب تقویت روحیه تسامح و تحمل دیگری در ما خواهد شد و این از مهمترین ارکان دموکراسی است.
🌾 @Sedanet
🌾 @vahidhallaj_channel
✍️#وحید_حلاج
🔅یکی از مهم ترین موضوعاتی که در فلسفه دین مورد بررسی قرار می گیرد براهین اثبات وجود خداوند است. مایکل پامر در کتاب "درباره خدا" که به فارسی هم ترجمه و منتشر شده است براهین وجود اثبات خداوند را به شش دسته 1- برهان وجود شناختی 2- برهان جهان شناختی 3- برهان نظم 4- برهان معجزه 5- برهان اخلاقی و 6- برهان عمل گرایانه تقسیم کرده است. در این کتاب تمام این براهین ابتدا مطرح شده و بعد جرح و تعدیل های صورت گرفته و نقد ها و دفاعیه های آن مطرح شده است. خواننده کتاب را که به پایان می رساند متوجه می شود که هیچ کدام از این براهین نه آنقدر قوی اند که هیچ مخالفی نداشته باشند و نه آنقدر ضعیف اند که هیچ موافقی نداشته باشند. تمام این براهین و براهین دیگری که در این کتاب نیامده است مانند برهان تجربه دینی نقاط قوت و ضعف فراوانی دارند و همین باعث می شود که همچنان زنده بمانند و مورد بحث و بررسی قرار گیرند.
🔅اینطور نیست که براهین اثبات وجود خداوند فقط در فلسفه دین مورد بررسی قرار بگیرند؛ در علم کلام هم به اکثر این براهین پرداخته می شود منتها تفاوت کلام با فلسفه دین در این است که کلام علم دفاعیات است یعنی یک متکلم وجود خداوند را پذیرفته است و نقدهای وارد بر براهین را به عنوان شبهه هایی می نگرد که باید به آن ها پاسخ داد تا گمراهان از گمراهی در آیند. یعنی معمولا دینی که به آن معتقدند را تنها صراط مستقیم می دانند و اگر در بحث های فلسفی اثبات وجود خداوند وارد می شوند از این جهت است که بتوانند با شبهات و گمراهی ها مقابله کنند. اما در فلسفه دین، براهین اثبات وجود خداوند به عنوان ابژه فلسفی مطرح می شوند و فیلسوفان سعی می کنند تا براهین له و علیه را بیاورند و قوت و ضعف آن ها را بسنجند. در واقع در فلسفه دین، بر خلاف علم کلام، صراط مستقیم از پیش ثابت شده ای وجود ندارد به همین خاطر است که در فلسفه دین، فراوان فیلسوفانی می بینیم که به وجود خداوند باور ندارند و فراوان فیلسوفانی می بینیم که وجود خداوند را باور کرده اند.
🔅اتفاقی که در اینجا می افتد یعنی آن عدم قطعیتی که درباره وجود خداوند مطرح می شود چیزی است که اصطلاحا از آن به "ناآشکارگی حقیقت" تعبیر می شود. یعنی حقیقت آنقدر آشکار نیست که همه انسان ها حتما آن را بپذیرند. وجود خداوند مانند قضیه 4=2+2 نیست که تمام انسان ها در آن اتفاق نظر داشته باشند بلکه در هر دو طرف هم انسان های عاقل وجود دارند و هم استدلال هایی که نظرشان را موجه کند. یعنی من که خدا را قبول دارم می بینم که برای باور خودم دلیل قطعی و یقینی ندارم و آن کس که خدا را باور ندارد هم برای عقیده خودش استدلال قطعی و یقینی ندارد. اصطلاحا ارزش معرفت شناختی باور هر دو طرف یکسان است. در این حالت در من نوعی حالت روانشناختی ایجاد می شود که از طرف مقابلم کمتر نفرت داشته باشم و او را بیشتر دوست بدارم چون هر دو -هم خودم و هم او را- در وضعیت معرفت شناختی تقریبا برابری می بینم.
🔅آنچه در دموکراسی اهمیت دارد پذیرفتن حق خود و حق دیگری به صورت توامان است. یعنی علاوه بر این که من حق دارم برای سرنوشت جامعه تصمیم بگیرم دیگری هم همین حق را دارد و این به این معنا است که هیچ کدام ما حق مطلق و باطل مطلق نیستیم و راهی که ما می گوئیم نه کاملا درست است و نه کاملا نادرست. به عبارت دیگر همانگونه که من بهره ای از حقیقت دارم او هم بهره ای از حقیت دارد و لازمه این کار این است که من به ناآشکارگی حقیقت باور داشته باشم یعنی بپذیرم که چون حقیقت آنقدر واضح و یقینی نیست پس هر کدام از ما بهره ای از حقیقت برده ایم گرچه با هم مخالف باشیم. ناآشکارگی حقیقت موجب تقویت روحیه تسامح و تحمل دیگری در ما خواهد شد و این از مهمترین ارکان دموکراسی است.
🌾 @Sedanet
🌾 @vahidhallaj_channel
🎙پادكست «جهان شگفت انگیز مغز»
🔅در این پادکست که به تهیه کنندگی سیاوش صفاریان‌پور و حمایت ستاد توسعه علوم و فناوریهای شناختی ساخته شده است، اسماعيل ميرفخرايى برنامه ساز و ژورناليست كهنه كار راديو و تلويزيون با متخصصان علوم شناختى به گفتگو مي‌نشيند و هر بار به گوشه اى از اين جهان شگفت انگيز مي‌پردازد.
🔅تا کنون پنج قسمت از این پادکست منتشر شده است که در آن با افرادی چون #آذرخش_مکری ، #محمد_نامی و #سعید_قزوینیان گفتگو شده است.
🌐 دریافت صوت پادکست
🌾 @Sedanet
🌾 @BrainAwareness
🔅در این پادکست که به تهیه کنندگی سیاوش صفاریان‌پور و حمایت ستاد توسعه علوم و فناوریهای شناختی ساخته شده است، اسماعيل ميرفخرايى برنامه ساز و ژورناليست كهنه كار راديو و تلويزيون با متخصصان علوم شناختى به گفتگو مي‌نشيند و هر بار به گوشه اى از اين جهان شگفت انگيز مي‌پردازد.
🔅تا کنون پنج قسمت از این پادکست منتشر شده است که در آن با افرادی چون #آذرخش_مکری ، #محمد_نامی و #سعید_قزوینیان گفتگو شده است.
🌐 دریافت صوت پادکست
🌾 @Sedanet
🌾 @BrainAwareness
3danet.net
پادکست «جهان شگفت انگیز مغز»
در پادكست «جهان شگفت انگیز مغز» که به تهیه کنندگی سیاوش‌صفاریان‌پور و حمایت ستاد توسعه علوم و فناوریهای شناختی ساخته شده است، اسماعيل‌ميرفخرايى برنامه ساز..
❄️ هشتمین نشست «مسأله فرهنگ»
👤 #مصطفی_ملکیان و #حسن_محدثی
▫️14 بهمن 98
🌐 دریافت صوت و گزارش متن
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان و #حسن_محدثی
▫️14 بهمن 98
🌐 دریافت صوت و گزارش متن
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
صدانت
هشتمین نشست «مسأله فرهنگ» با حضور مصطفی ملکیان و حسن محدثی • صدانت
نشست مسأله فرهنگ عصر امروز با حضور مصطفی ملکیان، محقق، مولف و مترجم فلسفه و حسن محدثی، عضو هیات علمی گروه جامعه‌شناسی دانشگاه آزاد اسلامی...
❄️ نشست «نلسون ماندلا، الگوی بردباری در سیاست‌ورزی»
روز سه‌شنبه ۸ بهمن ۱۳۹۸، به همت دفتر همکاری‌های علمی بین‌المللی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، نشست «نلسون ماندلا، الگوی بردباری در سیاست‌ورزی (با نگاهی به کتاب با ماندلا در کشور رنگین کمان)» برگزار شد. سخنرانان این جلسه مصطفی محقق‌داماد، علیرضا قزیلی، محمدمهدی مجاهدی و جاوید قربان اوغلی (مولف کتاب) بودند.
🌐 دریافت صوت و گزارش متن
🌾 @ihcss
🌾 @Sedanet
🌾 @MMojahedi
روز سه‌شنبه ۸ بهمن ۱۳۹۸، به همت دفتر همکاری‌های علمی بین‌المللی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، نشست «نلسون ماندلا، الگوی بردباری در سیاست‌ورزی (با نگاهی به کتاب با ماندلا در کشور رنگین کمان)» برگزار شد. سخنرانان این جلسه مصطفی محقق‌داماد، علیرضا قزیلی، محمدمهدی مجاهدی و جاوید قربان اوغلی (مولف کتاب) بودند.
🌐 دریافت صوت و گزارش متن
🌾 @ihcss
🌾 @Sedanet
🌾 @MMojahedi
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 جماعتِ هدف‌مند
👤 بیانکا هِیمینگ
تد - زیرنویس فارسی
#روابط_عمیق #همدلی
🔸مترجم: عرفان کشانی
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🌾 @Sedanet
👤 بیانکا هِیمینگ
تد - زیرنویس فارسی
#روابط_عمیق #همدلی
🔸مترجم: عرفان کشانی
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🌾 @Sedanet
اخیرا آرش نراقی ویدئویی پیرامون "پرونده لیبرالیسم و آرش نراقی" در کانال یوتوب‌شان منتشر کردند و در آن، تفاوت حکومتِ مطلوبِ خود را با حکومت مطلوب عبدالکریم سروش و محسن کدیور شرح و به نقدهای وارد شده پاسخ دادند.
این ویدئو 48 دقیقه‌ای را میتوانید در یوتوب یا آپارات ببینید یا از انبار صدانت دانلود کنید. فایل صوتی آن نیز در انبار صدانت قابل دریافت است.
🌾 @Sedanet
🌾 @Arash_naraghi
این ویدئو 48 دقیقه‌ای را میتوانید در یوتوب یا آپارات ببینید یا از انبار صدانت دانلود کنید. فایل صوتی آن نیز در انبار صدانت قابل دریافت است.
🌾 @Sedanet
🌾 @Arash_naraghi
🔷امید آن بود که بحثی علمی بین آیت الله جعفر سبحانی و دکتر حسن محدثی شکل گیرد، نه آنکه عالمی خواستار بستن دهان معلمی شود.
پس از نشست «مسأله فرهنگ» در 14 بهمن 98 که در آن حسن محدثی به گفتگو با مصطفی ملکیان نشست؛ روزنامه اطلاعات در 16 بهمن گزارشی از آن نشست منتشر می‌کند. جعفر سبحانی پس از مطالعه آن، طی نامه‌ای خواستار ایجاد محدودیت برای حسن محدثی می‌شود. حسن محدثی نیز طی نامه‌ای در کانال تلگرامی خود پاسخی به ایشان می‌دهد.
🌾 @Sedanet
پس از نشست «مسأله فرهنگ» در 14 بهمن 98 که در آن حسن محدثی به گفتگو با مصطفی ملکیان نشست؛ روزنامه اطلاعات در 16 بهمن گزارشی از آن نشست منتشر می‌کند. جعفر سبحانی پس از مطالعه آن، طی نامه‌ای خواستار ایجاد محدودیت برای حسن محدثی می‌شود. حسن محدثی نیز طی نامه‌ای در کانال تلگرامی خود پاسخی به ایشان می‌دهد.
🌾 @Sedanet
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 حق نا حق بودن به چه معنا؟
👤 #آرش_نراقی
مشاهده در یوتوب | مشاهده در آپارات
این کلیپ برشی از ویدئو "ملاحظاتی انتقادی درباره نظریه حکومت نزد نواندیشان دینی" است.
🌾 @Sedanet
🌾 @Arash_naraghi
👤 #آرش_نراقی
مشاهده در یوتوب | مشاهده در آپارات
این کلیپ برشی از ویدئو "ملاحظاتی انتقادی درباره نظریه حکومت نزد نواندیشان دینی" است.
🌾 @Sedanet
🌾 @Arash_naraghi
❄️ تحلیل ساختار شخصیتی و نظام فکری شیخ اشراق
با تمرکز بر محورهای تأثیرگذار آنها بر حکیمان مسلمان
✍️ پری ایران‌منش (دانش‌آموختۀ دکتری ایران‌شناسی از دانشگاه کالیفرنیا)
🔅در تقسیمی غیرجامع، تاریخ فلسفة اسلامی به سه رویکرد مشایی، اشراقی و حکمت متعالیه تقسیم می‌شود. بنیانگذار فلسفة اشراق از پرنفوذترین حکمای مسلمان است که هم به‌لحاظ منش و شخصیت، و هم به‌لحاظ ساختار اندیشه تأثیر شگرفی در جریان‌های بعدی خود، خاصه حکمت متعالیه، عرفان نظری، و حوزه‌های مطالعاتی دیگری چون دین‌شناسی تطبیقی، بازخوانی فلسفة پیشاارسطویی، و نیز مطالعات ایرانی بر جای نهاد.
🔅این تأثیرگذاری را می‌توان در سه حوزه ترسیم نمود: 1) شخصیت و منش خاص شیخ اشراق؛ 2) روش‌شناسی او در مطالعات فلسفی و دین‌شناختی؛ و 3) دستاوردهای فلسفی، منطقی و معرفت‌شناختی.
🔅این نوشتار با روش توصیفی ـ تحلیلی ابتدا شخصیت شیخ را براساس چارچوب نظریة شخصیت یونگ مشخص کرده، و مهمترین تأثیرات شخصیتی او را بر حکیمان بعدی می‌کاود؛ سپس در ادامه برجستگی‌های وی در حوزة روش‌شناسی و دستاورهای فلسفی، منطقی و معرفت‌شناختی را که اهمیت جریان‌سازی دارند، کنکاش می‌کند تا از سویی محورهای تأثیرگذاری یادشده را با داده‌های متقن معلوم نماید و از سوی دیگر اثبات کند که ساختار فکری شیخ اشراق از ساختار فکری فلسفة مشاء کاملاً جدا بوده و ویژگی‌های یک مکتب فلسفی متمایز را دارد.
🌐 مطالعه کامل این مقاله + PDF
🌾 @Sedanet
با تمرکز بر محورهای تأثیرگذار آنها بر حکیمان مسلمان
✍️ پری ایران‌منش (دانش‌آموختۀ دکتری ایران‌شناسی از دانشگاه کالیفرنیا)
🔅در تقسیمی غیرجامع، تاریخ فلسفة اسلامی به سه رویکرد مشایی، اشراقی و حکمت متعالیه تقسیم می‌شود. بنیانگذار فلسفة اشراق از پرنفوذترین حکمای مسلمان است که هم به‌لحاظ منش و شخصیت، و هم به‌لحاظ ساختار اندیشه تأثیر شگرفی در جریان‌های بعدی خود، خاصه حکمت متعالیه، عرفان نظری، و حوزه‌های مطالعاتی دیگری چون دین‌شناسی تطبیقی، بازخوانی فلسفة پیشاارسطویی، و نیز مطالعات ایرانی بر جای نهاد.
🔅این تأثیرگذاری را می‌توان در سه حوزه ترسیم نمود: 1) شخصیت و منش خاص شیخ اشراق؛ 2) روش‌شناسی او در مطالعات فلسفی و دین‌شناختی؛ و 3) دستاوردهای فلسفی، منطقی و معرفت‌شناختی.
🔅این نوشتار با روش توصیفی ـ تحلیلی ابتدا شخصیت شیخ را براساس چارچوب نظریة شخصیت یونگ مشخص کرده، و مهمترین تأثیرات شخصیتی او را بر حکیمان بعدی می‌کاود؛ سپس در ادامه برجستگی‌های وی در حوزة روش‌شناسی و دستاورهای فلسفی، منطقی و معرفت‌شناختی را که اهمیت جریان‌سازی دارند، کنکاش می‌کند تا از سویی محورهای تأثیرگذاری یادشده را با داده‌های متقن معلوم نماید و از سوی دیگر اثبات کند که ساختار فکری شیخ اشراق از ساختار فکری فلسفة مشاء کاملاً جدا بوده و ویژگی‌های یک مکتب فلسفی متمایز را دارد.
🌐 مطالعه کامل این مقاله + PDF
🌾 @Sedanet
صدانت
مقاله پری ایران‌منش با عنوان «تحلیل ساختار شخصیتی و نظام فکری شیخ اشراق ، با تمرکز بر محورهای تأثیرگذار آنها بر حکیمان مسلمان»…
شهاب‌الدین یحی‌بن حبش‌بن امیرک ابولفتوح سهروردی، ملقب به شیخ اشراق ، همانند یعقوب‌بن اسحاق کندی، ابونصر فارابی، بوعلی‌سینا، خواجه نصیرالدین طوسی و ملاصدرا ..