دل سوی مهر می‌کشد و مهر سوی دل
جایی که مهر نیست مکن جستجوی دل

ملک‌الشعرا بهار / شـــعر پارسی

دنیا و حال خوب و خوشش عاید شما
ما را برای شعر و غزل آفریده اند...!

شهریار / شـــعر پارسی

چشم تا وا می‌شود، دل ساده می‌ریزد فرو
قصر بی‌دروازه را، راحت تصرف می‌کنند

سجاد رشیدی‌پور / شـــعر پارسی

‌جز نقش تو در نظر نیامد ما را
جز کوی تو رهگذر نیامد ما را

خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت
حقا که به چشم در نیامد ما را

حافظ / شـــعر پارسی

نیست پروا تلخکامان را ز تلخی‌هایِ عشق
آب دریا در مذاقِ ماهیِ دریا خوش است

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

هرچه داریم ز سودایِ تو دلبر داریم
حیف باشد که ز سودایِ تو دلْ برداریم

سعدی / شـــعر پارسی

بی‌عشق نشاط و طرب افزون نشود
بی‌عشق وجود خوب و موزون نشود

صد قطره ز ابر اگر به دریا بارد
بی‌جنبش عشق در مکنون نشود

مولانا / شـــعر پارسی

آن صبر که در حوصله غیر نگنجد
در ماست که خارج بود از طاقت ایوب

حاجب شیرازی / شـــعر پارسی

بار بربستیم، ازین منزل به در باید شدن
آب این جا تیره شد، جای دگر باید شدن

اوحدی مراغه‌ای / شـــعر پارسی

دست حافظ به در از جامۀ خواب
هِشته در دست یکی جامِ شراب

ایرج میرزا / شـــعر پارسی

بی‌ رخ جان‌پرور جانان مرا از جان چه حظ؟

وحشی بافقی / شـــعر پارسی

رفت آنکه نبود کس به خوبی یارش
بی‌آنکه دلم سیر شد از دیدارش

او رفت و نماند در دلم تیمارش
آری برود گل و بماند خارش

مولانا / شـــعر پارسی

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده‌ام
خارم ولی به سایهٔ گل آرمیده‌ام

رهی معیری / شـــعر پارسی

کتابی
خلوتی
شعری، سکوتی
مرا مستی و سکر زندگانیست
چه غم گر در بهشتی ره ندارم
که در قلبم بهشتی جاودانیست ...

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

گفته بودی که چرا محو تماشای منی؟
آن چنان مات که یکدم مژه برهم نزنی!

مژه برهم نزنم تا كه ز دستم نرود
ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی...

فریدون مشیری / شـــعر پارسی

جانا سری به دوشم و دستی به دِل گذار
آخر غمَت به دوش دل و جان کشیده‌ام...

شهریار / شـــعر پارسی

شبيه سرزمينى كه يكى در آن بپاخيزد
يكى در من شبيه تو خيال كودتا دارد!

جواد منفرد / شـــعر پارسی

جرعه به جرعه می‌دهم شعر به نوش دلبرم
دل که نکرد اثر به او، شعر کند مگر اثر...

حافظ / شـــعر پارسی

عاشق آن نیست که هر لحظه زند لاف محبت
مرد آن‌ست که لب بندد و بازو بگشاید

قاآنی / شـــعر پارسی

‌دلم تا برایت تنگ می‌شود؛
نه شعر می‌خوانم
نه ترانه گوش می‌دهم،
دلم تا برایت تنگ می‌شود؛
می‌نشینم، اسمت را می‌نویسم
می‌نویسم
می‌نویسم
می‌نویسم
بعد می‌گویم:
اینهمه او
پس چرا دلتنگی؟

گروس عبدالملکیان / شـــعر پارسی