مشتم را
گره کردم،
جلوی دیدِ ظالم را بگیرد،
قلب دوست نهان شود،
گلوله-
مشتم  را ‌شکافت؛

خوشبختم
که قلبِ دوست
می‌تپد
هنوز.

بهرام کاوسی

روز گرسنگی سرمان را فروختیم
نان خواستیم، خنجرمان را فروختیم

چون شمع نیم‌مرده به سوسوی زیستن
پس‌مانده‌های پیکرمان را فروختیم

از ترس پیرکش شدنِ ریشه‌ای کثیف
سرشاخه‌ی تناورمان را فروختیم

غیرت نبود تا بزند پشت دست حرص
ما کودکانه باورمان را فروختیم

در چشم گرگ خیره مشو ـ ای پدر! ـ که ما
پیراهن برادرمان را فروختیم

دروازه باز و بسته چه توفیر می‌کند؟
وقتی نگاه بر درمان را فروختیم

محمدعلی جوشایی / شـــعر پارسی

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی
این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

ابتهاج / شـــعر پارسی

گر به من چرخ دهد فرصتی ای باده‌خوران
به خدا میکده‌ای بهر شما خواهم کرد

از قضا روزی اگر حاکم این شهر شوم
خون صد شیخ به یک مست روا خواهم کرد

آنقدر خرقه و سجاده بگیرم از شیخ
فرش این میکده‌ها را ز عبا خواهم کرد

زاهدا کوری چشم تو و شیخان دگر
وسط کعبه دو میخانه بنا خواهم کرد

عماد خراسانی / شـــعر پارسی

ما شاهد سقوط حقیقت
ما شاهد تلاشیِ انسان
ما صاحبان واقعه بودیم
چندی به زجر شعله کشیدیم
و اینک درون خاطره دودیم
گفتند: رو به اوج روانیم
دیدیم سیر سوی هبوط است
شعرِ سپید نیست که خوانیش
این جعبه‌ی سیاهِ سقوط است

شفیعی کدکنی / شـــعر پارسی