تو هستی من شدی از آنی همه من
من نیست شدم در تو از آنم همه تو

مولانا / شـــعر پارسی

شعر من شرح پریشانی زلفی است شگفت
که پریشان کندم گر نه پریشان گویم

آنچه فرزانه به آزادی و زنهار نگفت
من دیوانه به زنجیر و به زندان گویم

شهریار / شـــعر پارسی

بی تو این دیده کجا میل به دیدن دارد
قصه عشق مگر بی تو شنیدن دارد..!

شهریار / شـــعر پارسی

ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی
گو دل ما خوش مباش گر تو بدین دلخوشی

سعدی / شـــعر پارسی

بس که از کرده پشیمان شده‌ام در هر کار
نتوان گفت کزین بعد چه‌ها خواهم کرد

عارف قزوینی / شـــعر پارسی

طالبا بشنو که بانگ آتشست
تا نپنداری که این گفتار ماست

طالبا بگذر از این اسرار خود
سر طالب پرده اسرار ماست

مولانا / شـــعر پارسی

پاییز... ای مسافرِ خاک آلوده
در دامنت چه چیز نهان داری؟

جز برگهای مرده و خشکیده
دیگر چه ثروتی به جهان داری؟

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

کار من از لعنت و از آه و از نفرین گذشت
بعد من با هر کسی هستی بمان تا آخرش!

سعید شیروانی / شـــعر پارسی

تا به کِی باشی و من پِی به حضورت نبرم؟
آرزوی منی ای کاش به گورت نبرم

کاظم بهمنی / شـــعر پارسی

جوانی‌ام همه دلشوره‌های پیری بود
شگفت!
پیرم و حس میکنم جوان شده‌ام

محمدعلی بهمنی / شـــعر پارسی

جان به جانان کی رسد جانان کجا و جان کجا
ذره است این، آفتاب است، آن کجا و این کجا

دست ما گیرد مگر در راه عشقت جذبه‌ای
ورنه پای ما کجا وین راه بی‌پایان کجا

هاتف اصفهانی / شـــعر پارسی

هرگز نیاید در نظر نقشی ز رویت خوبتر
شمسی ندانم یا قمر، حوری ندانم یا پری

امیرخسرو دهلوی / شـــعر پارسی

عالَم اگر ازبهرِ تو می‌آرایند،
مَگْرای بدان که عاقلان نگرایند؛

بسیار چو تو روند و بسیار آیند.
بربای نصیبِ خویش کِتْ بربایند...

خیام / شـــعر پارسی

ای جان و ای دو دیده بینا چگونه‌ای
وی رشک ماه و گنبد مینا چگونه‌ای

ای ما و صد چو ما ز پی تو خراب و مست
ما بی‌تو خسته‌ایم تو بی‌ما چگونه‌ای

مولانا / شـــعر پارسی

دل رفت و عمر رفت و روان رفت و بعد ازین
ماییم و آهِ سرد و لبِ خشک و چشمِ تر...

سلمان ساوجی / شـــعر پارسی

نگاه کن
چه پیر می‌شوند
رویاهایی که تو را نیافته
جهان را ترک می‌کنند...

شمس لنگرودی / شـــعر پارسی

‌هر ساعتم اندرون بجوشد خون را
و آگاهی نیست مردم بیرون را

الا مگر آنکه روی لیلی دیدست
داند که چه درد می‌کشد مجنون را؟

سعدی / شـــعر پارسی

به زیورها نکورویان بیارایند گر خود را
تو بی‌زیور چنان خوبی که عالم را بیارایی

سیف فرغانی / شـــعر پارسی

‌‌دشمنی‌های دو عالم با من از بیداد اوست
گر چه صد شمشیر بر سر می‌خورم قاتل یکی است!

فیاض لاهیجی / شـــعر پارسی

مــی شود یک روز ای جنگل! خزانت بگذرد؟
صبح از بیــن درختــان جــــوانت بگذرد؟

بـــاد با چین­هــــای ریز دامنت بـازی کند؟
آفتــاب از لابلای گــــیســوانت بگــذرد؟

پاسبـــان­ها غنچـۀ لب­هات را بو می­کنند
تا مبـادا عشق، سهـواً بر زبـانت بگذرد

سرزمیــن مــردگان تا قدر بشناسد تو را
سال­هـــای ســـال بایـد از زمـــانت بگذرد

بگذریم ای جنگل خاموش که هرشاخه ات
تیـــر باید باشـــد و بر دشمنــانت بگذرد

تیر را بگـــذار، در ســـربازی این سرزمین
جـــانِ آرش بایـــد از فـاقِ کمــانت بگذرد

پانته‌آ صفایی / شـــعر پارسی