نه تو می‌مانی،
نه اندوه
و نه هیچ یک از مردم این آبادی
به حباب نگران لب یک رود قسم
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت
غصه هم خواهد رفت
آن چنانی که فقط خاطره‌ای خواهد ماند!

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

آه ای واژه‌ی شوم
خو نکرده‌‌ست دلم با تو هنوز
من پس از این همه سال
چشم دارم در راه
که بیایند عزیزانم!

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

همه عمر بر ندارم سراز این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

سعدی / شـــعر پارسی

حیفم آید که تو را جای کنم در دل تنگ
یوسفی چون تو سزاوار چنین زندان نیست

اوحدی مراغه‌ای / شـــعر پارسی

با پیرهن زِ ناز فرو می‌رود به دل
بند قبای دوست گشودن چه احتیاج؟!

غالب دهلوی / شـــعر پارسی

دیر شد، بازآ که ترسم ناگهان پرپر شود
دسته‌گل‌هایی که از شوق تو در دل بسته‌ام

شفیعی کدکنی / شـــعر پارسی

از هجر شِکوه با در و دیوار می‌کنم
چون داغ دیده‌ای که کند گفتگو به خاک

صائب‌ تبریزی / شـــعر پارسی

نیست در حلقهٔ مستانْ ز من آلوده‌تری
اهلِ هر سلسله، انگشت‌نمایی دارد...

نظیری نیشابوری / شـــعر پارسی

چاره‌سازان در صلاحِ کار خود بیچاره‌اند
بِه نسازد موم، زخمِ خانهٔ زنبور را

بیدل دهلوی / شـــعر پارسی

زندگی چوبه‌ی دار و همه آویختگان

شمس لنگرودی / شـــعر پارسی

روزها رفتند و من دیگر
خود نمی‌دانم کدامینم
آن منِ سرسخت مغرورم
یا منِ مغلوب دیرینم؟

فروغ فرخزاد‌ / شـــعر پارسی

آه
کاش هنوز
به بی‌خبری
قطره‌یی بودم پاک
از نَم‌باری
به کوهپایه‌یی
نه در این اقیانوسِ کشاکشِ بی‌داد
سرگشته‌موجِ بی‌مایه‌یی.

احمد شاملو / شـــعر پارسی

همچو سوزن دائم از پوشش گریزانیم ما
جامه بهر خلق می دوزیم و عریانیم ما

غنی کشمیری / شـــعر پارسی

درختى كه اكنون گرفته است پاى
به نيروى مردى برآيد ز جاى

و گر همچنان روزگارى هلى
به گردونش از بيخ بر نگسلى

سر چشمه شايد گرفتن به بيل
چو پر شد نشايد گذشتن به پيل

سعدی / شـــعر پارسی

غلامِ همتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود
ز هر چه رنگِ تعلق پذیرد آزادست

حافظ / شـــعر پارسی

من نشستم بروی می بخری برگردی
ترسم این است مسلمان شده باشی جایی

مهدی فرجی / شـــعر پارسی

زمانه دوخت لبم را به ریسمان سکوت
که عهد، عهد غم است و زمان، زمان سکوت

شهریار / شـــعر پارسی

گوش کن دوست من!
او که شمشیرش به ابر می‌رسد
در زندگی
هرگز
گل سرخی را نبوییده است!


سیدعلی صالحی / شـــعر پارسی

نبینی که موبد به خسرو چه گفت
بدانگه که بگشاد راز از نهفت

سخن گفت ناگفته چون گوهرست
کجا نابسوده به سنگ اندرست

چو از بند و پیوند یابد رها
درخشنده مهری بود بی‌بها

فردوسی / شـــعر پارسی

قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین

میترسم از آن که بانگ آید روزی
کای بیخبران راه نه آنست و نه این

خیام / شـــعر پارسی