“دوستت دارم” را
من دلاویزترین شعر جهان یافته‌ام
این گل سرخ من است
دامنی پر کن از این گل که دهی هدیه به خلق
که بری خانه ی دشمن، که فشانی بر دوست
راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست...

فریدون‌ مشیری / شـــعر پارسی

حرفی به تو از بیمِ سخن‌ساز نگویم
صد بار برآرم نفس و باز نگویم

هرگز نرسانم سخنی از تو به انجام
کز شوق ، دگر بار ز آغاز نگویم

اغیار چنان محرم رازند که از بیم
یک حرف به آن پرده برانداز نگویم

از غایت غیرت، من دیوانه به خود هم
حرفی که ازو می‌شنوم ، باز نگویم

هرچند که دارم گله از غیر چو میلی
بهتر که به آن غمزه‌ی غمّاز نگویم

میلی مشهدی / شـــعر پارسی

بیاض گردن او گر به دست ما افتد
چه بوسه‌های گلوسوز انتخاب کنیم


صائب