جا مانده است چیزی جایی
که هیچ‌گاه؛ دیگر
هیچ‌چیز جایش را پر نخواهد کرد
نه موهای سیاه
نه دندان‌های سفید!

حسین پناهی / شـــعر پارسی

ما ز بالاییم و بالا می‌رویم
ما ز دریاییم و دریا می‌رویم

مولوی / شـــعر پارسی

ای دوست! به دوستی قَرینیم تو را
هرجا که قَدَم نَهی، زَمینیم تو را

در مَذهبِ عاشقی رَوا کِی باشد
عالَم به تو بینیم و نَبینیم تو را؟

مولانا / شـــعر پارسی

هیچ کس در کاروانِ زندگی بیدار نیست
ماندگان در خواب غفلت، رفتگان افسانه‌اند

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

ای آنکه طبیب دردهای مایی
این درد ز حد رفت، چه می‌فرمایی؟

مولانا / شـــعر پارسی

جز یاد تو بر خاطر من نگذرد ای جان

سعدی / شـــعر پارسی

در چشم پاک‌بازان، آن دل‌نواز، پیداست
آیینه، صاف چون شد، آیینه‌ساز، پیداست

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

برای مرگ گنجشکان همیشه سنگ ها مفتند
کجایی باغ شادی  را سران بیکسی رُفتند

ابد راه عدم را پیش میگیرد بدون عشق
حکیمان ازل این نکته را در گوش ما گفتند

به ظلم آغشته و صد رنگ و لب پَر، مردم دنیا
شبیه کوزه های عهد دقیانوس جیرفتند

همه باهم ولی در حسرت آنکس که می باید
همه محکوم تنهایی، همه حتی اگر جفتند

تمام این جهان غیر از توهم نیست ای مردم
خدا بذر خلایق را به خاک انداخت، نشکفتند

احمد جم / شـــعر پارسی

ز خود جداشدگان پرس درد تنهایی
که هر که دور ز مردم فتاده تنها نیست

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

مرا تو غایت مقصودی از جهان، ای دوست
هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست

چنان به دام تو الفت گرفت مرغ دلم
که یاد می‌نکند عهد آشیان ای دوست

تنم بپوسد و خاکم به باد ریزه شود
هنوز مهر تو باشد در استخوان، ای دوست

سعدی / شـــعر پارسی

از درون خویش این آوازها
منع کن تا کشف گردد رازها

مولانا / شـــعر پارسی

جدا زآن آستان، دیگر چه گویم چیستم بیدل؟
غمم، درد دلم، داغم، سرشکم، ناله‌ام، آهم!

بیدل ‌دهلوی / شـــعر پارسی

خواستم دست به مویش ببرم خواب شود
عطر گیسوش چنان بود که بی‌هوشم کرد

کاظم بهمنی / شـــعر پارسی

نیست مرا جز تو دوا ای تو دوای دل من

مولانا / شـــعر پارسی

تا نرفته بودی
از شکاف پوستت هر از گاه
سرک می‌کشیدم
و دلی را می‌دیدم
که به دریای شیطنت می‌زنی
بی‌آن‌که شیطان
هوایت را داشته باشد

حالا که رفته‌ای
دوستی جدید از آن سر دنیا
برای ویژه‌نامه‌ی هجرتت
از من شعری خواسته است
فقط می‌توانم بگویم
هجرت نسنجیده‌ات
بزرگ‌ترین اشتباه زندگی‌ات بود

به شاملو می‌آید
که مانند چنگ‌نواز مقدونی
میان ابرها بنشیند
و نوایی کلاسیک را
با چنگ زرینش بنوازد
اما تو آن بالا
میان فرشتگانی که اجازه‌ی خندیدن ندارند
به چه درد می‌خوری؟

عباس صفاری / شـــعر پارسی

درخت کوچک من
به باد عاشق بود!
به بادِ بی‌سامان...
کجاست خانه‌ی باد؟

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

ناگاه بینِ راه

می‌آمدیم و راه پر از برف و آه بود
ناگاه بینِ راه
فریاد زد:
هم‌راه، بر شاخه‌ها شکوفهٔ لبخند را ببین!

عمران ‌صلاحی / شـــعر پارسی

من کشوری نبوده‌ام، ایجاد کن مرا
در مرز من بیا، برو، آباد کن مرا

من مجمع‌الجزایر تنهایی و غمم
پهلو بگیر پهلوی من، شاد کن مرا

از من که شاخه‌های درختی شکسته‌ام
قایق بساز، از خودم آزاد کن مرا

بگذار با تو بگذرم از ساحل سکوت
دور از همه همه همه فریاد کن مرا

در جای‌جای خاک تنم ردّ پای توست
گاهی تو هم به نام وطن یاد کن مرا

مژگان عباسلو / شـــعر پارسی

ای سراپایِ وجودت همه زخم و غم و درد
این‌همه خنجر و شمشیر به جان تو که کرد؟

وحشی ‌بافقی / شـــعر پارسی

ما دو پیراهن بودیم بر یک بند
یکی را باد برد
دیگری را باران هر روز خیس می‌کند.

رویا شاه حسین‌زاده / شـــعر پارسی