حکایتِ شبِ هجران که باز داند گفت
مگر کسی که چو سعدی ستاره بشمارد

سعدی / شـــعر پارسی

جانی و دل ای دل و جانم همه تو

مولانا / شـــعر پارسی

هر سر موی ترا با زندگی پیوندهاست
با چنین دلبستگی از خود بریدن مشکل است

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

کَشتیِ نوحیم در طوفانِ روح
لاجَرَم‌ بی‌دست و‌ بی‌پا می‌رَویم

هَمچو موج از خود بَرآوَرْدیم سَر
باز هم در خود تماشا می‌رَویم

مولانا / شـــعر پارسی

باران
در تنهایی‌اش بسیار است
دریا
در بسیاری‌اش تنها
من اما با خودم جمع نمی‌شوم
معادله‌ای هستم
که ذهن را زخمی می‌کند
و هر کسی مرا حل کند
تنها خواهد شد!

گروس عبدالملکیان / شـــعر پارسی

درمان ز کسی دگر نجُویم
زیرا ز فراق توست دَردَم

مولانا / شـــعر پارسی

با تو بی‌قرار
و بی‌تو بی‌قرار
وای از آن دمی که
بی‌خبر زِ من برکشی
تو رختِ خویش از این دیار ...

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

نیمی از عمر هدر رفت در این شهر و هنوز
به تلف کردن آن نیم دگر مشغولم!

حسین جنتی / شـــعر پارسی

گر هر دو دیده هیچ نبیند به اتفاق
بهتر ز دیده‌ای که نبیند خطای خویش!

سعدی / شـــعر پارسی

خوابم نمی‌برد بس که تَرَم
‏چرا نمی‌سوزم ازین روشنی
‏که بافته‌ام؟
‏امّا یک شب
‏مادران مرا میانِ علف می‌یابند
‏که شفا یافته‌ام.

بیژن الهی / شـــعر پارسی

چندان‌که بر فراقِ تو شد آشنا دلم
بیگانه‌وار از دلِ من صبر برگذشت

حسن غزنوی / شـــعر پارسی

بسیار گذشتی که نکردی سوی ما چشم
یک دم ننِشستم که به خاطر نگذشتی

سعدی / شـــعر پارسی

اونجا که حافظ میگه:

حافظ ار در گوشه محراب می‌نالد رواست
ای نصیحتگو خدا را آن خم ابرو ببین

حافظ / شـــعر پارسی

سخنت شعر است
خاموشی‌ات شعر
و عشقت
آذرخشی میان رگ‌‌هایم
چونان سرنوشت ...

-نزار قبانی

کسی از آن سوی ظلمت مرا صدا می‌کرد
که بادبادکِ خورشید را هوا می‌کرد
کسی - سبک‌تر از اندیشه‌ای - که چون می‌رفت
به جای گام زدن در هوا شنا می‌کرد
به شکلِ کودکیِ من کسی که با یک برگ
به قدرِ یک چمنِ غرقِ گُل صفا می‌کرد
کسی که دفترِ عمرِ مرا به هم می‌ریخت
و برگ‌های پلاسیده را جدا می‌کرد
طلوع‌های مرا و غروب‌های مرا
در این سوی آن سوی تقویم، جا به جا می‌کرد

دلم به وسوسه‌اش رفته بود و تجربه‌ام
در آستانه‌ی تردید پا به پا می‌کرد:
مگر نه کودکی‌ام راه‌کوبِ پیری بود
که ز ابتدای سفر مشقِ انتها می‌کرد؟
کسی نگفت نسیم از تبارِ طوفان است
وگرنه غنچه کجا مشتِ بسته وا می‌کرد؟
بهار نیز که با خونِ گُل وضو می‌ساخت
هم از نخست به پاییز، اقتدا می‌کرد

«که می‌گرفت» رها کن، صفای صلحِ کسی
که آهوانِ گرفتار را رها می‌کرد
تو را به کینه چه دِینی است؟ کاش می‌آمد
کسی که دِینِ جهان را به عشق ادا می‌کرد
عصا که مار شد اعجاز بود، کاش اما
کسی به معجزه‌ای مار را عصا می‌کرد

حسین منزوی / شـــعر پارسی