در خوابم گذشت
که آب آتش گرفته است.
و باد آتش گرفته است.
و خاک آتش گرفته است.
و آتش آتش گرفته است.
در خوابم گذشت که در رگ‌هایم؛
خون آتش گرفته است.

«بهرام بیضایی؛ سیاوش‌خوانی»

بهرام بیضایی / شـــعر پارسی

شد وطن بر باد ای مردم خدارا بس کنید
خنجری تا ته به حلقوم همین ناکس کنید

هموطن آخوند ایران را به یغما بُرد و رفت
پولهای مملکت را بی شرافت خورد و رفت

نفت و آب و خاک و حتی نان مردم را فروخت
این وطن از جهل دین و مذهب و ملا بسوخت

دیگر از این خواب خرگوشی بپاخیز و ببین
که چه آوردند شیخان بر سر این سرزمین

جای دانشگاه مسجد شد بنا در هر طرف
قاتل علم است و آگاهی، شیخ بی شرف

هموطن بیدارشو بیدارشو بیدار شو
سوخت ایران و نمی بینی چرا هشیار شو

تا بکی به ذلت و این بردگی تن میدهی
خاک و ناموس وطن را دست دشمن میدهی

این سکوت تلختان مُهری به رأی بندگیست
لب به لب از وحشت و جهل و شیوع بردگیست

بس که گفتم بس که نشنیدید دیگر خسته ام
خسته ام از اینکه دل بر این جماعت بسته ام

چه دلیلی دارد این حجم سکوت تلختان
یادتان آخر نمی آید چرا پیوندتان

کشور ایران که روزی بود خورشید زمان
بود ماه آسمان و آفتاب این جهان

روبه نابودیست ای یاران عزیزان همدمی
«دل ز تنهایی بجان آمد» رفیقان مرهمی

شیدای همدانی / شـــعر پارسی

شب، آن لحظه‌ای‌ست که همه‌چیز بی‌صدا و بی‌معنا می‌شود، حتی خود رنج.

-آلبر کامو

روی خاکی کهن ایستاده‌ایم؛
قرن ها گذشته، اما روحـ.ـمان همچنان استوار و
هر قدم ما ادامه یک حماسه است
در دل سنگ ها و ستون ها قصه هایی نهفته است
که هنوز الهام بخش دل های ماست.
اینجا شکست معنی ندارد
این سرزمین همیشه برای ایستادن ساخته شده

جان من و جان تو را
هردو به هم دوخت قضا

مولانا / شـــعر پارسی

آشنای خود چون گشتی ز آشنا فارغ شدی
تا ز خود بیگانه‌ای از آشنایان چاره نیست

صائب تبریزی / شـــعر پارسی