مرا بازمی‌دارند از تو
و پروا ندارند
از ستاره‌ی سرگردان بی‌مدار
که نظم آسمان را برآشوبد آخر...

حرام است عشق
و حلال است دروغ
شگفتا!

منوچهر آتشی / شـــعر پارسی

باران هم
اسمِ مستعارِ ایام آدمی‌ست
نیمی کوه و نیمی کلمه…
نام مرا بر سپیده‌دمِ صخره‌ها
نوشته‌اند.

سیدعلی صالحی / شـــعر پارسی

در میخانه ببستند، خدایا مپسند
که در خانه تزویر و ریا بگشایند

حافظ / شـــعر پارسی

تا که دستم بود و پایی کی حریفم بودی ای چرخ
ماهم از دست آن زمان کز پای بنشستم گرفتی

شهریار / شـــعر پارسی

این‌سو تاریکی مرگ،
آن‌سو زیبایی برگ
این‌ها چه، آن‌ها چیست،
انبوه زمان‌ها چیست؟
این می‌شکفد، ترس تماشا دارد.
آن می‌گذرد، وحشت دریا دارد…

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

به چشم کم مبین در نامهٔ اعمال ما زاهد
که می‌بارد از این ابر سیه، باران رحمت‌ها

غنی کشمیری / شـــعر پارسی

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

معلوم نشد که در طرب‌خانهٔ خاک
نقاشِ ازل بهر چه آراست مرا

خیام / شـــعر پارسی

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

حافظ / شـــعر پارسی

گر ز غمت شکست دل؛ راز تو فاش کی شود
گنج نهفته‌تر شود، خانه اگر خراب شد!

کلیم کاشانی / شـــعر پارسی

همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت؛
آنچه در خواب نشد، چشم من و فکر تو بود..!

سعدی / شـــعر پارسی

من در بیان وصفِ تو حیران بمانده‌ام
حدّیست حُسن را و تو از حد گذشته‌ای

سعدی / شـــعر پارسی

سرخی چشم کبوتر هیچ می‌دانی زچیست؟
نامه‌ام می‌بُرد و بر حال دلم خون می‌گریست

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

دل خود چون به سر زلف تو دیدم، گفتم:
ای خوش آن دم که پریشان به پریشان برسد!

طالب‌ آملى / شـــعر پارسی

گر تو را با ما تعلق نیست، ما را، شوق هست
ور تو را بی ما صبوری هست ما را، تاب نیست

رهی معیری / شـــعر پارسی

تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح
همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم

سعدی / شـــعر پارسی

از وعـده‌ی وصـال، غـم از دل نمی‌رود
نتـوان به بـوی باده عـلاجِ خُمار کرد

حزین لاهیجی / شـــعر پارسی

ما اگر مکتوب ننوشتیم عیب ما مکن
در میانِ رازِ مشتاقان قلم نامحرم است

فیضی دکنی / شـــعر پارسی

موی سپید را فلکم رایگان نداد
این رشته را به نقدِ جوانی خریده‌ام

رهی معیری / شـــعر پارسی

راستی کردند و فرمودند مردان خدای
ای فقیه اول نصیحت گوی نفس خویش را

سعدی / شـــعر پارسی

هر که با ناراستان هَم سَنگ شد
 در کمی افتاد و، عقلش دَنگ شد

بر سَرِ اَغیار چُون شمشیر باش
هین مکُن روباه بازی، شیر باش

مولانا / شـــعر پارسی