تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید
تو یکی نِه‌ای هزاری تو چراغ خود برافروز

مولانا / شـــعر پارسی

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست
یا شب و روز به جز فکر توام کاری هست

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس
که به هر حلقه موییت گرفتاری هست

سعدی / شـــعر پارسی

پدرت گوهر خود را به زر و سیم فروخت
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم

شهریار‌ / شـــعر پارسی

چرخ گردون چه بخندد چه نخندد تو بخند
مشکلی گر سر راه تو ببندد تو بخند

غصه ها فانی و باقی تو بخند
گر دلت از ستم و غصه برنجد تو بخند

حافظ / شـــعر پارسی

نیکبخت آنکه خورد و کِشت
و بدبخت آنکه مرد و هِشت

سعدی / شـــعر پارسی

نه نشانِ دوستی شد سرخوشی؟
در بلا و آفت و محنت‌کشی

دوست همچون زر، بلا چون آتش است
زر خالص در دلِ آتش خوش است

مولانا / شـــعر پارسی

دلی که پیش تو ره یافت
باز پس نرود 
هوا گرفته عشق
از پی هوس نرود 
به بوی زلف تو دم می زنم 
در این شب تار 
وگرنه چون سحرم
بی تو یک نفس نرود..

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

‌
از آتش عشق در جهان گرمیها
وز شیر جفاش در وفا نرمیها

زانماه که خورشید از او شرمنده‌ست
بی‌شرم بود مرد چه بی‌شرمیها

مولانا / شـــعر پارسی

‌
‌به رنگ زرد قناعت کن از ریاض جهان
که رنگ سرخ به خون جگر شود پیدا

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

‌
ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست
آیینه به دست و روی خود می‌آراست

دستارچه‌ای پیشکشش کردم گفت
وصلم طلبی زهی خیالی که توراست

حافظ / شـــعر پارسی

زندگی دایره در دایره سرگردانی‌ست
چشم بر هم بزنی، مرحله‌ی پایانی‌ست

هخا هاشمی / شـــعر پارسی

‌محبت آتشی در جانم افروخت
که تا دامان محشر بایدم سوخت

عجب پیراهنی بهرم بریدی
که خیاط اجل میبایدش دوخت

باباطاهر / شـــعر پارسی

‌از بادهٔ لعل ناب شد گوهرِ ما
آمد به فغان ز دست ما ساغرِ ما

از بسکه همی خوریم می بر سر می
ما در سر می شدیم و می در سر ما

مولانا / شـــعر پارسی

ابر و باد است این جهانِ فسوس
باده پیش آر هرچه بادا باد

رودکی / شـــعر پارسی

‌ز ابر دست ساقی جسم خشکم لاله زاری شد
که در دل هر چه دارد خاک، از باران شود پیدا

صائب‌ تبریزی / شـــعر پارسی

‌هم چنان سرمه که دخت خوب روی
هم به سان گرد بردارد ز روی

گرچه هر روز اندکی برداردش
بافدم روزی به پایان آردش

رودکی / شـــعر پارسی

‌ای چشم تو مست خواب و سرمست شراب
صاحبنظران تشنه و وصل تو سراب

مانند تو آدمی در آباد و خراب
باشد که در آیینه توان دید و در آب

سعدی / شـــعر پارسی

‌آتش عشق است و گیرد در کسی
کاو ز سوز عشق، می‌سوزد بسی

نیمایوشیج / شـــعر پارسی

‌تا تو را از دور دیدم، رفت عقل و هوش من
می‌شود نزدیک منزل کاروان از هم جدا

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

‌امشب ز غمت میان خون خواهم خفت
وز بستر عافیت برون خواهم خفت

باور نکنی خیال خود را بفرست
تا در نگرد که بی‌تو چون خواهم خفت

حافظ / شـــعر پارسی