آنکه پشمینه تن است از علماست
آنکه عمامه سر است از فقهاست

آلتم هر دو صفت را دارد
به گمانم که فقیه‌الفقهاست!

ایرج میرزا / شـــعر پارسی

من و عشق و دل دیوانه بساطی داریم
عقل هی فلسفه می‌بافد و ما می‌خندیم

حسین مرادی / شـــعر پارسی

هر آنجا که روشن شود راستی
فروغِ دروغ آوَرَد کاستی

فردوسی / شـــعر پارسی

باز كن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حیات
آب این رود به سر چشمه نمی‌گردد باز
بهتر آنست كه غفلت نكنیم از آغاز
باز كن پنجره را، صبح دمید ...

حمید مصدق / شـــعر پارسی

‌
صبح یعنی پرواز
"قد کشیدن در باد"
چه کسی می گوید
پشت این ثانیه ها
تاریک است؟!
گام اگر برداریم
"روشنی" نزدیک است...

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

و دختری که گونه‌هایش را
با برگ‌های شمعدانی رنگ می زد
آه...
اکنون زنی تنهاست...
اکنون زنی تنهاست...

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

مردی زنی بگرفت به روز پنجم فرزندی بزاد. مرد به بازار رفت و لوح و دواتی بخرید. او را گفتند این از بهر چه خریدی؟

گفت: طفلی را که پنج روزه زایند سه روزه مکتبی شود.

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

‌قطعا روزی صدایم را خواهی شنید!
روزی که نه صدا اهمیت دارد
و نه روز...!

حسین پناهی / شـــعر پارسی

‌چه کنم با غم خویش؟
گه گهی بغض دلم می‌ترکد
دل تنگم ز عطش میسوزد
شانه‌ای میخواهم
که گذارم سر خود بر رویش
و کنم گریه که شاید کمی آرام شوم
ولی افسوس که نیست ...

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

فرصت نمی‌دهد که بشویم ز دیده خواب
از بَس کـه تند می‌گذرد جویبارِ عمر

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

مرد،
برای عاشق‌شدن
به یک دقیقه نیاز دارد
و برای فراموش‌کردن
به چندین قرن...

نزار قبانی / شـــعر پارسی

نردبان اين جهان ما و منيست
عاقبت اين نردبان افتادنيست

لاجرم هر کس که بالاتر نشست
استخوانش سخت‌تر خواهد شکست

مولانا / شـــعر پارسی

من حلقه‌های زلفش از عشق می‌شمارم
ور نه کجا رسد کس در حد و در شمارش

مولانا / شـــعر پارسی

اگر از خـویش برون آمـده‌ای چـون مـردان
باش آسوده که دیگر سفری نیست تو را

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

من راه تو را بسته تو راه مرا بسته
امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم

حسین منزوی / شـــعر پارسی

همیشه در پی خوبان مگرد در افلاک
که گاه ماه عزیزی؛ غریب در چاه است

رضا خادمه مولوی / شـــعر پارسی

چراغی باش که سوزد جهان را
نه آن شعله که سوزد خان و مان را

امیرخسرو دهلوی / شـــعر پارسی

که ناخوش بُوَد دوستی با کسی
که مایه ندارد ز دانشْ بسی

فردوسی / شـــعر پارسی

دیگر نرود به هیـــچ مطلوب
خاطر؛ که گرفت با تو پیوند

سعدی / شـــعر پارسی

بیارای خوان و بپیمای جام
ز تیمارِ گیتی مبر هیچ نام

فردوسی / شـــعر پارسی