بر گیر شراب طرب‌انگیز و بیا
پنهان ز رقیب سفله بستیز و بیا

مشنو سخن خصم که بنشین و مرو
بشنو ز من این نکته که برخیز و بیا

حافظ / شـــعر پارسی

پس از عمرى كه مى‌گردد به كامم يك نفس گردون
نمى‌دانم كه مى سازد همان ساعت پشيمانش

هاتف اصفهانى / شـــعر پارسی

دلم باران
دلم دریا
دلم لبخند ماهی‌ها
دلم اغوای تاکستان به لطف مستی انگور
دلم بوی خوش بابونه می‌خواهد.
دلم یک باغ پر نارنج
دلم آرامش ِتُرد وُ لطیف ِصبح شالیزار
دلم صبحی
سلامی
بوسه‌ای
عشقی
نسیمی
عطر لبخندی
نوای دلکش تار و کمانچه
از مسیری دورتر حتی
دلم شعری سراسر دوستت دارم
دلم دشتی پر از آویشن و گل پونه می‌خواهد
دلم مهتاب می‌خواهد که جانم را بپوشاند
دلم آوازهای سرخوش مستانه می‌خواهد
دلم تغییر می‌خواهد
دلم تغییر می‌خواهد...

نیمایوشیج / شـــعر پارسی

پاشو ای مست که دنیا همه دیوانه توست
همه آفاق پر از نعره مستانه تست

درِ دکان همه باده‌فروشان تخته است
آن که باز است همیشه درِ میخانه توست

دست مشاطه طبع تو بنازم که هنوز
زیورِ زلفِ عروسانِ سخن شانه توست

ای زیارتگه رندانِ قلندر برخیز
توشهٔ من همه در گوشهٔ انبانه توست

شهریار / شـــعر پارسی

در آب‌های جهان قایقی است
و من، مسافر قایق، هزارها سال است
 سرود زنده دریانوردهای کهن را
به گوش روزنه‌های فصول می‌خوانم
 و پیش می‌رانم
مرا سفر به کجا می‌برد؟

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

خرد شاه باید، زوان پهلوان
چو خواهی که بی‌رنج باشد جهان

فردوسی / شـــعر پارسی

و گاهی
  دلم دیوانه‌ای می‌شود که می‌خواهم،
لباسِ تمامِ
  فالگیرهای جهان را بپوشم.
و در تمام خیابان‌هایی که
  تو از آنجا عبور می‌کنی
ساعت‌ها بایستم ...
   تو بیایی
دستهایت را بگیرم
   به کف دستهایت نگاه کنم
و دَمِ گوشَت، آهسته بگویم:
          بهَ بهَ چقدر به هم می‌آییم ...

امید آذر / شـــعر پارسی

‌دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شیوه شهرآشوبی
جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

حافظ / شـــعر پارسی

‌می‌خواهمت چنان که شب خسته خواب را
می‌جویمت چنان که لب تشنه آب را

محو توام چنان که ستاره به چشم صبح
یا شبنم سپیده‌ دمان آفتاب را

بی‌تابم آنچنان که درختان برای باد
یا کودکان خفته به گهواره تاب را

  بایسته‌ای چنان که تپیدن برای دل
یا آنچنان که بال پریدن عقاب را

  حتی اگر نباشی، می‌آفرینمت
چونانکه التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی‌تر ز پاسخی
با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را

قیصر امین‌پور / شـــعر پارسی

از آمدنم نبود گردون را سود
وز رفتن من جلال و جاهش نفزود

وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود
کاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود

خیام / شـــعر پارسی

‌دریاب اگر اهل دلی، پیشتر از صبح
چون غنچه نشکفته نسیم سحری را

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

دلم ز کف سر زلف تو را رها نکند
دل از کمند تو وارستگی خدا نکند

اگرچه خون مرا بی‌گنه بریخت ولیک
کسی مطالبه از یار خون‌بها نکند

هر آنکه از کف معشوق جامِ می گیرد
نظر به جانب جام جهان‌نما نکند

بسوخت سینه ندیدم اثر ز آه سحر
ز من گذشت، کسی بعد از این دعا نکند

به بلبلان چمن از زبان من گویید
به خواب ناز گلم رفته کس صدا نکند

تو بوسه ده که مَنَت جان نثار خواهم کرد
کسی معامله بهتر از این دو تا نکند

بگفتمش که دلت جای عارف است بگفت
کسی به دیر شهان فرش بوریا نکند

عارف قزوینی / شـــعر پارسی

پندی از جناب ایرج میرزا:

ای مجرد که بُوَد خوابگهت بستر گرم
بستر راحت و نرم

زن مگیر؛ ار نه شود خوابگهت لای حصیر
من گرفتم تو نگیر

ایرج میرزا / شـــعر پارسی

زنی از طلحک پرسید که دروازه‌ی شیرینی‌فروشی کجاست؟

گفت: در میانِ تنبانِ خاتون!

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

دلم ز صومعه بگرفت و خِرقِهٔ سالوس
کجاست دِیرِ مُغان و شرابِ ناب کجا

حافظ / شـــعر پارسی

اگر تو برفکنی در میان شهر نقاب
هزار مؤمن مخلص درافکنی به عقاب

سعدی / شـــعر پارسی

ای چشمِ تو چشم چشمه هر چشمِ همه
بی چشمِ تو نور نیست در چشمِ همه

چشمِ همه را نظر به چشمِ تو بُوَد
از چشمِ تو چشمه‌هاست در چشمِ همه

ابوسعید ابوالخیر / شـــعر پارسی

ای شب نکنی اینهمه پرخاش که دوش
راز دل من مکن چنان فاش که دوش

دیدی چه دراز بود دوشینه شبم
هان ای شب وصل آنچنان باش که دوش

عنصری / شـــعر پارسی

جهان را به آهن نشایدش بستن
به زنجیر حکمت ببند این جهان را

ناصرخسرو قبادیانی / شـــعر پارسی

تا دیده بر آن عارض گلگون افتاد
چشمم ز سرشک چشمه خون افتاد

هر راز، که در پرده دل پنهان بود
با خون دلم ز پرده بیرون افتاد

عمعق بخاری / شـــعر پارسی