‌هزار عاشق دیوانه در من است، که هرگز
به هیچ بند و فسونی نمی‌کنند رهایت

حسین منزوی / شـــعر پارسی

‌هرکه را دور کنی دُور و برت می‌آید
از محبت چه بلاها به سرت می‌‌آید

تا که در دسترسی از تو همه بی خبرند
تا کمی دور شوی هی خبرت می‌آید

منِ آشفته به پای تو می‌افتم اما
مویِ آشفته فقط تا کمرت می‌آید

روز محشر هم اگر سوی جهنم بروی
یک نفر ضجه‌زنان پشت سرت می‌آید

کاظم بهمنی / شـــعر پارسی

قاصد ز برم رفت كه آرد خبر از يار
باز آمد و اكنون خبر از خويش ندارد

ولی دشت بياضی / شـــعر پارسی

ز دانش چو جان تو را مایه نیست
به از خامشی هیچ پیرایه نیست

فردوسی / شـــعر پارسی

سخن، بى تو مگر جاىِ شنیدن دارد؟
نفس، بى تو کجا ناىِ دمیدن دارد

علت کورى یعقوب نبى معلوم است
شهر بى یار مگر ارزش دیدن دارد

شهریار / شـــعر پارسی

‌در دل من چیزی‌ست‌،
مثل یک بیشه نور،
مثل خواب دم صبح
و چنان بی‌تابم‌،
كه دلم می‌خواهد
بدوم تا ته دشت‌،
بروم تا سر كوه‌.
دورها آوایی‌ست‌،
كه مرا می‌خواند

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

‌صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم
یا راه نمی‌دانی یا نامه نمی‌خوانی

مولانا / شـــعر پارسی

در سخن پنهان شدم چونان که بو در برگ گل
هر که دارد میل دیدن، در سخن بیند مرا

مخفی رشتی / شـــعر پارسی

‌گرچه چشمان تو جز در پی
زیبایی نیست ...
دل بکن ...!
آینه این‌قدر تماشایی نیست
حاصل خیره در آیینه شدن‌ها آیا
دو برابر شدن غصه‌ی تنهایی نیست ...!؟

شمس تبریزی / شـــعر پارسی

به کسى ندارم الفت ز جهانیان مگر تو
اگرم تو هم برانی، سر بی‌کسی سلامت

سعدی / شـــعر پارسی

‌من در جستجوی
قطعه‌ای از آسمان پهناور هستم،
که از تراکم
اندیشه‌های پَست تهی باشد ...

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

فراق آمد کنون از وصل برخوردار چون باشم؟
جدا گردید یار از من جدا از یار چون باشم؟

سنايى / شـــعر پارسی

آن گنه‌كارم كه ثبتِ دفترِ اعمالِ من
رعشه بر دستِ كرام‌الكاتبين می‌افكَنَد

طالب آملى / شـــعر پارسی

در کویِ کسی عشق فکنده‌ست به چاهم
کز هر طرفش یوسفی افتاده به چاهی است

فروغی بسطامی / شـــعر پارسی

غم مخور جانا
در این عالم که عالم هیچ نیست
نیست هستی
جز دمی ناچیز و آن دم هیچ نیست...

ملک‌الشعرای بهار / شـــعر پارسی

تار و پود موج این دریا بهم پیوسته است
می‌زند برهم جهان را، هر که یک دل بشکند

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

بر هر که می فتد نظرم دل شکسته است
یک شیشه درست در این شیشه‌خانه نیست

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

مردی از زن خویش شکایت به ابوالعینا برد. ابوالعینا گفت: خوش داری زنت بمیرد؟
گفت: نه به خدا.
گفت: وای بر تو، مگر نه تو از او در رنجی؟

گفت: آری این‌چنین است ولی ترسم که از شادی بر مرگ او خود نیز بمیرم!

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

ز دانش بود جان و دل را فروغ
نگر تا نگردی به گرد دروغ

سخنگوی چون بر گشاید سخن
بمان تا بگوید تو تندی مکن

فردوسی / شـــعر پارسی

با دلِ من که چو آیینه به دشمن صاف است
سببِ خصمیِ زنگار نمی‌دانم چیست

صائب تبریزی / شـــعر پارسی