بی‌‌جان شده‌ام در پی وصل رخ ماهت
با خنده‌ی خود جان بده ویران تو هستم

محمد نصیریان / شـــعر پارسی

دامن آلوده، اگر خود همه حکمت گوید
به سخن گفتن زیباش، بدان به نشوند!

و آن که پاکیزه رَوَد، گر بنشیند خاموش
همه، از سیرت زیباش، نصیحت شنوند!

سعدی / شـــعر پارسی

من ز خامی عشق را خوردم فریب
که شدم از شادمانی بی‌نصیب

نیما یوشیج / شـــعر پارسی

چه شد اندر دل من جا گرفتی
مکان در خانه‌ی ویرانه کردی

عارف قزوینی / شـــعر پارسی

شانه هایت ساعتی چند؟ بگو، میخرمش!
گاه خرجِ گریه‌هایم سخت بالا می‌رود

فریدون فرخزاد / شـــعر پارسی

چون صاعقه در کوره‌ی بی‌صبری‌ام امروز
از صبح كه برخاسته‌ام، ابری‌ام امروز

شفیعی کدکنی / شـــعر پارسی

بار دیـگر صبح شد بیدار شد این زندگی
ای تمام حس بودنهای من صبحت بخیر

حسین مرادی / شـــعر پارسی

به دردِ عشق، غم‌خواری ندارم، خرّم آن جمعی
که گر خاری رود در پای ایشان، سوزنی دارند

سلیم تهرانی / شـــعر پارسی

از ﻣﻦ ﺍﺛﺮﯼ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﺯ ﭼﯿﺴﺖ؟!
ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺷﺪﻡ ﻋﺎﺷﻖ ﮐﯿﺴﺖ؟!

ابوسعید ابوالخیر / شـــعر پارسی

نوروزِ رُخَت دیدم، خوش اشک بباریدم
نوروز و چنین باران! باریده مبارک باد!

مولانا / شـــعر پارسی

ظاهرم چون بید مجنون‌است و باطن مثل سرو
از تواضع سر به زیر انداختم؛ خم نیستم

حسین دهلوی / شـــعر پارسی

گرچه با دوری او زندگیم نیست، ولی
یاد او می‌دمدم جان به رگ و پوست هنوز

سیمین بهبهانی / شـــعر پارسی

عمر اگر یک‌ روز اگر صدسال‌، می‌بایست مرد
نیک‌بخت آنک از جهان آزاده و دانا گذشت

ملک‌الشعرای بهار / شـــعر پارسی

ز خود بیگانه‌ام کردی که با چندین رمیدن‌ها
هنوز ای آهوی وحشی، نگاهی آشنا داری

شهریار / شـــعر پارسی

جـانا بیا که بی تو دلم را قرار نیست
بیشم مجال صبر و سر انتظار نیست

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

دیدن روی گل و سیر چمن نیست بهار
به‌خدا بی رخ معشوق، گناه است! گناه!

آن بهار است كه بعد از شب جانسوز فراق
به هم آمیزد ناگه... دو تبسم: دو نگاه!

فریدون مشیری / شـــعر پارسی

سحر به بوی نسیمت به مژده جان سپرم
اگر امان دهد امشب فراق تا سحرم

ادیب‌ پیشاوری / شـــعر پارسی

شب سيه‏تر، يا دلت، يا حال من، يا خال تو؟ 
شهد خوش‏تر، يا لبت، يا لفظ گوهربار من؟

شاپور نیشابوری / شـــعر پارسی

یارِ مَنی تو‌ بی‌گُمان خیز بیا به غارِ جان
جانْ که جُز از تو زنده شُد نیست وِیْ از شُمارِ جان

مولانا / شـــعر پارسی

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی؟
تو خود آفتاب خود باش و طلسم کار بشکن!
ز برون کسی نیاید چو به یاری تو اینجا
تو ز خویشتن برون آ، سپه تتار بشکن!

محمدرضا شفیعی‌کدکنی / شـــعر پارسی