می تَراود حسرتِ آغوش، از آغوشِ ما
زخم را نتوان دهانْ از شِکوه ی بیداد بست!

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
و اندر این کار دل خویش به دریا فکنم

حافظ / شـــعر پارسی

هر چه گویی آخری دارد به غیر از حرف عشق
کاین همه گفتند و آخر نیست این افسانه را

وحشی بافقی / شـــعر پارسی

ای صبا، گر بگذری در کوی او
نزد او ما را جزین پیغام نیست:

کای دلارامی که جان ما تویی
بی تو ما را یک نفس آرام نیست

عراقی / شـــعر پارسی

ای که اخمت به دلم ریخت غم عالم را
خنده‌ات می‌بَرَد از سینه دو عالم غم را

بهمن صباغ زاده / شـــعر پارسی

چگونه دوست ندارم من این دیاران را؟
که هر شقایقش آیینه‌ای است یاران را

محمدرضا شفیعی کدکنی / شـــعر پارسی

نماز در خَمِ آن ابروانِ محرابی
کسی کُنَد که به خونِ جگر طهارت کرد

حافظ / شـــعر پارسی

رنج از کسی بریم که دردش دوای ماست
زخم از کسی خوریم که رنجش شفای ماست

خواجوی کرمانی / شـــعر پارسی

ما قصه ی سکندر و دارا نخوانده‌ایم
از ما به جز حکایت مهر و وفا مپرس

حافظ / شـــعر پارسی

از خود خبرم نیست شب و روز، ولیکن
دارم خبر از تو، که ز من بی خبری تو!

مسعود سعدسلمان / شـــعر پارسی

چه مراعات و نظيريست ميانِ كلمات
بوي تو، آمدنت، نم نم باران با عــشق

رسول احدی / شـــعر پارسی

خانه بر دوش‌تر از ابر بهاران بودم
لنگر درد تو، چون کوه گران کرد مرا

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

‏کیفیتِ چشمِ تو کفافِ همه را کرد
گو باده‌فروشان درِ میخانه ببندند

فروغی بسطامی / شـــعر پارسی

ای شیخ ز میخانه مخوانم سوی مسجد
بیمار دوا یافته محتاج دعا نیست

نصراله نوح / شـــعر پارسی

سلامی «صمیمی‌تر» از غم ندیدم
به اندازۀ غم تو را دوست دارم

قیصر امین‌پور / شـــعر پارسی

كافری سخت شد از سستیِ ما در رهِ دين
سبب رونقِ كفر است مسلمانی ما

صغیر اصفهانی / شـــعر پارسی

گرچه ما خاک گل کوزه‌گران خواهیم شد
لیکن ای کاش که ما هر دو ز یک کوزه شویم

محمد رثایی / شـــعر پارسی

گر چه افٖسانه بُوَد باعث شیرینی خواب
خواب ما سوخت ز شیرینی افسانه عشق!

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

یقین دارم که در وصف شکر خندت فرو ماند
سخن‌ها بر لب «سعدی»، قلم‌ها در کف «مانی»

حسین منزوی / شـــعر پارسی