‌جز نقش تو در نظر نیامد ما را
جز کوی تو رهگذر نیامد ما را

خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت
حقا که به چشم در نیامد ما را

حافظ / شـــعر پارسی

دموکراسی؟
آری... حتماً.
اما، با زنی دیوانه چون من چه می‌کنی
که پیاپی
به دیکتاتوریِ عشقِ تو
رأی می‌دهد؟!

غادة السمان / شـــعر پارسی

شبِ تاریک و بیم موج‌ و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبکبارانِ ساحل‌ها

حافظ / شـــعر پارسی

‌عزیزِ هم‌زبان
تو در کدام کهکشان،
نشسته‌ای ...؟

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

‌ موجِ دريا ديده را از ريزشِ باران چه باک...؟

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

صنما
گر بدی
و گر نیکی
تو
شبی
بی چراغ
تاریکی...

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

آه یک روز همین آه تو را می‌گیرد
گاه یک کوه به یک کاه به هم می‌ریزد

فاضل نظری / شـــعر پارسی

‌ببندم شال و می‌پوشم قدک را
بنازم گردش چرخ و فلک را

بگردم آب دریاها سراسر
بشویم هر دو دست بی‌نمک را

باباطاهر / شـــعر پارسی

گر تو شکرخنده آستین نفشانی
هر مگسی طوطیی شوند شکرخا

سعدی / شـــعر پارسی

از زلزله و عشق خبر کس ندهد
آن لحظه خبر شوی که ویران شده‌ای!

شفیعی کدکنی / شـــعر پارسی

ای خیالت در دل من هر سحور
می‌خرامد همچو مه یک پاره نور!

نقش خوبت در میان جان ما
آتش و شور افکند وانگه چه شور

مولانا / شـــعر پارسی

حق گویم و از دار نترسم که از این دار
از گفتن حق بس چو مسیحا شده مصلوب

حاجب شیرازی / شـــعر پارسی

ساقی بده پیمانه‌ای زآن می که بی‌خویشم کند
بر حسن شورانگیز تو عاشق‌تر از پیشم کند

زان می که در شب‌هایِ غم بارد فروغِ صبحدم
غافل کند از بیش و کم فارغ ز تشویشم کند

رهی معیری / شـــعر پارسی

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

‌بر گیر شراب طرب‌انگیز و بیا
پنهان ز رقیب سفله بستیز و بیا

مشنو سخن خصم که بنشین و مرو
بشنو ز من این نکته که برخیز و بیا

حافظ / شـــعر پارسی

هر بسته‌ای گشاده شود آخر از کمند
الا دلی که بستیش از تارِ موی خویش

فروغی بسطامی / شـــعر پارسی

زندگی
شاید یک خیابان دراز است ...
که هر روز زنی با زنبیل از آن می‌گذرد

یا عبور گیج رهگذری
که کلاه از سر بر می‌دارد
و به یک رهگذر دیگر می‌گوید
صبح بخیر!

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

هر خَطِ سر موی تو را پیچش خاصیست
یک حرف در این صَفحه مکرر نتوان یافت!

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

اسیرت کرده بودم فکر می‌کردم که عشق است این!
قفس را باز کردم دانه بگذارم که در رفتی!

علیرضا بدیع / شـــعر پارسی

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان
نه به دستی ظرفی را چرک می‌کنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند
و اندکی سکوت…

حسین پناهی / شـــعر پارسی