جانا سری به دوشم و دستی به دِل گذار
آخر غمَت به دوش دل و جان کشیده‌ام

شهریار / شـــعر پارسی

گوشه‌گیران زود در دل‌ها تصرف می‌کنند
بیشتر دل می‌برد، خالی که بر کنج لب است

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

شب مهتاب همان به که ز اندوه بمیری
تو که با ماهرخی وعده‌ی دیدار نداری

سیمین بهبهانی / شـــعر پارسی

قوم از شراب مست و ز منظور بى نصيب
من مست از او چنان كه نخواهم شراب را

سعدى / شـــعر پارسی

گل بخندید که از راست نَرنجیم ولی
هیچ عاشق سُخن سخت به معشوق نگفت!

حافظ / شـــعر پارسی

ما شعله شوق تو به صد حیله نشاندیم
دامن مزن این آتش پوشیده ما را

وحشی بافقی / شـــعر پارسی

دریاب مرا ای دوست، ای دستِ رهاننده
تا تخته برم بیرون از ورطه طوفانها

حسین منزوی / شـــعر پارسی

جانا سری به دوشم و دستی به دِل گذار
آخر غمَت به دوش دل و جان کشیده‌ام

شهریار / شـــعر پارسی

‏گذشتم از سر عالم، کسی چه می داند
که من به گوشه‌ی خلوت، چه عالمی دارم

تو دل نداری و غم هم نداری اما من
خوشم از این که دلی دارم و غمی دارم

سیمین بهبهانی / شـــعر پارسی

همیشه تا ز نسیم شکفته روی بهار
جبین غنچه برون آید از شکنجه چین

موافقان ترا دل ز مژدگانی فتح
شکفته باد چو گل در هوای فروردین

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

با آن که هیچ رَدی از تاریکی‌ نیست
اما دنیا
بدجوری شب است ...

سیدعلی صالحی / شـــعر پارسی

هر شعر  پر از واژه و هر واژه پر از درد
من کاتب شعر و غم ویرانی خویشم

پریسا سیـروس / شـــعر پارسی

پشت پنجره‌ی شعر ایستاده‌ام
به تو نگاه می‌کنم
تو تنها دلخوشی منی
و فقط از پشت همین پنجره
دیده می‌شوی ...!

رسول یونان / شـــعر پارسی

‌اﺯ ﺗﺮﺱ ﺑﯽ‌کسی
ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺷﻬﺎی ﭘﯿﺶ ﭘﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﭘﻨﺎﻩ ﻧﺒﺮ
ﻫﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﺭنجی ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ ...!

سیمین بهبهانی / شـــعر پارسی

چاره‌سازان در صلاحِ کار خود بیچاره‌اند
بِه نسازد موم، زخمِ خانهٔ زنبور را

بیدل دهلوی / شـــعر پارسی

‌دستهایت را چون خاطره‌ای سوزان
در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازش های لب‌های عاشق من بسپار
باد ما را با خود خواهد برد ...!

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

کنار تو هر لحظه گویم به خويش
كه خوشبختی بی‌كران با من است

فریدون مشیری / شـــعر پارسی

‌از بد حادثه نیست
که به سراغ تو آمده‌ام
من از پیراهنت دستمالی می‌خواهم
تا زخم کهنه‌ام را ببندم
و از دهانت بوسه‌ای که جهانم را
تازه کنم !

حسین منزوی / شـــعر پارسی

شادی بطلب که حاصلِ عمر دمی‌ست
هر ذره ز خاکِ کیقبادی و جمی‌ست

احوال جهان و اصل این عمر که هست
خوابی و خیالی و فریبی و دمی‌ست

خیام / شـــعر پارسی

‌از سکانس‌های تکراری زمین خسته ام !
دریا را تا می‌کنم
می‌گذارم زیر سرم
زل می‌زنم به
مقوای سیاه چسبیده به آسمان
و با نوار جیرجیرک به خواب می‌روم

گروس عبدالملکیان / شـــعر پارسی